Prenses Ela ve Gökkuşağı Kanatlı Kelebek Masalı Sesli Dinle
Bir varmış, bir yokmuş. Gökkuşağının bittiği yerin hemen ötesinde, her mevsim çiçeklerin açtığı, nehirlerin şarkı söyleyerek aktığı Gümüş Ay Krallığı varmış. Bu krallıkta, kalbi sevgi dolu, gözleri yıldızlar gibi parlayan Prenses Ela yaşarmış.
Prenses Ela, diğer prenseslerden biraz farklıymış. En sevdiği şey, sarayın pırıltılı salonlarında dans etmek değil, krallığın devasa bahçesindeki çiçeklerle konuşmak ve minik hayvanlarla dostluk kurmakmış. Ela’nın puf puf kabarık, lavanta kokulu elbiseleri ve başından hiç eksik etmediği papatyalardan örülmüş bir tacı varmış.
Bir sabah, Ela bahçedeki en sevdiği söğüt ağacının altında otururken, ayağının dibine minik, bembeyaz bir kelebek konmuş. Ama bu kelebek biraz üzgün görünüyormuş; kanatları titriyor ve hiç rengi yokmuş. Ela nazikçe parmağını uzatmış ve kelebek pırpır ederek parmağına konmuş.
“Neden bu kadar üzgünsün minik dostum?” diye sormuş Ela fısıldayarak.
Kelebek, incecik bir sesle cevap vermiş: “Ben Gökkuşağı Kelebeği’yim Prenses Ela. Ama renklerimi kaybettim. Eğer güneş batana kadar renklerimi bulamazsam, bir daha asla uçamayacağım.”
Prenses Ela hemen ayağa kalkmış. “Korkma,” demiş, “Kalbinde iyilik olan her çocuk, sihirli renkleri bulabilir. Birlikte yola çıkalım.”
Önce “Gülümseyen Nehir”in kıyısına gitmişler. Nehir o kadar berrakmış ki, içindeki taşlar mücevher gibi parlıyormuş. Ela, nehrin sularına bakarak, “Sevgili nehir, bize mavisinden biraz verir misin?” diye sormuş. Nehir neşeyle şırıldamış ve bir su damlası kelebeğin kanatlarına sıçramış. Kelebeğin kanatlarının ucu bir anda masmavi olmuş!
Sonra, ormanın en derin yerindeki “Altın Güneş Tarlası”na varmışlar. Burada devasa sarı papatyalar varmış. Ela, en büyük papatyanın önünde diz çökmüş. “Güzel çiçek, kelebeğimiz için sarı rengini paylaşır mısın?” demiş. Papatya yapraklarını sallamış ve etrafa altın tozları yayılmış. Kelebeğin kanatlarında parlak sarı benekler oluşmuş.
Yolculukları devam etmiş. Mor sümbüllerden moru, taze çimenlerden yeşili, dalındaki olgun elmalardan ise kırmızıyı toplamışlar. Ela her renk için doğaya teşekkür etmeyi hiç unutmamış. Her “teşekkür ederim” dediğinde, kelebeğin kanatları daha da parlıyormuş.
Güneş yavaş yavaş dağların arkasına saklanmaya başladığında, kelebek artık bembeyaz değilmiş. Kanatları gökkuşağının tüm renkleriyle ışıl ışıl parlıyormuş. Kelebek o kadar mutluymuş ki, Ela’nın etrafında neşeyle dönmeye başlamış.
“Teşekkür ederim Prenses Ela,” demiş kelebek. “Senin sevgin ve nazik kalbin sayesinde renklerime kavuştum. Artık ben de senin uykularını renklendireceğim.”
Hava kararmış, gökyüzünde ilk yıldızlar belirmeye başlamış. Prenses Ela, saraydaki yumuşacık yatağına uzanmış. Penceresinden içeri süzülen ay ışığı, odasını gümüş bir renge boyamış. Gökkuşağı Kelebeği, Ela’nın başucundaki komodine konmuş ve kanatlarını yavaşça sallayarak odaya huzur veren bir ışık yaymış.
Ela gözlerini kapatırken, kalbinde büyük bir mutluluk varmış. Biliyormuş ki, dünyadaki en güzel renkler aslında iyilikle paylaşılanlarmış. Ormandaki tüm çiçekler uykusuna dalmış, nehirler sessizce akmaya başlamış.
İyi uykular Prenses Ela, iyi uykular minik gökkuşağı kelebeği…
Ayrıca peri masalları kategorimizi de ziyaret edebilirsiniz.