Sesli masal dinlemek için:
Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, altın sarısı savanaların tam ortasında, serin ve koca gövdeli bir baobab ağacının altında yaşayan sevimli bir aslan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi, kıpır kıpır, enerjik ve dünyalar tatlısı Minik Aslan Pırpır’mış.
Pırpır, gün boyu kelebeklerin peşinden koşar, yavru zürafalarla saklambaç oynar ve ormanın yankılanması için neşeyle kükremeye çalışırmış: “Miyav… ay yani, ROAAAR!”
Ormandaki diğer hayvanlar Pırpır’ın bu sevimli hallerine çok güler ve onu çok severlermiş. Ancak Pırpır’ın küçük bir huyu varmış; akşam olup güneş battığında, gökyüzü yıldızlarla dolduğunda bile hiç uyumak istemezmiş. Esnemekten ağzı kocaman açılsa ve gözleri kapanmaya başlasa da, “Ben daha hiç yorulmadım ki, biraz daha oyun oynayalım!” diye mızmızlanırmış.
Bir akşam, gökyüzü yavaş yavaş huzur verici bir laciverte dönerken, annesi ona şefkatle yaklaşmış ve patisiyle başını okşamış.
“Biliyor musun Pırpır,” demiş annesi yumuşacık bir fısıltıyla, “geceleri gökyüzünde sadece usulca uykuya dalan yavrulara göz kırpan gizli bir Uyku Yıldızı vardır. Eğer gözlerini sımsıkı kapatıp güzel hayaller kurarsan, o yıldız rüyalarına gelip sana ormanın en güzel, en huzurlu masallarını anlatır.”
Pırpır bunu duyunca çok heyecanlanmış. Sihirli yıldızı rüyasında görebilmek için hemen annesinin yumuşacık yelesine sokulmuş. Gözlerini sımsıkı kapatmış. Önce savanada esen ılık rüzgarın ninnisini duymuş… Sonra cırcır böceklerinin o ritmik, tatlı şarkısını…
Derken, gökyüzündeki en parlak yıldız usulca parlamış ve Pırpır çoktan derin, mışıl mışıl bir uykuya dalmış. Rüyasında, Uyku Yıldızı onu pofuduk bulutların üzerinde, gökyüzünün gizli köşelerinde harika bir maceraya çıkarmış.
O günden sonra Minik Aslan Pırpır, uyku vaktini hiç ama hiç kaçırmamış. Çünkü artık biliyormuş ki; en güzel maceralar, gözler kapandığında başlar.