Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil dağların eteklerini süsleyen, rengârenk çiçeklerle kaplı şirin ve huzurlu bir vadide, cefakâr anne keçi ile birbirinden sevimli yedi minik yavrusu yaşarmış. Bu minik keçilerin her birinin ayrı bir huyu, ayrı bir tatlılığı varmış ama hepsinin kalbindeki en büyük ortak özellik, annelerinin hayatî öğütlerine kulak vermeleri ve kurallara büyük bir özenle uymalarıymış. Anne keçi her sabah güneş doğarken tarlaya ot toplamaya veya serin pınardan taze su getirmeye gitmeden önce yavrularını etrafına toplar, onlara evde güvende kalmaları için rehberlik ederdi.

Bir sabah, etrafı saran mis kokulu çam kokuları eşliğinde anne keçi yine yola çıkmaya hazırlanıyordu. Yavrularının başını tek tek şefkatle okşadı, yanaklarından öptü ve sevgi dolu ama bir o kadar da kararlı bir ses tonuyla şöyle tembihledi: “Sevgili yavrularım, ben ormanın derinliklerindeki tarlalara gidiyorum. Sizler evde güvenle oynayın, kardeşliğin tadını çıkarın; ancak unutmayın ki ben gelip özel parolamızı söylemeden ve kapıyı çalmadan asla kimseye kapıyı açmayın. Dışarıda kim olursa olsun, yabancılara karşı daima uyanık olun, tedbiri asla elden bırakmayın.” Minik keçiler hep bir ağızdan, “Merak etme anneciğim, kuralları asla unutmuyoruz!” diye söz verdiler.

Anne keçi içi rahat bir şekilde yola koyulduktan kısa bir süre sonra, şirin kulübenin etrafında devasa ve hantal bir gölge belirdi. Bu ormanda yaşayan, uzun süredir yalnızlıktan dert yanan ve kimsenin kendisiyle arkadaş olmak istemediği Karabaş Kurt’tu. Karabaş Kurt aslında özünde kötü niyetli biri değildi ancak yalnızlığını nasıl gidereceğini bilmediği için minik keçilere yanlış bir yolla yaklaşmak istiyordu. Kulübenin önüne kadar gelen kurt, keçilerin dikkatini çekmek için kalın ve hırıltılı sesini incecik yapmaya çalışarak kapıyı sertçe tıkırdatmaya başladı.

“Açın kapıyı minik yavrularım, bakın ben annenizim! Size ormandan lezzetli sürprizler getirdim!” diye seslendi.

Ancak yavruların en akıllısı ve gözü açık olan Benekli, hemen kardeşlerine işaret ederek onları sessizliğe davet etti. Kapının altından görünen kalın pençelere ve kurdun titrek, yapay sesine dikkatle bakan Benekli, durumu hemen çakmıştı. “Durun!” diye fısıldadı kardeşlerine. “Annemizin sesi bu kadar pürüzlü çıkmaz, ayrıca annemizin adımları böylesine ağır ve gürültülü değildir. Biz kurallara uymalı, tanımadığımız ve güvenliğinden emin olmadığımız hiç kimseye kapıyı açmamalıyız.”

Kapıyı açmayan minik keçiler, güvenli pencereden dışarı bakarak kurda kararlı bir ses tonuyla seslendiler: “Biz sana kapıyı açamayız! Çünkü annemiz bize yabancılara kapı açmamamızı, her zaman ev kurallarına uymamızı öğretti.”

Karabaş Kurt, keçilerin bu kadar akıllıca ve kararlı bir şekilde kendisini reddettiğini görünce şaşkına döndü. Onlara zarar vermek istemediğini, sadece yalnız olduğu için dost aradığını fark ederek yanlış yöntem seçtiğini anladı. Tam o sırada tarladan dönen anne keçi, kapının önündeki kurdu ve içerideki temkinli yavrularını gördü. Kurt, anneden ve miniklerden samimiyetle özür diledi. Anne keçi ona doğru iletişim kurmanın yollarını anlattı.

O günden sonra ormanda kurallar, karşılıklı güven ve doğru iletişim her şeyin önünde tutuldu. Minik keçiler, güvenlik kurallarını uygulamanın ve sınır koymanın önemini bir kez daha yaşayarak öğrendiler.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi nehirlerin kıyısında, zamanın çok yavaş ve huzurlu akıtıldığı görkemli bir krallık varmış. Bu krallığın en neşeli ve hareketli sakini, kalbi sevgi dolu prenses Leyla’ymış. Leyla’nın pırıl pırıl gözleri ve rengârenk elbiseleri olurmuş ancak onun küçük bir huyu varmış: Her şeyi hemen, anında yapmak ister, sabırsızlıktan çiçeklerin bile açmasını bekleyemezmiş. “Daha çabuk, daha hızlı!” diyerek gün boyu oradan oraya koşturur, geleceği merak etmekten şimdiki anın büyüleyici güzelliğini kaçırırmış.

Günlerden bir gün, sarayın en eski ve kimsenin uğramadığı gizli bahçesinde dolaşırken, yaprakların arasından süzülen bilge bir periyle karşılaşmış. Peri ona sedef kaplı, üzerinde parıl parıl yıldızlar parlayan sihirli bir çıkrık uzatmış. “Sevgili prenses,” demiş peri nazik bir sesle, “Hayatı sürekli bir yarış gibi yaşamak, ruhun dinlenmesine izin vermez. Gerçek mutluluk; durmayı, etraftaki sesleri duymayı ve sabretmeyi öğrenmekle başlar.”

Leyla merakına yenik düşerek çıkrığa dokunmak istemiş, ancak aceleci davranınca parmağı çıkrığın gümüş ipliğine hafifçe takılıvermiş. O an tüm sarayın üzerine tatlı, derin ve masalsı bir sessizlik çökmüş.

Leyla derin bir uykuya dalmış; fakat bu korkunç bir uyku değil, doğanın kalbini dinlediği sihirli bir içsel yolculukmuş. Sadece Leyla değil, bütün şato, penceredeki sarmaşıklar, bahçedeki minik sincaplar da bu dinginliğe ayak uydurmuş. Uyurken Leyla rüyasında zamanın aceleye gelmediğini görmüş: Toprağın altındaki minik tohumun günlerce sessizce beklemesini, bir kelebeğin kozasından çıkmak için sabretmesi gerektiğini, nehirlerin yavaş akarak denize ulaştığını anlamış. Sabrın, insanın içini aydınlatan en güçlü erdem olduğunu zihnine kazımış.

Yıllar akıp giderken, Leyla’nın içindeki tüm acelecilik yerini derin bir sükûnete bırakmış. Doğru zaman gelip çattığında, prenses bizzat kendi kalbindeki farkındalık ve sabır ışığıyla uyanmış. Gözlerini açtığında etrafındaki dünyayı bambaşka görmüş; acele etmeden, rüzgârın fısıltısını dinleyerek yaşamaya başlamış.

Uyanır uyanmaz halkına şimdiki anın kıymetini, sabırlı olmanın ve hayatı sindirerek yaşamanın mucizesini anlatmış. O günden sonra krallıkta hiç kimse koşturup durmamış; herkes anlamış ki gerçek güzellikler sadece sabırla ve sevgiyle büyür.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, İstanbul’un masmavi sularına bakan kocaman bir sarayda, çok sevgi dolu bir kral ve onun göz bebeği olan neşeli bir prenses yaşarmış. Kral, kızını o kadar çok severmiş ki, onun ayağına ufacık bir taş değmesinden bile çok korkarmış.

Günlerden bir gün kral, kızını dışarıdaki her türlü tehlikeden korumak için denizin tam ortasındaki minik bir kayalığın üzerine, bembeyaz taşlardan harika bir kule yaptırmış. Etrafı sularla çevrili bu güvenli yere de “Kız Kulesi” adını vermiş.

Prenses bu kulede yaşamaya başlamış. Gündüzleri pencereden martılara simit atar, yakamozlarla arkadaşlık eder, denizde zıplayan yunuslarla uzaktan oyunlar oynarmış. Ama günler geçtikçe canı sıkılmaya başlamış. Ormanlarda koşmayı, çimenlere uzanmayı ve diğer çocuklarla saklambaç oynamayı çok özlemiş.

Prensesin doğum gününde, saraydan ona hediye olarak kocaman bir sepet taze üzüm ve incir gelmiş. Prenses sepeti açtığında, yaprakların arasından korkunç bir şey yerine, pırıl pırıl parlayan, minicik ve sevimli bir Su Perisi çıkıvermiş!

Su perisi tatlı bir sesle, “Güzel prenses,” demiş, “Baban seni çok sevdiği için korumak istiyor. Ama gerçek sevgi birini bir kuleye saklamak değil, elinden tutup dünyayı birlikte keşfetmektir. Dışarıdaki dünya korkulacak bir yer değil, keşfedilecek kocaman bir macera!”

Prenses, perinin bu sözlerinden cesaret almış. Hemen bir kağıt kalem alıp kral babasına bir mektup yazmış. “Canım babacığım, burada çok güvendeyim ama ben dalgaların ötesindeki güzellikleri görmek, çocuklarla oynamak ve insanlara yardım etmek istiyorum. Senin sevgin beni zaten her kötülükten korur,” demiş. Mektubu da en yakın arkadaşı olan beyaz bir martıyla saraya yollamış.

Mektubu okuyan kral, kızının ne kadar büyüdüğünü, ne kadar akıllı ve cesur olduğunu anlamış. Yaptığı hatayı fark edip hemen süslü bir kayıkla gidip prensesi kulesinden almış, ona sımsıkı sarılmış.

Boş kalan Kız Kulesi’nin tepesine ise kocaman, parlak bir fener yerleştirmişler. O günden sonra Kız Kulesi, karanlık gecelerde yolunu kaybeden gemilere, “Korkmayın, doğru yoldasınız!” diyerek ışık tutan kocaman bir rehber olmuş. Prenses ise babasıyla birlikte, herkesin sevdiği, özgür ve mutlu bir hayat sürmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri cesaretle kalbinden geçenleri söyleyen prensesin başına, biri çocuklarına güvenmeyi öğrenen babaların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, uzak köylerin birinde ihtiyar anasıyla yaşayan bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın başında saçı yokmuş ama sırma gibi bir kalbi, zehir gibi bir aklı varmış.

Günlerden bir gün, Keloğlan’ın canı anasına yardım etmek istemiş. “Anacığım bütün gün çalışmaktan çok yoruluyor, ona ormandan güzel meyveler, taze mantarlar toplayayım” diyerek yola koyulmuş. Ormanın derinliklerine doğru yürürken, kuşların neşeyle şakıdığı, derelerin şırıl şırıl aktığı gizli bir vadiye gelmiş. Bir de ne görsün? Kocaman, ulu bir çınar ağacının altında, yaprakları gümüş gibi parlayan, etrafa ışık saçan mis kokulu bir çiçek duruyormuş.

Keloğlan hayranlıkla tam çiçeğe yaklaşacakken, dalların arasından bilge bir baykuş seslenmiş:

“Dur Keloğlan! O gördüğün sıradan bir bitki değil, sihirli Rüya Çiçeği’dir. Kokusu, geceleri uykusu kaçanlara en tatlı rüyaları, ormanın en güzel ninnilerini getirir.”

Keloğlan bunu duyunca çok sevinmiş. “Benim canım anam geceleri yorgunluktan gözüne uyku girmiyor, yatağında sağa sola dönüp duruyor. Bu çiçeği ona götürmeliyim!” demiş.

Fakat bilge baykuş kanatlarını çırparak onu uyarmış: “Bu çiçeği yerinden koparamazsın, toprağından ayırırsan sihri hemen bozulur. Ancak yanına oturup ona en sevdiğin şarkıyı söylersen, belki sana sihirli tohumlarından birini hediye eder.”

Keloğlan hemen bağdaş kurup parlayan çiçeğin karşısına oturmuş. Aklına küçüklüğünden beri çok sevdiği, neşeli ezgiler gelmiş. Başlamış tatlı tatlı mırıldanmaya: “Bir balık tuttum… ” diye neşeyle şarkısını söylerken, çiçek birden yapraklarını aralamış. Keloğlan’ın temiz kalbi ve güler yüzlü sesi çiçeğin çok hoşuna gitmiş. Ortasından pırıl pırıl parlayan, yıldız şeklinde minicik bir tohum yuvarlanıp Keloğlan’ın avucuna düşmüş.

Keloğlan sevinçle zıplamış, baykuşa teşekkür edip koşa koşa evinin yolunu tutmuş. Yıldız tohumunu evlerinin penceresindeki küçük toprak saksıya özenle ekmiş. O gece tohum hızla filizlenmiş ve pencerelerinde pırıl pırıl parlayan yeni bir Rüya Çiçeği açmış. Odanın içini öyle güzel, huzurlu bir koku kaplamış ki, Keloğlan’ın anası başını yastığa koyar koymaz mışıl mışıl uykuya dalmış. Rüyasında bulutların üzerinde gezindiğini, en güzel bahçelerde yürüdüğünü görmüş.

O günden sonra Keloğlan, çiçeğin çoğalan sihirli tohumlarını köydeki bütün çocuklara dağıtmış. Köyde uykusu kaçan, gece ağlayan hiçbir çocuk kalmamış. Bütün çocuklar geceleri en tatlı masalların rüyasını görüp, sabahları neşeyle uyanmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri anasını çok seven Keloğlan’ın başına, biri iyilik yapanlara yol gösteren bilge baykuşun başına, diğeri de yatağında mışıl mışıl uyuyup bu masalı dinleyen bütün güzel çocukların başına!

Sesli masal dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Işıkların ve sanatın kalbi Paris’te, Teyze Millicent’in dillere destan bir moda evi varmış. Ancak son zamanlarda işler pek iyi gitmiyor, bu tarihi moda evi kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyormuş. Tam da bu sırada, hem teyzesini ziyaret etmek hem de ona moral vermek için Barbie, Paris’e gelmiş.

Moda evinin o eski, ihtişamlı günlerine dönmesini isteyen Barbie, pes etmemeye kararlıymış. Moda evinin tavan arasında gezinirken, tozlu rafların arkasında gizli, parıl parıl parlayan sihirli bir dolap keşfetmiş. Dolabın kapağını araladığında, içeriden rengarenk ışıklar saçan üç küçük moda perisi çıkıvermiş! Bu perilerin adları Pırıltı, Işıltı ve Neşe’ymiş.

Periler, Barbie’ye tatlı bir sır vermişler: “Eğer kalbindeki sevgiyle ve tutkuyla tasarımlar yaparsan, biz de onlara gerçek bir sihir katarız!”

Bu sözler üzerine Barbie ve yakın arkadaşı Alice, hemen çizim masasının başına geçmişler. Barbie, en sevdiği toz pembe tülleri, parlak ipekleri ve yumuşacık kumaşları özenle kesip biçmeye başlamış. Geceler boyunca çalışıp, daha önce Paris’te hiç görülmemiş güzellikte bir koleksiyon hazırlamışlar. Elbiseler tamamlandığında, periler üzerlerinde uçuşarak onlara sihirli yıldız tozları serpmiş. Elbiseler aniden kendi kendine parıldamaya, renk değiştirmeye ve adeta masalsı bir ışık saçmaya başlamış.

Büyük defile günü gelip çattığında, Paris’in en ünlü modacıları salonu hıncahınç doldurmuş. Müzik başladığında ve modeller o sihirli elbiselerle podyuma çıktığında herkesin nefesi kesilmiş. Kumaşlar sahnede adeta dans ediyor, etrafa neşe yayılıyormuş.

Defile o kadar büyük bir başarı yakalamış ki, Teyze Millicent’in moda evi bir gecede kurtulmuş ve eski şanına geri dönmüş. Barbie ise, en zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin, yaratıcılığın ve iyi dostların hayattaki en büyük sihir olduğunu bir kez daha anlamış. O günden sonra Paris’te herkes, içindeki o gizli sihri bulmak için kendi kalbinin sesini dinlemeye başlamış.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eski zamanlarda, Uzak Doğu’nun yemyeşil ormanlarında, geçimini bambu keserek sağlayan yaşlı ve iyi kalpli bir adam yaşarmış. Karısıyla birlikte sakin bir hayat süren bu adamın en büyük üzüntüsü, hiç çocuklarının olmamasıymış.

Bir gün ormanda çalışırken, etrafındaki bambulardan birinin içinden pırıl pırıl, altın rengi bir ışık saçıldığını fark etmiş. Merakla yaklaşıp bambuyu dikkatlice kestiğinde, gözlerine inanamamış. Bambunun içinde, parmak kadar küçük, dünyalar tatlısı bir kız bebek varmış!

Yaşlı adam bebeği özenle avuçlarının arasına alıp hemen eve koşmuş. Karısıyla birlikte bebeği o kadar çok sevmişler ki ona Kaguya, yani “Işıldayan Gece” adını vermişler.

Kaguya sıradan bir bebek değilmiş. O, bambuların büyüdüğü kadar hızlı büyümüş ve kısa sürede etrafına neşe saçan, çok güzel genç bir kız olmuş. Üstelik Kaguya eve geldiğinden beri yaşlı adam ormana her gittiğinde bambuların içinde altınlar bulmaya başlamış. Aile, hem zengin hem de çok mutluymuş.

Kaguya’nın eşsiz güzelliğini duyan krallar, prensler ve şövalyeler uzak diyarlardan gelip onunla evlenmek istemişler. Ancak Kaguya, onlardan bulunması imkansız olan ejderha boynuzu taşı ya da sihirli ateş faresi kürkü gibi hediyeler isteyerek hepsini nazikçe geri çevirmiş. Çünkü Kaguya’nın kalbinde kimseye söyleyemediği bir hüzün varmış.

Günler geçtikçe, Kaguya geceleri gökyüzündeki dolunaya bakıp sessizce ağlamaya başlamış. Yaşlı anne ve babası dayanamayıp ona nedenini sorduğunda, Kaguya gözyaşları içinde gerçeği anlatmış:

“Anneciğim, babacığım… Ben aslında bu dünyadan değilim. Benim gerçek evim Ay’da. Siz bana çok iyi baktınız ama yakında Ay perileri beni almaya gelecek ve gökyüzüne dönmek zorundayım.”

Yaşlı çift bu duruma çok üzülmüş. Onu korumak için dolunay gecesi evin etrafına muhafızlar dizmişler. Ancak Ay en parlak halini aldığında, gökyüzünden inen sihirli, gümüş bir ışık hüzmesi bütün muhafızları nazikçe uyutmuş. Ay’dan gelen periler, ışıktan bir arabayla Kaguya’yı almaya gelmişler.

Kaguya, kendisini sevgiyle büyüten dünya ailesine son kez sımsıcak sarılmış. Onlara sevgi dolu bir mektup bırakmış ve ışıktan arabasına binerek yıldızların arasına, evine doğru yükselmiş.

O günden sonra yaşlı adam ve karısı, her dolunay çıktığında gökyüzüne bakıp gülümsemişler. Ay’ın o parlak ışığının, güzel kızları Kaguya’nın onlara gönderdiği bir sevgi mesajı olduğunu bilerek, kalplerinde hep onun sevgisiyle yaşamışlar.

İyi uykular çocuklar.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yanakları elma gibi kırmızı, teni pamuk gibi bembeyaz, saçları ise gece gibi simsiyah olan çok tatlı bir kız yaşarmış. Adı Pamuk Prenses’miş.

Çoğu masalda prenseslerin kocaman şatolarda oturup bütün gün süslendiği anlatılır. Ama bizim Pamuk Prenses’imiz biraz farklıymış! O, sarı ve mavi renkli güzel elbisesini giyer ama şatoda oturmak yerine hemen ormana koşarmış. En sevdiği şey toprağa dokunmak, çiçekleri koklamak ve ağaçların arasındaki gizemli patikaları keşfetmekmiş. Bu yüzden dizlerinde hep birazcık çamur, saçlarında ise mutlaka küçük bir papatya olurmuş.

Bir gün Pamuk Prenses ormanın derinliklerinde dolaşırken, sarmaşıklarla kaplanmış, minicik ve çok şirin ahşap bir kulübe bulmuş. Kulübe uzun zamandır boşmuş ve birazcık dağınıkmış. Pamuk Prenses, “Burası ormandaki minik hayvanlar için harika bir yuva olabilir!” diye düşünmüş. Kollarını sıvamış, şarkılar söyleyerek camları silmiş, yerleri süpürmüş ve bahçeye rengarenk çiçek tohumları ekmiş.

Onun o güzel sesini ve neşesini duyan orman hayvanları yavaş yavaş kulübeye gelmeye başlamış. Tam yedi tane minik dostu olmuş: Zıpzıp bir tavşan, pofuduk kuyruklu bir sincap, meraklı bir kirpi, yavaş ama bilge bir kaplumbağa, mavi bir kuş, benekli bir yavru geyik ve maskeli tatlı bir rakun.

Pamuk Prenses ve yedi dostu her günü birlikte geçiriyormuş. Birlikte meyve topluyor, oyunlar oynuyor ve yorulduklarında o tertemiz kulübede mışıl mışıl uyuyorlarmış.

Günlerden bir gün, ormandan geçen yaşlı ve sevimli bir teyze kulübenin önünde durmuş. Pamuk Prenses ona hemen bir bardak taze kaynak suyu ve orman meyveleri ikram etmiş. Yaşlı teyze bu iyiliğe çok sevinmiş ve sepetinden pırıl pırıl parlayan, kocaman, kırmızı bir elma çıkarıp Pamuk Prenses’e hediye etmiş.

Pamuk Prenses elmayı almış ve “Ne kadar da güzel bir elma! Ama ben bunu tek başıma yersem hiç tadı çıkmaz ki,” demiş. Hemen mutfağa gidip kırmızı elmayı tam sekiz eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını kendine almış, diğer yedi parçayı da orman dostlarına dağıtmış.

İşte tam o anda harika bir sihir gerçekleşmiş! Bu elma, aslında “Paylaşım Elması”ymış. Elmayı dostlarıyla paylaştığı an, kulübenin etrafındaki topraktan aniden gümüş ve altın rengi ışıklar saçan, daha önce hiç görülmemiş güzellikte sihirli çiçekler açmaya başlamış. Ormanın her yeri mis gibi bir kokuyla dolmuş.

Pamuk Prenses o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Dünyadaki en güzel sihir, elimizdekileri sevdiklerimizle paylaşmakmış. Yedi minik dostuyla birlikte, o sihirli bahçenin içinde sonsuza kadar mutlu, neşeli ve sevgi dolu bir hayat sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş; biri elindekini arkadaşlarıyla paylaşanların başına, biri doğayı ve hayvanları koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dalgaların şarkı söylediği, martıların neşeyle dans ettiği masmavi bir sahil kasabasında Mercan adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Mercan’ın tıpkı adı gibi nar çiçeği renginde yanakları, deniz mavisi kocaman gözleri ve rüzgarda uçuşan dalgalı saçları varmış.

Mercan denizi o kadar çok severmiş ki, bütün gününü kumsalda deniz kabukları toplayarak ve sığ sulardaki minik balıklarla konuşarak geçirirmiş. Sahildeki bütün hayvanlar onun en iyi arkadaşıymış.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Mercan kumsalda yürürken denizin dibindeki o rengarenk mercan kayalıklarının eskisi gibi parlamadığını fark etmiş. Kırmızı, mor, sarı mercanlar solmuş, grileşmeye başlamış. Suyun içi de çok sessizmiş. Mercan hemen en bilge arkadaşı olan Kaplumbağa Tostos’un yanına yüzmüş.

“Tostos amca, denizimize ne oldu? Mercanların renkleri neden soldu?” diye sormuş endişeyle.

Kaplumbağa Tostos yavaşça başını sallamış, “Ah güzel kızım…” demiş. “Denizin altındaki canlılar gülmeyi ve şarkı söylemeyi unuttular. Herkes sadece kendi işiyle meşgul, kimse birbiriyle oyun oynamıyor. Neşe bittiği için deniz de renklerini kaybediyor. Mercanların yeniden parlaması için denize sevgi ve neşe şarkıları fısıldamamız gerek.”

Bunu duyan Mercan’ın kocaman kalbi hemen harekete geçmiş. “Ben onlara şarkı söylemeyi yeniden hatırlatabilirim!” demiş.

Mercan kumsala koşmuş, oradan içi boş, kocaman ve kıvrımlı bir deniz kabuğu bulmuş. Bu kabuğun içine üflediğinde flüt gibi harika bir ses çıkıyormuş. Hemen suyun kenarına oturup, deniz kabuğuyla o güne kadar duyulmuş en tatlı, en neşeli melodiyi çalmaya başlamış. Melodi o kadar içten ve sevgi doluymuş ki, suyun üzerindeki dalgalar bile müziğe eşlik edip “Şıp, şıp” diye ritim tutmaya başlamış.

Önce minik gümüş balıkları sese gelmiş, suyun içinde dönerek dans etmeye başlamışlar. Sonra yengeçler kıskaçlarını birbirine vurarak müziğe katılmış. Ardından yunuslar suyun yüzeyine sıçrayarak neşeyle ıslık çalmışlar. Bütün deniz canlıları Mercan’ın etrafında toplanmış, büyük bir oyun çemberi kurmuşlar. Herkes birbirine gülümsüyor, birlikte harika bir şarkı söylüyormuş.

İşte tam o anda sihirli bir şey olmuş! Canlıların neşesi ve kahkahaları suyun içine yayıldıkça, grileşen mercan kayalıkları yavaş yavaş uyanmaya başlamış. Önce uçları pembeleşmiş, sonra gövdeleri sapsarı, masmavi, turuncu ve mor renklerle parlamış. Deniz, eskisinden bile daha canlı ve muhteşem bir hale gelmiş.

Kaplumbağa Tostos gülümseyerek Mercan’a bakmış. “Gördün mü güzel kızım,” demiş. “Sevginin ve birlikte gülmenin renklendiremeyeceği hiçbir yer yoktur.”

O günden sonra deniz canlıları bir daha oyun oynamayı hiç unutmamışlar. Mercan Kız da her sabah onlara yeni şarkılar çalmış. Ve o şirin sahil kasabası, sonsuza dek dünyanın en renkli, en mutlu yeri olarak kalmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları sevgiyle koruyanların başına, biri gülümsemeyi hiç unutmayanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, uçsuz bucaksız, altın sarısı otlarla kaplı sıcak bir savanada Badi adında sevimli mi sevimli bir yavru bufalo yaşarmış. Badi’nin kocaman, yumuşacık kulakları, parlak siyah burnu ve yere her bastığında “Güm! Güm!” diye ses çıkaran güçlü toynakları varmış.

Badi çok iyi kalpli bir yavruymuş ama bazen kendi cüssesine biraz üzülürmüş. Savanada dolaşırken incecik bacaklarıyla upuzun zıplayan ceylanları veya rüzgar gibi koşan çitaları izler, iç geçirirmiş. “Keşke ben de onlar gibi hafif olup havalara zıplayabilseydim,” der, sonra kendisi zıplamaya çalıştığında yere küt diye düşüp etrafı toz dumana katarmış.

Badi’nin sırtından hiç ayrılmayan, onun en yakın arkadaşı Piki adında minik, sarı tüylü bir kuş varmış. Piki, Badi’nin üzüldüğünü görünce kulağına eğilip cıvıldamış:
“Üzülme Badi! Ormandaki her canlının kendine has, bambaşka bir yeteneği vardır. Senin gücün de senin en büyük hediyendir. Sadece doğru zamanı bekle.”

Günlerden bir gün, savanada hava o kadar sıcak olmuş ki, hayvanların su içtiği küçük derenin suyu azalmaya başlamış. Üstelik gece çıkan fırtınada kocaman, ağır bir ağaç gövdesi devrilip derenin daralan ağzını tamamen kapatmış. Sular akamadığı için minik tavşanlar, kaplumbağalar ve kuşlar susuz kalmış. Bütün hayvanlar toplanmış, ağaç gövdesini itmeye çalışmışlar ama nafile! Ceylanlar boynuzlarıyla itmiş, tavşanlar patileriyle kazımış ama koca ağaç yerinden bile kıpırdamamış.

O sırada Badi ve minik kuşu Piki oradan geçiyormuş. Kalabalığı ve susuz kalan yavruları gören Badi hemen yardıma koşmuş. Piki sırtından havalanarak, “İşte senin zamanın geldi Badi! Göster onlara ne kadar güçlü olduğunu,” diye neşeyle ötmüş.

Badi derin bir nefes almış, yeri sarsan güçlü toynaklarını toprağa sağlamca basmış. Kocaman, güçlü başını ağaç gövdesine dayamış ve bütün gücüyle itmeye başlamış. “Hııııııh!” Badi ittikçe kasları gerilmiş, ayakları toprağa tutunmuş. Ve birden… Çatırt! O koca ağaç gövdesi yavaşça yana doğru yuvarlanmış.

Önü açılan dere suları şırıl şırıl, coşkuyla akmaya başlamış! Bütün minik hayvanlar sevinçle suya koşmuş. Tavşanlar zıplamış, kaplumbağalar neşeyle suya dalmış. Herkes Badi’nin etrafında toplanıp ona teşekkür etmiş. Ceylanlar bile onun ne kadar harika ve güçlü olduğunu söyleyerek onu alkışlamışlar.

Badi o gün, ağır ve iri olmasının kötü bir şey olmadığını, aksine kocaman gücüyle başkalarına yardım edebildiğini anlamış. Kendi benzersiz gücüyle gurur duymuş. O günden sonra savanada yere “Güm! Güm!” diye basarak yürürken başını hep dik tutmuş, yüzünden de kocaman gülümsemesi hiç eksik olmamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla barışık olanların başına, biri gücünü iyilik için kullananların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel çocukların başına.

Sesli masal dinlemek için:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusların en serin ve huzurlu sularında Bubu adında minik bir yavru mavi balina yaşarmış. Bubu, kocaman kuyruğu ve başının üzerindeki su püskürten sevimli deliğiyle okyanusun en neşeli yavrusuymuş. Bütün gün annesiyle yüzer, suyun yüzeyine çıkıp gökyüzüne neşeyle kocaman sular fışkırtırmış.

Balinalar okyanusta birbirleriyle haberleşmek ve duygularını anlatmak için çok güzel şarkılar söylerlermiş. Annelerinin ve babalarının şarkıları o kadar güçlü ve huzur vericiymiş ki, kilometrelerce uzaktan bile duyulurmuş. Ama minik Bubu henüz kendi şarkısını söylemeyi pek beceremiyormuş. Ne zaman derin bir nefes alıp şarkı söylemeye çalışsa, kocaman ağzından sadece komik ve incecik bir “Cik… cik…” sesi çıkarmış. Bubu bu duruma biraz üzülürmüş.

Güneşli bir sabah, Bubu ve annesi pırıl pırıl parlayan denizin tadını çıkarırken, Bubu’nun yanından kırmızı, parlak ve çok sevimli bir balık geçmiş. Bubu bu kırmızı balıkla oyun oynamak istemiş. Kırmızı balık önde, Bubu arkada kıvrıla kıvrıla yüzerken, Bubu bir an durup etrafına bakmış. Kocaman, upuzun deniz yosunlarından oluşan bir ormanın içine girmiş ve annesini göremiyormuş!

Okyanus birden gözüne çok büyük ve sessiz görünmüş. Bubu endişelenmiş. Hemen annesini çağırmak istemiş ama korkuyla acele ettiği için ağzından yine sadece fısıltı gibi “Cik… cik…” sesi çıkmış. Tam o sırada, annesinin ona her zaman uyumadan önce söylediği o bilgece sözler aklına gelmiş:

“Bubu, eğer bir gün sesini duyurmak istersen asla panik yapma. Korku sesini küçültür. Sadece sakinleş, derin bir nefes al ve kalbindeki sevgi dolu melodiyi suya bırak.”

Bubu kocaman gözlerini kapatmış. İçindeki korkuyu bir kenara bırakmış ve okyanusun serin suyundan yavaşça derin bir nefes almış. Sonra da içinden geldiği gibi, güçlü, uzun ve çok güzel bir melodi mırıldanmaya başlamış: “Huuuuu… Huuuuu…”

Bubu’nun cesur ve sakin şarkısı o kadar güzelmiş ki; yosun ormanlarını aşmış, dalgaların arasından süzülmüş ve doğruca annesinin kulaklarına ulaşmış. Çok geçmeden, annesinin o tanıdık, güven veren şarkısı Bubu’ya cevap vermiş. Saniyeler sonra annesi kocaman yüzgeçleriyle suyu yararak Bubu’nun yanına gelmiş ve ona şefkatle sarılmış.

“Şarkın harikaydı Bubu!” demiş annesi gururla. “Sakin kalıp kendi cesur sesini bulduğun için seninle ne kadar gurur duysam azdır.”

Bubu o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Zor bir durumla karşılaştığımızda ağlamak veya panik yapmak yerine; sakin kalıp kendimizi doğru ifade etmek en büyük gücümüzmüş. Üstelik herkesin kendi içinde, duyulmayı bekleyen harika bir sesi varmış. Gökten üç elma düşmüş; biri sakin kalarak zorlukları aşanların başına, biri kendi güzel sesini bulup cesurca şarkı söyleyenlerin başına, diğeri de uykuya dalmadan önce bu tatlı masalı dinleyen güzel miniklerin başına.