Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, uzak köylerin birinde ihtiyar anasıyla yaşayan bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın başında saçı yokmuş ama sırma gibi bir kalbi, zehir gibi bir aklı varmış.

Günlerden bir gün, Keloğlan’ın canı anasına yardım etmek istemiş. “Anacığım bütün gün çalışmaktan çok yoruluyor, ona ormandan güzel meyveler, taze mantarlar toplayayım” diyerek yola koyulmuş. Ormanın derinliklerine doğru yürürken, kuşların neşeyle şakıdığı, derelerin şırıl şırıl aktığı gizli bir vadiye gelmiş. Bir de ne görsün? Kocaman, ulu bir çınar ağacının altında, yaprakları gümüş gibi parlayan, etrafa ışık saçan mis kokulu bir çiçek duruyormuş.

Keloğlan hayranlıkla tam çiçeğe yaklaşacakken, dalların arasından bilge bir baykuş seslenmiş:

“Dur Keloğlan! O gördüğün sıradan bir bitki değil, sihirli Rüya Çiçeği’dir. Kokusu, geceleri uykusu kaçanlara en tatlı rüyaları, ormanın en güzel ninnilerini getirir.”

Keloğlan bunu duyunca çok sevinmiş. “Benim canım anam geceleri yorgunluktan gözüne uyku girmiyor, yatağında sağa sola dönüp duruyor. Bu çiçeği ona götürmeliyim!” demiş.

Fakat bilge baykuş kanatlarını çırparak onu uyarmış: “Bu çiçeği yerinden koparamazsın, toprağından ayırırsan sihri hemen bozulur. Ancak yanına oturup ona en sevdiğin şarkıyı söylersen, belki sana sihirli tohumlarından birini hediye eder.”

Keloğlan hemen bağdaş kurup parlayan çiçeğin karşısına oturmuş. Aklına küçüklüğünden beri çok sevdiği, neşeli ezgiler gelmiş. Başlamış tatlı tatlı mırıldanmaya: “Bir balık tuttum… ” diye neşeyle şarkısını söylerken, çiçek birden yapraklarını aralamış. Keloğlan’ın temiz kalbi ve güler yüzlü sesi çiçeğin çok hoşuna gitmiş. Ortasından pırıl pırıl parlayan, yıldız şeklinde minicik bir tohum yuvarlanıp Keloğlan’ın avucuna düşmüş.

Keloğlan sevinçle zıplamış, baykuşa teşekkür edip koşa koşa evinin yolunu tutmuş. Yıldız tohumunu evlerinin penceresindeki küçük toprak saksıya özenle ekmiş. O gece tohum hızla filizlenmiş ve pencerelerinde pırıl pırıl parlayan yeni bir Rüya Çiçeği açmış. Odanın içini öyle güzel, huzurlu bir koku kaplamış ki, Keloğlan’ın anası başını yastığa koyar koymaz mışıl mışıl uykuya dalmış. Rüyasında bulutların üzerinde gezindiğini, en güzel bahçelerde yürüdüğünü görmüş.

O günden sonra Keloğlan, çiçeğin çoğalan sihirli tohumlarını köydeki bütün çocuklara dağıtmış. Köyde uykusu kaçan, gece ağlayan hiçbir çocuk kalmamış. Bütün çocuklar geceleri en tatlı masalların rüyasını görüp, sabahları neşeyle uyanmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri anasını çok seven Keloğlan’ın başına, biri iyilik yapanlara yol gösteren bilge baykuşun başına, diğeri de yatağında mışıl mışıl uyuyup bu masalı dinleyen bütün güzel çocukların başına!

Sesli masal dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Işıkların ve sanatın kalbi Paris’te, Teyze Millicent’in dillere destan bir moda evi varmış. Ancak son zamanlarda işler pek iyi gitmiyor, bu tarihi moda evi kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyormuş. Tam da bu sırada, hem teyzesini ziyaret etmek hem de ona moral vermek için Barbie, Paris’e gelmiş.

Moda evinin o eski, ihtişamlı günlerine dönmesini isteyen Barbie, pes etmemeye kararlıymış. Moda evinin tavan arasında gezinirken, tozlu rafların arkasında gizli, parıl parıl parlayan sihirli bir dolap keşfetmiş. Dolabın kapağını araladığında, içeriden rengarenk ışıklar saçan üç küçük moda perisi çıkıvermiş! Bu perilerin adları Pırıltı, Işıltı ve Neşe’ymiş.

Periler, Barbie’ye tatlı bir sır vermişler: “Eğer kalbindeki sevgiyle ve tutkuyla tasarımlar yaparsan, biz de onlara gerçek bir sihir katarız!”

Bu sözler üzerine Barbie ve yakın arkadaşı Alice, hemen çizim masasının başına geçmişler. Barbie, en sevdiği toz pembe tülleri, parlak ipekleri ve yumuşacık kumaşları özenle kesip biçmeye başlamış. Geceler boyunca çalışıp, daha önce Paris’te hiç görülmemiş güzellikte bir koleksiyon hazırlamışlar. Elbiseler tamamlandığında, periler üzerlerinde uçuşarak onlara sihirli yıldız tozları serpmiş. Elbiseler aniden kendi kendine parıldamaya, renk değiştirmeye ve adeta masalsı bir ışık saçmaya başlamış.

Büyük defile günü gelip çattığında, Paris’in en ünlü modacıları salonu hıncahınç doldurmuş. Müzik başladığında ve modeller o sihirli elbiselerle podyuma çıktığında herkesin nefesi kesilmiş. Kumaşlar sahnede adeta dans ediyor, etrafa neşe yayılıyormuş.

Defile o kadar büyük bir başarı yakalamış ki, Teyze Millicent’in moda evi bir gecede kurtulmuş ve eski şanına geri dönmüş. Barbie ise, en zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin, yaratıcılığın ve iyi dostların hayattaki en büyük sihir olduğunu bir kez daha anlamış. O günden sonra Paris’te herkes, içindeki o gizli sihri bulmak için kendi kalbinin sesini dinlemeye başlamış.

Sesli masal dinlemek için:

Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, altın sarısı savanaların tam ortasında, serin ve koca gövdeli bir baobab ağacının altında yaşayan sevimli bir aslan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi, kıpır kıpır, enerjik ve dünyalar tatlısı Minik Aslan Pırpır’mış.

Pırpır, gün boyu kelebeklerin peşinden koşar, yavru zürafalarla saklambaç oynar ve ormanın yankılanması için neşeyle kükremeye çalışırmış: “Miyav… ay yani, ROAAAR!”

Ormandaki diğer hayvanlar Pırpır’ın bu sevimli hallerine çok güler ve onu çok severlermiş. Ancak Pırpır’ın küçük bir huyu varmış; akşam olup güneş battığında, gökyüzü yıldızlarla dolduğunda bile hiç uyumak istemezmiş. Esnemekten ağzı kocaman açılsa ve gözleri kapanmaya başlasa da, “Ben daha hiç yorulmadım ki, biraz daha oyun oynayalım!” diye mızmızlanırmış.

Bir akşam, gökyüzü yavaş yavaş huzur verici bir laciverte dönerken, annesi ona şefkatle yaklaşmış ve patisiyle başını okşamış.

“Biliyor musun Pırpır,” demiş annesi yumuşacık bir fısıltıyla, “geceleri gökyüzünde sadece usulca uykuya dalan yavrulara göz kırpan gizli bir Uyku Yıldızı vardır. Eğer gözlerini sımsıkı kapatıp güzel hayaller kurarsan, o yıldız rüyalarına gelip sana ormanın en güzel, en huzurlu masallarını anlatır.”

Pırpır bunu duyunca çok heyecanlanmış. Sihirli yıldızı rüyasında görebilmek için hemen annesinin yumuşacık yelesine sokulmuş. Gözlerini sımsıkı kapatmış. Önce savanada esen ılık rüzgarın ninnisini duymuş… Sonra cırcır böceklerinin o ritmik, tatlı şarkısını…

Derken, gökyüzündeki en parlak yıldız usulca parlamış ve Pırpır çoktan derin, mışıl mışıl bir uykuya dalmış. Rüyasında, Uyku Yıldızı onu pofuduk bulutların üzerinde, gökyüzünün gizli köşelerinde harika bir maceraya çıkarmış.

O günden sonra Minik Aslan Pırpır, uyku vaktini hiç ama hiç kaçırmamış. Çünkü artık biliyormuş ki; en güzel maceralar, gözler kapandığında başlar.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yanakları elma gibi kırmızı, teni pamuk gibi bembeyaz, saçları ise gece gibi simsiyah olan çok tatlı bir kız yaşarmış. Adı Pamuk Prenses’miş.

Çoğu masalda prenseslerin kocaman şatolarda oturup bütün gün süslendiği anlatılır. Ama bizim Pamuk Prenses’imiz biraz farklıymış! O, sarı ve mavi renkli güzel elbisesini giyer ama şatoda oturmak yerine hemen ormana koşarmış. En sevdiği şey toprağa dokunmak, çiçekleri koklamak ve ağaçların arasındaki gizemli patikaları keşfetmekmiş. Bu yüzden dizlerinde hep birazcık çamur, saçlarında ise mutlaka küçük bir papatya olurmuş.

Bir gün Pamuk Prenses ormanın derinliklerinde dolaşırken, sarmaşıklarla kaplanmış, minicik ve çok şirin ahşap bir kulübe bulmuş. Kulübe uzun zamandır boşmuş ve birazcık dağınıkmış. Pamuk Prenses, “Burası ormandaki minik hayvanlar için harika bir yuva olabilir!” diye düşünmüş. Kollarını sıvamış, şarkılar söyleyerek camları silmiş, yerleri süpürmüş ve bahçeye rengarenk çiçek tohumları ekmiş.

Onun o güzel sesini ve neşesini duyan orman hayvanları yavaş yavaş kulübeye gelmeye başlamış. Tam yedi tane minik dostu olmuş: Zıpzıp bir tavşan, pofuduk kuyruklu bir sincap, meraklı bir kirpi, yavaş ama bilge bir kaplumbağa, mavi bir kuş, benekli bir yavru geyik ve maskeli tatlı bir rakun.

Pamuk Prenses ve yedi dostu her günü birlikte geçiriyormuş. Birlikte meyve topluyor, oyunlar oynuyor ve yorulduklarında o tertemiz kulübede mışıl mışıl uyuyorlarmış.

Günlerden bir gün, ormandan geçen yaşlı ve sevimli bir teyze kulübenin önünde durmuş. Pamuk Prenses ona hemen bir bardak taze kaynak suyu ve orman meyveleri ikram etmiş. Yaşlı teyze bu iyiliğe çok sevinmiş ve sepetinden pırıl pırıl parlayan, kocaman, kırmızı bir elma çıkarıp Pamuk Prenses’e hediye etmiş.

Pamuk Prenses elmayı almış ve “Ne kadar da güzel bir elma! Ama ben bunu tek başıma yersem hiç tadı çıkmaz ki,” demiş. Hemen mutfağa gidip kırmızı elmayı tam sekiz eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını kendine almış, diğer yedi parçayı da orman dostlarına dağıtmış.

İşte tam o anda harika bir sihir gerçekleşmiş! Bu elma, aslında “Paylaşım Elması”ymış. Elmayı dostlarıyla paylaştığı an, kulübenin etrafındaki topraktan aniden gümüş ve altın rengi ışıklar saçan, daha önce hiç görülmemiş güzellikte sihirli çiçekler açmaya başlamış. Ormanın her yeri mis gibi bir kokuyla dolmuş.

Pamuk Prenses o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Dünyadaki en güzel sihir, elimizdekileri sevdiklerimizle paylaşmakmış. Yedi minik dostuyla birlikte, o sihirli bahçenin içinde sonsuza kadar mutlu, neşeli ve sevgi dolu bir hayat sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş; biri elindekini arkadaşlarıyla paylaşanların başına, biri doğayı ve hayvanları koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dalgaların şarkı söylediği, martıların neşeyle dans ettiği masmavi bir sahil kasabasında Mercan adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Mercan’ın tıpkı adı gibi nar çiçeği renginde yanakları, deniz mavisi kocaman gözleri ve rüzgarda uçuşan dalgalı saçları varmış.

Mercan denizi o kadar çok severmiş ki, bütün gününü kumsalda deniz kabukları toplayarak ve sığ sulardaki minik balıklarla konuşarak geçirirmiş. Sahildeki bütün hayvanlar onun en iyi arkadaşıymış.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Mercan kumsalda yürürken denizin dibindeki o rengarenk mercan kayalıklarının eskisi gibi parlamadığını fark etmiş. Kırmızı, mor, sarı mercanlar solmuş, grileşmeye başlamış. Suyun içi de çok sessizmiş. Mercan hemen en bilge arkadaşı olan Kaplumbağa Tostos’un yanına yüzmüş.

“Tostos amca, denizimize ne oldu? Mercanların renkleri neden soldu?” diye sormuş endişeyle.

Kaplumbağa Tostos yavaşça başını sallamış, “Ah güzel kızım…” demiş. “Denizin altındaki canlılar gülmeyi ve şarkı söylemeyi unuttular. Herkes sadece kendi işiyle meşgul, kimse birbiriyle oyun oynamıyor. Neşe bittiği için deniz de renklerini kaybediyor. Mercanların yeniden parlaması için denize sevgi ve neşe şarkıları fısıldamamız gerek.”

Bunu duyan Mercan’ın kocaman kalbi hemen harekete geçmiş. “Ben onlara şarkı söylemeyi yeniden hatırlatabilirim!” demiş.

Mercan kumsala koşmuş, oradan içi boş, kocaman ve kıvrımlı bir deniz kabuğu bulmuş. Bu kabuğun içine üflediğinde flüt gibi harika bir ses çıkıyormuş. Hemen suyun kenarına oturup, deniz kabuğuyla o güne kadar duyulmuş en tatlı, en neşeli melodiyi çalmaya başlamış. Melodi o kadar içten ve sevgi doluymuş ki, suyun üzerindeki dalgalar bile müziğe eşlik edip “Şıp, şıp” diye ritim tutmaya başlamış.

Önce minik gümüş balıkları sese gelmiş, suyun içinde dönerek dans etmeye başlamışlar. Sonra yengeçler kıskaçlarını birbirine vurarak müziğe katılmış. Ardından yunuslar suyun yüzeyine sıçrayarak neşeyle ıslık çalmışlar. Bütün deniz canlıları Mercan’ın etrafında toplanmış, büyük bir oyun çemberi kurmuşlar. Herkes birbirine gülümsüyor, birlikte harika bir şarkı söylüyormuş.

İşte tam o anda sihirli bir şey olmuş! Canlıların neşesi ve kahkahaları suyun içine yayıldıkça, grileşen mercan kayalıkları yavaş yavaş uyanmaya başlamış. Önce uçları pembeleşmiş, sonra gövdeleri sapsarı, masmavi, turuncu ve mor renklerle parlamış. Deniz, eskisinden bile daha canlı ve muhteşem bir hale gelmiş.

Kaplumbağa Tostos gülümseyerek Mercan’a bakmış. “Gördün mü güzel kızım,” demiş. “Sevginin ve birlikte gülmenin renklendiremeyeceği hiçbir yer yoktur.”

O günden sonra deniz canlıları bir daha oyun oynamayı hiç unutmamışlar. Mercan Kız da her sabah onlara yeni şarkılar çalmış. Ve o şirin sahil kasabası, sonsuza dek dünyanın en renkli, en mutlu yeri olarak kalmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları sevgiyle koruyanların başına, biri gülümsemeyi hiç unutmayanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Sesli masal dinlemek için:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusların en serin ve huzurlu sularında Bubu adında minik bir yavru mavi balina yaşarmış. Bubu, kocaman kuyruğu ve başının üzerindeki su püskürten sevimli deliğiyle okyanusun en neşeli yavrusuymuş. Bütün gün annesiyle yüzer, suyun yüzeyine çıkıp gökyüzüne neşeyle kocaman sular fışkırtırmış.

Balinalar okyanusta birbirleriyle haberleşmek ve duygularını anlatmak için çok güzel şarkılar söylerlermiş. Annelerinin ve babalarının şarkıları o kadar güçlü ve huzur vericiymiş ki, kilometrelerce uzaktan bile duyulurmuş. Ama minik Bubu henüz kendi şarkısını söylemeyi pek beceremiyormuş. Ne zaman derin bir nefes alıp şarkı söylemeye çalışsa, kocaman ağzından sadece komik ve incecik bir “Cik… cik…” sesi çıkarmış. Bubu bu duruma biraz üzülürmüş.

Güneşli bir sabah, Bubu ve annesi pırıl pırıl parlayan denizin tadını çıkarırken, Bubu’nun yanından kırmızı, parlak ve çok sevimli bir balık geçmiş. Bubu bu kırmızı balıkla oyun oynamak istemiş. Kırmızı balık önde, Bubu arkada kıvrıla kıvrıla yüzerken, Bubu bir an durup etrafına bakmış. Kocaman, upuzun deniz yosunlarından oluşan bir ormanın içine girmiş ve annesini göremiyormuş!

Okyanus birden gözüne çok büyük ve sessiz görünmüş. Bubu endişelenmiş. Hemen annesini çağırmak istemiş ama korkuyla acele ettiği için ağzından yine sadece fısıltı gibi “Cik… cik…” sesi çıkmış. Tam o sırada, annesinin ona her zaman uyumadan önce söylediği o bilgece sözler aklına gelmiş:

“Bubu, eğer bir gün sesini duyurmak istersen asla panik yapma. Korku sesini küçültür. Sadece sakinleş, derin bir nefes al ve kalbindeki sevgi dolu melodiyi suya bırak.”

Bubu kocaman gözlerini kapatmış. İçindeki korkuyu bir kenara bırakmış ve okyanusun serin suyundan yavaşça derin bir nefes almış. Sonra da içinden geldiği gibi, güçlü, uzun ve çok güzel bir melodi mırıldanmaya başlamış: “Huuuuu… Huuuuu…”

Bubu’nun cesur ve sakin şarkısı o kadar güzelmiş ki; yosun ormanlarını aşmış, dalgaların arasından süzülmüş ve doğruca annesinin kulaklarına ulaşmış. Çok geçmeden, annesinin o tanıdık, güven veren şarkısı Bubu’ya cevap vermiş. Saniyeler sonra annesi kocaman yüzgeçleriyle suyu yararak Bubu’nun yanına gelmiş ve ona şefkatle sarılmış.

“Şarkın harikaydı Bubu!” demiş annesi gururla. “Sakin kalıp kendi cesur sesini bulduğun için seninle ne kadar gurur duysam azdır.”

Bubu o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Zor bir durumla karşılaştığımızda ağlamak veya panik yapmak yerine; sakin kalıp kendimizi doğru ifade etmek en büyük gücümüzmüş. Üstelik herkesin kendi içinde, duyulmayı bekleyen harika bir sesi varmış. Gökten üç elma düşmüş; biri sakin kalarak zorlukları aşanların başına, biri kendi güzel sesini bulup cesurca şarkı söyleyenlerin başına, diğeri de uykuya dalmadan önce bu tatlı masalı dinleyen güzel miniklerin başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, rengarenk çiçeklerle ve meyve ağaçlarıyla dolu kocaman bir bahçesi olan şirin bir evde Asya adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Asya’nın güneşte parlayan yumuşacık saçları ve sevgiyle parıldayan kocaman ela gözleri varmış. O kadar güzel, o kadar iyi kalpli bir çocukmuş ki, ona bakan herkesin içi ısınırmış.

Bir ilkbahar sabahı, Asya bahçede çiçekleri sularken çalıların arasından incecik, titrek bir ses duymuş: “Miyav… miyav…” Ela gözlerini merakla kocaman açarak sesin geldiği yere doğru usulca yaklaşmış. Çalıları araladığında bir de ne görsün? Eski, hasır bir sepetin içinde birbirine sokulmuş üç tane minik kedi yavrusu duruyormuş. Kedicikler çok üşümüş ve acıkmış gibi görünüyorlarmış.

Asya hemen mutfağa koşup onlara ılık bir süt ve yumuşacık bir battaniye getirmiş. Minik kediler sütlerini kana kana içtikten sonra canlanmış ve neşeyle Asya’nın etrafında zıplamaya başlamışlar. İçlerinden biri bembeyaz tüylü, yusyuvarlak ve tıpkı bir yün yumağı gibiymiş. Asya onu kucağına alıp burnuna küçük bir öpücük kondurmuş ve “Senin adın Yumak olsun,” demiş. Yumak, bu ismi çok sevmiş olacak ki Asya’nın kucağında mutlu mutlu “Mırrr, mırrr” diye sesler çıkarmaya başlamış.

Günler geçmiş, minik kediler büyümüş ve Asya’nın en iyi arkadaşları olmuşlar. Bütün gün bahçede kelebekleri kovalıyor, çimenlerin üzerinde neşeyle yuvarlanıyorlarmış. Yumak, kardeşleri arasında en meraklı ve en yaramaz olanıymış.

Bir gün, altın sarısı kocaman bir kelebeğin peşinden koşarken bahçedeki yaşlı erik ağacına tırmanıvermiş. Daldan dala atlarken oldukça yükseğe çıkmış. Fakat kelebek uçup gidince Yumak aşağıya bakmış ve ne kadar yüksekte olduğunu fark edip çok korkmuş. Bulunduğu dala sıkıca tutunup ağlamaya başlamış: “Miyav! Miyav!”

Asya, ela gözlerini ağaca diktiğinde Yumak’ın titrediğini görmüş. Hiç panik yapmamış. Hemen koşup ağacın altına Yumak’ın en sevdiği puf minderi yerleştirmiş. Ardından kollarını yukarı doğru açarak, ona cesaret veren o tatlı ve sakin sesiyle seslenmiş: “Korkma Yumak, ben buradayım! Hadi, yavaşça inebilirsin. Sana güveniyorum.”

Asya’nın sevgi dolu sesini duyan Yumak sakinleşmiş. Minik patilerini dikkatlice dallara basarak yavaş yavaş aşağı inmiş. Son adıma geldiğinde ise hop diye doğrudan Asya’nın güvenli kollarına atlamış. Asya onu sımsıkı sarıp okşamış. O gün Asya, minik dostlarımızı sevmenin sadece onlarla oynamak değil, aynı zamanda zor zamanlarında onlara cesaret vermek ve korumak olduğunu çok iyi anlamış.

Akşam olup da gökyüzünde yıldızlar parlamaya başladığında, Asya yatağına uzanmış. Yumak ve diğer minik kediler de onun ayak ucuna kıvrılıp, günün yorgunluğuyla mışıl mışıl uykuya dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri ela gözlü güzel Asya’nın başına, biri yaramaz Yumak ve kardeşlerinin başına, diğeri de hayvanları çok seven ve bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi suların altın sarısı kumlarla buluştuğu şirin bir sahil kasabasında Doğa yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve rüzgarda dalgalanan güneş sarısı saçları varmış. Adı gibi doğayı çok seven bu güzel kız, her sabah sahile iner; martılara günaydın der, yengeçleri izler ve kumların üzerinde parlayan ilginç deniz kabuklarını incelermiş.

Bir sabah, sular çekildiğinde sahilde oluşan küçük bir kaya havuzundan “Şıp… şıp… şıp!” diye incecik bir ses duymuş. Doğa hemen merakla sesin geldiği yere doğru adımlamış. Eğilip suya baktığında bir de ne görsün? Rengarenk, üzeri puantiyeli, kocaman parlak gözleri olan minicik bir ahtapot! Ahtapot sekiz kolunu da birbirine dolamış, oldukça üzgün görünüyormuş.

Doğa en tatlı sesiyle, “Merhaba, benim adım Doğa. Sen neden bu kadar üzgünsün?” diye sormuş.

Minik ahtapot şaşkınlıkla başını kaldırmış. “Merhaba Doğa, benim adım da Kıpır,” demiş. “Denizin dibindeki yuvamı süslemek için harika bir ‘Gümüş İnci’ bulmuştum. Ama gece çıkan yaramaz bir dalga onu elimden aldı ve şu ilerideki Fısıldayan Kayalıklar’ın arasındaki dar bir yarığa sıkıştırdı. Sekiz kolum var ama hiçbiri o kadar dar bir yere giremiyor. İncimi sanırım sonsuza dek kaybettim.”

Doğa, yeni arkadaşının bu kadar üzülmesine hiç dayanamamış. “Üzülme Kıpır!” demiş güven veren bir gülümsemeyle. “Senin sekiz tane harika kolun var, benim de aklım ve iki elim. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, aşamayacağımız hiçbir zorluk yoktur. Hadi gidip o inciyi kurtaralım!”

Kıpır bu fikre çok sevinmiş. Doğa sahilden uzun, pürüzsüz ve sağlam bir deniz kamışı bulmuş. Kıpır denizin sığ sularından ilerlerken, Doğa da kayalıkların üzerinden dikkatlice yürüyerek Fısıldayan Kayalıklar’a varmışlar.

Kıpır, suyun altından incinin sıkıştığı o daracık yarığı göstermiş. Yarık gerçekten de çok darmış. Doğa, elindeki uzun deniz kamışını dikkatlice suyun içine, yarığa doğru uzatmış. Ancak yukarıdan tam olarak göremiyormuş. İşte tam bu sırada takım çalışması başlamış! Kıpır kollarından biriyle kamışın ucunu nazikçe tutmuş ve suyun altından Doğa’ya yön göstermiş. “Biraz sağa… Şimdi biraz aşağıya… Harika!”

Doğa ve Kıpır o kadar uyumlu çalışmışlar ki, kamışın ucuyla Gümüş İnci’yi yerinden hafifçe oynatıp zarar vermeden dışarı çıkarmayı başarmışlar. İnci yuvarlanıp Kıpır’ın yumuşacık kollarına düşmüş. Kıpır mutluluktan suyun içinde sevinç taklaları atmaya başlamış.

Doğa kayalıkların üzerinden eğilerek, “Gördün mü Kıpır?” demiş. “Farklı yeteneklerimizi bir araya getirdiğimizde her şey ne kadar da kolay oldu. Gerçek güç, dayanışma ve arkadaşlıktır.”

Kıpır, Doğa’ya sevgiyle kollarını sallamış. O günden sonra deniz mavisi gözlü Doğa ve sekiz kollu minik ahtapot Kıpır en iyi arkadaş olmuşlar. Doğa ona karadaki çiçekleri anlatmış, Kıpır da ona denizin altındaki renkli mercan ormanlarının masallarını fısıldamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayan arkadaşların başına, biri yardımlaşmanın gücüne inananların başına, diğeri de bu masalı dinleyen iyi kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, her mevsimin ayrı bir güzellikle yaşandığı, etrafı yemyeşil ormanlarla çevrili bir kasabada Doğa adında çok güzel bir kız çocuğu yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve güneş ışığı gibi parlayan sarı saçları varmış. Adı gibi doğayı, çiçekleri, ağaçları ve tüm hayvanları çok severmiş. Doğa’nın bir de can yoldaşı, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan Maya adında tatlı mı tatlı bir kedisi varmış. Maya çok meraklı bir kediymiş; bütün gün kelebeklerin peşinden koşar, rüzgarda uçuşan yaprakları havada yakalamaya çalışırmış.

Güneşli bir bahar sabahı, Doğa ve Maya evlerinin arka bahçesinde oyun oynuyorlarmış. Maya, büyük çınar ağacının köklerinin arasında patisiyle toprağı eşelerken aniden heyecanla miyavlayarak Doğa’yı çağırmış. Doğa hemen koşup kedisinin yanına gelmiş. Bir de ne görsün? Toprağın içinde, yıldız gibi hafifçe parlayan, mavi renkli minicik bir tohum duruyormuş.

Doğa bu gizemli tohumu çok sevmiş. Hemen odasından en sevdiği kırmızı saksıyı getirmiş, içine yumuşacık toprak doldurmuş ve tohumu özenle ekmiş. Ona can suyunu vermiş ve saksıyı odasının en güzel güneş alan penceresine koymuş.

Günler geçmiş, Doğa her sabah uyanır uyanmaz tohumunu sulamış, güneşin onu ısıtmasını beklemiş. Ama bir hafta geçmesine rağmen saksıdan tek bir yeşil filiz bile çıkmamış. Doğa bu duruma biraz üzülmüş. “Neden büyümüyor Maya? Suyu mu eksik, güneşi mi?” diye fısıldamış kedisine. Maya ise saksının etrafında mırıldanarak dolanıp sanki ona bir şeyler anlatmaya çalışıyormuş.

O gece Doğa rüyasında bahçedeki yaşlı çınar ağacını görmüş. Çınar ağacı ona şefkatle gülümseyerek şöyle demiş: Güzel kızım, dünyadaki bazı özel şeyler sadece su ve güneşle büyümezler. Onların hayata tutunabilmek için en çok ihtiyaç duyduğu şey; sabır, sevgi dolu sözcükler ve yürekten söylenen güzel bir şarkıdır.”

Sabah uyanan Doğa heyecanla saksının başına koşmuş. Artık ne yapması gerektiğini çok iyi biliyormuş. Tohumunu sadece sulamakla kalmamış; her sabah ona tatlı tatlı “Günaydın” demiş, okulda öğrendiği en neşeli şarkıları ona söylemiş ve ona ne kadar değer verdiğini anlatmış. Maya da her gün saksının yanına kıvrılıp sevgiyle mırıl mırıl mırıldanmış.

Sabırla ve sevgiyle geçen birkaç günün ardından, bir sabah masalsı bir mucize gerçekleşmiş! Toprağın içinden, yaprakları gümüş gibi parlayan minicik bir filiz uyanmış. Filiz gün geçtikçe büyümüş ve pencerinin kenarında, dalları yıldızlar gibi parlayan harika bir ağaca dönüşmüş. Rüzgar estikçe ağacın yapraklarından çok tatlı, ninniler gibi huzur verici bir melodi yayılıyormuş. Bu yüzden Doğa ona “Fısıltı Ağacı” adını koymuş.

Doğa o gün çok önemli bir şey öğrenmiş; dünyadaki en güzel şeyler aceleyle değil, sevgiyle, güzel sözlerle ve sabırla büyürmüş. O günden sonra Doğa, Maya ve Fısıltı Ağacı odalarında hep en güzel masalları dinleyerek tatlı uykulara dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları kalpten sevenlerin başına, biri sevgisini sabırla paylaşanların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyen güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusun en derin, en renkli ve en huzurlu köşesinde, mercan kayalıklarının arasında Pırıl adında çok sevimli bir ahtapot yaşarmış. Pırıl’ın rengarenk parlayan cildi, kocaman meraklı gözleri ve upuzun, yumuşacık sekiz tane kolu varmış.

Pırıl, okyanustaki en hamarat ve en yardımsever çocuk olmak istermiş. Sabah güneş doğarken uyanır uyanmaz okyanusun altını üstüne getirirmiş. “Benim sekiz kolum var, her şeyi aynı anda yapabilirim!” diye düşünerek büyük bir telaşla işe koyulurmuş. Bir koluyla denizyıldızlarını toplar, diğeriyle yosun bahçesini sular, öbürleriyle küçük balıklara oyuncak uzatır, diğer kollarıyla da kumdan kaleler yapmaya çalışırmış. Her şeyi aynı anda ve aceleyle yapmaya çalıştığı için gün boyu bir o yana bir bu yana koşturup dururmuş.

Ancak bir gün, okyanusta büyük bir “Mercan Festivali” düzenlenecekmiş. Herkes hazırlık yaparken Pırıl yine her zamanki gibi aceleci davranmış. Aynı anda hem midye kabuklarını boyamak, hem renkli yosunları asmak, hem de minik yengeçlere yemek götürmek istemiş. Hızla kollarını dört bir yana sallarken birden… Eyvah! Sekiz kolu birbirine düğüm düğüm dolanmış!

Pırıl ne yapacağını bilememiş, olduğu yerde daireler çizerek dönmeye başlamış. Kollarını bir türlü çözemiyormuş ve gözleri dolmuş. Tam o sırada, okyanusun en yaşlı ve en bilge sakinlerinden biri olan Tonton Kaplumbağa Dede yavaşça yanına yaklaşmış. Yumuşak ve şefkatli ses tonuyla şöyle demiş:

“Güzel yavrum Pırıl… Sekiz kolun doğanın sana verdiği harika bir armağan. Ama unutma ki her şeyi aynı anda ve dağınık bir şekilde yapmaya çalışmak sadece seni yorar ve kollarını düğümler. Başarılı ve huzurlu olmanın sırrı; işleri sırasıyla, sabırla ve planlı yapmaktır.”

Tonton Kaplumbağa Dede’nin bu akıllıca sözleri Pırıl’ın kalbini aydınlatmış. Derin bir nefes almış, acele etmeyi bırakıp kollarını yavaşça ve dikkatle çözmüş. Sonra da kendine çok güzel bir günlük plan hazırlamış:

Birinci ve ikinci koluyla midye kabuklarını özenle boyamış. Üçüncü ve dördüncü koluyla renkli yosunları festival alanına asmış. Beşinci ve altıncı koluyla minik yengeçlere lezzetli deniz yosunu kurabiyeleri ikram etmiş. Yedinci ve sekizinci koluyla da festival alanının son hazırlıklarını tamamlamış.

Pırıl işlerini sırayla, sakinlikle ve düzenli yaptığında hiç yorulmamış; aksine her şeyi kusursuz bir şekilde bitirmiş. Mercan Festivali başladığında bütün deniz halkı Pırıl’ın düzenli çalışmasına ve harikalar yaratan sekiz koluna hayran kalmış. O günden sonra Pırıl, acele etmenin değil; planlı ve düzenli çalışmanın ne kadar değerli olduğunu çok iyi anlamış.

Gökten üç elma düşmüş: Biri işlerini planlı yapanların başına, biri sabırlı ve düzenli çocukların başına, diğeri de bu güzel masalı dinleyen miniklerin başına.