Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Yeşil mi yeşil, yumuşacık bir ormanda minik bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcığın adı “Pofuduk”muş.

Pofuduk’un kocaman, meraklı kulakları varmış. Güneş batarken ormanda dolaşmayı çok severmiş.

Giden kuşlara bakıp “Cik cik cik” dermiş. Otların arasından koşan kelebekleri görün “Uç uç uç” diye sevinirmiş.

Akşam olunca, gökyüzünde minik yıldızlar parlamaya başlarmış. Pofuduk, gökyüzündeki en parlayan yıldıza bakıp şöyle dermiş:

“İyi akşamlar minik yıldız, iyi akşamlar ay dede.”

Yavaş yavaş Pofuduk’un minik göz kapakları ağırlaşmış. Çünkü gün boyu koşturup oynamış, artık çok yorulmuş.

Esirmiş: “Uuuh, ne kadar uykum geldi” demiş.

Annesi Pofuduk’u kucaklamış, yavaşça yumuşacık yatağına yatırmış. Üzerine mis kokulu battaniyesini örtmüş. Kulğına fısıldamış: “Şimdi uyku vakti Pofuduk, tatlı rüyalar.”

Pofuduk minik patilerini karnına çekmiş, derin bir nefes almış:

“Ilık ılık, uykum geldi…”

Gözlerini kapatmış ve tatlı rüyalar ülkesine uçmuş. Gökteki yıldızlar Pofuduk’un üzerini örtmüş, ay dede ona gülümsemiş.

Ve minik bebek de huzurla uykuya dalmış. Mutlu son!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kocaman turuncu kayaların ve sıcacık sarı kumların olduğu çok güzel bir çöl varmış. Bu çölde, “Pıt, pıt, pıt!” diye hızlıca yürüyen, minicik, parlak yeşil bir kertenkele yaşarmış. Adı Kıpır’mış.

Kıpır, güneşlenmeyi ve sıcak kayaların üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş. Sabahları güneşi görünce “Ne kadar güzel bir gün!” diye neşeyle gülümser, uzun kuyruğunu sallar dururmuş.

Kıpır’ın yaşadığı bu kocaman kayaların en tepesinde ise tüyleri yumuşacık, kocaman gözlü ve çok iyi kalpli bir akbaba yaşarmış. Onun adı da Pırpır’mış. Pırpır, kocaman kanatlarını iki yana açıp gökyüzünde süzülmeyi çok severmiş. “Fiyuuu, fiyuuu!” diye rüzgarla dans eder, beyaz bulutlara “Merhaba!” dermiş. Pırpır, her zaman gülümseyen ve arkadaş canlısı bir kuşmuş.

Bir sabah minik kertenkele Kıpır, çöldeki en yüksek kayanın en tepesine çıkmak istemiş. Oradan gökyüzünün ve bulutların ne kadar güzel göründüğünü hep merak ediyormuş. Kendi kendine, “Oraya tırmanacağım!” demiş.

“Pıt, pıt, pıt,” diye tırmanmaya başlamış. Birinci kayayı geçmiş. İkinci kayayı geçmiş. Ama üçüncü kayaya gelince Kıpır’ın minicik bacakları çok yorulmuş.

“Oof, of,” diye iç çekmiş Kıpır. “En tepeye asla çıkamayacağım sanırım. Oraya kadar yürüyecek gücüm kalmadı.”

O sırada gökyüzünde süzülen Akbaba Pırpır, aşağıda boynunu bükmüş, üzgün üzgün duran yeşil kertenkeleyi görmüş. Hemen kocaman kanatlarını yavaşça çırparak süzülmüş ve Kıpır’ın yanına inmiş.

“Merhaba minik dostum! Ben Akbaba Pırpır. Neden böyle üzgünsün?” diye sormuş yumuşacık, tatlı bir sesle.

Kıpır, başını kaldırıp bu kocaman ama sevimli kuşa bakmış: “Merhaba Pırpır. Ben de Kertenkele Kıpır. En yüksek kayanın tepesine çıkıp bulutlara yakından bakmak istiyordum. Ama bacaklarım çok yoruldu.”

Pırpır neşeyle gülümsemiş. “Hiç üzülme Kıpır! Benim kocaman kanatlarım ve çok güçlü bir sırtım var. Eğer istersen sırtıma binebilirsin. Seninle birlikte en yüksek kayaya uçabiliriz!”

Bunu duyan Kıpır’ın gözleri sevinçle parlamış. “Gerçekten mi? Çok teşekkür ederim!” demiş heyecanla. Hemen “pıt, pıt, pıt” diye yürüyüp Pırpır’ın yumuşacık tüylerinin arasına, sırtına tırmanmış ve sıkıca tutunmuş.

“Hazır mısın Kıpır?” diye sormuş Pırpır. “Hazırıııım!” diye bağırmış Kıpır.

Pırpır kanatlarını açmış: “Bir, iki, üüüç!” Kanatlarını çırpmış ve havalanmışlar. “Fiyuuu!” diye gökyüzüne doğru uçmuşlar. Kıpır aşağıya bakmış; büyük kayalar, evler gibi küçücük görünüyormuş. Rüzgar yüzüne hafifçe vururken kertenkele kıkır kıkır gülmüş.

Çok geçmeden en yüksek kayanın tepesine konmuşlar. Kıpır, gördüğü manzara karşısında büyülenmiş. Pamuk gibi beyaz bulutlar sanki hemen ellerini uzatsa dokunacak kadar yakınmış. Güneş, her yeri pırıl pırıl altın rengine boyuyormuş.

“Burası harika Pırpır! Bana yardım ettiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az,” demiş Kıpır, yeni dostuna sarılarak.

Pırpır da kertenkeleye sevgiyle bakmış. “Arkadaşların görevi birbirine yardım etmektir Kıpır. Ne zaman istersen seninle bulutlara tekrar uçabiliriz.”

O günden sonra, minik kertenkele Kıpır ile kocaman kanatlı akbaba Pırpır en iyi arkadaş olmuşlar. Biri “pıt, pıt, pıt” diye koşarak, diğeri “fiyuuu” diye uçarak her gün çölün tadını çıkarmışlar.

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın başına, biri uslu uslu dinleyen miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda, yemyeşil ulu ağaçlarla dolu kocaman ve huzurlu bir ormanda, minicik, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan çok tatlı bir tavşancık yaşarmış. Bu minik tavşanın adı Ponpon’muş. Ponpon’un kulakları upuzun ve içi pembe renkliymiş. Minik burnu gün boyu pıt pıt diye seğirir, pofuduk kuyruğu pıtır pıtır titrermiş. Ponpon, sabahları güneş doğduğunda uyanmayı, yeşil çimenlerde hoplaya zıplaya oynamayı çok severmiş. Karnı acıktığında taze, sulu havuçları kıtır kıtır kemirirmiş. Havuçlarını yerken o kadar mutlu olurmuş ki, neşeyle kendi etrafında fırıl fırıl dönermiş.

Bir gün ormanda gezinirken, masmavi kanatları olan nazik bir kelebekle tanışmış. Kelebek yavaşça Ponpon’un kulağına konmuş. Ponpon kıkır kıkır gülmeye başlamış. İki sevimli arkadaş bütün gün çiçeklerin arasında oynamışlar. Ponpon sarı papatyaların arasına saklanmış, mavi kelebek de onu hemen bulmuş. Rüzgar hafifçe esmiş, ağaçların yaprakları hışır hışır ses çıkarmış. Minik kuşlar tatlı tatlı öterek onlara çok güzel bir ninni söylemiş.

Akşam yaklaşmış. Güneş uykuya dalarken gökyüzü pembe ve mor renklere boyanmış. Ormana yumuşacık bir sessizlik çökmüş. Bütün gün zıplayıp oynayan minik Ponpon’un gözleri kapanmaya başlamış. Ağzıyla tatlı tatlı esnemiş. Minik ayaklarıyla pıtır pıtır yürüyerek sıcacık yuvasına, annesinin kollarına gitmiş. Uyuyan güzel minik kızlar gibi o da hemen tatlı rüyalara dalmış. Gökten üç tatlı havuç düşmüş; biri Ponpon’a, biri annesine, biri de uykuya dalan sana.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Geceleri yıldızların en parlak şekilde parladığı, rüzgarın ağaçların arasında tatlı ninniler fısıldadığı o büyük Uyuyan Güzel Ormanı’nda minik bir tavşan yaşarmış. Bu pofuduk tavşanın adı Pamuk’muş.

Pamuk bütün gün arkadaşlarıyla oynamış, yumuşacık çimenlerin üzerinde zıplamış durmuş. Ama akşam olup da güneş yorganını üzerine çekip uykuya daldığında, Pamuk’un uykusu bir türlü gelmemiş. Yatağında sağa dönmüş, sola dönmüş ama gözleri kapanmıyormuş.

Sonra penceresinin kenarına bilge bir baykuş konmuş. “Minik Pamuk,” demiş baykuş yumuşacık bir sesle, “Eğer uykuyu beklersen gelmez. Gözlerini kapat ve ormanın ninnisini dinle.”

Pamuk gözlerini sımsıkı kapatmış. Rüzgarın yapraklarla oynarken çıkardığı hışşş hışşş sesini dinlemeye başlamış. Sonra burnuna taze çam ağaçlarının kokusu gelmiş. Gökyüzündeki gümüş yıldızları hayal etmeye başlamış. Bir yıldız, iki yıldız, üç yıldız derken… Pamuk’un nefesi yavaşlamış ve derin, tatlı bir uykuya dalmış.

O gece ormandaki tüm hayvanlar Pamuk’la birlikte mışıl mışıl uyumuş. Rüyalarında hep beraber pamuk şekerden bulutların üzerinde zıplamışlar.

Gökten üç pofuduk bulut düşmüş; biri uykuya dalan minik Pamuk’un yatağına, biri bu masalı dinleyen güzel çocukların yastığına, diğeri de onlara iyi geceler dileyen herkesin başına! İyi geceler, tatlı rüyalar…

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yüksek, en lacivert köşesinde yaşayan minicik bir yıldız varmış. Bu yıldızın adı Pırıltı’ymış. Pırıltı diğer yıldızlar kadar büyük değilmiş ama kocaman, sevgi dolu bir kalbi varmış. Her gece gökyüzünden yeryüzüne bakar, beşiklerinde mışıl mışıl uyuyan bebekleri izlemeyi çok severmiş.

Bir gece, Pırıltı gökyüzündeki en tatlı, en bilge kişi olan Ay Dede’nin yanına gitmiş. “Ay Dede,” demiş heyecanla, “Ben de yeryüzündeki minik bebeklere yardım etmek istiyorum. Onların güzel rüyalar görmesi, hemen uykuya dalması için ne yapabilirim?”

Ay Dede tonton yanaklarıyla gülümsemiş, gümüş rengi sakalını sıvazlamış ve yumuşacık bir sesle cevap vermiş: “Doğanın ninnisini öğrenmelisin küçük Pırıltı. Kapat gözlerini ve yeryüzünü dinle.” Pırıltı o gece ışığını biraz kısmış, gözlerini kapatmış ve dünyayı dinlemeye başlamış. Gecenin içinde çok güzel sesler saklıymış:

Önce ormandan esen ılık ve hafif rüzgarı duymuş: “Şşşşş, şşşşş…”

Sonra sakin sakin akan küçük derenin ninnisini duymuş: “Şıp şıp, şıp şıp…”

En sonunda ağaçlardaki uykulu yaprakların sesini duymuş: “Hışır hışır, hışır hışır…”

Pırıltı bu sesleri çok sevmiş. Kendi yumuşak, sarı ışığını bu seslerle birleştirmeye karar vermiş. Rüzgar şşşş diye eserken o da tatlı tatlı parlamış. Dere şıp şıp akarken o da neşeyle göz kırpmış. O gece yeryüzündeki tüm bebekler, gökyüzünde onlara gülümseyen bu tatlı yıldızı hissetmişler. Pırıltı’nın yumuşacık ışığı perdelerin arasından süzülüp odalarına dolmuş ve onlara usulca fısıldamış:

“İyi geceler küçük bebek. Kapat güzel gözlerini, tatlı rüyalara dal. Ben sabaha kadar buradayım, seni bekleyeceğim.” Bunu duyan bütün bebekler, Pırıltı’nın huzur veren ışığıyla derin, sıcacık bir uykuya dalmış. Gökyüzündeki tüm yıldızlar onların rüyalarına eşlik etmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı anlatanın, biri mışıl mışıl uyuyan minik bebeğin, diğeri de pırıl pırıl parlayan yıldızın başına. Tatlı rüyalar…

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok uzaklarda değil, hemen kalbinin ucunda, her yerin pamuk gibi yumuşak olduğu yeşil bir orman varmış. Bu ormanda minik, bembeyaz bir tavşancık yaşarmış. Adı Pofuduk imiş.

Pofuduk Tavşan’ın çok uzun, yumuşacık kulakları varmış. Güneş yavaşça uykusu gelip dağların arkasına saklanınca, Pofuduk da yavaşça esnemiş.

Pofuduk ormanda yürürken arkadaşlarına rastlamış: Minik Kuş bir dalın üzerine konmuş, kanatlarını gövdesine sarmış. Pofuduk ona fısıldamış: “İyi uykular minik kuş.”

Tonton Kaplumbağa: Evinin, yani kabuğunun içine başını çekmiş. Pofuduk ona fısıldamış: “Tatlı rüyalar tonton kaplumbağa.” Renkli Çiçekler: Yapraklarını birer birer kapatmışlar, sanki el ele tutuşmuşlar.

Pofuduk, kendi yuvasına gelmiş. Yuvası o kadar sıcak, o kadar huzurluymuş ki… Tıpkı senin yatağın gibi. Pofuduk önce sağ ayağını uzatmış, sonra sol ayağını. Gözlerini yavaşça kapatmış.

Dışarıda rüzgar tatlı tatlı esiyormuş: “Pış pış, pış pış…” Ağaçlar hafifçe sallanıyormuş: “Hış hış, hış hış…”

Gökyüzünde minik, sarı bir yıldız belirmiş. Bu yıldız o kadar sessizmiş ki, sadece ışığıyla sana gülümsüyormuş. Pofuduk, yıldızın ışığını görünce çok mutlu olmuş. Kalbi sevgiyle dolmuş.

Şimdi sıra sende minik mucize. Pofuduk Tavşan senin yanına gelmiş, hayali patileriyle yanaklarına dokunmuş. Annenin sesi gibi yumuşak, babanın elleri gibi güvenli bir uyku seni bekliyor.

Hadi, kapat o güzel gözlerini. “Pış pış, pış pış…” “Uyku vakti, huzur vakti…” Dünya çok sessiz, her şey çok sakin. Yarın sabah güneşle birlikte yeniden “Merhaba” demek üzere, mışıl mışıl uyu…

Gökten üç pofuduk bulut düşmüş: Biri sana bu masalı okuyan sevgi dolu sese, biri senin tatlı uykuna ve güzel rüyalarına, biri de seni dünyadaki her şeyden çok seven ailene… İyi uykular küçüğüm.

Masalı sesli dinleyin:

Gökkuşağı Ormanı’nın derinliklerinde, kanatları diğerlerinden biraz daha farklı olan küçük bir uğur böceği yaşarmış. Adı Pıtır’mış. Pıtır’ın en büyük hayali, ormanın en yüksek ağacı olan “Gök Çınar”ın en tepesine çıkıp bulutlara dokunmakmış.

Pıtır’ın kanatları biraz zayıf olduğu için uzun süre uçamıyormuş. Arkadaşları “Sen çok küçüksün, o ağaç çok yüksek, asla başaramazsın” demişler. Pıtır önce üzülmüş ama sonra kendi kendine şöyle fısıldamış: “Eğer uçamıyorsam, tırmanırım!”

Pıtır tırmanmaya başlamış. Yolun yarısına geldiğinde yorulmuş, ayağı kaymış ve yere düşmüş. Ama pes etmemiş. Üstündeki tozları silkelemiş ve tekrar tırmanmaya başlamış. Her düştüğünde, nerede hata yaptığını düşünmüş ve bu sefer daha dikkatli tutunmuş.

Yolda yaşlı bir karıncaya rastlamış. Karınca ona, “Başarı, sadece varmak istediğin yer değil, yolda öğrendiklerindir,” demiş. Pıtır, yol boyunca çiçeklerin kokusunu içine çekmiş, yaprakların üzerindeki çiy tanelerini izlemiş. Doğayı sevmek ve ona saygı duymak, ona tırmanmak için güç vermiş.

Sonunda Pıtır, Gök Çınar’ın en tepe yaprağına ulaşmış! Oradan tüm ormanı, parıldayan gölleri ve masmavi gökyüzünü görmüş. Arkadaşları aşağıdan ona hayranlıkla bakıyormuş. Pıtır anlamış ki; gerçek sihir pes etmemek, çok çalışmak ve kendine inanmaktır.

Gökten üç elma düşmüş; biri hayallerinin peşinden koşanlara, biri çalışmaktan korkmayanlara, biri de bu güzel hikayeyi dinleyen çocuklara…

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her sabah pencerelere “Günaydın!” diyerek dokunduğu renkli bir evde, Yaren adında dünyalar tatlısı bir çocuk yaşarmış. Yaren’in en sevdiği arkadaşı, kocaman kulakları olan ama minicik bir tüy kadar hafif olan Mavi Fil’miş.

Bir sabah Yaren ve Mavi Fil bahçeye çıkmışlar. Bahçedeki çiçekler mis gibi kokuyormuş. Tam o sırada havada “pır pır pır” diye bir ses duymuşlar. Bir de bakmışlar ki, kanatları pamuk şeker gibi pembe, gökyüzü gibi mavi ve limon gibi sarı olan bir Gökkuşağı Kelebeği!

Yaren, “Hadi onu takip edelim!” diyerek neşeyle zıplamış. Mavi Fil de “tıp tıp tıp” diye onun arkasından yürümüş. Kelebek önce kırmızı bir elmanın üzerine konmuş. Yaren elmaya bakıp “Kırmızı!” demiş. Sonra kelebek sarı bir çiçeğin üzerine konmuş. Mavi Fil hortumuyla çiçeği selamlamış.

Güneş yavaş yavaş uykusuna hazırlanırken, gökyüzü turuncu bir renge bürünmüş. Gökkuşağı Kelebeği gelmiş ve nazikçe Yaren’in burnuna konmuş. Yaren kıkır kıkır gülmüş. Kelebek fısıldamış: “Şimdi dinlenme vakti, tüm renkler uykuya dalıyor…”

Yaren, Mavi Fil’in yumuşacık kulaklarına sarılmış. Yatağına uzandığında kendini bir bulutun üzerindeymiş gibi hissetmiş. Gözlerini kapatmış ve rüyasında Gökkuşağı Kelebeği ile bulutların üzerinde zıpladığını görmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri masalı dinleyen Yaren‘e, biri ona bu masalı anlatan sevgi dolu kalbe, biri de dünyadaki tüm mutlu uykulara.

İyi uykular, tatlı rüyalar!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Masal Ormanı’nın uçsuz bucaksız yeşillikleri arasında, her türlü hayvan barış ve huzur içinde yaşarmış. Kuşlar gökyüzünü şarkılarla süsler, sincaplar dallardan dallara atlar, nehirler şakır şakır akarmış. Ancak bir yıl, ormanın başına korkunç bir kuraklık gelmiş. Güneş, ormanın canını emmiş, dereler kurumuş, yapraklar sararmış. Hayvanlar susuzluktan perişan olmuş.

Orman Meclisi, koca bir meşe ağacının gölgesinde bir araya gelmiş. Bilge Baykuş, “Eskiden ormanın kalbinde bir Hayat Pınarı vardı. Pınar, ateş böceklerinin şarkılarıyla beslenir, ormanı canlandırırdı,” demiş. “Ama kuraklık gelince ateş böcekleri de şarkıyı unuttu, pınar da kurudu. Şimdi pınarı yeniden uyandırmak için Ateş Böcekleri Kralı’nın kayıp şarkısını bulup ona hatırlatmamız lazım.”

Herkes sessizleşmiş. Masal Ormanı’nın kurtuluşu bu kayıp şarkıya bağlıymış, ama kimse Ateş Böcekleri Kralı’nın nerede olduğunu, şarkıyı nerede bulacağını bilmiyormuş. Sürüden, “Şarkıyı ben bulup ormanı kurtaracağım!” diyen minicik bir ses duyulmuş. Bu, Cesur Fare’ydi. Herkes fareye şaşkınlıkla bakmış. Anne Ayı, “Sen çok küçüksün, Cesur Fare. Bu yolculuk tehlikelidir,” demiş. Fare, “Küçüğüm ama kalbim büyük, ormanım için cesaretim tam,” diye cevap vermiş.

Baykuş ona yolu göstermiş: “En yüksek tepenin arkasındaki, en karanlık mağaraya git. Şarkı, oranın derinliklerindedir.” Fare yola düşmüş. Cesur Fare’nin ilk engeli, kurnaz bir tilkiymiş. Tilki, “Beni bir lokmada yiyebilirsin, susuzluk beni çıldırtıyor,” demiş. Fare, “Beni yersen, ormanı kim kurtaracak? Sen de, diğerleri de susuzluktan öleceksiniz,” demiş. Fare’nin cesur sözleri tilkiyi etkilemiş, onu serbest bırakmış ve “Yolun açık olsun, cesur fare,” demiş.

Yolculuğun devamında, fare en yüksek tepeye tırmanmış. Tepenin arkasındaki karanlık mağaranın girişinde, akıllı ama yaramaz bir karga çıkmış karşısına. Karga, “Bu mağaranın sırrını bilen, bilmecemi çözerse girer,” demiş. Bilmecesi şuydu: “What can be heard without sound, and brings rain without clouds?” Cesur Fare biraz düşünmüş, sonra “Umut ve nezaket,” demiş. Karga şaşırmış, “Doğru bildin!” demiş ve ona mağaraya giden kısa yolu göstermiş.

Mağaranın derinliklerinde, Cesur Fare zayıf ve sönük bir ışık görmüş. Bu, Kral Ateş Böceği’ydi. Kral, “Biz de unutulduk, kalplerimizdeki ışık söndü,” demiş. “Şarkı, nezaket ve sevgiyle başlar. Biz bunları unuttuk.” Kral, farenin son hazelnut’ını (fındığını) istemiş, demonstrating selflessness. Fare tereddüt etmiş, susuz ve aç, ama ormanı düşünmüş. “Kralım, ormanım için fındığım senindir,” demiş ve fındığı uzatmış. Bu fedakârlık, Kral’ın kalbini aydınlatmış. Kral, “Sen gerçek cesareti ve nezaketi gösterdin. Bizim şarkımızı uyandırdın,” demiş.

Kral, farenin gösterdiği nezaket ve fedakârlık sayesinde şarkıyı hatırlamış. Tüm ateş böcekleri parlamış. Fare, Kral ve yanan ateş böceklerini ormana geri götürmüş. Diğer hayvanlar, tilki ve karga da dahil, pınarın başında toplanmış. Ateş böcekleri Kral’ın şarkısını söylemeye başlamış. Diğer hayvanlar hep birlikte umut ve nezaket dolu bu şarkıya eşlik etmişler, susuzluktan dolayı yaşadıkları kıskançlığı ve bencilliği bir kenara bırakmışlar. Masalın sonu, doğrunun zaferi. Pınar, ateş böceklerinin şarkısı ve hayvanların sevgisiyle coşmuş. Masal Ormanı yeniden yeşermiş. Gökten üç elma düşmüş… Biri Cesur Fare’ye, biri Ateş Böcekleri Kralı’na, biri de bu masalı dinleyen bebeklerin başına. Herkes için iyi olan, en iyi olandır.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi gökyüzünün altında, taptaze yeşil yaprakların fısıldaştığı Neşeli Orman adında güzel bir yer varmış. Bu ormanda minik bir bebek ve onun en iyi dostu, pofuduk kuyruklu küçük bir sincap yaşarmış.

Bebek ve Sincap, her gün ormandaki büyük ve yumuşacık bir halının üzerine oturur, güneşin tadını çıkarırlarmış. Ama o gün, ormanın üzerine tuhaf bir sessizlik çökmüş. Gündüz Telaşı, ormanın neşesini ve renklerini saklamış. Etraftaki oyuncaklar dağınık ve sessiz duruyor, kırmızı oyuncak kamyon bile köşede üzgün görünüyormuş.

“Oyun oynamak istiyoruz ama nasıl?” diye düşünmüş minik bebek, elleriyle dağınık blokları göstererek.

Pofuduk Sincap, hemen akıllıca bir fikir bulmuş. Kuyruğunu neşeyle sallayarak bebeğin elini tutmuş ve onu büyük halının tam ortasına götürmüş. Sonra, ormandaki tüm dostlarını çağırmış; narin Ay Perisi ve diğer nazik hayvan dostlar birer birer gelmişler. Sincap, mırıldanan ipekten dokunmuş, kocaman ve rengarenk bir gökkuşağı battaniyesi çıkarmış.

“Bu battaniye tek başına açılmaz, hep birlikte tutmalıyız!” diye fısıldamış sincap, minik patileriyle.

Bebek ve tüm hayvan dostlar, battaniyenin birer ucundan tutmuşlar. Hep birlikte, büyük bir neşeyle battaniyeyi havaya kaldırmışlar. Battaniye gökyüzünde dalgalandıkça, ormandaki tüm o yorgun Gündüz Telaşı kaybolup gitmiş. Yerine mırıldanan ninniler ve pırıltılı yıldızlar dolmuş. Gökkuşağı battaniyesi, birlikte oynanan dünyanın en güzel oyuncağı olmuş.

O gece, Neşeli Orman çok sessiz ve huzurluydu. Bebek ve sincap, yataklarında yumuşacık battaniyelerine sarılarak, paylaşmanın ve dostluğun sıcaklığıyla mışıl mışıl uykuya dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri paylaşmayı seven mavi çoraplılara, biri oyun oynayan minik parmaklara, biri de bu masalı dinleyen bebeğe.

İyi uykular.