Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün en yüksek tepesinde, bulutların pamuk gibi dizildiği bir yer varmış. Burada, diğer kedilere hiç benzemeyen, tüyleri gece mavisi, gözleri ise gümüş gibi parlayan Astro Kedi yaşarmış. Astro Kedi’nin en büyük tutkusu, her gece minik teleskopuyla gökyüzünü izlemek ve yıldızların şarkısını dinlemekmiş.
Bir gece Astro, gökyüzünde bir tuhaflık fark etmiş. En parlak yıldız olan “Kutup Yıldızı” her zamankinden daha sönük yanıyormuş. Sanki birisi onun ışığını bir battaniyeyle örtmüş gibiymiş. Astro, “Bu işte bir terslik var,” demiş patisiyle bıyıklarını düzelterek. “Eğer yıldızlar sönük kalırsa, gece yolunu bulan denizciler ve ormandaki minik tavşanlar yollarını kaybedebilirler.”
Hemen sırt çantasını hazırlamış. İçine sihirli bir fener, bir avuç parlayan kurabiye ve en yakın dostu olan Robot Pip’i koymuş. Pip, sadece “Bip-bop” diye konuşan ama kalbi altın gibi olan, pervaneli küçük bir robotmuş.
Astro ve Pip, bahçedeki eski ahşap kulübeden bozma, ama içi ileri teknolojiyle dolu roketlerine binmişler. Astro, “Hazır mısın Pip? Kemerleri bağla!” demiş. Pip neşeyle “Bip-bop!” diye karşılık vermiş. Geri sayım başlamış: “3… 2… 1… Fıııııış!”
Roket gökyüzüne doğru süzülürken, bulutların arasından geçmişler. Önce pamuk şekerine benzeyen pembe bulutları, sonra da uyuyan kuşların kanat seslerini arkalarında bırakmışlar. Uzayın o sonsuz derinliğine ulaştıklarında, etraf simsiyah değil, lacivert ve mor ışıklarla doluymuş.
İlk durakları, havada uçuşan kocaman sabun köpüklerine benzeyen Balon Gezegeni olmuş. Burada her şey zıplıyormuş! Astro, roketi nazikçe bir balonun üzerine indirmiş. Tam o sırada karşılarına kocaman, gri bir toz bulutu çıkmış. Bu toz bulutu, yıldızların üzerine konup onların parlamasını engelliyormuş.
Toz bulutunun içinden küçük, sevimli bir Uzay Fil Fili çıkmış. Fili, “Özür dilerim Astro,” demiş burnunu çekerek. “Çok fazla hapşırdım ve bütün bu tozlar yıldızların üzerine saçıldı. Şimdi onları nasıl temizleyeceğimi bilmiyorum.”
Astro gülümsemiş. Pip’in içinden dev bir vantilatör çıkarmışlar. “Üzülme Fili, birlikte her şeyi eski haline getirebiliriz,” demiş Astro. Pip vantilatörü çalıştırmış ve tüm gri tozları uzay boşluğuna, kimseye zarar vermeyecekleri bir kara deliğe doğru üflemişler.
Tozlar gidince, Kutup Yıldızı birden parlamaya başlamış! Ama sadece parlamakla kalmamış, Astro ve Pip’e teşekkür etmek için gökkuşağı renklerinde ışıklar saçmış. Astro, yıldızın üzerinden bir parça ışık tozu almış ve kendi teleskopuna sürmüş. Artık dünyadaki tüm çocuklar, uyumadan önce gökyüzüne baktıklarında Astro’nun temizlediği o parlak yıldızları görebilecekmiş.
Astro ve Pip, roketlerini tekrar Dünya’ya, o çiçekli bahçeye doğru çevirmişler. Yol boyunca Samanyolu’nun o yumuşak müziğini dinlemişler. Roket bahçeye sessizce konduğunda, Ay Dede onlara göz kırpmış.
Astro Kedi, yumuşacık sepetine kıvrılmış. Pip de yanındaki şarj istasyonuna yerleşmiş. Astro gözlerini kapatırken şöyle fısıldamış: “Dünya ne kadar güzel, uzay ne kadar gizemli… Ama en güzeli, dostlarınla birlikte birilerine yardım edebilmek.”
O gece tüm çocuklar, gökyüzündeki pırıl pırıl yıldızların altında en tatlı rüyalarına dalmışlar.
Çocuğunuz uykuya dalmadıysa hemen diğer etkili hikayelerimize ulaşıp masal oku.