Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış, bir yokmuş. Şehirlerin gürültüsünden uzak, bahçesinde meyve ağaçlarının olduğu, pencerelerinden her akşam sıcak kurabiye kokularının süzüldüğü küçük bir mahallede Kerem adında bir çocuk yaşarmış. Kerem, doğayı ve hayvanları çok seven, kalbi kocaman bir çocukmuş.
Bir sonbahar akşamı, dışarıda hafif bir rüzgâr esiyor ve sararmış yapraklar havada dans ediyormuş. Kerem, okuldan dönerken mahallenin köşesindeki eski ahşap kulübenin yanından bir ses duymuş. “Miyav… Miyav…” Ses o kadar zayıf ve hüzünlüymüş ki, Kerem hemen adımlarını yavaşlatmış. Kulübenin arkasındaki boş kutuların arasına baktığında, ıslanmış tüyleri birbirine karışmış, tir tir titreyen minicik, turuncu bir kedi yavrusu görmüş.
Kerem’in içi cız etmiş. Hemen boynundaki yumuşak atkısını çıkarıp minik kediyi nazikçe sarmalamış. Kedi o kadar korkmuş ki, Kerem’in kucağında büzülmüş kalmış. Kerem onu eve götürdüğünde, annesi ve babası bu davetsiz misafiri sevgiyle karşılamışlar. Kedicik hemen ılık bir banyodan sonra kurulanmış ve rengi ortaya çıkmış; tüyleri tıpkı erimiş karamel gibi parlıyormuş. İşte o an Kerem adını koymuş: Karamel.
İlk günler Karamel biraz çekingenmiş. Koltukların altına saklanıyor, en küçük sesten korkuyormuş. Ama Kerem sabırlıymış. Her gün okuldan gelir gelmez Karamel’in yanına oturmuş, ona alçak sesle masallar anlatmış ve en sevdiği oyuncak fareyle onu oyuna davet etmiş. Zamanla Karamel, Kerem’in kendisine zarar vermeyeceğini, aksine onu dünyalar kadar çok sevdiğini anlamış.
Karamel iyileştikçe, Kerem ile aralarında sarsılmaz bir bağ oluşmuş. Kerem ne zaman ders çalışsa, Karamel gelip kitabının üzerine yatar, Kerem ne zaman üzülse gelip yüzünü yalarmış. O yumuşacık “mırlama” sesi, Kerem için dünyanın en huzurlu şarkısıymış. Karamel’in yanındayken tüm Gündüz Telaşı (gün içinde yaşadığı tüm yorgunluk ve stres) bir anda uçup gidiyormuş.
Kerem, kedi sevgisinin sadece onu beslemek değil, onun duygularını anlamak ve ona güven vermek olduğunu öğrenmiş. Karamel artık o korkak sokak kedisi değil, evin neşe kaynağı, Kerem’in ise en sadık dostu olmuş.
Bir gece, dışarıda yine yağmur yağarken Karamel, Kerem’in yatağının ucuna kıvrılmış. Kerem, Karamel’in ipeksi tüylerini okşarken onun huzurla uykuya dalışını izlemiş. O an anlamış ki; sevgi paylaştıkça büyüyen, bir canı iyileştiren en büyük sihirmiş.
Gökten üç elma düşmüş; biri sokaktaki tüm yardıma muhtaç kedilerin başına, biri kalbi kedi sevgisiyle dolu olan Kerem gibi çocukların başına, diğeri de bu masalı dinleyip huzurla uykuya dalanların başına.
İyi uykular.