Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi gökyüzünün altında, taptaze yeşil yaprakların fısıldaştığı Neşeli Orman adında güzel bir yer varmış. Bu ormanda minik bir bebek ve onun en iyi dostu, pofuduk kuyruklu küçük bir sincap yaşarmış.
Bebek ve Sincap, her gün ormandaki büyük ve yumuşacık bir halının üzerine oturur, güneşin tadını çıkarırlarmış. Ama o gün, ormanın üzerine tuhaf bir sessizlik çökmüş. Gündüz Telaşı, ormanın neşesini ve renklerini saklamış. Etraftaki oyuncaklar dağınık ve sessiz duruyor, kırmızı oyuncak kamyon bile köşede üzgün görünüyormuş.
“Oyun oynamak istiyoruz ama nasıl?” diye düşünmüş minik bebek, elleriyle dağınık blokları göstererek.
Pofuduk Sincap, hemen akıllıca bir fikir bulmuş. Kuyruğunu neşeyle sallayarak bebeğin elini tutmuş ve onu büyük halının tam ortasına götürmüş. Sonra, ormandaki tüm dostlarını çağırmış; narin Ay Perisi ve diğer nazik hayvan dostlar birer birer gelmişler. Sincap, mırıldanan ipekten dokunmuş, kocaman ve rengarenk bir gökkuşağı battaniyesi çıkarmış.
“Bu battaniye tek başına açılmaz, hep birlikte tutmalıyız!” diye fısıldamış sincap, minik patileriyle.
Bebek ve tüm hayvan dostlar, battaniyenin birer ucundan tutmuşlar. Hep birlikte, büyük bir neşeyle battaniyeyi havaya kaldırmışlar. Battaniye gökyüzünde dalgalandıkça, ormandaki tüm o yorgun Gündüz Telaşı kaybolup gitmiş. Yerine mırıldanan ninniler ve pırıltılı yıldızlar dolmuş. Gökkuşağı battaniyesi, birlikte oynanan dünyanın en güzel oyuncağı olmuş.
O gece, Neşeli Orman çok sessiz ve huzurluydu. Bebek ve sincap, yataklarında yumuşacık battaniyelerine sarılarak, paylaşmanın ve dostluğun sıcaklığıyla mışıl mışıl uykuya dalmışlar.
Gökten üç elma düşmüş; biri paylaşmayı seven mavi çoraplılara, biri oyun oynayan minik parmaklara, biri de bu masalı dinleyen bebeğe.
İyi uykular.