Masalı sesli dinleyin:

Mavi Yunus Spor Kompleksi’nin kapalı havuzu, tavan pencerelerinden süzülen parlak ışıklar ve etrafa yayılan hafif klor kokusuyla çocukların neşe içinde koşuşturduğu bir yerdi. Yaz tatilinin ilk haftasında başlayan temel yüzme kursunda, her biri heyecanla bekleyen onlarca çocuk vardı. Ancak bu kalabalığın içinde sekiz yaşındaki Ali, diğerlerinden biraz farklı hissediyordu.

Ali, denizi ve suyu uzaktan izlemeyi çok severdi; fakat ayakları yerden kesildiğinde derin bir korku kalbini sarıyordu. Ailesi bu korkuyu aşması için onu kursa yazdırmıştı ama Ali, elindeki mavi yüzme tahtasını göğsüne bastırmış, havuzun kenarında ayak parmaklarını suya değdirip geri çekiyordu.

Yanında ise suyun içinde doğmuş gibi rahat olan Rüzgâr duruyordu. Rüzgâr daha önce yüzme dersi almıştı; gözlüğü ve bonesiyle adeta profesyonel bir yüzücü gibiydi. İlk ders başlar başlamaz Rüzgâr suya atladı, köpükler saçarak hızla karşı kıyıya yüzdü. Geri dönüp havuzun kenarında tir tir titreyen Ali’ye seslendi: “Hadi ama Ali! Neden hâlâ orada bekliyorsun? Su derin bile değil, bebek misin sen? Atla işte!”

Ali’nin yanakları utançtan kıpkırmızı oldu. Zaten korktuğu için içi içine sığmıyordu, bir de Rüzgâr’ın bu alaycı tavrı eklenince tamamen donakaldı. Tahtayı kenara bırakıp soyunma odasına doğru kaçmak üzereydi.

Tam o sırada kursun sevilen antrenörü Deniz Hoca düdüğünü hafifçe çaldı. Ali’nin yanına adımladı ve diz çökerek onunla aynı boy hizasına geldi. Önce Rüzgâr’a dönerek sakin ama etkileyici bir sesle konuştu: “Rüzgâr, havuzda en hızlı kulaç atan kişi olmak seni şampiyon yapmaz. Gerçek bir sporcu, arkadaşının korkusuna saygı duyan ve ona cesaret verendir. Birbirimizin sınırlarını küçümsemek yerine anlamaya çalışmalıyız.”

Ardından Deniz Hoca elini Ali’ye uzattı: “Ali, su seni taşımak için bekleyen bir dost gibidir. Ama ona güvenmek zaman alabilir. Acelemiz yok, sen ne zaman hazır hissedersen o zaman gireceğiz.”

Rüzgâr, hocasının uyarısıyla yaptığı kabalığın farkına vardı. Ali’nin korkudan titreyen ellerini ve gözlerindeki tedirginliği görünce utandı. Havuzun kıyısına tutunarak Ali’ye doğru yaklaştı: “Özür dilerim Ali… Hızlı yüzmek beni heyecanlandırdı ve senin ne hissettiğini düşünemedim. İstersen merdivenden yavaşça in, ben elinden tutayım. Sadece ayaklarını sokarak başlayalım, olur mu?”

Ali, Rüzgâr’ın gözlerindeki samimiyeti görünce derin bir nefes aldı. Deniz Hoca’nın güven veren tebessümü ve arkadaşının uzattığı el, içindeki buzları eritti. Yavaşça merdivenin ilk basamağına bastı, sonra ikinciye. Su beline geldiğinde kalbi küt küt atıyordu ama Rüzgâr onun elini hiç bırakmadı: “Bak, şimdi nefes alıyoruz ve suya baloncuk üflüyoruz. Sanki suyun altında doğum günü pastasının mumlarını söndürüyoruz gibi düşün!”

Ali burnunu suya daldırıp küçük baloncuklar çıkardı. Yüzeye çıktığında ilk kez gülümsedi. Korkunun yerini yavaş yavaş eğlence alıyordu. Günler geçtikçe Rüzgâr artık tek başına yarışmak yerine Ali’ye tahtayı nasıl tutacağını gösterdi, Ali ise arkadaşının yönlendirmelerine güvenerek her gün bir kulaç daha fazla attı. Rüzgâr, arkadaşını sabırla dinlemenin ve ona saygı göstermenin değerini öğrendi.

Kursun son gününde küçük bir gösteri düzenlendi. Ali, tahtasını bırakmış, ayaklarını ritmik bir şekilde çırparak havuzun karşısına kadar kendi başına yüzmeyi başarmıştı. Bitiş çizgisine ulaştığında Rüzgâr yan kulvardan suya vurarak alkışladı: “Harikasın Ali!”

Deniz Hoca iki arkadaşın boynuna madalyalarını takarken gülümsedi: “Korkuyu yenen şey sadece kas gücü değildir çocuklar; birbirimize gösterdiğimiz sabır, saygı ve sıcacık bir dost elidir.”

Ali sudan çıktığında artık sudan değil, arkadaşını anlamadan konuşmaktan korkulması gerektiğini çok iyi biliyordu.

Masalı sesli dinleyin:

Rüzgârlı Tepe İlkokulu, pencerelerinden sarkan mor sarmaşıkları ve ulu çınar ağacıyla çocuk kahkahalarının eksilmediği sıcacık bir yuvaydı. Koridorlarında yankılanan zil sesi, sadece derslerin saatini değil, yeni dostlukların ve keşiflerin kapısını haber verirdi.

Bu okulun 3-A sınıfında herkes tarafından sevilen iki sıra arkadaşı vardı: Yerinde duramayan, icatlara ve roketlere tutkun Mert ile duygularını renklerle anlatan, resim yapmaya bayılan sakin Deniz. Sınıf öğretmenleri Ayla Hanım, her sabah derse başlamadan önce masasındaki bronz zili çalar, öğrencilerine sevgiyle gülümserdi. Onun için ders notlarından çok daha mühim bir kural vardı: Birbirini sabırla dinlemek, başkasının fikrine hürmet etmek ve arkadaşının emeğini incitmemek.

Bahar geldiğinde okulda geleneksel Bahar Şenliği Tasarım Sergisi heyecanı başladı. Ayla Öğretmen sınıfa dönerek yönergeyi açıkladı: “Çocuklar, ikişerli gruplar halinde okul bahçemiz için bir hayal maketi tasarlayacaksınız. Ancak unutmayın; sergide parlayacak asıl şey maket değil, onu yaparken birbirinize göstereceğiniz saygı ve uyumdur.”

Mert anında heyecanla Deniz’e döndü: “Deniz, devasa bir uzay fırlatma rampası yapıyoruz! Gümüş yaldızlı kartonlar, kırmızı ışıklar ve göğe uzanan dev bir roket… Kesinlikle birinci oluruz!”

Deniz ise çekinerek çantasından eskiz defterini çıkardı. Sayfada ulu çınarın dallarına asılacak ahşap kuş yuvaları, çiçek tarhları ve kitap okuma köprüleri çiziliydi. “Ben… Kuşlar için bir yuva ve kitap okuyabileceğimiz sakin bir yeşil alan düşünmüştüm Mert,” dedi kısık bir sesle.

Mert çizimlere üstünkörü bakıp, “Aman Deniz, kuş evleri çok sıradan! Benim roketim ödül alır. Sen kartonları tut yeter,” deyiverdi. Deniz kırıldı, defterini sessizce kapattı.

Ertesi gün atölye saatinde Mert her şeyi tek başına yapmaya kalkıştı. Hızla karton kesiyor, yapıştırıcıyı sağa sola sürüyor, Deniz’i tamamen dışlıyordu. Ancak bu telaş ters tepti; sabırsızca uzandığı sırada büyük yapıştırıcı şişesi devrildi ve roket kulesi ıslanıp masanın üzerine çöktü.

Mert ellerini saçlarına götürüp öfkeyle söylendi. O sırada yanlarına gelen Ayla Öğretmen, ikisinin arasına oturdu: “Mertciğim, tek kanatla kuş uçabilir mi? Ortak bir çalışmada arkadaşının sesine kulak vermez, onun fikrine ve emeğine saygı duymazsan ortaya çıkan şey bir başarı değil, yalnızca dağınıklık olur. Deniz’in hayalini gerçekten dinledin mi?”

Mert utançla başını eğdi. Deniz’in mahzun bakışlarını görünce yaptığı kabalığı fark etti: “Özür dilerim Deniz. Sadece kendi sesimi dinledim. Lütfen çizimlerini bana tekrar göster, birlikte bakalım.”

Deniz defterini açtı; planını anlattı. Mert hayran kalmıştı: “Bunlar harika! Peki kuş yuvalarının çatılarını küçük birer gözlemevi kubbesi gibi yapsak nasıl olur? Hem senin doğan hem benim uzay merakım birleşse?”

Deniz’in gözleri sevinçle parladı. İki arkadaş el ele verdi. Mert ölçülü kartonları dikkatle kesti; Deniz fırçasıyla detayları boyadı. Birbirlerinin sözünü kesmeden, her adımı danışarak çalıştılar.

Sergi günü bahçede açılan Gökyüzü Masal Bahçesi, hem kuş evleri hem minik teleskop kulesiyle şenliğin en çok beğenilen eseri oldu. Ayla Öğretmen onların omzuna dokunarak gülümsedi: “En sağlam binalar kartondan değil, birbirinize duyduğunuz saygıdan kurulur.”

Mert ve Deniz o gün birincilik kupasından çok daha kıymetli bir şey kazandılar: Birbirine değer vermenin ve gerçek arkadaşlığın gücünü.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil dağların eteklerinde kurulmuş şirin bir kasabada, adı gibi içi de pırıl pırıl olan iyi kalpli bir kız yaşarmış. Herkes ona yardımseverliğinden ötürü sevgiyle yaklaşırken, evdeki iki üvey kardeşinin bencilliği yüzünden o, gün boyu evin tüm işleriyle koşturmak zorunda kalırmış. Üvey kardeşler zamanlarını sadece süslenip eğlenerek geçirirken, o; evdeki minik kediye bakar, bahçedeki solmaya yüz tutmuş çiçekleri sular ve kasabadaki yaşlı komşuların yükünü taşırmış.

Kasabada her yıl geleneksel olarak düzenlenen büyük bir “Dostluk ve Paylaşım Şenliği” yaklaşmaktaymış. Bu şenliğe katılan herkes, doğaya ve insanlığa yaptığı en güzel iyiliği sergiler, kasabanın en cömert ve şefkatli kalbi seçilirmiş. Üvey kardeşler şenliğe gitmek için pahalı kumaşlardan dikilmiş parlak elbiseler hazırlatmışlar, ancak kasabaya hiçbir iyilik yapmadıkları için içleri boşmuş. İyi kalpli kızımız ise eski, yamanmış kıyafetiyle bile olsa oradaki insanlara yardım etmeyi, sokak hayvanlarını sevindirmeyi çok istermiş.

Şenlik gecesinden önceki akşam, mutfakta yorgunluktan iç çekerek dinlenirken, evin penceresinden süzülen bilge bir doğa perisi belirmiş. Peri, onun gizli fedakârlıklarını, sabrını ve saf sevgisini yakından tanırmış. Elindeki ışıltılı değneği hafifçe sallayarak, “Sevgili çocuğum,” demiş şefkatle, “Gerçek güzellik ve parlaklık dış görünüşte değil, başkalarının hayatına kattığın sevgidedir. Senin bu özverili kalbin, en görkemli süslerden çok daha değerlidir.” Peri, ona doğanın renklerinden oluşan zarif bir önlük ve parıl parıl parlayan rahat ayakkabılar armağan etmiş.

Şenlik alanına varan iyi kalpli kız, gösterişli kıyafetlerle gezenlerin aksine, hemen işe koyulmuş. Üşüyen çocuklara battaniye dağıtmış, kaybolan sevimli bir köpeği yuvasına ulaştırmış ve oradaki herkesin yüzünü güldürmüş. Şenliğin sonunda kasabanın bilge büyüğü, en büyük iyiliği ve sevgiyi paylaşanın o olduğunu ilan etmiş. Gece yarısı evine dönerken telaşla koşan kızın ayağındaki parıltılı ayakkabılardan biri taş yola düşmüş.

Ertesi gün bilge lider, o eşsiz ayakkabının sahibini bulmak için tüm kasabayı dolaşmış. Ayakkabı, yalnızca karşılıksız iyilik yapan saf bir kalbin ayağına tam uyuyormuş. Sonunda gerçeği öğrenen herkes onun ne kadar özel ve değerli bir insan olduğunu anlamış. Üvey kardeşler de başkalarına yardım etmenin ne kadar huzur verici olduğunu fark ederek bencilliklerinden vazgeçmişler.

O günden sonra kasabada sevgi, yardımlaşma ve adalet her şeyin önüne geçmiştir. İçindeki iyiliği ve saflığı hiçbir zaman kaybetmeyen bu güzel kızın hikâyesi, dilden dile dolaşarak unutulmaz bir Kalplerin Işığındaki Külkedisi Masalı olarak nesilden nesile aktarılmıştır.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, İstanbul’un masmavi sularına bakan kocaman bir sarayda, çok sevgi dolu bir kral ve onun göz bebeği olan neşeli bir prenses yaşarmış. Kral, kızını o kadar çok severmiş ki, onun ayağına ufacık bir taş değmesinden bile çok korkarmış.

Günlerden bir gün kral, kızını dışarıdaki her türlü tehlikeden korumak için denizin tam ortasındaki minik bir kayalığın üzerine, bembeyaz taşlardan harika bir kule yaptırmış. Etrafı sularla çevrili bu güvenli yere de “Kız Kulesi” adını vermiş.

Prenses bu kulede yaşamaya başlamış. Gündüzleri pencereden martılara simit atar, yakamozlarla arkadaşlık eder, denizde zıplayan yunuslarla uzaktan oyunlar oynarmış. Ama günler geçtikçe canı sıkılmaya başlamış. Ormanlarda koşmayı, çimenlere uzanmayı ve diğer çocuklarla saklambaç oynamayı çok özlemiş.

Prensesin doğum gününde, saraydan ona hediye olarak kocaman bir sepet taze üzüm ve incir gelmiş. Prenses sepeti açtığında, yaprakların arasından korkunç bir şey yerine, pırıl pırıl parlayan, minicik ve sevimli bir Su Perisi çıkıvermiş!

Su perisi tatlı bir sesle, “Güzel prenses,” demiş, “Baban seni çok sevdiği için korumak istiyor. Ama gerçek sevgi birini bir kuleye saklamak değil, elinden tutup dünyayı birlikte keşfetmektir. Dışarıdaki dünya korkulacak bir yer değil, keşfedilecek kocaman bir macera!”

Prenses, perinin bu sözlerinden cesaret almış. Hemen bir kağıt kalem alıp kral babasına bir mektup yazmış. “Canım babacığım, burada çok güvendeyim ama ben dalgaların ötesindeki güzellikleri görmek, çocuklarla oynamak ve insanlara yardım etmek istiyorum. Senin sevgin beni zaten her kötülükten korur,” demiş. Mektubu da en yakın arkadaşı olan beyaz bir martıyla saraya yollamış.

Mektubu okuyan kral, kızının ne kadar büyüdüğünü, ne kadar akıllı ve cesur olduğunu anlamış. Yaptığı hatayı fark edip hemen süslü bir kayıkla gidip prensesi kulesinden almış, ona sımsıkı sarılmış.

Boş kalan Kız Kulesi’nin tepesine ise kocaman, parlak bir fener yerleştirmişler. O günden sonra Kız Kulesi, karanlık gecelerde yolunu kaybeden gemilere, “Korkmayın, doğru yoldasınız!” diyerek ışık tutan kocaman bir rehber olmuş. Prenses ise babasıyla birlikte, herkesin sevdiği, özgür ve mutlu bir hayat sürmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri cesaretle kalbinden geçenleri söyleyen prensesin başına, biri çocuklarına güvenmeyi öğrenen babaların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm güzel çocukların başına!

Sesli masal dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Işıkların ve sanatın kalbi Paris’te, Teyze Millicent’in dillere destan bir moda evi varmış. Ancak son zamanlarda işler pek iyi gitmiyor, bu tarihi moda evi kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyormuş. Tam da bu sırada, hem teyzesini ziyaret etmek hem de ona moral vermek için Barbie, Paris’e gelmiş.

Moda evinin o eski, ihtişamlı günlerine dönmesini isteyen Barbie, pes etmemeye kararlıymış. Moda evinin tavan arasında gezinirken, tozlu rafların arkasında gizli, parıl parıl parlayan sihirli bir dolap keşfetmiş. Dolabın kapağını araladığında, içeriden rengarenk ışıklar saçan üç küçük moda perisi çıkıvermiş! Bu perilerin adları Pırıltı, Işıltı ve Neşe’ymiş.

Periler, Barbie’ye tatlı bir sır vermişler: “Eğer kalbindeki sevgiyle ve tutkuyla tasarımlar yaparsan, biz de onlara gerçek bir sihir katarız!”

Bu sözler üzerine Barbie ve yakın arkadaşı Alice, hemen çizim masasının başına geçmişler. Barbie, en sevdiği toz pembe tülleri, parlak ipekleri ve yumuşacık kumaşları özenle kesip biçmeye başlamış. Geceler boyunca çalışıp, daha önce Paris’te hiç görülmemiş güzellikte bir koleksiyon hazırlamışlar. Elbiseler tamamlandığında, periler üzerlerinde uçuşarak onlara sihirli yıldız tozları serpmiş. Elbiseler aniden kendi kendine parıldamaya, renk değiştirmeye ve adeta masalsı bir ışık saçmaya başlamış.

Büyük defile günü gelip çattığında, Paris’in en ünlü modacıları salonu hıncahınç doldurmuş. Müzik başladığında ve modeller o sihirli elbiselerle podyuma çıktığında herkesin nefesi kesilmiş. Kumaşlar sahnede adeta dans ediyor, etrafa neşe yayılıyormuş.

Defile o kadar büyük bir başarı yakalamış ki, Teyze Millicent’in moda evi bir gecede kurtulmuş ve eski şanına geri dönmüş. Barbie ise, en zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin, yaratıcılığın ve iyi dostların hayattaki en büyük sihir olduğunu bir kez daha anlamış. O günden sonra Paris’te herkes, içindeki o gizli sihri bulmak için kendi kalbinin sesini dinlemeye başlamış.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eski zamanlarda, Uzak Doğu’nun yemyeşil ormanlarında, geçimini bambu keserek sağlayan yaşlı ve iyi kalpli bir adam yaşarmış. Karısıyla birlikte sakin bir hayat süren bu adamın en büyük üzüntüsü, hiç çocuklarının olmamasıymış.

Bir gün ormanda çalışırken, etrafındaki bambulardan birinin içinden pırıl pırıl, altın rengi bir ışık saçıldığını fark etmiş. Merakla yaklaşıp bambuyu dikkatlice kestiğinde, gözlerine inanamamış. Bambunun içinde, parmak kadar küçük, dünyalar tatlısı bir kız bebek varmış!

Yaşlı adam bebeği özenle avuçlarının arasına alıp hemen eve koşmuş. Karısıyla birlikte bebeği o kadar çok sevmişler ki ona Kaguya, yani “Işıldayan Gece” adını vermişler.

Kaguya sıradan bir bebek değilmiş. O, bambuların büyüdüğü kadar hızlı büyümüş ve kısa sürede etrafına neşe saçan, çok güzel genç bir kız olmuş. Üstelik Kaguya eve geldiğinden beri yaşlı adam ormana her gittiğinde bambuların içinde altınlar bulmaya başlamış. Aile, hem zengin hem de çok mutluymuş.

Kaguya’nın eşsiz güzelliğini duyan krallar, prensler ve şövalyeler uzak diyarlardan gelip onunla evlenmek istemişler. Ancak Kaguya, onlardan bulunması imkansız olan ejderha boynuzu taşı ya da sihirli ateş faresi kürkü gibi hediyeler isteyerek hepsini nazikçe geri çevirmiş. Çünkü Kaguya’nın kalbinde kimseye söyleyemediği bir hüzün varmış.

Günler geçtikçe, Kaguya geceleri gökyüzündeki dolunaya bakıp sessizce ağlamaya başlamış. Yaşlı anne ve babası dayanamayıp ona nedenini sorduğunda, Kaguya gözyaşları içinde gerçeği anlatmış:

“Anneciğim, babacığım… Ben aslında bu dünyadan değilim. Benim gerçek evim Ay’da. Siz bana çok iyi baktınız ama yakında Ay perileri beni almaya gelecek ve gökyüzüne dönmek zorundayım.”

Yaşlı çift bu duruma çok üzülmüş. Onu korumak için dolunay gecesi evin etrafına muhafızlar dizmişler. Ancak Ay en parlak halini aldığında, gökyüzünden inen sihirli, gümüş bir ışık hüzmesi bütün muhafızları nazikçe uyutmuş. Ay’dan gelen periler, ışıktan bir arabayla Kaguya’yı almaya gelmişler.

Kaguya, kendisini sevgiyle büyüten dünya ailesine son kez sımsıcak sarılmış. Onlara sevgi dolu bir mektup bırakmış ve ışıktan arabasına binerek yıldızların arasına, evine doğru yükselmiş.

O günden sonra yaşlı adam ve karısı, her dolunay çıktığında gökyüzüne bakıp gülümsemişler. Ay’ın o parlak ışığının, güzel kızları Kaguya’nın onlara gönderdiği bir sevgi mesajı olduğunu bilerek, kalplerinde hep onun sevgisiyle yaşamışlar.

İyi uykular çocuklar.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yanakları elma gibi kırmızı, teni pamuk gibi bembeyaz, saçları ise gece gibi simsiyah olan çok tatlı bir kız yaşarmış. Adı Pamuk Prenses’miş.

Çoğu masalda prenseslerin kocaman şatolarda oturup bütün gün süslendiği anlatılır. Ama bizim Pamuk Prenses’imiz biraz farklıymış! O, sarı ve mavi renkli güzel elbisesini giyer ama şatoda oturmak yerine hemen ormana koşarmış. En sevdiği şey toprağa dokunmak, çiçekleri koklamak ve ağaçların arasındaki gizemli patikaları keşfetmekmiş. Bu yüzden dizlerinde hep birazcık çamur, saçlarında ise mutlaka küçük bir papatya olurmuş.

Bir gün Pamuk Prenses ormanın derinliklerinde dolaşırken, sarmaşıklarla kaplanmış, minicik ve çok şirin ahşap bir kulübe bulmuş. Kulübe uzun zamandır boşmuş ve birazcık dağınıkmış. Pamuk Prenses, “Burası ormandaki minik hayvanlar için harika bir yuva olabilir!” diye düşünmüş. Kollarını sıvamış, şarkılar söyleyerek camları silmiş, yerleri süpürmüş ve bahçeye rengarenk çiçek tohumları ekmiş.

Onun o güzel sesini ve neşesini duyan orman hayvanları yavaş yavaş kulübeye gelmeye başlamış. Tam yedi tane minik dostu olmuş: Zıpzıp bir tavşan, pofuduk kuyruklu bir sincap, meraklı bir kirpi, yavaş ama bilge bir kaplumbağa, mavi bir kuş, benekli bir yavru geyik ve maskeli tatlı bir rakun.

Pamuk Prenses ve yedi dostu her günü birlikte geçiriyormuş. Birlikte meyve topluyor, oyunlar oynuyor ve yorulduklarında o tertemiz kulübede mışıl mışıl uyuyorlarmış.

Günlerden bir gün, ormandan geçen yaşlı ve sevimli bir teyze kulübenin önünde durmuş. Pamuk Prenses ona hemen bir bardak taze kaynak suyu ve orman meyveleri ikram etmiş. Yaşlı teyze bu iyiliğe çok sevinmiş ve sepetinden pırıl pırıl parlayan, kocaman, kırmızı bir elma çıkarıp Pamuk Prenses’e hediye etmiş.

Pamuk Prenses elmayı almış ve “Ne kadar da güzel bir elma! Ama ben bunu tek başıma yersem hiç tadı çıkmaz ki,” demiş. Hemen mutfağa gidip kırmızı elmayı tam sekiz eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını kendine almış, diğer yedi parçayı da orman dostlarına dağıtmış.

İşte tam o anda harika bir sihir gerçekleşmiş! Bu elma, aslında “Paylaşım Elması”ymış. Elmayı dostlarıyla paylaştığı an, kulübenin etrafındaki topraktan aniden gümüş ve altın rengi ışıklar saçan, daha önce hiç görülmemiş güzellikte sihirli çiçekler açmaya başlamış. Ormanın her yeri mis gibi bir kokuyla dolmuş.

Pamuk Prenses o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Dünyadaki en güzel sihir, elimizdekileri sevdiklerimizle paylaşmakmış. Yedi minik dostuyla birlikte, o sihirli bahçenin içinde sonsuza kadar mutlu, neşeli ve sevgi dolu bir hayat sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş; biri elindekini arkadaşlarıyla paylaşanların başına, biri doğayı ve hayvanları koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dalgaların şarkı söylediği, martıların neşeyle dans ettiği masmavi bir sahil kasabasında Mercan adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Mercan’ın tıpkı adı gibi nar çiçeği renginde yanakları, deniz mavisi kocaman gözleri ve rüzgarda uçuşan dalgalı saçları varmış.

Mercan denizi o kadar çok severmiş ki, bütün gününü kumsalda deniz kabukları toplayarak ve sığ sulardaki minik balıklarla konuşarak geçirirmiş. Sahildeki bütün hayvanlar onun en iyi arkadaşıymış.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Mercan kumsalda yürürken denizin dibindeki o rengarenk mercan kayalıklarının eskisi gibi parlamadığını fark etmiş. Kırmızı, mor, sarı mercanlar solmuş, grileşmeye başlamış. Suyun içi de çok sessizmiş. Mercan hemen en bilge arkadaşı olan Kaplumbağa Tostos’un yanına yüzmüş.

“Tostos amca, denizimize ne oldu? Mercanların renkleri neden soldu?” diye sormuş endişeyle.

Kaplumbağa Tostos yavaşça başını sallamış, “Ah güzel kızım…” demiş. “Denizin altındaki canlılar gülmeyi ve şarkı söylemeyi unuttular. Herkes sadece kendi işiyle meşgul, kimse birbiriyle oyun oynamıyor. Neşe bittiği için deniz de renklerini kaybediyor. Mercanların yeniden parlaması için denize sevgi ve neşe şarkıları fısıldamamız gerek.”

Bunu duyan Mercan’ın kocaman kalbi hemen harekete geçmiş. “Ben onlara şarkı söylemeyi yeniden hatırlatabilirim!” demiş.

Mercan kumsala koşmuş, oradan içi boş, kocaman ve kıvrımlı bir deniz kabuğu bulmuş. Bu kabuğun içine üflediğinde flüt gibi harika bir ses çıkıyormuş. Hemen suyun kenarına oturup, deniz kabuğuyla o güne kadar duyulmuş en tatlı, en neşeli melodiyi çalmaya başlamış. Melodi o kadar içten ve sevgi doluymuş ki, suyun üzerindeki dalgalar bile müziğe eşlik edip “Şıp, şıp” diye ritim tutmaya başlamış.

Önce minik gümüş balıkları sese gelmiş, suyun içinde dönerek dans etmeye başlamışlar. Sonra yengeçler kıskaçlarını birbirine vurarak müziğe katılmış. Ardından yunuslar suyun yüzeyine sıçrayarak neşeyle ıslık çalmışlar. Bütün deniz canlıları Mercan’ın etrafında toplanmış, büyük bir oyun çemberi kurmuşlar. Herkes birbirine gülümsüyor, birlikte harika bir şarkı söylüyormuş.

İşte tam o anda sihirli bir şey olmuş! Canlıların neşesi ve kahkahaları suyun içine yayıldıkça, grileşen mercan kayalıkları yavaş yavaş uyanmaya başlamış. Önce uçları pembeleşmiş, sonra gövdeleri sapsarı, masmavi, turuncu ve mor renklerle parlamış. Deniz, eskisinden bile daha canlı ve muhteşem bir hale gelmiş.

Kaplumbağa Tostos gülümseyerek Mercan’a bakmış. “Gördün mü güzel kızım,” demiş. “Sevginin ve birlikte gülmenin renklendiremeyeceği hiçbir yer yoktur.”

O günden sonra deniz canlıları bir daha oyun oynamayı hiç unutmamışlar. Mercan Kız da her sabah onlara yeni şarkılar çalmış. Ve o şirin sahil kasabası, sonsuza dek dünyanın en renkli, en mutlu yeri olarak kalmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları sevgiyle koruyanların başına, biri gülümsemeyi hiç unutmayanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, uçsuz bucaksız, altın sarısı otlarla kaplı sıcak bir savanada Badi adında sevimli mi sevimli bir yavru bufalo yaşarmış. Badi’nin kocaman, yumuşacık kulakları, parlak siyah burnu ve yere her bastığında “Güm! Güm!” diye ses çıkaran güçlü toynakları varmış.

Badi çok iyi kalpli bir yavruymuş ama bazen kendi cüssesine biraz üzülürmüş. Savanada dolaşırken incecik bacaklarıyla upuzun zıplayan ceylanları veya rüzgar gibi koşan çitaları izler, iç geçirirmiş. “Keşke ben de onlar gibi hafif olup havalara zıplayabilseydim,” der, sonra kendisi zıplamaya çalıştığında yere küt diye düşüp etrafı toz dumana katarmış.

Badi’nin sırtından hiç ayrılmayan, onun en yakın arkadaşı Piki adında minik, sarı tüylü bir kuş varmış. Piki, Badi’nin üzüldüğünü görünce kulağına eğilip cıvıldamış:
“Üzülme Badi! Ormandaki her canlının kendine has, bambaşka bir yeteneği vardır. Senin gücün de senin en büyük hediyendir. Sadece doğru zamanı bekle.”

Günlerden bir gün, savanada hava o kadar sıcak olmuş ki, hayvanların su içtiği küçük derenin suyu azalmaya başlamış. Üstelik gece çıkan fırtınada kocaman, ağır bir ağaç gövdesi devrilip derenin daralan ağzını tamamen kapatmış. Sular akamadığı için minik tavşanlar, kaplumbağalar ve kuşlar susuz kalmış. Bütün hayvanlar toplanmış, ağaç gövdesini itmeye çalışmışlar ama nafile! Ceylanlar boynuzlarıyla itmiş, tavşanlar patileriyle kazımış ama koca ağaç yerinden bile kıpırdamamış.

O sırada Badi ve minik kuşu Piki oradan geçiyormuş. Kalabalığı ve susuz kalan yavruları gören Badi hemen yardıma koşmuş. Piki sırtından havalanarak, “İşte senin zamanın geldi Badi! Göster onlara ne kadar güçlü olduğunu,” diye neşeyle ötmüş.

Badi derin bir nefes almış, yeri sarsan güçlü toynaklarını toprağa sağlamca basmış. Kocaman, güçlü başını ağaç gövdesine dayamış ve bütün gücüyle itmeye başlamış. “Hııııııh!” Badi ittikçe kasları gerilmiş, ayakları toprağa tutunmuş. Ve birden… Çatırt! O koca ağaç gövdesi yavaşça yana doğru yuvarlanmış.

Önü açılan dere suları şırıl şırıl, coşkuyla akmaya başlamış! Bütün minik hayvanlar sevinçle suya koşmuş. Tavşanlar zıplamış, kaplumbağalar neşeyle suya dalmış. Herkes Badi’nin etrafında toplanıp ona teşekkür etmiş. Ceylanlar bile onun ne kadar harika ve güçlü olduğunu söyleyerek onu alkışlamışlar.

Badi o gün, ağır ve iri olmasının kötü bir şey olmadığını, aksine kocaman gücüyle başkalarına yardım edebildiğini anlamış. Kendi benzersiz gücüyle gurur duymuş. O günden sonra savanada yere “Güm! Güm!” diye basarak yürürken başını hep dik tutmuş, yüzünden de kocaman gülümsemesi hiç eksik olmamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla barışık olanların başına, biri gücünü iyilik için kullananların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel çocukların başına.

Sesli masal dinlemek için:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusların en serin ve huzurlu sularında Bubu adında minik bir yavru mavi balina yaşarmış. Bubu, kocaman kuyruğu ve başının üzerindeki su püskürten sevimli deliğiyle okyanusun en neşeli yavrusuymuş. Bütün gün annesiyle yüzer, suyun yüzeyine çıkıp gökyüzüne neşeyle kocaman sular fışkırtırmış.

Balinalar okyanusta birbirleriyle haberleşmek ve duygularını anlatmak için çok güzel şarkılar söylerlermiş. Annelerinin ve babalarının şarkıları o kadar güçlü ve huzur vericiymiş ki, kilometrelerce uzaktan bile duyulurmuş. Ama minik Bubu henüz kendi şarkısını söylemeyi pek beceremiyormuş. Ne zaman derin bir nefes alıp şarkı söylemeye çalışsa, kocaman ağzından sadece komik ve incecik bir “Cik… cik…” sesi çıkarmış. Bubu bu duruma biraz üzülürmüş.

Güneşli bir sabah, Bubu ve annesi pırıl pırıl parlayan denizin tadını çıkarırken, Bubu’nun yanından kırmızı, parlak ve çok sevimli bir balık geçmiş. Bubu bu kırmızı balıkla oyun oynamak istemiş. Kırmızı balık önde, Bubu arkada kıvrıla kıvrıla yüzerken, Bubu bir an durup etrafına bakmış. Kocaman, upuzun deniz yosunlarından oluşan bir ormanın içine girmiş ve annesini göremiyormuş!

Okyanus birden gözüne çok büyük ve sessiz görünmüş. Bubu endişelenmiş. Hemen annesini çağırmak istemiş ama korkuyla acele ettiği için ağzından yine sadece fısıltı gibi “Cik… cik…” sesi çıkmış. Tam o sırada, annesinin ona her zaman uyumadan önce söylediği o bilgece sözler aklına gelmiş:

“Bubu, eğer bir gün sesini duyurmak istersen asla panik yapma. Korku sesini küçültür. Sadece sakinleş, derin bir nefes al ve kalbindeki sevgi dolu melodiyi suya bırak.”

Bubu kocaman gözlerini kapatmış. İçindeki korkuyu bir kenara bırakmış ve okyanusun serin suyundan yavaşça derin bir nefes almış. Sonra da içinden geldiği gibi, güçlü, uzun ve çok güzel bir melodi mırıldanmaya başlamış: “Huuuuu… Huuuuu…”

Bubu’nun cesur ve sakin şarkısı o kadar güzelmiş ki; yosun ormanlarını aşmış, dalgaların arasından süzülmüş ve doğruca annesinin kulaklarına ulaşmış. Çok geçmeden, annesinin o tanıdık, güven veren şarkısı Bubu’ya cevap vermiş. Saniyeler sonra annesi kocaman yüzgeçleriyle suyu yararak Bubu’nun yanına gelmiş ve ona şefkatle sarılmış.

“Şarkın harikaydı Bubu!” demiş annesi gururla. “Sakin kalıp kendi cesur sesini bulduğun için seninle ne kadar gurur duysam azdır.”

Bubu o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Zor bir durumla karşılaştığımızda ağlamak veya panik yapmak yerine; sakin kalıp kendimizi doğru ifade etmek en büyük gücümüzmüş. Üstelik herkesin kendi içinde, duyulmayı bekleyen harika bir sesi varmış. Gökten üç elma düşmüş; biri sakin kalarak zorlukları aşanların başına, biri kendi güzel sesini bulup cesurca şarkı söyleyenlerin başına, diğeri de uykuya dalmadan önce bu tatlı masalı dinleyen güzel miniklerin başına.