Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gezegenlerin etrafında gümüş halkaların döndüğü, göktaşlarının neşeyle saklambaç oynadığı devasa Samanyolu Galaksisi’nde, Mavi İstasyon adında kocaman, uçan bir ev varmış. Bu evde, uzayı keşfetmeyi çok seven, kıvırcık saçlı ve meraklı Nova adında küçük bir kız yaşarmış.

Nova’nın en yakın arkadaşı, kuyruğu bir anten gibi sallanan, metalden yapılmış sevimli robot köpeği Piksel’miş. Piksel havladığında “Hav hav” yerine “Bip bop!” diye ses çıkarır, mutlu olduğunda gözlerindeki mavi ışıklar yanıp sönermiş.

Bir sabah Mavi İstasyon’un ana bilgisayarı olan “Büyük Beyin” uyarı vermiş: — “Dikkat! Dikkat! İstasyonun enerji kaynağı olan Işık Kristali’nin gücü bitmek üzere.”

Eğer kristalin gücü tamamen biterse, istasyonun ışıkları sönecek ve Nova’nın uzay serasında özenle yetiştirdiği galaksi çilekleri solacakmış. Nova hemen kolları sıvamış. Uzay kaskını takmış, sadık dostu Piksel’i yanına almış ve minik, hızlı roketleri olan “Kuyruklu Yıldız”a atlamışlar. Pili yeniden doldurmak için evrenin en parlak yeri olan Işıl Tarlası’na gidip yeni bir Işık Kristali bulmaları gerekiyormuş.

Roketle yıldızların arasından süzülürken yolda hüzünlü hüzünlü sürüklenen minik bir uzay aracı görmüşler. Aracı kullanan, yörüngesini kaybetmiş sevimli bir uzaylı çocukmuş. Adı Lumo olan bu çocuk, Işıl Tarlası’nın nerede olduğunu bildiğini ama tek başına haritayı okuyamadığı için kaybolduğunu söylemiş.

Nova ona gülümseyerek elini uzatmış: “Hiç üzülme Lumo! Bizimle gelebilirsin. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, yolu çok daha kolay buluruz.”

Üç yeni arkadaş hemen iş bölümü yapmış:

Lumo, kendi dilindeki uzay haritasını okumuş. Piksel, burnundaki özel radarla uzaydaki meteor taşlarının yerini tespit edip onlara çarpmadan ilerlemelerini sağlamış. Nova, roketin direksiyonuna geçip aracı ustalıkla yönlendirmiş.

Birlikte o kadar uyumlu çalışmışlar ki, çok geçmeden etrafı pırıl pırıl parlayan, rengarenk ışıkların dans ettiği Işıl Tarlası’na ulaşmışlar. Tarlanın tam ortasında, istasyonlarına yetecek kadar büyük ve parlak bir Işık Kristali duruyormuş. Nova kristali dikkatlice almış.

Geri döndüklerinde kristali Mavi İstasyon’un motoruna yerleştirmişler. Bir anda tüm istasyon eskisinden bile daha parlak bir ışıkla aydınlanmış. Galaksi çilekleri neşeyle kıpkırmızı olmuş. Lumo da artık kendi evine dönebilmek için istasyonun iletişim cihazını kullanarak ailesine haber vermiş.

Nova o gün çok önemli bir şey keşfetmiş: Uzay ne kadar büyük, karanlık ve bilinmez görünürse görünsün; iyi dostlarla ve yardımlaşarak çıkılan her yolculuk, evrendeki en parlak yıldızdan bile daha aydınlıktır.

Gökten üç parlak yıldız kaymış;

Biri cesareti ve zekasıyla istasyonu kurtaran Nova’nın kaskına, biri dostunu hiç yalnız bırakmayan sadık robot Piksel’in antenine, diğeri de gökyüzüne bakıp yıldızların ötesini hayal eden bu masalı okuyan güzel çocukların omuzlarına konmuş!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş; piksellerin dans ettiği, neon ışıkların hiç sönmediği ve herkesin hayalindeki evi inşa edebildiği muazzam bir evren varmış. Bu evrenin adı PK XD Dünyası imiş. Bu dünyada çocuklar sadece yaşamaz; uçar, dans eder ve en sevimli evcil hayvanlarla dostluk kurarlarmış.

Bu neşeli şehirde, üzerinde en sevdiği neon zırhı, yanında ise parlayan bir Neon Ejderhası olan Mavi adında bir çocuk yaşarmış. Mavi’nin en büyük tutkusu, Arkadaşlık Meydanı’nda dostlarıyla buluşup Crazy Run yarışlarına katılmakmış. Ancak bir sabah, PK XD dünyasında hiç görülmemiş bir şey olmuş.

Güneş doğduğunda Meydan her zamanki gibi ışıl ışıl değilmiş. Gökyüzü biraz grileşmiş, evlerin üzerindeki o canlı renkler solmaya başlamış. Hatta Dev Robot’un gözlerindeki ışık bile titriyormuş. Şehrin her yerinde bir fısıltı yayılmış: “Glitch geri döndü ve renkleri çalıyor!”

Mavi, yanındaki sadık ejderhasına bakmış. Ejderhasının o parlak mor rengi bile matlaşmış. “Buna bir son vermeliyiz Zıpzıp,” demiş. “Eğer renkler giderse, burası sadece gri bir kutu yığınına dönüşür.”

Mavi, hemen şehrin merkezindeki Admin’in yanına gitmiş. Admin, her zamanki karizmatik duruşuyla oradaymış ama endişeliymiş. Admin, Mavi’ye dönerek şöyle demiş:

“Glitch, renkleri sadece bir mini oyunun içine sakladı. Ama bu oyun bildiğin yarışlara benzemez. Bu oyunu kazanmak için sadece hızlı olmak yetmez; yaratıcı olman ve paylaşman gerekir.”

Mavi, Arcade salonuna koşmuş. Dev ekranın önünde Glitch’in gölgesi belirmiş. Glitch gülerek, “Eğer bu labirenti 60 saniyede geçemezsen, tüm PK XD evreni siyah-beyaz olacak!” demiş.

Mavi, labirente daldığında yolların sürekli değiştiğini görmüş. Karşısına çıkan engelleri aşmak için Yerçekimi Botları‘nı kullanmış, yükseklerden uçmuş. Ancak sona yaklaştığında yolu kocaman bir duvar kesmiş. Duvarın üzerinde sadece bir yazı varmış: “Yalnız giden hızlı gider, beraber giden uzağa…”

Tam o sırada, Mavi’nin arkadaşlarından Lara ve Can da yanına gelmiş. Onlar da renklerini kurtarmak için buradaymış. Mavi anlamış ki, bu duvarı tek başına yıkamaz.

• Lara, en hızlı evcil hayvanını öne sürmüş.
• Can, çantasından en güçlü güçlendiricilerini çıkarmış.
• Mavi ise herkesi organize etmiş.

Hepsi aynı anda “Arkadaşlık Gücü!” diye bağırıp duvara dokunduklarında, duvar gökkuşağı renklerine bölünerek patlamış!

Labirentin sonunda Glitch, parlak bir Yıldız Çıkartması‘na dönüşerek ortadan kaybolmuş. O an, Admin’in sesi tüm şehirde yankılanmış: “Tebrikler vatandaşlar! Paylaşmanın ve beraber hareket etmenin en büyük güçlendirici olduğunu kanıtladınız.”

Birdenbire;

1. Gökyüzü yeniden masmavi olmuş.
2. Evler neon sarısı, şeker pembesi ve fıstık yeşiliyle parlamış.
3. Evcil hayvanlar sevinçle zıplamaya başlamış.

Mavi, arkadaşlarıyla beraber Meydan’da en büyük Pizza Partisi‘ni vermiş. O günden sonra PK XD dünyasında herkes şunu öğrenmiş: En iyi zırh veya en nadir evcil hayvan sende olsa bile, bir arkadaşınla paylaşmadığın sürece o dünyanın rengi hep biraz eksik kalırmış.

Gökten üç Gökkuşağı Kutusu düşmüş; biri bu masalı okuyan PK XD oyuncusuna, biri oyun içindeki tüm sadık evcil hayvanlara, biri de her zaman dostluğu kazanan Admin’e…

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yumuşak, en pofuduk köşesinde, bembeyaz bulutlardan yapılmış bir dünyada Pamuk adında minik bir bulut tavşanı yaşardı. Pamuk’un tüyleri o kadar yumuşaktı ki, dokunan herkesin içi huzurla dolardı. Pamuk, her gece gökyüzünü süsleyen yıldızları izlemeyi ve onların ninnilerini dinlemeyi çok severdi. Yıldızların şarkısı, dünyadaki tüm canlıları mışıl mışıl uyuturdu.

Ancak bir gece, Pamuk gökyüzünde büyük bir sessizlik fark etti. En parlak, en neşeli şarkıları söyleyen “Mavi Yıldız” yerinde yoktu! Mavi Yıldız’ın şarkısı susunca, gökyüzü hüzünlü bir karanlığa büründü. Diğer yıldızlar da üzüntüden ışıklarını kıstılar. Mavi Yıldız’ın şarkısı olmadan dünyadaki çocuklar ve hayvanlar bir türlü uykuya dalamıyor, yataklarında dönüp duruyorlardı.

Gökyüzünün bilge sakini Ay Dede, Pamuk’u yanına çağırdı. “Pamuk,” dedi Ay Dede, sesi bulutlar kadar yumuşaktı. “Mavi Yıldız’ın şarkısı susarsa, dünya huzurunu kaybeder. Onu ancak sen bulabilirsin. Senin kalbinin sıcaklığı ve tüylerinin yumuşaklığı, ona yeniden şarkı söylettirebilir.”

Pamuk, Ay Dede’nin sözlerini dinledi ve cesurca yola koyuldu. Ay ışığının aydınlattığı gizli bir patikadan, gökyüzünün en karanlık köşelerine doğru ilerledi. Yolculuğu sırasında, narin kanatlı peri ateşböcekleriyle karşılaştı, onlar ona yolu gösterdiler. Rüzgârın yapraklar arasında çıkardığı ninnileri dinleyerek, sonunda derin bir vadinin dibinde, sönükleşmiş ve yorgun düşmüş Mavi Yıldız’ı buldu.

Mavi Yıldız, “Şarkı söylemeyi unuttum,” dedi üzgün bir sesle. “Gündüz Telaşı (Gündüz Telaşı) beni çok yordu, ışığım söndü.”

Pamuk, Mırıldanan İpek (Mırıldanan İpek) gibi yumuşacık tüyleriyle Mavi Yıldız’a sarıldı. Kalbinin sıcaklığını ve tüylerinin yumuşaklığını ona hissettirdi. “Şarkın susmadı, sadece dinlenmeye ihtiyacı vardı,” diye fısıldadı Pamuk.

Pamuk’un şefkatiyle Mavi Yıldız’ın içindeki ışık yeniden parlamaya başladı. Pespembe, masmavi ışıklar saçarak gökyüzüne yükseldi. Mavi Yıldız’ın şarkısı yeniden duyulmaya başladığında, gökyüzü canlandı, dünyadaki çocuklar ve hayvanlar huzurla uykuya daldılar. Pamuk, Ay Dede’nin yanında Mavi Yıldız’ın şarkısını dinlerken, o da en tatlı rüyalara daldı.

Gökten üç elma düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Göz kamaştırıcı bir ormanda, Işıltılı Meşe’nin hemen dibinde, Elara adında minik, sevimli bir peri yaşardı. Elara, diğer periler gibi parlak kanatlara sahip değildi; onun kanatları, sadece geceleri yumuşak, warm bir yeşil ışık yayan, transparent, yaprak benzeri kanatlardı. Bu yüzden, ormandaki diğer periler onunla “Ateşböceği” diyerek hafifçe dalga geçerlerdi. Elara bu duruma biraz üzülse de, kendi özel ışığını sever, geceleri ormanda süzülerek yolunu aydınlatırdı.

Ancak orman, sadece güzelliklerle dolu değildi. Ormanın en yaşlı ve ulu ağacı olan “Ulu Meşe,” ormanın en büyük sırrını saklıyordu: “Unutulmuş Orman Kapısı.” Bu kapı, paslı iron bir gate ile kaplıydı ve ancient, dark purple, thorny vines ile tamamen entangled and knotted bir haldeydi. Kimse kapının ne zaman kapandığını veya neden kapandığını bilmiyordu; kapının arkasındaki Unutulmuş Orman’ın hikayeleri, sadece fısıltılarla anlatılırdı. Kimisi oranın sonsuz karanlık olduğunu, kimisi ise oranın kayıp, sihirli bir cennet olduğunu söylerdi.

Bir gün, ormanın en bilge perisi olan Bilge Meşe Perisi, orman halkını Ulu Meşe’nin dibine topladı. Elara da, elinde glowing silver iğnesi ve spool of bioluminescent green and blue ipliğiyle, merakla kalabalığın arasına katıldı. Bilge Meşe Perisi, Titreyen bir sesle, “Ormanımızın enerjisi tükeniyor,” dedi. “Unutulmuş Orman’ın arkasındaki ışık kaynağını yeniden bulmalıyım. Kapıyı kim açabilirse, ormanımızın kurtarıcısı olacaktır.”

Kimse Unutulmuş Orman Kapısı’na gitmeye cesaret edememiş. Çünkü orası o kadar karanlıkmış ve vines o kadar korkunçmuş ki, parlak renkli periler oraya girdikleri an ışıklarını tamamen kaybedeceklerinden korkuyorlarmış. İşte o an minik Elara öne çıkmış. “Benim kaybedecek parlak bir ışığım yok,” demiş cesurca. “Zaten Ateşböceği gibiyim. Mağaraya ben gidebilirim!”

Diğer periler şaşkınlık içinde ona bakarken, Elara fırçasını beline takıp yola koyulmuş. Vadinin sınırlarını aşıp, soğuk rüzgârların estiği Unutulmuş Orman Kapısı’na ulaştığında içeri adım atmış. İçerisi gerçekten de zifiri karanlıkmış. Elara, taşlara çarpa çarpa ilerlerken ileriden gelen garip bir hıçkırık sesi duymuş.

Sesin geldiği yöne doğru yaklaştığında, devasa ama bir o kadar da pofuduk, siyah bir yaratık görmüş. Yaratık, midesine indirdiği pembe, sarı ve mavi renk küreleriyle aydınlanıyor ama hâlâ titriyormuş.

“Neden ağlıyorsun?” diye sormuş Elara yumuşak bir sesle.

Unutulmuş Orman Kapısı, Elara’nın narin ışığıyla aydınlanmaya başlamış. Elara, gümüş iğnesi ve ipliğiyle, Unutulmuş Orman Kapısı’ndaki thorny vines’ı büyük bir titizlikle ve özenle birbirine dikerek yumuşak, warm bir yeşil-mavi ışık yayan bir örgüye dönüştürmüş. Işık, vines’tan yansıdıkça çoğalmış ve mağaranın içini sıcacık yapmış.

Unutulmuş Orman Kapısı’nın arkasında, sonsuz bir ışık ve cennet varmış. Artık her dolunayda, o çiçeğin kokusuyla tatlı rüyalar görüyor ve Işıltılı Orman’ın en güzel uykusunu uyuyor. Gökten üç elma düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Bir zamanlar, Gökkuşağı Vadisi adında, her çiçeğin ayrı bir renkte parladığı harika bir yer vardı. Bu vadinin en güzel, en renkli çiçeği ise dev gibi, kırmızı bir güldü. Herkes ona “Güzellik” derdi.

Bu vadide Pıtırcık adında minik, kahverengi, çok meraklı bir tavşan yaşıyordu. Pıtırcık her sabah uyanır, Güzellik çiçeğinin yanına gider, onun tatlı kokusunu içine çeker ve çok mutlu olurdu.

Ancak bir gün vadiye büyük bir kuraklık geldi. Güneş çok sıcak açtı, yağmurlar durdu. Güzellik’in o canlı kırmızı yaprakları sararmaya, kadife gibi dokusu kurumaya başladı. Pıtırcık bu duruma çok üzüldü. Minik kovasıyla derelerden su taşıdı ama o koca gülün susuzluğunu bir türlü gideremedi. Dereler de yavaş yavaş kurumaya başlamıştı.

Tam umudunu kesmişken, vadinin hiç gidilmeyen, kayalık ve gölgeli tarafından garip bir tıkırtı duydu. Pıtırcık merakla oraya doğru zıpladı. Orada, soğuk kayaların arasında yaşayan Gölge adında koca bir örümcek vardı. Gölge, diğer örümcekler gibi minik değildi; kocamandı, gri tüylü bacakları vardı ve tam sekiz tane gözüyle Pıtırcık’a bakıyordu. Vadideki hayvanlar ona görünüşünden dolayı “Çirkin” der ve ondan hep uzak dururlardı.

Pıtırcık önce korkup kaçmak istedi. Ama Gölge yumuşacık ve kibar bir sesle, “Neden bu kadar üzgünsün küçük tavşan?” diye sordu. Pıtırcık şaşkınlıkla durdu ve “Güzellik susuzluktan ölüyor, ona yardım edemiyorum,” dedi.

Gölge gülümsedi. “Ben kayaların altında, yerin çok derinlerinde gizli bir su kaynağı biliyorum. Ama ben o suyu tek başıma yukarı taşıyamam. Eğer sen bana yardım edersen, birlikte Güzellik’i kurtarabiliriz.”

Pıtırcık çok şaşırdı. Herkesin korktuğu Gölge’nin aslında ne kadar yardımsever ve “güzel” bir kalbi vardı! “Ne yapmam gerekiyor?” diye heyecanla sordu.

Gölge, “Kayaların arasındaki dar çatlaklara minik patilerinle girmeli ve oradaki toprakları kazmalısın. Ben de senin açtığın yola en sağlam ağlarımı öreceğim ki sular oradan yukarı tırmanabilsin,” dedi.

Pıtırcık hemen kabul etti. İki yeni arkadaş saatlerce çalıştı. Pıtırcık minik patileriyle taşları ayıkladı, tüneller açtı. Gölge ise onun açtığı yola parıl parıl parlayan, ipek gibi ağlarını ördü.

Ve sonunda başardılar! Kayaların derinliklerinden gelen serin, masmavi su, Gölge’nin yaptığı ağların üzerinden kayarak yukarı çıkmaya başladı. Su, vadinin tam ortasındaki Güzellik’e ulaştı. Solgun gül suyu kana kana içtiğinde, kırmızı rengi hemen geri geldi, yaprakları tekrar canlandı ve vadi yeniden neşeyle doldu.

Pıtırcık, Gölge’ye sarıldı. “Senin dış görünüşün farklı olabilir ama kalbin dünyanın en güzel kalbiymiş,” dedi. Vadideki diğer hayvanlar da bu olanları gördü. Artık kimse Gölge’den kaçmıyordu. Çünkü gerçek güzelliğin dış görünüşte değil, yapılan iyilikte ve kocaman bir kalpte olduğunu anlamışlardı. Gölge, artık karanlık kayaların altında değil, Güzellik çiçeğinin serin gölgesinde en yakın arkadaşı Pıtırcık’la birlikte mutlu mesut yaşadı.

Bir zamanlar, her şeyin bir sesi ve her sesin bir rengi olduğu Sesler Ülkesi adında büyüleyici bir yer vardı. Bu ülkede rüzgar estiğinde turuncu bir melodi bırakır, yağmur yağdığında ise gökyüzünden masmavi notalar dökülürdü. Bu ülkenin en meraklı sakini, sırtında eski bir keman kutusu taşıyan, kocaman gözlü küçük Elif’ti. Elif’in özel bir yeteneği vardı: O, diğer insanların duyamadığı “kalp seslerini” duyabiliyordu.

Bir sabah, Sesler Ülkesi büyük bir sessizliğe uyandı. Kuşlar kanat çırpıyor ama ses çıkmıyordu; nehir akıyor ama şırıltısı duyulmuyor, çiçekler açıyor ama renkleri gri görünüyordu. Ülkenin üzerine “Büyük Sessizlik” çökmüştü. İnsanlar birbirlerine bakıyor ama konuşacak heves bulamıyorlardı. Çünkü ses olmayınca, renkler de solmuştu.

Elif, bu duruma çok üzüldü. Dedesi ona hep şöyle derdi: “Elif, eğer dünya susarsa, iyilik şarkısını sadece cesur bir kalp söyleyebilir.” Elif, sırtındaki kemanını sıkıca kavradı ve Sessizlik’in kaynağını bulmak için Melodi Ormanı’na doğru yola çıktı.

İlk Nota: Cesaretin Siyah-Beyaz Mağarası

Ormanın girişinde devasa, kapkaranlık bir mağara duruyordu. İçeriden tek bir tıkırtı bile gelmiyordu. Elif korktu ama geri dönmedi. Mağaraya adım attığında, her şeyin siyah beyaz olduğunu gördü. Mağaranın köşesinde, sesi kısılmış dev bir baykuş oturuyordu. Baykuş, “Gırtlağımda bir düğüm var, kimse korkusunu anlatmadığı için sesim kayboldu,” dedi (tabii bunu işaret diliyle yaptı).

Elif, kemanını çıkardı. Kendi korkularını, karanlıktan çekindiği anları düşünerek hüzünlü ama güçlü bir nota çaldı. O an, mağaranın tavanından aşağıya parıl parıl parlayan Kırmızı bir Nota düştü. Cesaret, kırmızının en canlı tonuyla mağarayı aydınlattı. Baykuşun sesi geri geldi! Elif ilk parçayı bulmuştu.

İkinci Nota: Paylaşmanın Altın Gölü

Yoluna devam eden Elif, kurumaya yüz tutmuş Altın Göl‘e ulaştı. Gölün ortasında küçük bir balık, bir damla su için çırpınıyordu. Gölün etrafındaki tüm hayvanlar ise sadece kendilerine yetecek kadar suyu saklamış, kimseyle paylaşmıyordu. Paylaşılmayan her şey gibi, gölün suyu da rengini ve sesini kaybetmişti.

Elif, sepetindeki son elmasını küçük bir tavşanla paylaştı. Ardından kemanıyla neşeli, kıvrak bir melodi çalmaya başladı. Paylaşmanın verdiği huzuru notalara döktü. O an, hayvanlar birbirlerine yardım etmeye başladı. Göl birdenbire köpürdü ve içinden Sarı bir Nota yükseldi. Göl, güneşten daha parlak bir altına dönüştü ve sular şırıl şırıl akmaya başladı.

Üçüncü Nota: Sevginin Sonsuz Tepesi

Son olarak Elif, ülkenin en yüksek noktasına, Sonsuz Tepe‘ye tırmandı. Orada dev bir ayna duruyordu. Aynaya bakan herkes sadece kendi kusurlarını görüyordu. Bu yüzden insanlar kendilerini sevmeyi bırakmış, bu da dünyadaki son rengi de alıp götürmüştü. Elif aynaya baktı; yorgundu, üstü başı toz içindeydi ama kalbindeki sevgi parlıyordu.

Kemanının tellerine son kez vurdu. Bu sefer çaldığı melodi, dünyanın en güzel ninnisi gibiydi. Kendini sevmenin, hatalarıyla barışık olmanın melodisiydi bu. Aynanın içinden Mor bir Nota fırladı ve gökyüzüne doğru yükseldi.

Büyük Senfoni ve Renklerin Dönüşü

Elif elindeki kırmızı, sarı ve mor notaları birleştirdi. Kasabanın meydanına döndüğünde, tüm gücüyle kemanını çalmaya başladı. Kırmızı cesareti, sarı paylaşmayı, mor ise sevgiyi temsil ediyordu. Üç renk havada birleşti, dev bir gökkuşağına dönüştü ve tüm ülkenin üzerine bir yağmur gibi yağdı.

Bir anda kuşlar cıvıldamaya, nehirler şarkı söylemeye başladı. Griye dönen evler yeniden pembeye, maviye büründü. İnsanlar birbirlerine sarıldı. Artık herkes biliyordu ki; dünya, kalplerdeki iyilik sustuğu zaman sessizleşirdi. Elif, kemanını kutusuna koydu ve gülümsedi. O günden sonra Sesler Ülkesi hiç susmadı; çünkü her çocuk, Elif gibi kendi içindeki melodiyi korumayı öğrendi.

Dünya bazen susabilir ama içimizdeki iyilik şarkısı asla bitmez. Elif’in bu rengarenk ve melodik yolculuğu size ilham verdiyse, hayal dünyanızın sınırlarını zorlayacak diğer hikayelerimizi de mutlaka okumalısınız. uyuyanguzel.com sitemizdeki en yeni maceraları keşfetmek ve yeni dünyalara yelken açmak için macera masalları sayfamızı ziyaret etmeyi unutmayın.

Bulutların hemen altında, sarp kayalıkların üzerine kurulmuş Aethel adında bir köy vardı. Aethel’de büyü, değneklerde veya iksirlerde değil, rüzgarda saklıydı. Buradaki rüzgar asla susmazdı; geçmişin kahkahalarını, unutulmuş ninnileri ve eski ustaların çekiç seslerini taşırdı.

Köy halkı “Dinleyiciler”di. Rüzgarın getirdiği bu eski sesleri, devasa bakır hunilerle yakalar, onları ipek ipliklere işleyerek “Anı Kumaşları” dokurlardı. Bu kumaşlara sarınanlar, hiç tanımadıkları atalarının anılarını, sanki dün yaşamış gibi hatırlarlardı.

Elara, köyün en yaşlı Ses Dokuyucusu Usta Kaelen’in çırağıydı. Elara’nın diğerleri gibi güçlü kulakları yoktu, rüzgarın fısıltılarını zor duyardı. Ama onun gözleri başkaydı; seslerin bıraktığı renkleri görebiliyordu. Bir kahkaha geçtiğinde havada altın sarısı bir iz, hüzünlü bir şarkıda ise mavi bir duman görürdü.

Bir gün, korkunç bir şey oldu: Rüzgar sustu.

Önce bayraklar durdu, sonra rüzgar çanlarının neşeli şıngırtısı kesildi. Ve en kötüsü, “Büyük Sessizlik” başladı. Rüzgarın taşıdığı anılar olmadan, Aethel halkı kim olduklarını unutmaya başladı. Fırıncı ekmek yapmayı, anne çocuğunun adını, Usta Kaelen ise dokuma tezgahının nasıl çalıştığını unuttu. Gözlerindeki ışık sönmeye, yüzlerine boş bir ifade yerleşmeye başladı.

Elara, sesleri duyamasa da renklerin solduğunu görüyordu. Köyün üzerine gri, ağır bir “Unutuş Sisi” çöküyordu. Usta Kaelen ona boş gözlerle bakıp “Sen de kimsin küçük kız?” diye sorduğunda, Elara bir şeyler yapması gerektiğini anladı.

Rüzgarın doğduğu yere, “Dünyanın Boğazı” denilen derin vadiye gitmeliydi. Yanına sadece, renkleri daha iyi görmesini sağlayan prizma taşından yapılmış bir mercek aldı.

Yolculuk zordu. Unutuş Sisi’nin içinde yürürken kendi anıları da bulanıklaştı. Nereye gittiğini unutmamak için sürekli kendi kendine çocukken öğrendiği tekerlemeleri söyledi. Vadiye indiğinde, rüzgarın kaynağını buldu: Devasa, kristalden oluşmuş bir mağara. Burası dünyanın akciğeri gibiydi ama artık nefes almıyordu. Kristaller donuklaşmış, griye dönmüştü.

Elara, kristallerin tıkandığını gördü. Yüzyıllardır taşınan eski anılar, eski sesler kristallerin içinde sıkışıp kalmış, katılaşmıştı. Geçmiş o kadar ağırlaşmıştı ki, şimdiki zamanın nefes almasına izin vermiyordu.

Elara, Usta Kaelen’in ona öğrettiği eski, güçlü bir şarkıyı mırıldanmayı denedi. Ama kristaller tepki vermedi; çünkü bu zaten onların bildiği, eski bir sesti.

O an Elara ne yapması gerektiğini anladı. Rüzgarın eskiyi hatırlamaya değil, yeniye ihtiyacı vardı.

Derin bir nefes aldı. Prizma taşını kaldırdı ve kendi içindeki korkunun, umudun ve şu anki kararlılığının rengini gördü. Ve daha önce hiç duyulmamış, tamamen o ana ait, kendi bestelediği, biraz titrek ama cesur bir şarkı söylemeye başladı. Şarkı mükemmel değildi, eski ustaların şarkıları gibi görkemli değildi ama gerçekti.

Şarkısı kristal mağarada yankılandı. Sesi duyamasa da, kristallerin içinde patlayan yeni renkleri gördü. Grilik çatladı, içinden canlı morlar, turuncular fışkırdı.

Devasa bir iç çekişle, kristal mağara yeniden nefes almaya başladı. Rüzgar, Elara’nın yeni şarkısını kapıp vadi boyunca yukarı, Aethel’e doğru savurdu.

Elara köye döndüğünde, Unutuş Sisi dağılmıştı. Rüzgar çanları deli gibi çalıyor, insanların gözlerindeki ışık geri geliyordu. Usta Kaelen tezgahının başındaydı, Elara’yı görünce gülümsedi. “Ah, Elara, çırağım. Neredeydin? Dokunacak yeni bir rüzgarımız var, bu seferki çok taze kokuyor.”

Aethel halkı o gün önemli bir ders aldı: Geçmişin anıları değerliydi ama rüzgarın esmeye devam etmesi için, bugünün de kendi şarkısını söylemesi gerekiyordu. Ve sesi en az çıkanlar bile, bazen dünyayı değiştirecek renkleri görebilirdi.


Elara’nın cesur şarkısı rüzgara karışıp tüm diyara yayılırken, uyuyanguzel.com üzerindeki diğer gizemli ormanlara ve büyülü kalelere konuk olmaya ne dersiniz?

Büyülü Peri Masalları kategorimizdeki diğer efsaneleri keşfedebilir ya da,

En Yeni Çocuk Hikayeleri bölümünden Elara gibi cesur kahramanların yeni maceralarına ortak olabilirsiniz.

Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün en yüksek tepesinde, bulutların pamuk gibi dizildiği bir yer varmış. Burada, diğer kedilere hiç benzemeyen, tüyleri gece mavisi, gözleri ise gümüş gibi parlayan Astro Kedi yaşarmış. Astro Kedi’nin en büyük tutkusu, her gece minik teleskopuyla gökyüzünü izlemek ve yıldızların şarkısını dinlemekmiş.

Bir gece Astro, gökyüzünde bir tuhaflık fark etmiş. En parlak yıldız olan “Kutup Yıldızı” her zamankinden daha sönük yanıyormuş. Sanki birisi onun ışığını bir battaniyeyle örtmüş gibiymiş. Astro, “Bu işte bir terslik var,” demiş patisiyle bıyıklarını düzelterek. “Eğer yıldızlar sönük kalırsa, gece yolunu bulan denizciler ve ormandaki minik tavşanlar yollarını kaybedebilirler.”

Hemen sırt çantasını hazırlamış. İçine sihirli bir fener, bir avuç parlayan kurabiye ve en yakın dostu olan Robot Pip’i koymuş. Pip, sadece “Bip-bop” diye konuşan ama kalbi altın gibi olan, pervaneli küçük bir robotmuş.

Astro ve Pip, bahçedeki eski ahşap kulübeden bozma, ama içi ileri teknolojiyle dolu roketlerine binmişler. Astro, “Hazır mısın Pip? Kemerleri bağla!” demiş. Pip neşeyle “Bip-bop!” diye karşılık vermiş. Geri sayım başlamış: “3… 2… 1… Fıııııış!”

Roket gökyüzüne doğru süzülürken, bulutların arasından geçmişler. Önce pamuk şekerine benzeyen pembe bulutları, sonra da uyuyan kuşların kanat seslerini arkalarında bırakmışlar. Uzayın o sonsuz derinliğine ulaştıklarında, etraf simsiyah değil, lacivert ve mor ışıklarla doluymuş.

İlk durakları, havada uçuşan kocaman sabun köpüklerine benzeyen Balon Gezegeni olmuş. Burada her şey zıplıyormuş! Astro, roketi nazikçe bir balonun üzerine indirmiş. Tam o sırada karşılarına kocaman, gri bir toz bulutu çıkmış. Bu toz bulutu, yıldızların üzerine konup onların parlamasını engelliyormuş.

Toz bulutunun içinden küçük, sevimli bir Uzay Fil Fili çıkmış. Fili, “Özür dilerim Astro,” demiş burnunu çekerek. “Çok fazla hapşırdım ve bütün bu tozlar yıldızların üzerine saçıldı. Şimdi onları nasıl temizleyeceğimi bilmiyorum.”

Astro gülümsemiş. Pip’in içinden dev bir vantilatör çıkarmışlar. “Üzülme Fili, birlikte her şeyi eski haline getirebiliriz,” demiş Astro. Pip vantilatörü çalıştırmış ve tüm gri tozları uzay boşluğuna, kimseye zarar vermeyecekleri bir kara deliğe doğru üflemişler.

Tozlar gidince, Kutup Yıldızı birden parlamaya başlamış! Ama sadece parlamakla kalmamış, Astro ve Pip’e teşekkür etmek için gökkuşağı renklerinde ışıklar saçmış. Astro, yıldızın üzerinden bir parça ışık tozu almış ve kendi teleskopuna sürmüş. Artık dünyadaki tüm çocuklar, uyumadan önce gökyüzüne baktıklarında Astro’nun temizlediği o parlak yıldızları görebilecekmiş.

Astro ve Pip, roketlerini tekrar Dünya’ya, o çiçekli bahçeye doğru çevirmişler. Yol boyunca Samanyolu’nun o yumuşak müziğini dinlemişler. Roket bahçeye sessizce konduğunda, Ay Dede onlara göz kırpmış.

Astro Kedi, yumuşacık sepetine kıvrılmış. Pip de yanındaki şarj istasyonuna yerleşmiş. Astro gözlerini kapatırken şöyle fısıldamış: “Dünya ne kadar güzel, uzay ne kadar gizemli… Ama en güzeli, dostlarınla birlikte birilerine yardım edebilmek.”

O gece tüm çocuklar, gökyüzündeki pırıl pırıl yıldızların altında en tatlı rüyalarına dalmışlar.

Çocuğunuz uykuya dalmadıysa hemen diğer etkili hikayelerimize ulaşıp masal oku.

Prenses Ela ve Gökkuşağı Kanatlı Kelebek Masalı Sesli Dinle

Bir varmış, bir yokmuş. Gökkuşağının bittiği yerin hemen ötesinde, her mevsim çiçeklerin açtığı, nehirlerin şarkı söyleyerek aktığı Gümüş Ay Krallığı varmış. Bu krallıkta, kalbi sevgi dolu, gözleri yıldızlar gibi parlayan Prenses Ela yaşarmış.

Prenses Ela, diğer prenseslerden biraz farklıymış. En sevdiği şey, sarayın pırıltılı salonlarında dans etmek değil, krallığın devasa bahçesindeki çiçeklerle konuşmak ve minik hayvanlarla dostluk kurmakmış. Ela’nın puf puf kabarık, lavanta kokulu elbiseleri ve başından hiç eksik etmediği papatyalardan örülmüş bir tacı varmış.

Bir sabah, Ela bahçedeki en sevdiği söğüt ağacının altında otururken, ayağının dibine minik, bembeyaz bir kelebek konmuş. Ama bu kelebek biraz üzgün görünüyormuş; kanatları titriyor ve hiç rengi yokmuş. Ela nazikçe parmağını uzatmış ve kelebek pırpır ederek parmağına konmuş.

“Neden bu kadar üzgünsün minik dostum?” diye sormuş Ela fısıldayarak.

Kelebek, incecik bir sesle cevap vermiş: “Ben Gökkuşağı Kelebeği’yim Prenses Ela. Ama renklerimi kaybettim. Eğer güneş batana kadar renklerimi bulamazsam, bir daha asla uçamayacağım.”

Prenses Ela hemen ayağa kalkmış. “Korkma,” demiş, “Kalbinde iyilik olan her çocuk, sihirli renkleri bulabilir. Birlikte yola çıkalım.”

Önce “Gülümseyen Nehir”in kıyısına gitmişler. Nehir o kadar berrakmış ki, içindeki taşlar mücevher gibi parlıyormuş. Ela, nehrin sularına bakarak, “Sevgili nehir, bize mavisinden biraz verir misin?” diye sormuş. Nehir neşeyle şırıldamış ve bir su damlası kelebeğin kanatlarına sıçramış. Kelebeğin kanatlarının ucu bir anda masmavi olmuş!

Sonra, ormanın en derin yerindeki “Altın Güneş Tarlası”na varmışlar. Burada devasa sarı papatyalar varmış. Ela, en büyük papatyanın önünde diz çökmüş. “Güzel çiçek, kelebeğimiz için sarı rengini paylaşır mısın?” demiş. Papatya yapraklarını sallamış ve etrafa altın tozları yayılmış. Kelebeğin kanatlarında parlak sarı benekler oluşmuş.

Yolculukları devam etmiş. Mor sümbüllerden moru, taze çimenlerden yeşili, dalındaki olgun elmalardan ise kırmızıyı toplamışlar. Ela her renk için doğaya teşekkür etmeyi hiç unutmamış. Her “teşekkür ederim” dediğinde, kelebeğin kanatları daha da parlıyormuş.

Güneş yavaş yavaş dağların arkasına saklanmaya başladığında, kelebek artık bembeyaz değilmiş. Kanatları gökkuşağının tüm renkleriyle ışıl ışıl parlıyormuş. Kelebek o kadar mutluymuş ki, Ela’nın etrafında neşeyle dönmeye başlamış.

“Teşekkür ederim Prenses Ela,” demiş kelebek. “Senin sevgin ve nazik kalbin sayesinde renklerime kavuştum. Artık ben de senin uykularını renklendireceğim.”

Hava kararmış, gökyüzünde ilk yıldızlar belirmeye başlamış. Prenses Ela, saraydaki yumuşacık yatağına uzanmış. Penceresinden içeri süzülen ay ışığı, odasını gümüş bir renge boyamış. Gökkuşağı Kelebeği, Ela’nın başucundaki komodine konmuş ve kanatlarını yavaşça sallayarak odaya huzur veren bir ışık yaymış.

Ela gözlerini kapatırken, kalbinde büyük bir mutluluk varmış. Biliyormuş ki, dünyadaki en güzel renkler aslında iyilikle paylaşılanlarmış. Ormandaki tüm çiçekler uykusuna dalmış, nehirler sessizce akmaya başlamış.

İyi uykular Prenses Ela, iyi uykular minik gökkuşağı kelebeği…

Ayrıca peri masalları kategorimizi de ziyaret edebilirsiniz.

2024 yılı aylardan ocaktı, Alper Gezeravcı İlk Türk astronot Uluslararası Uzay İstasyonundaydı. Özgür’de akşam ailesi ile birlikte bu haberi izliyordu, heyecanlanıyor ve sevinçliydi. Çünkü kendisi de bir uzay aşığıydı.

Bilinmeyen yolculuklara çıkmak, uzayda seyahat etmek, yeni gezegenler keşfetmek, bilimsel deneyler yapmak, astronotların giydiği uzay elbisesini giyip uzaya çıkmak istiyordu. Bir roketin içinde olmak, atmosferin dışına çıkmak uzayın derinliklerine yolculuk yapmak istiyordu.

Yerçekimi olmadan nasıl olur diye düşünüyordu. O gün Özgür’ün babası uzay hakkında bilgiler verdi, uzay, evrenin büyük bir bölümünü oluşturan boşluk, galaksiler, yıldızlar, gezegenler, asteroitler, kara delikler ve diğer gök cisimlerini içeren geniş bir alanı ifade ettiğini söyledi, Güneş Sistemi, Güneş’in çevresinde dönen gezegenler, uydular, asteroidler ve diğer gök cisimlerini içerir.

Dünya da bu sistem içinde yer alır dedi ve şöyle ekledi insanlar, uzayı keşfetmek ve anlamak için uzay araçları ve roketler kullanarak farklı görevlere katılmışlardır. İlk insanlı ay inişi 1969’da gerçekleşmiş olduğunu belirtti. Babası anlatırken Özgür’ün uykusu gelmişti;

Baba ben yatacağım dedi ve yatağına koştu. Yatağına yatmadan önce camdan gökyüzüne baktı, yıldızları izledi ve yatağa yattı. Rüyasında bir uzay gemisinin içinde olduğunu, uzay gemisi ile farklı gezegenler keşfetmek için yol alıyorlardı.

5 kişilik bir mürettebata sahipti. Araştırma yapmak için uzay mekiğine bağlı olan bir kapsül vardı. Kapsül ile aya iniş yaptılar. Uzay aracından indi, Ay’da yürüyüş yapıyordu ve yer çekimi yoktu. Ay’da hem yavaş hareket ediyor hemde ayağını yere her attığında havaya ufak parçacıklar kalkıyordu, kısa bir yürüyüşün ardından Özgür acıkmıştı, astronot kıyafetinin cam kısmının içerisinde çikolata ve su vardı. Çikolatasından yedi ve suyunu içti. Sabah olmuştu, Özgür uyanmıştı koşa koşa annesinin yanına gitti annesine rüyasını anlattı, güldüler eğlendiler.