Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Yeşil mi yeşil, yumuşacık bir ormanda minik bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcığın adı “Pofuduk”muş.

Pofuduk’un kocaman, meraklı kulakları varmış. Güneş batarken ormanda dolaşmayı çok severmiş.

Giden kuşlara bakıp “Cik cik cik” dermiş. Otların arasından koşan kelebekleri görün “Uç uç uç” diye sevinirmiş.

Akşam olunca, gökyüzünde minik yıldızlar parlamaya başlarmış. Pofuduk, gökyüzündeki en parlayan yıldıza bakıp şöyle dermiş:

“İyi akşamlar minik yıldız, iyi akşamlar ay dede.”

Yavaş yavaş Pofuduk’un minik göz kapakları ağırlaşmış. Çünkü gün boyu koşturup oynamış, artık çok yorulmuş.

Esirmiş: “Uuuh, ne kadar uykum geldi” demiş.

Annesi Pofuduk’u kucaklamış, yavaşça yumuşacık yatağına yatırmış. Üzerine mis kokulu battaniyesini örtmüş. Kulğına fısıldamış: “Şimdi uyku vakti Pofuduk, tatlı rüyalar.”

Pofuduk minik patilerini karnına çekmiş, derin bir nefes almış:

“Ilık ılık, uykum geldi…”

Gözlerini kapatmış ve tatlı rüyalar ülkesine uçmuş. Gökteki yıldızlar Pofuduk’un üzerini örtmüş, ay dede ona gülümsemiş.

Ve minik bebek de huzurla uykuya dalmış. Mutlu son!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda, yemyeşil ulu ağaçlarla dolu kocaman ve huzurlu bir ormanda, minicik, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan çok tatlı bir tavşancık yaşarmış. Bu minik tavşanın adı Ponpon’muş. Ponpon’un kulakları upuzun ve içi pembe renkliymiş. Minik burnu gün boyu pıt pıt diye seğirir, pofuduk kuyruğu pıtır pıtır titrermiş. Ponpon, sabahları güneş doğduğunda uyanmayı, yeşil çimenlerde hoplaya zıplaya oynamayı çok severmiş. Karnı acıktığında taze, sulu havuçları kıtır kıtır kemirirmiş. Havuçlarını yerken o kadar mutlu olurmuş ki, neşeyle kendi etrafında fırıl fırıl dönermiş.

Bir gün ormanda gezinirken, masmavi kanatları olan nazik bir kelebekle tanışmış. Kelebek yavaşça Ponpon’un kulağına konmuş. Ponpon kıkır kıkır gülmeye başlamış. İki sevimli arkadaş bütün gün çiçeklerin arasında oynamışlar. Ponpon sarı papatyaların arasına saklanmış, mavi kelebek de onu hemen bulmuş. Rüzgar hafifçe esmiş, ağaçların yaprakları hışır hışır ses çıkarmış. Minik kuşlar tatlı tatlı öterek onlara çok güzel bir ninni söylemiş.

Akşam yaklaşmış. Güneş uykuya dalarken gökyüzü pembe ve mor renklere boyanmış. Ormana yumuşacık bir sessizlik çökmüş. Bütün gün zıplayıp oynayan minik Ponpon’un gözleri kapanmaya başlamış. Ağzıyla tatlı tatlı esnemiş. Minik ayaklarıyla pıtır pıtır yürüyerek sıcacık yuvasına, annesinin kollarına gitmiş. Uyuyan güzel minik kızlar gibi o da hemen tatlı rüyalara dalmış. Gökten üç tatlı havuç düşmüş; biri Ponpon’a, biri annesine, biri de uykuya dalan sana.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Geceleri yıldızların en parlak şekilde parladığı, rüzgarın ağaçların arasında tatlı ninniler fısıldadığı o büyük Uyuyan Güzel Ormanı’nda minik bir tavşan yaşarmış. Bu pofuduk tavşanın adı Pamuk’muş.

Pamuk bütün gün arkadaşlarıyla oynamış, yumuşacık çimenlerin üzerinde zıplamış durmuş. Ama akşam olup da güneş yorganını üzerine çekip uykuya daldığında, Pamuk’un uykusu bir türlü gelmemiş. Yatağında sağa dönmüş, sola dönmüş ama gözleri kapanmıyormuş.

Sonra penceresinin kenarına bilge bir baykuş konmuş. “Minik Pamuk,” demiş baykuş yumuşacık bir sesle, “Eğer uykuyu beklersen gelmez. Gözlerini kapat ve ormanın ninnisini dinle.”

Pamuk gözlerini sımsıkı kapatmış. Rüzgarın yapraklarla oynarken çıkardığı hışşş hışşş sesini dinlemeye başlamış. Sonra burnuna taze çam ağaçlarının kokusu gelmiş. Gökyüzündeki gümüş yıldızları hayal etmeye başlamış. Bir yıldız, iki yıldız, üç yıldız derken… Pamuk’un nefesi yavaşlamış ve derin, tatlı bir uykuya dalmış.

O gece ormandaki tüm hayvanlar Pamuk’la birlikte mışıl mışıl uyumuş. Rüyalarında hep beraber pamuk şekerden bulutların üzerinde zıplamışlar.

Gökten üç pofuduk bulut düşmüş; biri uykuya dalan minik Pamuk’un yatağına, biri bu masalı dinleyen güzel çocukların yastığına, diğeri de onlara iyi geceler dileyen herkesin başına! İyi geceler, tatlı rüyalar…

Bir varmış, bir yokmuş. Ağaçların gökyüzüne uzandığı yemyeşil bir ormanda, doğayı çok seven Elif adında küçük bir kız yaşarmış. Güneşli bir sabah ormanda gezinirken cılız bir ses duymuş:

“Lütfen yardım edin, çok susadım ve üşüyorum!” Elif sesin geldiği yere koştuğunda, üzerine büyük bir dal düşmüş, boynunu bükmüş minik bir Güneş Çiçeği görmüş. Çiçek, büyüyebilmek için suya, güneşe ve havalanmış toprağa ihtiyacı olduğunu ama düşen dal yüzünden bunlara ulaşamadığını söylemiş.

Elif hemen kolları sıvamış ve doğadaki dostlarının yardımıyla işe koyulmuş:

Güneşe kavuşmak için Kıpır adındaki sevimli sincap yardıma gelmiş. İkisi birlikte ağır dalı kenara itince, güneş ışınları çiçeğin yüzünü ısıtmış. Gökyüzünde süzülen Mavi Kuş, gagasında taşıdığı yaprak dolusu çiğ damlasını getirip usulca çiçeğin köklerine dökmüş. Toprağın altından çıkan çalışkan karıncalar, hızla minik tüneller kazarak toprağı yumuşatmış ve köklerin rahatça hava almasını sağlamış.

Bütün ihtiyaçları karşılanan Güneş Çiçeği hızla canlanmış, sapsarı yapraklarını açarak etrafa mis gibi bir koku yaymış. Gülümseyerek arkadaşlarına bakmış:

— “Hepinize teşekkür ederim! Sayenizde hayatta kaldım,” diyerek olgunlaşan tohumlarını rüzgara bırakmış.

Bu tohumlar etrafa yayılarak ormandaki canlılara kışın yiyecek, doğaya ise yepyeni çiçekler olacakmış. Elif o gün evine dönerken çok önemli bir sırrı keşfetmiş: Doğadaki her canlı birbirine bağlıdır. Ancak hep birlikte yardımlaşıldığında dünya güzelleşir ve yaşam döngüsü devam eder. Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı koruyanların, biri yardımlaşmayı sevenlerin, diğeri de bu masalı dinleyen güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yüksek, en lacivert köşesinde yaşayan minicik bir yıldız varmış. Bu yıldızın adı Pırıltı’ymış. Pırıltı diğer yıldızlar kadar büyük değilmiş ama kocaman, sevgi dolu bir kalbi varmış. Her gece gökyüzünden yeryüzüne bakar, beşiklerinde mışıl mışıl uyuyan bebekleri izlemeyi çok severmiş.

Bir gece, Pırıltı gökyüzündeki en tatlı, en bilge kişi olan Ay Dede’nin yanına gitmiş. “Ay Dede,” demiş heyecanla, “Ben de yeryüzündeki minik bebeklere yardım etmek istiyorum. Onların güzel rüyalar görmesi, hemen uykuya dalması için ne yapabilirim?”

Ay Dede tonton yanaklarıyla gülümsemiş, gümüş rengi sakalını sıvazlamış ve yumuşacık bir sesle cevap vermiş: “Doğanın ninnisini öğrenmelisin küçük Pırıltı. Kapat gözlerini ve yeryüzünü dinle.” Pırıltı o gece ışığını biraz kısmış, gözlerini kapatmış ve dünyayı dinlemeye başlamış. Gecenin içinde çok güzel sesler saklıymış:

Önce ormandan esen ılık ve hafif rüzgarı duymuş: “Şşşşş, şşşşş…”

Sonra sakin sakin akan küçük derenin ninnisini duymuş: “Şıp şıp, şıp şıp…”

En sonunda ağaçlardaki uykulu yaprakların sesini duymuş: “Hışır hışır, hışır hışır…”

Pırıltı bu sesleri çok sevmiş. Kendi yumuşak, sarı ışığını bu seslerle birleştirmeye karar vermiş. Rüzgar şşşş diye eserken o da tatlı tatlı parlamış. Dere şıp şıp akarken o da neşeyle göz kırpmış. O gece yeryüzündeki tüm bebekler, gökyüzünde onlara gülümseyen bu tatlı yıldızı hissetmişler. Pırıltı’nın yumuşacık ışığı perdelerin arasından süzülüp odalarına dolmuş ve onlara usulca fısıldamış:

“İyi geceler küçük bebek. Kapat güzel gözlerini, tatlı rüyalara dal. Ben sabaha kadar buradayım, seni bekleyeceğim.” Bunu duyan bütün bebekler, Pırıltı’nın huzur veren ışığıyla derin, sıcacık bir uykuya dalmış. Gökyüzündeki tüm yıldızlar onların rüyalarına eşlik etmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı anlatanın, biri mışıl mışıl uyuyan minik bebeğin, diğeri de pırıl pırıl parlayan yıldızın başına. Tatlı rüyalar…

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok uzaklarda değil, hemen kalbinin ucunda, her yerin pamuk gibi yumuşak olduğu yeşil bir orman varmış. Bu ormanda minik, bembeyaz bir tavşancık yaşarmış. Adı Pofuduk imiş.

Pofuduk Tavşan’ın çok uzun, yumuşacık kulakları varmış. Güneş yavaşça uykusu gelip dağların arkasına saklanınca, Pofuduk da yavaşça esnemiş.

Pofuduk ormanda yürürken arkadaşlarına rastlamış: Minik Kuş bir dalın üzerine konmuş, kanatlarını gövdesine sarmış. Pofuduk ona fısıldamış: “İyi uykular minik kuş.”

Tonton Kaplumbağa: Evinin, yani kabuğunun içine başını çekmiş. Pofuduk ona fısıldamış: “Tatlı rüyalar tonton kaplumbağa.” Renkli Çiçekler: Yapraklarını birer birer kapatmışlar, sanki el ele tutuşmuşlar.

Pofuduk, kendi yuvasına gelmiş. Yuvası o kadar sıcak, o kadar huzurluymuş ki… Tıpkı senin yatağın gibi. Pofuduk önce sağ ayağını uzatmış, sonra sol ayağını. Gözlerini yavaşça kapatmış.

Dışarıda rüzgar tatlı tatlı esiyormuş: “Pış pış, pış pış…” Ağaçlar hafifçe sallanıyormuş: “Hış hış, hış hış…”

Gökyüzünde minik, sarı bir yıldız belirmiş. Bu yıldız o kadar sessizmiş ki, sadece ışığıyla sana gülümsüyormuş. Pofuduk, yıldızın ışığını görünce çok mutlu olmuş. Kalbi sevgiyle dolmuş.

Şimdi sıra sende minik mucize. Pofuduk Tavşan senin yanına gelmiş, hayali patileriyle yanaklarına dokunmuş. Annenin sesi gibi yumuşak, babanın elleri gibi güvenli bir uyku seni bekliyor.

Hadi, kapat o güzel gözlerini. “Pış pış, pış pış…” “Uyku vakti, huzur vakti…” Dünya çok sessiz, her şey çok sakin. Yarın sabah güneşle birlikte yeniden “Merhaba” demek üzere, mışıl mışıl uyu…

Gökten üç pofuduk bulut düşmüş: Biri sana bu masalı okuyan sevgi dolu sese, biri senin tatlı uykuna ve güzel rüyalarına, biri de seni dünyadaki her şeyden çok seven ailene… İyi uykular küçüğüm.

Masalı sesli dinleyin:

Gökkuşağı Ormanı’nın derinliklerinde, kanatları diğerlerinden biraz daha farklı olan küçük bir uğur böceği yaşarmış. Adı Pıtır’mış. Pıtır’ın en büyük hayali, ormanın en yüksek ağacı olan “Gök Çınar”ın en tepesine çıkıp bulutlara dokunmakmış.

Pıtır’ın kanatları biraz zayıf olduğu için uzun süre uçamıyormuş. Arkadaşları “Sen çok küçüksün, o ağaç çok yüksek, asla başaramazsın” demişler. Pıtır önce üzülmüş ama sonra kendi kendine şöyle fısıldamış: “Eğer uçamıyorsam, tırmanırım!”

Pıtır tırmanmaya başlamış. Yolun yarısına geldiğinde yorulmuş, ayağı kaymış ve yere düşmüş. Ama pes etmemiş. Üstündeki tozları silkelemiş ve tekrar tırmanmaya başlamış. Her düştüğünde, nerede hata yaptığını düşünmüş ve bu sefer daha dikkatli tutunmuş.

Yolda yaşlı bir karıncaya rastlamış. Karınca ona, “Başarı, sadece varmak istediğin yer değil, yolda öğrendiklerindir,” demiş. Pıtır, yol boyunca çiçeklerin kokusunu içine çekmiş, yaprakların üzerindeki çiy tanelerini izlemiş. Doğayı sevmek ve ona saygı duymak, ona tırmanmak için güç vermiş.

Sonunda Pıtır, Gök Çınar’ın en tepe yaprağına ulaşmış! Oradan tüm ormanı, parıldayan gölleri ve masmavi gökyüzünü görmüş. Arkadaşları aşağıdan ona hayranlıkla bakıyormuş. Pıtır anlamış ki; gerçek sihir pes etmemek, çok çalışmak ve kendine inanmaktır.

Gökten üç elma düşmüş; biri hayallerinin peşinden koşanlara, biri çalışmaktan korkmayanlara, biri de bu güzel hikayeyi dinleyen çocuklara…

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi göllerin ve yemyeşil ağaçların olduğu, bulutların pamuk şekerine benzediği uzak bir diyarda Umut adında küçük bir çocuk yaşarmış. Umut’un kalbi o kadar genişmiş ki, içine tüm dünyayı sığdırabilirmiş. Ama onun kalbinde en özel yer, konuşamayan ama gözleriyle her şeyi anlatan can dostları, yani hayvanlar içinmiş.

Bir gün, ormanın kıyısında gri bulutlar toplanmış ve gökyüzü incilerini yeryüzüne bırakmaya başlamış. Umut, evine doğru koşarken çalılıkların arasından zayıf bir ses duymuş: “Vik, vik…” Hemen sesin geldiği yöne eğilmiş. Islak yaprakların altında, tüyleri birbirine karışmış, soğuktan titreyen minik bir köpek yavrusu duruyormuş. Umut’un içi cız etmiş. Hiç düşünmeden üzerindeki hırkasını çıkarmış ve minik yavruyu nazikçe sarmalamış. “Korkma minik dostum,” demiş Umut. “Artık güvendesin.”

Umut, yavru köpeği eve getirmiş. Adını Pati koymuşlar. İlk günler Pati çok korkuyormuş; en küçük seste koltuğun altına saklanıyor, kimseye yaklaşmıyormuş. Ama Umut sabırlıymış. Ona her gün en taze sütü getirmiş, en yumuşak battaniyeyi sermiş ve ona alçak sesle en güzel masalları anlatmış. Zamanla Pati, Umut’un elindeki sıcaklığı ve sesindeki şefkati hissetmiş. Bir akşam, Umut kitap okurken Pati yavaşça yanına sokulmuş ve başını Umut’un dizine koymuş. O an aralarında kelimelere ihtiyaç duymayan, sadece kalpten kalbe kurulan bir sevgi köprüsü oluşmuş.

Pati iyileşip güçlendikçe, Umut ile birlikte ormanın en neşeli ikilisi olmuşlar. Umut topu atıyor, Pati neşeyle peşinden koşuyormuş. Umut bir şeye üzülse, Pati hemen gelip elini yalıyor, kuyruğunu sallayarak onu neşelendiriyormuş. Umut anlamış ki; hayvan sevgisi sadece onları beslemek değil, onların ruhuna dokunmak ve hayatı onlarla paylaşmakmış.

O kış, köydeki diğer çocuklar da Umut ve Pati’nin bu sarsılmaz bağını izlemişler. Herkes kapısının önüne bir kap su, bir kap yemek bırakmaya başlamış. Sevgi, bir çocuğun kalbinden taşmış ve tüm köye yayılmış. Gökten üç elma düşmüş; biri kalbi hayvan sevgisiyle çarpan çocuklara, biri dünyayı paylaştığımız tüm sessiz dostlarımıza, biri de bu masalı dinleyip içindeki sevgiyi büyütenlere.

İyi uykular.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Masal Ormanı’nın uçsuz bucaksız yeşillikleri arasında, her türlü hayvan barış ve huzur içinde yaşarmış. Kuşlar gökyüzünü şarkılarla süsler, sincaplar dallardan dallara atlar, nehirler şakır şakır akarmış. Ancak bir yıl, ormanın başına korkunç bir kuraklık gelmiş. Güneş, ormanın canını emmiş, dereler kurumuş, yapraklar sararmış. Hayvanlar susuzluktan perişan olmuş.

Orman Meclisi, koca bir meşe ağacının gölgesinde bir araya gelmiş. Bilge Baykuş, “Eskiden ormanın kalbinde bir Hayat Pınarı vardı. Pınar, ateş böceklerinin şarkılarıyla beslenir, ormanı canlandırırdı,” demiş. “Ama kuraklık gelince ateş böcekleri de şarkıyı unuttu, pınar da kurudu. Şimdi pınarı yeniden uyandırmak için Ateş Böcekleri Kralı’nın kayıp şarkısını bulup ona hatırlatmamız lazım.”

Herkes sessizleşmiş. Masal Ormanı’nın kurtuluşu bu kayıp şarkıya bağlıymış, ama kimse Ateş Böcekleri Kralı’nın nerede olduğunu, şarkıyı nerede bulacağını bilmiyormuş. Sürüden, “Şarkıyı ben bulup ormanı kurtaracağım!” diyen minicik bir ses duyulmuş. Bu, Cesur Fare’ydi. Herkes fareye şaşkınlıkla bakmış. Anne Ayı, “Sen çok küçüksün, Cesur Fare. Bu yolculuk tehlikelidir,” demiş. Fare, “Küçüğüm ama kalbim büyük, ormanım için cesaretim tam,” diye cevap vermiş.

Baykuş ona yolu göstermiş: “En yüksek tepenin arkasındaki, en karanlık mağaraya git. Şarkı, oranın derinliklerindedir.” Fare yola düşmüş. Cesur Fare’nin ilk engeli, kurnaz bir tilkiymiş. Tilki, “Beni bir lokmada yiyebilirsin, susuzluk beni çıldırtıyor,” demiş. Fare, “Beni yersen, ormanı kim kurtaracak? Sen de, diğerleri de susuzluktan öleceksiniz,” demiş. Fare’nin cesur sözleri tilkiyi etkilemiş, onu serbest bırakmış ve “Yolun açık olsun, cesur fare,” demiş.

Yolculuğun devamında, fare en yüksek tepeye tırmanmış. Tepenin arkasındaki karanlık mağaranın girişinde, akıllı ama yaramaz bir karga çıkmış karşısına. Karga, “Bu mağaranın sırrını bilen, bilmecemi çözerse girer,” demiş. Bilmecesi şuydu: “What can be heard without sound, and brings rain without clouds?” Cesur Fare biraz düşünmüş, sonra “Umut ve nezaket,” demiş. Karga şaşırmış, “Doğru bildin!” demiş ve ona mağaraya giden kısa yolu göstermiş.

Mağaranın derinliklerinde, Cesur Fare zayıf ve sönük bir ışık görmüş. Bu, Kral Ateş Böceği’ydi. Kral, “Biz de unutulduk, kalplerimizdeki ışık söndü,” demiş. “Şarkı, nezaket ve sevgiyle başlar. Biz bunları unuttuk.” Kral, farenin son hazelnut’ını (fındığını) istemiş, demonstrating selflessness. Fare tereddüt etmiş, susuz ve aç, ama ormanı düşünmüş. “Kralım, ormanım için fındığım senindir,” demiş ve fındığı uzatmış. Bu fedakârlık, Kral’ın kalbini aydınlatmış. Kral, “Sen gerçek cesareti ve nezaketi gösterdin. Bizim şarkımızı uyandırdın,” demiş.

Kral, farenin gösterdiği nezaket ve fedakârlık sayesinde şarkıyı hatırlamış. Tüm ateş böcekleri parlamış. Fare, Kral ve yanan ateş böceklerini ormana geri götürmüş. Diğer hayvanlar, tilki ve karga da dahil, pınarın başında toplanmış. Ateş böcekleri Kral’ın şarkısını söylemeye başlamış. Diğer hayvanlar hep birlikte umut ve nezaket dolu bu şarkıya eşlik etmişler, susuzluktan dolayı yaşadıkları kıskançlığı ve bencilliği bir kenara bırakmışlar. Masalın sonu, doğrunun zaferi. Pınar, ateş böceklerinin şarkısı ve hayvanların sevgisiyle coşmuş. Masal Ormanı yeniden yeşermiş. Gökten üç elma düşmüş… Biri Cesur Fare’ye, biri Ateş Böcekleri Kralı’na, biri de bu masalı dinleyen bebeklerin başına. Herkes için iyi olan, en iyi olandır.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Şehirlerin gürültüsünden uzak, bahçesinde meyve ağaçlarının olduğu, pencerelerinden her akşam sıcak kurabiye kokularının süzüldüğü küçük bir mahallede Kerem adında bir çocuk yaşarmış. Kerem, doğayı ve hayvanları çok seven, kalbi kocaman bir çocukmuş.

Bir sonbahar akşamı, dışarıda hafif bir rüzgâr esiyor ve sararmış yapraklar havada dans ediyormuş. Kerem, okuldan dönerken mahallenin köşesindeki eski ahşap kulübenin yanından bir ses duymuş. “Miyav… Miyav…” Ses o kadar zayıf ve hüzünlüymüş ki, Kerem hemen adımlarını yavaşlatmış. Kulübenin arkasındaki boş kutuların arasına baktığında, ıslanmış tüyleri birbirine karışmış, tir tir titreyen minicik, turuncu bir kedi yavrusu görmüş.

Kerem’in içi cız etmiş. Hemen boynundaki yumuşak atkısını çıkarıp minik kediyi nazikçe sarmalamış. Kedi o kadar korkmuş ki, Kerem’in kucağında büzülmüş kalmış. Kerem onu eve götürdüğünde, annesi ve babası bu davetsiz misafiri sevgiyle karşılamışlar. Kedicik hemen ılık bir banyodan sonra kurulanmış ve rengi ortaya çıkmış; tüyleri tıpkı erimiş karamel gibi parlıyormuş. İşte o an Kerem adını koymuş: Karamel.

İlk günler Karamel biraz çekingenmiş. Koltukların altına saklanıyor, en küçük sesten korkuyormuş. Ama Kerem sabırlıymış. Her gün okuldan gelir gelmez Karamel’in yanına oturmuş, ona alçak sesle masallar anlatmış ve en sevdiği oyuncak fareyle onu oyuna davet etmiş. Zamanla Karamel, Kerem’in kendisine zarar vermeyeceğini, aksine onu dünyalar kadar çok sevdiğini anlamış.

Karamel iyileştikçe, Kerem ile aralarında sarsılmaz bir bağ oluşmuş. Kerem ne zaman ders çalışsa, Karamel gelip kitabının üzerine yatar, Kerem ne zaman üzülse gelip yüzünü yalarmış. O yumuşacık “mırlama” sesi, Kerem için dünyanın en huzurlu şarkısıymış. Karamel’in yanındayken tüm Gündüz Telaşı (gün içinde yaşadığı tüm yorgunluk ve stres) bir anda uçup gidiyormuş.

Kerem, kedi sevgisinin sadece onu beslemek değil, onun duygularını anlamak ve ona güven vermek olduğunu öğrenmiş. Karamel artık o korkak sokak kedisi değil, evin neşe kaynağı, Kerem’in ise en sadık dostu olmuş.

Bir gece, dışarıda yine yağmur yağarken Karamel, Kerem’in yatağının ucuna kıvrılmış. Kerem, Karamel’in ipeksi tüylerini okşarken onun huzurla uykuya dalışını izlemiş. O an anlamış ki; sevgi paylaştıkça büyüyen, bir canı iyileştiren en büyük sihirmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri sokaktaki tüm yardıma muhtaç kedilerin başına, biri kalbi kedi sevgisiyle dolu olan Kerem gibi çocukların başına, diğeri de bu masalı dinleyip huzurla uykuya dalanların başına.

İyi uykular.