Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış, bir yokmuş… Yeşil mi yeşil, yumuşacık bir ormanda minik bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcığın adı “Pofuduk”muş.
Pofuduk’un kocaman, meraklı kulakları varmış. Güneş batarken ormanda dolaşmayı çok severmiş.
Giden kuşlara bakıp “Cik cik cik” dermiş. Otların arasından koşan kelebekleri görün “Uç uç uç” diye sevinirmiş.
Akşam olunca, gökyüzünde minik yıldızlar parlamaya başlarmış. Pofuduk, gökyüzündeki en parlayan yıldıza bakıp şöyle dermiş:
“İyi akşamlar minik yıldız, iyi akşamlar ay dede.”
Yavaş yavaş Pofuduk’un minik göz kapakları ağırlaşmış. Çünkü gün boyu koşturup oynamış, artık çok yorulmuş.
Esirmiş: “Uuuh, ne kadar uykum geldi” demiş.
Annesi Pofuduk’u kucaklamış, yavaşça yumuşacık yatağına yatırmış. Üzerine mis kokulu battaniyesini örtmüş. Kulğına fısıldamış: “Şimdi uyku vakti Pofuduk, tatlı rüyalar.”
Pofuduk minik patilerini karnına çekmiş, derin bir nefes almış:
“Ilık ılık, uykum geldi…”
Gözlerini kapatmış ve tatlı rüyalar ülkesine uçmuş. Gökteki yıldızlar Pofuduk’un üzerini örtmüş, ay dede ona gülümsemiş.
Ve minik bebek de huzurla uykuya dalmış. Mutlu son! 🌙✨