Gökyüzünün en yumuşak köşesinde yaşayan minik bir bulut vardı ve adı Pofuk’tu. Pofuk her sabah pırıl pırıl parlayan güneşle uyanır, gün boyu neşeyle süzülürdü. Rüzgâr dostu hafifçe fısıldadığında gökyüzünde tatlı danslar ederdi. Pofuk’un en sevdiği şey ise akşamüstü pembe ve mor renklere bürünmekti. Hava kararmaya başladığında yıldızlara merhaba der, geceye tatlı bir huzur katardı. Ancak o akşam Pofuk kendini biraz yorgun ve yalnız hissetti. Gökyüzündeki diğer bulutlar çoktan dinlenmeye çekilmişti. Pofuk yavaşça süzülerek derin ve sessiz ormanın üzerine doğru yaklaştı.

Ormanın derinliklerinde sevimli bir ayıcık olan Bubu oturuyordu. Bubu yumuşacık kahverengi tüylere ve koyu yeşil bir tulum giysisine sahipti. Bubu da tıpkı Pofuk gibi uykusu geldiği halde bir türlü uyuyamıyordu. Başını gökyüzüne kaldırdı ve pamuk gibi duran minik Pofuk’u fark etti. Elleriyle hafifçe sallayarak buluta gülümsedi. Pofuk bu sıcak gülümsemeyi görünce çok mutlu oldu ve biraz daha aşağıya indi. ‘Merhaba minik bulut, bu gece gökyüzü ne kadar da sakin değil mi?’ dedi Bubu. Pofuk hafifçe sallanarak ‘Evet, ama ben de biraz yalnız hissetmiştim, seninle karşılaşmak harika oldu’ diye fısıldadı.

Bubu ağacın altındaki puf puf çimlere uzandı ve Pofuk’a doğru baktı. ‘Biliyor musun, bazen geceleri uyumak zor olabiliyor ama gökyüzündeki yıldızları izlemek beni rahatlatıyor’ dedi. Pofuk arkadaşının bu tatlı sözleri üzerine ona küçük bir sürpriz yapmak istedi. Kendi etrafında yavaşça dönerek etrafa gümüş rengi minik parıltılar saçmaya başladı. O parıltılar gecenin karanlığında adeta minik masal ışıkları gibi parıldıyordu. Bubu’nun gözleri parıltıları takip ederken içini sıcacık bir huzur kapladı. Ormandaki yapraklar bile rüzgârın tatlı ninnisiyle hafifçe kıpırdıyordu.

Pofuk yavaşça Bubu’nun yanındaki büyük meşe ağacının dallarına doğru yaklaştı. Ağacın üstünde uyumaya hazırlanan minik kuşlar fısıltıyla ötüşüyordu. Pofuk onlara yumuşacık bir örtü gibi gölge oldu ve serin geceden korudu. Bubu bu güzel manzarayı izlerken esnemeye başladı. Kocaman bir esnemeyle birlikte ‘Teşekkür ederim Pofuk, sen gerçekten çok nazik bir bulutsun’ dedi. Pofuk gülümseyerek daha da yumuşadı ve pamuksu dokusuyla geceye sıcaklık kattı. Artık ormandaki tüm hayvanlar için uyku zamanı yaklaşmıştı.

Gece ilerledikçe gökyüzündeki ay tatlı bir sarı ışık yaymaya başladı. Pofuk ve Bubu birlikte ayın ve yıldızların güzelliğini seyrettiler. Bubu gözlerini yavaşça kapattı ve derin derin nefes almaya başladı. Göğsü her nefeste huzurla yükselip iniyordu. Pofuk arkadaşının huzurla uykuya daldığını görünce gökyüzündeki yerine doğru yavaşça yükseldi. Tatlı hayallerle dolu harika bir gece ormanın üzerine tatlıca serildi. Bütün doğa mışıl mışıl uyurken, Pofuk da kendi yumuşak yatağında gözlerini kapattı.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil, yumuşacık ağaçlarla kaplı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanın kalbinde, minik, kahverengi, tüyleri pofuduk mu pofuduk bir ayıcık yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Pofuduk bütün gün ormanda koşar, rengarenk çiçekleri koklar, pırpır uçan kelebekleri kovalar ve neşeyle kıkırdarmış. Ama güneş yavaş yavaş dağların arkasına saklanmaya, gökyüzü turuncu, pembe ve mor renklere boyanmaya başladığında, Pofuduk’un o minik gözleri kapanmaya başlarmış. Kollarını kocaman açıp esnermiş: “Aaaaaaa-hhh…”

Gökyüzünde parlayan ilk yıldız “Merhaba!” diye göz kırptığında, ormandaki tüm hayvanlar için oyun vakti bitmiş, uyku vakti gelmiş demekmiş. Pofuduk, yıldız desenli mavi battaniyesini sımsıkı tutarak yavaş adımlarla yürümeye başlamış. Patileri serin çimenlerde “pıt, pıt, pıt” diye tatlı sesler çıkarıyormuş.

Önce ulu çınar ağacının yanından geçmiş. Ağacın en yüksek dalında yaşayan mavi kuş Maviş, yuvasına sımsıcak kıvrılmış, başını yumuşacık kanatlarının arasına sokmuş. Pofuduk usulca fısıldamış: “İyi geceler Maviş. Tatlı rüyalar…” Maviş uykulu bir sesle, “Cik, cik… İyi geceler Pofuduk,” demiş ve mışıl mışıl uykuya dalmış.

Pofuduk yürümeye devam etmiş. “Pıt, pıt, pıt…” Az ileride, ceviz ağacının kovuğunda yaşayan arkadaşı Sincap Zıpzıp’ı görmüş. Zıpzıp, pofuduk ve uzun kuyruğuna sımsıkı sarılarak gözlerini kapatmış. Pofuduk gülümseyerek fısıldamış: “İyi geceler Zıpzıp. Tatlı rüyalar…” Zıpzıp burnunu hafifçe oynatmış, “Hııh, hıh… İyi geceler Pofuduk,” diyerek rüyalar alemine uçmuş.

Orman yavaş yavaş daha da sessizleşiyor, hafif bir rüzgar ağaçların yaprakları arasında dolaşarak ninniler söylüyormuş: “Hışşşş, hışşşş…” Pofuduk bir kez daha esnemiş. Uykusu geldiği için minik adımları iyice yavaşlamış.

Derenin kenarından geçerken, uzun kulaklı tavşan Pamuk’u görmüş. Pamuk, yumuşacık yoncalardan yaptığı rahat yatağına uzanmış, uzun kulaklarını yüzüne bir battaniye gibi örtmüş. Suyun şırıltısı “şırıl, şırıl” ona ninni söylüyormuş. Pofuduk en tatlı sesiyle fısıldamış: “İyi geceler Pamuk. Tatlı rüyalar…” Pamuk uykusunda hafifçe mırıldanmış ve derin bir nefes alıp uyumaya devam etmiş.

Gökyüzü tamamen gece mavisi olmuş. Aydede gümüş rengi ışıklarıyla ormanı aydınlatıyormuş. Pofuduk sonunda kendi güvenli mağarasına varmış. Annesi, ona sımsıcak ve sevgi dolu bir sarılma vermiş. Pofuduk, kendi yumuşacık yatağına uzanmış, sevdiği mavi battaniyesini çenesine kadar çekmiş.

Annesi, Pofuduk’un başını okşamış, burnuna minik bir öpücük kondurmuş ve usulca kulağına fısıldamış: “İyi geceler güzel yavrum. Ormandaki tüm ağaçlar, kuşlar ve tavşanlar uykuya daldı. Şimdi senin de dinlenme vaktin geldi. Gözlerini kapa, tatlı rüyalar gör.”

Pofuduk kendini o kadar güvende hissetmiş ki, yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. Gözlerini yavaşça kapatmış. Rüzgar “hışşşş” diye fısıldamaya, dere “şırıl şırıl” akmaya devam ederken, Pofuduk derin, huzurlu bir uykuya dalmış. Mışıl mışıl, pış pış…

Gökten üç tane gümüş rengi yıldız kaymış o gece; biri minik kuşun yuvasına, biri uykucu sincabın kovuğuna, diğeri de şu an gözlerini yavaşça kapatıp mışıl mışıl uyuyan, dünyalar güzeli bütün miniklerin başucuna konmuş. Herkes rüyalar aleminde, pamuk şekerden bulutların üzerinde oynamaya başlamış. İyi geceler, tatlı rüyalar…

Masalı sesli dinleyin:

Bambu Vadisi adında, göğe doğru uzanan yemyeşil ağaçların ve şırıl şırıl akan derelerin olduğu masalsı bir diyar vardı. Bu vadide yaşayan sevimli mi sevimli, yuvarlak kulaklı küçük bir panda vardı; adı Pomi idi. Pomi’nin tüyleri pamuk gibi bembeyaz, gözlerinin etrafındaki halkalar ise kömür karasıydı.

Pomi’nin en sevdiği şey, annesiyle birlikte taze bambu filizlerini çıtır çıtır çiğnemek ve çimenlerin üzerinde top gibi yuvarlanmaktı. Ancak Pomi’nin aklında hep aynı soru vardı: “Ben neden diğer hayvanlar gibi hızlı koşamıyorum veya ağaçların en tepesine kuşlar gibi uçamıyorum?”

Bir sabah, vadinin neşeli sincabı Fındık, pofuduk kuyruğunu sallayarak Pomi’nin yanına zıpladı: “Günaydın Pomi! Hadi gel, derenin karşısındaki büyük tepeye yarışalım!”

Pomi hevesle ayağa kalktı. Ama birkaç adım attıktan sonra paytak adımları birbirine dolandı ve pıt diye yumuşacık çimlerin üzerine yuvarlandı. Fındık tepeye çoktan varmıştı bile. Pomi burnunu büktü: “Ben çok yavaşım… Ne iyi bir koşucuyum ne de yükseklere tırmanabiliyorum,” dedi üzüntüyle.

O sırada yanlarına vadinin en yaşlı ve bilge pandası Bambu Dede geldi. Gözlüğünü burnunun ucuna doğru kaydırıp şefkatle gülümsedi: “Her canlının kendine has bir güzelliği ve gücü vardır küçük Pomi. Rüzgâr gibi hızlı olmak zorunda değilsin; bir panda olarak senin de keşfedeceğin harika yeteneklerin var.”

Tam o sırada vadiden telaşlı bir ses yükseldi. Küçük sincap Fındık, derenin kenarındaki yüksek bir bambu kamışının tepesine tırmanmıştı ama kamış fazlaca eğilmişti. Aşağıda ise taşlık ve coşkulu bir dere akıyordu. Fındık korkudan tir tir titriyordu: “Kurtarın beni! Aşağı inemiyorum, kamış kırılacak!”

Diğer küçük hayvanlar toplandı ama hiçbiri eğilen ince kamışa yaklaşamadı. Pomi birden ne yapması gerektiğini anladı. Yavaş ama emin adımlarla kamışın köküne gitti. Güçlü patileriyle kalın gövdeyi sıkıca kavradı. Pandaların doğuştan gelen güçlü kolları ve geniş pençeleri sayesinde kamışı bir yay gibi kendine doğru çekip sabitledi.

“Korkma Fındık, sırtıma atla!” diye seslendi.

Fındık hemen kendini Pomi’nin pofuduk, yumuşacık sırtına bıraktı. Pomi onu güvenle yere indirdi. Bütün vadide bir alkış koptu. Fındık minnetle Pomi’ye sarıldı: “Sen olmasaydın düşecektim Pomi, meğer sen ne kadar güçlü ve güvenilirmişsin!”

Bambu Dede gülümseyerek Pomi’nin başını okşadı: “Gördün mü? Hızlı olmak her şey demek değildir. Senin sakinliğin, güçlü patilerin ve koca yüreğin bir canı kurtardı.”

O günden sonra Pomi bir daha asla başkası gibi olmaya özenmedi. Paytak adımlarıyla neşeyle yürüdü, taze bambularını afiyetle yedi ve en büyük gücünün kendisi olmak olduğunu bir an bile unutmadı. Vadideki herkes de Pomi’yi sıcacık sarılışları ve kocaman kalbiyle çok sevdi.

Masalı sesli dinleyin:

Mavi Yunus Spor Kompleksi’nin kapalı havuzu, tavan pencerelerinden süzülen parlak ışıklar ve etrafa yayılan hafif klor kokusuyla çocukların neşe içinde koşuşturduğu bir yerdi. Yaz tatilinin ilk haftasında başlayan temel yüzme kursunda, her biri heyecanla bekleyen onlarca çocuk vardı. Ancak bu kalabalığın içinde sekiz yaşındaki Ali, diğerlerinden biraz farklı hissediyordu.

Ali, denizi ve suyu uzaktan izlemeyi çok severdi; fakat ayakları yerden kesildiğinde derin bir korku kalbini sarıyordu. Ailesi bu korkuyu aşması için onu kursa yazdırmıştı ama Ali, elindeki mavi yüzme tahtasını göğsüne bastırmış, havuzun kenarında ayak parmaklarını suya değdirip geri çekiyordu.

Yanında ise suyun içinde doğmuş gibi rahat olan Rüzgâr duruyordu. Rüzgâr daha önce yüzme dersi almıştı; gözlüğü ve bonesiyle adeta profesyonel bir yüzücü gibiydi. İlk ders başlar başlamaz Rüzgâr suya atladı, köpükler saçarak hızla karşı kıyıya yüzdü. Geri dönüp havuzun kenarında tir tir titreyen Ali’ye seslendi: “Hadi ama Ali! Neden hâlâ orada bekliyorsun? Su derin bile değil, bebek misin sen? Atla işte!”

Ali’nin yanakları utançtan kıpkırmızı oldu. Zaten korktuğu için içi içine sığmıyordu, bir de Rüzgâr’ın bu alaycı tavrı eklenince tamamen donakaldı. Tahtayı kenara bırakıp soyunma odasına doğru kaçmak üzereydi.

Tam o sırada kursun sevilen antrenörü Deniz Hoca düdüğünü hafifçe çaldı. Ali’nin yanına adımladı ve diz çökerek onunla aynı boy hizasına geldi. Önce Rüzgâr’a dönerek sakin ama etkileyici bir sesle konuştu: “Rüzgâr, havuzda en hızlı kulaç atan kişi olmak seni şampiyon yapmaz. Gerçek bir sporcu, arkadaşının korkusuna saygı duyan ve ona cesaret verendir. Birbirimizin sınırlarını küçümsemek yerine anlamaya çalışmalıyız.”

Ardından Deniz Hoca elini Ali’ye uzattı: “Ali, su seni taşımak için bekleyen bir dost gibidir. Ama ona güvenmek zaman alabilir. Acelemiz yok, sen ne zaman hazır hissedersen o zaman gireceğiz.”

Rüzgâr, hocasının uyarısıyla yaptığı kabalığın farkına vardı. Ali’nin korkudan titreyen ellerini ve gözlerindeki tedirginliği görünce utandı. Havuzun kıyısına tutunarak Ali’ye doğru yaklaştı: “Özür dilerim Ali… Hızlı yüzmek beni heyecanlandırdı ve senin ne hissettiğini düşünemedim. İstersen merdivenden yavaşça in, ben elinden tutayım. Sadece ayaklarını sokarak başlayalım, olur mu?”

Ali, Rüzgâr’ın gözlerindeki samimiyeti görünce derin bir nefes aldı. Deniz Hoca’nın güven veren tebessümü ve arkadaşının uzattığı el, içindeki buzları eritti. Yavaşça merdivenin ilk basamağına bastı, sonra ikinciye. Su beline geldiğinde kalbi küt küt atıyordu ama Rüzgâr onun elini hiç bırakmadı: “Bak, şimdi nefes alıyoruz ve suya baloncuk üflüyoruz. Sanki suyun altında doğum günü pastasının mumlarını söndürüyoruz gibi düşün!”

Ali burnunu suya daldırıp küçük baloncuklar çıkardı. Yüzeye çıktığında ilk kez gülümsedi. Korkunun yerini yavaş yavaş eğlence alıyordu. Günler geçtikçe Rüzgâr artık tek başına yarışmak yerine Ali’ye tahtayı nasıl tutacağını gösterdi, Ali ise arkadaşının yönlendirmelerine güvenerek her gün bir kulaç daha fazla attı. Rüzgâr, arkadaşını sabırla dinlemenin ve ona saygı göstermenin değerini öğrendi.

Kursun son gününde küçük bir gösteri düzenlendi. Ali, tahtasını bırakmış, ayaklarını ritmik bir şekilde çırparak havuzun karşısına kadar kendi başına yüzmeyi başarmıştı. Bitiş çizgisine ulaştığında Rüzgâr yan kulvardan suya vurarak alkışladı: “Harikasın Ali!”

Deniz Hoca iki arkadaşın boynuna madalyalarını takarken gülümsedi: “Korkuyu yenen şey sadece kas gücü değildir çocuklar; birbirimize gösterdiğimiz sabır, saygı ve sıcacık bir dost elidir.”

Ali sudan çıktığında artık sudan değil, arkadaşını anlamadan konuşmaktan korkulması gerektiğini çok iyi biliyordu.

Masalı sesli dinleyin:

Rüzgârlı Tepe İlkokulu, pencerelerinden sarkan mor sarmaşıkları ve ulu çınar ağacıyla çocuk kahkahalarının eksilmediği sıcacık bir yuvaydı. Koridorlarında yankılanan zil sesi, sadece derslerin saatini değil, yeni dostlukların ve keşiflerin kapısını haber verirdi.

Bu okulun 3-A sınıfında herkes tarafından sevilen iki sıra arkadaşı vardı: Yerinde duramayan, icatlara ve roketlere tutkun Mert ile duygularını renklerle anlatan, resim yapmaya bayılan sakin Deniz. Sınıf öğretmenleri Ayla Hanım, her sabah derse başlamadan önce masasındaki bronz zili çalar, öğrencilerine sevgiyle gülümserdi. Onun için ders notlarından çok daha mühim bir kural vardı: Birbirini sabırla dinlemek, başkasının fikrine hürmet etmek ve arkadaşının emeğini incitmemek.

Bahar geldiğinde okulda geleneksel Bahar Şenliği Tasarım Sergisi heyecanı başladı. Ayla Öğretmen sınıfa dönerek yönergeyi açıkladı: “Çocuklar, ikişerli gruplar halinde okul bahçemiz için bir hayal maketi tasarlayacaksınız. Ancak unutmayın; sergide parlayacak asıl şey maket değil, onu yaparken birbirinize göstereceğiniz saygı ve uyumdur.”

Mert anında heyecanla Deniz’e döndü: “Deniz, devasa bir uzay fırlatma rampası yapıyoruz! Gümüş yaldızlı kartonlar, kırmızı ışıklar ve göğe uzanan dev bir roket… Kesinlikle birinci oluruz!”

Deniz ise çekinerek çantasından eskiz defterini çıkardı. Sayfada ulu çınarın dallarına asılacak ahşap kuş yuvaları, çiçek tarhları ve kitap okuma köprüleri çiziliydi. “Ben… Kuşlar için bir yuva ve kitap okuyabileceğimiz sakin bir yeşil alan düşünmüştüm Mert,” dedi kısık bir sesle.

Mert çizimlere üstünkörü bakıp, “Aman Deniz, kuş evleri çok sıradan! Benim roketim ödül alır. Sen kartonları tut yeter,” deyiverdi. Deniz kırıldı, defterini sessizce kapattı.

Ertesi gün atölye saatinde Mert her şeyi tek başına yapmaya kalkıştı. Hızla karton kesiyor, yapıştırıcıyı sağa sola sürüyor, Deniz’i tamamen dışlıyordu. Ancak bu telaş ters tepti; sabırsızca uzandığı sırada büyük yapıştırıcı şişesi devrildi ve roket kulesi ıslanıp masanın üzerine çöktü.

Mert ellerini saçlarına götürüp öfkeyle söylendi. O sırada yanlarına gelen Ayla Öğretmen, ikisinin arasına oturdu: “Mertciğim, tek kanatla kuş uçabilir mi? Ortak bir çalışmada arkadaşının sesine kulak vermez, onun fikrine ve emeğine saygı duymazsan ortaya çıkan şey bir başarı değil, yalnızca dağınıklık olur. Deniz’in hayalini gerçekten dinledin mi?”

Mert utançla başını eğdi. Deniz’in mahzun bakışlarını görünce yaptığı kabalığı fark etti: “Özür dilerim Deniz. Sadece kendi sesimi dinledim. Lütfen çizimlerini bana tekrar göster, birlikte bakalım.”

Deniz defterini açtı; planını anlattı. Mert hayran kalmıştı: “Bunlar harika! Peki kuş yuvalarının çatılarını küçük birer gözlemevi kubbesi gibi yapsak nasıl olur? Hem senin doğan hem benim uzay merakım birleşse?”

Deniz’in gözleri sevinçle parladı. İki arkadaş el ele verdi. Mert ölçülü kartonları dikkatle kesti; Deniz fırçasıyla detayları boyadı. Birbirlerinin sözünü kesmeden, her adımı danışarak çalıştılar.

Sergi günü bahçede açılan Gökyüzü Masal Bahçesi, hem kuş evleri hem minik teleskop kulesiyle şenliğin en çok beğenilen eseri oldu. Ayla Öğretmen onların omzuna dokunarak gülümsedi: “En sağlam binalar kartondan değil, birbirinize duyduğunuz saygıdan kurulur.”

Mert ve Deniz o gün birincilik kupasından çok daha kıymetli bir şey kazandılar: Birbirine değer vermenin ve gerçek arkadaşlığın gücünü.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, devasa çam ağaçlarının gökyüzüne uzandığı, her köşe başında farklı bir neşenin saklı olduğu kocaman bir ormanda, adından çok sevimliliğiyle bilinen minik sincap Çiko yaşarmış. Çiko’nun en büyük tutkusu, sonbaharda dökülen en parlak meşe palamutlarını, en renkli taşları ve en tatlı çam fıstıklarını toplayıp devasa ağaç kovuğunda tek başına saklamakmış.

Çiko, ormandaki diğer sincap arkadaşlarının “Gel Çiko, beraber toplayalım, birlikte oyunlar oynayalım” çağrılarına hep sırtını döner, “Hayır, bunların hepsi benim! Paylaşırsam benimkiler azalır, ben ormanın en zengin sincabı olmalıyım” diye düşünürmüş. Kovuğunun kapısını sıkıca kapatır, yığdığı palamutların arasında tek başına otururmuş. Başlangıçta bu durum ona çok keyifli görünse de zamanla kovuğun içindeki sessizlik ve yalnızlık onu üzmeye başlamış. Üstelik topladığı onca güzel şeyi ne tek başına yiyebiliyor ne de onlarla gerçek anlamda eğlenebiliyordu.

Günlerden bir gün, ormanda beklenmedik bir sonbahar rüzgârı esmiş, ardından da minik bir yağmur bastırmış. Çiko’nun arkadaşı minik sincap Prens, ıslanmış bir halde soğuktan titreyerek Çiko’nun ağacının altına sığınmış. Prens’in üzerinde ne doğru düzgün bir örtüsü ne de karnını doyuracak bir yiyeceği varmış. Çiko pencereden arkadaşını o halde görünce önce tereddüt etmiş; kendi kendine, “Eğer palamutlarımı verirsem bana az kalır” diye düşünmüş. Fakat Prens’in titrediğini görünce içindeki o bencil ses yerini derin bir merhamete bırakmış.

Hemen kovuğun kapısını açmış, arkadaşını içeri davet etmiş. Ona en lezzetli palamutlarından ikram etmiş, üzerini kuru yapraklarla ısıtmış. O an içeride öyle sıcak, öyle neşeli bir atmosfer oluşmuş ki Çiko hayatında ilk defa tek başına sahip olduğu hiçbir şeyden almadığı kadar büyük bir huzur ve mutluluk hissetmiş. Anlamış ki yiyecekler, oyuncaklar ya da güzellikler paylaşıldıkça değer kazanır, çoğalır ve gerçek anlamını bulur.

Yağmur dindikten sonra dışarı çıkmışlar; ormandaki diğer dostları da yanlarına gelmiş. Çiko, elindeki tüm güzel şeyleri arkadaşlarıyla neşeyle paylaşmaya başlamış. Birlikte oyunlar oynamış, koşturmuş, şarkılar söylemişler. O günden sonra Çiko, paylaşmanın insanın kalbini zenginleştiren en büyük sihir olduğunu asla unutmamış. Ormanda sevgi, dostluk ve yardımlaşma her şeyin önünde yer almış, tüm hayvanlar huzur içinde yaşamaya devam etmişler.

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, yemyeşil çimenlerde neşeyle zıplayan sevimli bir tavşan yaşarmış. Bu tavşanın adı Puki’ymiş. Puki’nin kırmızı bir topu, mavi bir arabası ve yumuşacık peluş bir ayıcığı varmış.

Puki oyuncaklarıyla oynamayı çok severmiş. Sabah uyanır uyanmaz zıplar, oyuncaklarını etrafa saçarmış. Oraya bir araba bırakır, buraya bir top koyarmış. Oda kısa sürede rengârenk oyuncaklarla dolup taşarmış. Oyun bittiğinde yorgun hisseder ve oyuncaklarını toplamayı unuturmuş.

Bir gün, arkadaşı minik kaplumbağa Toto misafirliğe gelmiş. Puki kapıda arkadaşını büyük bir neşeyle karşılamış ve “Hadi odama gidelim!” demiş. Fakat odaya girdiklerinde ne görsünler? Her yerde oyuncaklar varmış! Minik kaplumbağa Toto, yerdeki oyuncaklara takılıvermiş ve yürümekte çok zorlanmış.

Annesi şefkatle Puki’ye yaklaşmış, yumuşak bir sesle şöyle demiş: “Benim güzel yavrum, oyuncaklarla oynamak eğlenceli ama oyun bittiğinde onları kutusuna kaldırmak gerekir. Eşyalarımızı yerine koyarsak odamız düzenli olur, kimse takılıp düşmez ve aradığımız oyuncağı hemen buluruz.”

Puki annesini dikkatle dinlemiş ve hemen işe koyulmuş. Önce kırmızı topunu almış, oyuncak kutusuna “hop” diye atmış. Sonra mavi arabasını yerine koymuş. Pelüş ayıcığını da yatağına oturtmuş. Bütün oyuncaklar neşeyle yuvalarına dönmüş. Oda mis gibi tertemiz ve ferah olmuş.

Minik kaplumbağa Toto bu düzene çok sevinmiş. Beraber oynamaya devam etmişler. Puki, oyuncakları toplamanın ve odasını düzenli tutmanın ne kadar güzel bir alışkanlık olduğunu o gün öğrenmiş.

Güneş yavaş yavaş batarken, gökyüzü yıldızlarla dolmuş. Puki yatağına girmiş. Annesi saçlarını okşayıp ona tatlı bir ninni söylemiş. Puki, düzenli odasında huzurla gözlerini kapatmış ve tatlı rüyalara dalmış.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil dağların eteklerini süsleyen, rengârenk çiçeklerle kaplı şirin ve huzurlu bir vadide, cefakâr anne keçi ile birbirinden sevimli yedi minik yavrusu yaşarmış. Bu minik keçilerin her birinin ayrı bir huyu, ayrı bir tatlılığı varmış ama hepsinin kalbindeki en büyük ortak özellik, annelerinin hayatî öğütlerine kulak vermeleri ve kurallara büyük bir özenle uymalarıymış. Anne keçi her sabah güneş doğarken tarlaya ot toplamaya veya serin pınardan taze su getirmeye gitmeden önce yavrularını etrafına toplar, onlara evde güvende kalmaları için rehberlik ederdi.

Bir sabah, etrafı saran mis kokulu çam kokuları eşliğinde anne keçi yine yola çıkmaya hazırlanıyordu. Yavrularının başını tek tek şefkatle okşadı, yanaklarından öptü ve sevgi dolu ama bir o kadar da kararlı bir ses tonuyla şöyle tembihledi: “Sevgili yavrularım, ben ormanın derinliklerindeki tarlalara gidiyorum. Sizler evde güvenle oynayın, kardeşliğin tadını çıkarın; ancak unutmayın ki ben gelip özel parolamızı söylemeden ve kapıyı çalmadan asla kimseye kapıyı açmayın. Dışarıda kim olursa olsun, yabancılara karşı daima uyanık olun, tedbiri asla elden bırakmayın.” Minik keçiler hep bir ağızdan, “Merak etme anneciğim, kuralları asla unutmuyoruz!” diye söz verdiler.

Anne keçi içi rahat bir şekilde yola koyulduktan kısa bir süre sonra, şirin kulübenin etrafında devasa ve hantal bir gölge belirdi. Bu ormanda yaşayan, uzun süredir yalnızlıktan dert yanan ve kimsenin kendisiyle arkadaş olmak istemediği Karabaş Kurt’tu. Karabaş Kurt aslında özünde kötü niyetli biri değildi ancak yalnızlığını nasıl gidereceğini bilmediği için minik keçilere yanlış bir yolla yaklaşmak istiyordu. Kulübenin önüne kadar gelen kurt, keçilerin dikkatini çekmek için kalın ve hırıltılı sesini incecik yapmaya çalışarak kapıyı sertçe tıkırdatmaya başladı.

“Açın kapıyı minik yavrularım, bakın ben annenizim! Size ormandan lezzetli sürprizler getirdim!” diye seslendi.

Ancak yavruların en akıllısı ve gözü açık olan Benekli, hemen kardeşlerine işaret ederek onları sessizliğe davet etti. Kapının altından görünen kalın pençelere ve kurdun titrek, yapay sesine dikkatle bakan Benekli, durumu hemen çakmıştı. “Durun!” diye fısıldadı kardeşlerine. “Annemizin sesi bu kadar pürüzlü çıkmaz, ayrıca annemizin adımları böylesine ağır ve gürültülü değildir. Biz kurallara uymalı, tanımadığımız ve güvenliğinden emin olmadığımız hiç kimseye kapıyı açmamalıyız.”

Kapıyı açmayan minik keçiler, güvenli pencereden dışarı bakarak kurda kararlı bir ses tonuyla seslendiler: “Biz sana kapıyı açamayız! Çünkü annemiz bize yabancılara kapı açmamamızı, her zaman ev kurallarına uymamızı öğretti.”

Karabaş Kurt, keçilerin bu kadar akıllıca ve kararlı bir şekilde kendisini reddettiğini görünce şaşkına döndü. Onlara zarar vermek istemediğini, sadece yalnız olduğu için dost aradığını fark ederek yanlış yöntem seçtiğini anladı. Tam o sırada tarladan dönen anne keçi, kapının önündeki kurdu ve içerideki temkinli yavrularını gördü. Kurt, anneden ve miniklerden samimiyetle özür diledi. Anne keçi ona doğru iletişim kurmanın yollarını anlattı.

O günden sonra ormanda kurallar, karşılıklı güven ve doğru iletişim her şeyin önünde tutuldu. Minik keçiler, güvenlik kurallarını uygulamanın ve sınır koymanın önemini bir kez daha yaşayarak öğrendiler.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil dağların eteklerinde kurulmuş şirin bir kasabada, adı gibi içi de pırıl pırıl olan iyi kalpli bir kız yaşarmış. Herkes ona yardımseverliğinden ötürü sevgiyle yaklaşırken, evdeki iki üvey kardeşinin bencilliği yüzünden o, gün boyu evin tüm işleriyle koşturmak zorunda kalırmış. Üvey kardeşler zamanlarını sadece süslenip eğlenerek geçirirken, o; evdeki minik kediye bakar, bahçedeki solmaya yüz tutmuş çiçekleri sular ve kasabadaki yaşlı komşuların yükünü taşırmış.

Kasabada her yıl geleneksel olarak düzenlenen büyük bir “Dostluk ve Paylaşım Şenliği” yaklaşmaktaymış. Bu şenliğe katılan herkes, doğaya ve insanlığa yaptığı en güzel iyiliği sergiler, kasabanın en cömert ve şefkatli kalbi seçilirmiş. Üvey kardeşler şenliğe gitmek için pahalı kumaşlardan dikilmiş parlak elbiseler hazırlatmışlar, ancak kasabaya hiçbir iyilik yapmadıkları için içleri boşmuş. İyi kalpli kızımız ise eski, yamanmış kıyafetiyle bile olsa oradaki insanlara yardım etmeyi, sokak hayvanlarını sevindirmeyi çok istermiş.

Şenlik gecesinden önceki akşam, mutfakta yorgunluktan iç çekerek dinlenirken, evin penceresinden süzülen bilge bir doğa perisi belirmiş. Peri, onun gizli fedakârlıklarını, sabrını ve saf sevgisini yakından tanırmış. Elindeki ışıltılı değneği hafifçe sallayarak, “Sevgili çocuğum,” demiş şefkatle, “Gerçek güzellik ve parlaklık dış görünüşte değil, başkalarının hayatına kattığın sevgidedir. Senin bu özverili kalbin, en görkemli süslerden çok daha değerlidir.” Peri, ona doğanın renklerinden oluşan zarif bir önlük ve parıl parıl parlayan rahat ayakkabılar armağan etmiş.

Şenlik alanına varan iyi kalpli kız, gösterişli kıyafetlerle gezenlerin aksine, hemen işe koyulmuş. Üşüyen çocuklara battaniye dağıtmış, kaybolan sevimli bir köpeği yuvasına ulaştırmış ve oradaki herkesin yüzünü güldürmüş. Şenliğin sonunda kasabanın bilge büyüğü, en büyük iyiliği ve sevgiyi paylaşanın o olduğunu ilan etmiş. Gece yarısı evine dönerken telaşla koşan kızın ayağındaki parıltılı ayakkabılardan biri taş yola düşmüş.

Ertesi gün bilge lider, o eşsiz ayakkabının sahibini bulmak için tüm kasabayı dolaşmış. Ayakkabı, yalnızca karşılıksız iyilik yapan saf bir kalbin ayağına tam uyuyormuş. Sonunda gerçeği öğrenen herkes onun ne kadar özel ve değerli bir insan olduğunu anlamış. Üvey kardeşler de başkalarına yardım etmenin ne kadar huzur verici olduğunu fark ederek bencilliklerinden vazgeçmişler.

O günden sonra kasabada sevgi, yardımlaşma ve adalet her şeyin önüne geçmiştir. İçindeki iyiliği ve saflığı hiçbir zaman kaybetmeyen bu güzel kızın hikâyesi, dilden dile dolaşarak unutulmaz bir Kalplerin Işığındaki Külkedisi Masalı olarak nesilden nesile aktarılmıştır.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi nehirlerin kıyısında, zamanın çok yavaş ve huzurlu akıtıldığı görkemli bir krallık varmış. Bu krallığın en neşeli ve hareketli sakini, kalbi sevgi dolu prenses Leyla’ymış. Leyla’nın pırıl pırıl gözleri ve rengârenk elbiseleri olurmuş ancak onun küçük bir huyu varmış: Her şeyi hemen, anında yapmak ister, sabırsızlıktan çiçeklerin bile açmasını bekleyemezmiş. “Daha çabuk, daha hızlı!” diyerek gün boyu oradan oraya koşturur, geleceği merak etmekten şimdiki anın büyüleyici güzelliğini kaçırırmış.

Günlerden bir gün, sarayın en eski ve kimsenin uğramadığı gizli bahçesinde dolaşırken, yaprakların arasından süzülen bilge bir periyle karşılaşmış. Peri ona sedef kaplı, üzerinde parıl parıl yıldızlar parlayan sihirli bir çıkrık uzatmış. “Sevgili prenses,” demiş peri nazik bir sesle, “Hayatı sürekli bir yarış gibi yaşamak, ruhun dinlenmesine izin vermez. Gerçek mutluluk; durmayı, etraftaki sesleri duymayı ve sabretmeyi öğrenmekle başlar.”

Leyla merakına yenik düşerek çıkrığa dokunmak istemiş, ancak aceleci davranınca parmağı çıkrığın gümüş ipliğine hafifçe takılıvermiş. O an tüm sarayın üzerine tatlı, derin ve masalsı bir sessizlik çökmüş.

Leyla derin bir uykuya dalmış; fakat bu korkunç bir uyku değil, doğanın kalbini dinlediği sihirli bir içsel yolculukmuş. Sadece Leyla değil, bütün şato, penceredeki sarmaşıklar, bahçedeki minik sincaplar da bu dinginliğe ayak uydurmuş. Uyurken Leyla rüyasında zamanın aceleye gelmediğini görmüş: Toprağın altındaki minik tohumun günlerce sessizce beklemesini, bir kelebeğin kozasından çıkmak için sabretmesi gerektiğini, nehirlerin yavaş akarak denize ulaştığını anlamış. Sabrın, insanın içini aydınlatan en güçlü erdem olduğunu zihnine kazımış.

Yıllar akıp giderken, Leyla’nın içindeki tüm acelecilik yerini derin bir sükûnete bırakmış. Doğru zaman gelip çattığında, prenses bizzat kendi kalbindeki farkındalık ve sabır ışığıyla uyanmış. Gözlerini açtığında etrafındaki dünyayı bambaşka görmüş; acele etmeden, rüzgârın fısıltısını dinleyerek yaşamaya başlamış.

Uyanır uyanmaz halkına şimdiki anın kıymetini, sabırlı olmanın ve hayatı sindirerek yaşamanın mucizesini anlatmış. O günden sonra krallıkta hiç kimse koşturup durmamış; herkes anlamış ki gerçek güzellikler sadece sabırla ve sevgiyle büyür.