Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi gökyüzünün altında, taptaze yeşil yaprakların fısıldaştığı Neşeli Orman adında güzel bir yer varmış. Bu ormanda minik bir bebek ve onun en iyi dostu, pofuduk kuyruklu küçük bir sincap yaşarmış.

Bebek ve Sincap, her gün ormandaki büyük ve yumuşacık bir halının üzerine oturur, güneşin tadını çıkarırlarmış. Ama o gün, ormanın üzerine tuhaf bir sessizlik çökmüş. Gündüz Telaşı, ormanın neşesini ve renklerini saklamış. Etraftaki oyuncaklar dağınık ve sessiz duruyor, kırmızı oyuncak kamyon bile köşede üzgün görünüyormuş.

“Oyun oynamak istiyoruz ama nasıl?” diye düşünmüş minik bebek, elleriyle dağınık blokları göstererek.

Pofuduk Sincap, hemen akıllıca bir fikir bulmuş. Kuyruğunu neşeyle sallayarak bebeğin elini tutmuş ve onu büyük halının tam ortasına götürmüş. Sonra, ormandaki tüm dostlarını çağırmış; narin Ay Perisi ve diğer nazik hayvan dostlar birer birer gelmişler. Sincap, mırıldanan ipekten dokunmuş, kocaman ve rengarenk bir gökkuşağı battaniyesi çıkarmış.

“Bu battaniye tek başına açılmaz, hep birlikte tutmalıyız!” diye fısıldamış sincap, minik patileriyle.

Bebek ve tüm hayvan dostlar, battaniyenin birer ucundan tutmuşlar. Hep birlikte, büyük bir neşeyle battaniyeyi havaya kaldırmışlar. Battaniye gökyüzünde dalgalandıkça, ormandaki tüm o yorgun Gündüz Telaşı kaybolup gitmiş. Yerine mırıldanan ninniler ve pırıltılı yıldızlar dolmuş. Gökkuşağı battaniyesi, birlikte oynanan dünyanın en güzel oyuncağı olmuş.

O gece, Neşeli Orman çok sessiz ve huzurluydu. Bebek ve sincap, yataklarında yumuşacık battaniyelerine sarılarak, paylaşmanın ve dostluğun sıcaklığıyla mışıl mışıl uykuya dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri paylaşmayı seven mavi çoraplılara, biri oyun oynayan minik parmaklara, biri de bu masalı dinleyen bebeğe.

İyi uykular.

Bir varmış, bir yokmuş. Ay ışığının usulca süzüldüğü, sıcacık ve ahşap çatılı bir odada Eren adında bir çocuk yaşarmış. Eren, dünyadaki her şeyden çok oyun oynamayı severmiş. Odası; üst üste dizilmiş rengarenk ahşap bloklar, labirent gibi kutu oyunları, pofuduk ayılar ve irili ufaklı oyuncaklarla dolu kocaman bir krallıkmış. Gündüzleri bu odadan kahkahalar, araba sesleri ve neşeli şarkılar hiç eksik olmazmış.

Fakat havanın iyice soğuduğu, yıldızların gökyüzünde titrediği bir kış gecesi, Eren desenli yorganının altına girdiğinde odasında tuhaf bir sessizlik fark etmiş. En sevdiği oyun tahtasının renkli taşları birbirine karışmış ve matlaşmış. O çok sevdiği, gökyüzüne kadar uzattığı ahşap kulesi sanki boynunu bükmüş gibi duruyormuş. Her zaman cıvıl cıvıl olan odası, o gece nedense çok yorgun ve hüzünlü hissettiriyormuş.

Eren yataktan kalkıp en sevdiği oyun taşını hareket ettirmeye çalışmış ama taş yerinden kımıldamamış. “Oyunlarım bozulmuş,” diye fısıldamış üzüntüyle. Kıvırcık kahverengi saçları, odasını aydınlatan o minik, oymalı gece lambasına değmiş. Yuvarlak penceresinden gökyüzündeki kocaman, gümüş hilale bakıp oyunlarının tekrar neşelenmesini dilemiş.

Tam o sırada, omzunun hemen yanında altın rengi, minicik bir ışıltı belirivermiş. Bu, yıldız uçlu kanatlarıyla usulca kanat çırpan Ay Perisi’ymiş.

“Eren,” demiş peri, gümüş bir çan gibi çınlayan incecik sesiyle. “Krallığın bozulmadı, sadece çok yoruldu. Oyunların ve oyuncakların da tıpkı senin gibi dinlenmeye, uyumaya ihtiyacı vardır. ‘Gündüz Telaşı’ onları çok yormuş. Onları iyileştirmek için Oyunca Diyarı’na gidip ‘Mırıldanan İpek’i bulmalısın. O ipekle oyuncaklarına bir huzur battaniyesi örebiliriz.”

Oyunlarını kurtarmaya kararlı olan Eren, hemen perinin peşine takılmış. Ay Perisi, ateşböceği gibi parlayarak pencereden dışarı süzülmüş. Eren de sihirli bir rüzgârın yardımıyla havalanıp onun peşinden yıldızlı geceye doğru uçmuş. Renkli bulutların, ışıldayan mantarların arasından geçerek çok uzaklara gitmişler.

Sonunda, devasa ve parlayan yapı taşlarından oluşan, labirent gibi karmaşık bir kapıya ulaşmışlar. Burası “Oyunca Diyarı”nın efsanevi kapısıymış! Fakat kapı sımsıkı kapalıymış ve etrafı, Gündüz Telaşı’nın bıraktığı dikenli, huzursuz ve kaotik sarmaşıklarla sarılıymış. Kapının tam önünde ise birbirine karışmış oyun taşlarından, zarlardan ve pürüzlü bloklardan oluşmuş devasa bir canavar titreyerek nöbet tutuyormuş.

“Gündüz Telaşı’yla kılıçla ya da güçle savaşamazsın,” diye fısıldamış Ay Perisi. “Kalbinin yumuşaklığını kullanmalısın.”

Eren derin bir nefes almış ve o korkutucu, karışık canavara doğru yavaşça yaklaşmış. Canavar hırlayacak gibi olmuş ama Eren ona sıcacık bir gülümsemeyle bakmış. “Biliyorum, çok yorgunsun,” demiş Eren yumuşak bir sesle. “Sen de tıpkı benim oyuncaklarım gibi dinlenmek ve huzur bulmak istiyorsun. Artık nöbet tutmana gerek yok.”

Bu şefkatli sözleri duyan canavarın o sert ve dikenli taşları birdenbire çözülmüş. Karmaşık parçalar, yumuşacık ve renkli peluş minderlere dönüşmüş. Canavar gülümsemiş ve kenara çekilmiş. O çekilir çekilmez Oyunca Diyarı’nın kapıları ardına kadar açılmış. İçeriden göz kamaştırıcı, huzurlu bir ışık ve rüya gibi bir manzara taşıyormuş. Tam ortada ise altın ve gümüş renklerinde, kendi kendine tatlı ninniler mırıldanan o sihirli “Mırıldanan İpek” yumağı duruyormuş.

Eren ipeği nazikçe kucağına almış. Ay Perisi’nin yardımıyla hızla odasına geri dönmüşler. Perinin sihirli dokunuşlarıyla, Mırıldanan İpek’ten görünmez, sıcacık bir battaniye örüp odadaki tüm oyuncakların üzerine örtmüşler. O yorgun oyun tahtaları, birbirine girmiş taşlar ve boynu bükük bloklar aniden derin bir “oh” çekmiş. Odanın içini pamuk şekerinden daha yumuşak bir huzur kaplamış.

Eren kendi yatağına uzanmış, desenli yorganını çenesine kadar çekmiş. Gözleri yavaşça kapanırken, oyuncaklarının da onunla birlikte huzurla uykuya daldığını biliyormuş. Ay Perisi pencerenin kenarından ona el sallamış ve gökyüzüne karışmış.

Yarın sabah güneş doğduğunda tüm oyuncaklar yepyeni bir enerjiyle uyanacakmış ama şimdi, her şeyin dinlenme vaktiymiş. İyi uykular cesur Eren, iyi uykular Sessiz Oyuncaklar Krallığı…

Bir zamanlar, güneşin her sabah gülümsediği, çiçeklerin neşeyle dans ettiği Renkli Orman’da küçük bir kirpi yaşardı. Adı Pofuduk’tu. Pofuduk, diğer kirpiler gibi dikenliydi ama dikenleri pamuk gibi yumuşacıktı. Burnu ise meraklı meraklı, sürekli kıpır kıpır ederdi.

Bir sabah Pofuduk uykusundan neşeyle uyandı. Gerindi, esnedi ve penceresinden dışarı baktı. “Bugün harika bir gün!” dedi. Çünkü bugün Pofuduk’un oyun günüydü.

Yatağının başucunda en sevdiği oyuncağı duruyordu. Bu, kıpkırmızı, parlak, yepyeni bir toptu. Pofuduk kırmızı topunu o kadar çok seviyordu ki, bazen onunla uyuyor, bazen de ona ninniler söylüyordu.

Pofuduk kırmızı topunu kucağına aldı. Sıkıca sarıldı. “Hadi gidip ormanda oynayalım!” dedi.

Minik ayaklarıyla tıkır tıkır, tıkır tıkır yürümeye başladı. Orman o gün çok güzeldi. Kuşlar şarkı söylüyor, rüzgar yaprakları gıdıklıyordu.

Pofuduk az gitti, uz gitti. Karşısına uzun kulaklı Zıpzıp Tavşan çıktı. Zıpzıp Tavşan yerinde duramıyor, hop hop zıplıyordu.

“Merhaba Zıpzıp!” dedi Pofuduk. Zıpzıp Tavşan durdu, uzun kulaklarını salladı. “Merhaba Pofuduk! Bak, ben ne buldum!”

Zıpzıp Tavşan elindeki sarı papatyaları gösterdi. “Hadi sayalım! Bir, iki, üç! Tam üç tane sarı çiçeğim var. Hepsi güneş gibi sarı!”

Pofuduk sarı çiçeklere baktı. Çok güzellerdi. Sonra kucağındaki kendi kırmızı topuna baktı. Topu o kadar güzeldi ki, onu kimseye vermek istemedi. Kucağında daha sıkı tuttu.

“Benim de kırmızı topum var,” dedi sessizce. “Ama sadece benim.” Zıpzıp Tavşan gülümsedi. “Güle güle o zaman!” dedi ve hop hop zıplayarak uzaklaştı. Pofuduk yine yalnız kalmıştı.

Pofuduk yürümeye devam etti. Tıkır tıkır, tıkır tıkır… Bu sefer karşısına Maviş Kuş çıktı. Maviş Kuş, kocaman bir ağacın mavi bir dalına konmuş, neşeli şarkılar söylüyordu. Cik cik cik!

“Merhaba Maviş Kuş!” diye seslendi Pofuduk. Maviş Kuş başını eğdi. “Merhaba Pofuduk! Bak, benim kanatlarım gökyüzü gibi masmavi. Senin kucağındaki şey nedir?”

Pofuduk kırmızı topuna baktı. O kadar parlaktı ki! Onu Maviş Kuş’a vermek istemedi. “Bu benim kırmızı topum,” dedi ve topu arkasına sakladı. “Sadece benim.”

Maviş Kuş, “Peki, görüşürüz!” dedi ve pırrr diye uçup gitti. Pofuduk yine yalnızdı. Kırmızı topu kucağındaydı ama Pofuduk’un canı biraz sıkılmıştı. Tek başına oynamak o kadar da eğlenceli değildi.

Biraz daha yürüdü. Birden karşısına kocaman, kahverengi bir ayı çıktı. Bu Tombul Ayı’ydı. Ama Tombul Ayı bugün üzgündü. Koca bir taşın üzerine oturmuş, burnunu çekiyordu. Ühühü…

Pofuduk merakla yaklaştı. “Merhaba Tombul Ayı, neden üzgünsün?” Tombul Ayı kocaman, ıslak gözleriyle Pofuduk’a baktı. “Merhaba Pofuduk. Benim çok güzel, yeşil bir elmam vardı. Karnım acıkmıştı, onu yiyecektim. Ama elimden kaydı ve şu çalıların arasına düştü. Şimdi onu bulamıyorum.”

Pofuduk çalılara baktı. Çalılar çok karışıktı, yeşil elmayı bulmak zordu. Tombul Ayı’nın üzgün hali Pofuduk’un kalbini yumuşattı. Pofuduk kucağındaki kırmızı topa baktı. Sonra üzgün Ayı’ya baktı.

Birden aklına harika bir fikir geldi!

Pofuduk, o çok sevdiği, kimselere veremediği kırmızı topunu Tombul Ayı’ya uzattı. “Ağlama Tombul Ayı,” dedi. “Bak, benim kırmızı topum var. İstersen seninle bu topla oynayabiliriz. Yeşil elmayı sonra birlikte ararız.”

Tombul Ayı’nın gözleri parladı. “Gerçekten mi? Benimle paylaşır mısın?” “Evet!” dedi Pofuduk ve topu Ayı’ya doğru yuvarladı.

O an bir sihir oldu! Pofuduk topunu paylaştığı anda, kırmızı top sanki daha da parladı, daha da kırmızı oldu.

Tombul Ayı topu tuttu ve gülmeye başladı. “Hahaha! Teşekkürler Pofuduk!” Topu Pofuduk’a geri attı.

O sırada hop hop zıplayan Zıpzıp Tavşan ve pırrr diye uçan Maviş Kuş sesleri duyup geldiler. “Ne oynuyorsunuz? Biz de katılabilir miyiz?” dediler.

Pofuduk kocaman gülümsedi. “Elbette! Gelin, hep birlikte oynayalım!”

O gün Renkli Orman’da harika bir oyun başladı. Kırmızı top elden ele dolaştı. Sarı çiçekli tavşan, mavi kanatlı kuş, kahverengi ayı ve yumuşak dikenli kirpi hep birlikte koştular, güldüler.

Pofuduk o gün çok önemli bir şey öğrendi. Kırmızı topu tek başına tutarken sadece bir toptu. Ama onu arkadaşlarıyla paylaştığında, o top kocaman bir neşeye dönüşmüştü. Paylaşmak, dünyadaki en güzel sihirli değnekti.

Pofuduk akşam eve dönerken yorgundu ama çok mutluydu. Kırmızı topunu yatağının başucuna koydu. “İyi geceler kırmızı top,” dedi. “Yarın yine arkadaşlarımızla oynayacağız.”

Pofuduk’un bu sıcacık paylaşma hikayesi, miniklerin dünyasında kalıcı bir iz bırakacak. Eğer bu masaldaki dostluk ve yardımlaşma temasını sevdiyseniz, sitemizdeki diğer maceralara da göz atabilirsiniz:

• Eğitici Masallar kategorimizden çocuklarınıza nezaket ve dürüstlüğü aşılayan yeni öyküler keşfedebilirsiniz.
• Pofuduk’un diğer orman maceraları için Hayvan Masalları sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
• Bebeğinizin huzurla uykuya dalması için Bebekler İçin Uyku Masalları koleksiyonumuza göz atmayı unutmayın.

Bir varmış, bir yokmuş… Yemyeşil ağaçların gökyüzüne değdiği, neşeli kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı “Fındık Kabuğu Ormanı”nda, Pofuduk adında, kuyruğu kendinden büyük, sevimli mi sevimli bir sincap yaşarmış. Pofuduk’un en sevdiği şey, elinden hiç düşürmediği, pırıl pırıl parlayan “Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu”ymuş. Bu palamudun ekranında rengarenk oyunlar oynar, komik videolar izler, başını kaldırıp etrafına bakmaya fırsat bile bulamazmış.

Bir sabah, Pofuduk’un ailesi büyük bir heyecanla uyanmış. “Hadi Pofuduk, hazırlan! Bugün Mavi Göl Kıyısı’na tatile gidiyoruz!” demiş annesi. Pofuduk, gözlerini Sihirli Palamut’tan ayırmadan, “Tamam anne, bavulumu hazırladım,” demiş ama aslında tek hazırladığı, palamudunun şarj aletiymiş. Yolculuk başladığında, araba kıvrımlı yollardan, çiçekli tepelerden, şırıl şırıl akan nehirlerin yanından geçmiş. Ama Pofuduk bunların hiçbirini görmemiş. O sadece palamudundaki zıplayan top oyununa odaklanmış. Babası, “Bak Pofuduk, şu bulut tıpkı bir file benziyor!” demiş, ama Pofuduk sadece “Hı-hı,” diyerek başını sallamış.

Sonunda Mavi Göl Kıyısı’na varmışlar. Göl, güneşin altında binbir pırıltıyla parlıyormuş. Kumlar yumuşacık, hava mis gibi çam kokuyormuş. Pofuduk, göl kenarındaki iskeleye koşmuş ama amacı manzaraya bakmak değilmiş; orada Wi-Fi çekip çekmediğini kontrol edecekmiş. Tam o sırada, iskelenin ıslak tahtasında ayağı kaymış ve “Lop!” diye bir ses duyulmuş. Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu, Pofuduk’un elinden kayıp gölün serin sularına düşmüş! Palamut bir-iki baloncuk çıkarıp derinlere gömülmüş.

Pofuduk’un dünyası başına yıkılmış. “Hayır! Oyunlarım, videolarım, her şeyim gitti!” diye ağlamaya başlamış. O kadar üzgünmüş ki, tatilin bittiğini düşünmüş. Tam o sırada, yanında yavaşça yürüyen, sırtında yosun tutmuş kocaman bir kabuk taşıyan yaşlı Kaplumbağa Tonton belirmiş. Tonton, bilge gözleriyle Pofuduk’a bakmış. “Neden bu kadar üzgünsün küçük dostum? Tatil daha yeni başlıyor,” demiş sakin bir sesle. Pofuduk, burnunu çekerek olanları anlatmış.

Kaplumbağa Tonton gülümsemiş. “Biliyor musun Pofuduk,” demiş, “Bazen en güzel ekran, kendi gözlerimizdir. Ve en eğlenceli oyunlar, parmaklarımızın ucunda değil, şu kumların arasında, suyun serinliğinde saklıdır. Gel, sana gerçek bir macera göstereyim.” Tonton, Pofuduk’u kumsala götürmüş. Önce birlikte ıslak kumlardan kocaman bir kale yapmışlar. Pofuduk, kumun parmaklarının arasındaki gıdıklayıcı hissini ilk defa fark etmiş. Sonra göle girip minik balıklarla kovalamaca oynamışlar. Suyun serinliği Pofuduk’u ferahlatmış.

Akşam olduğunda, diğer hayvan çocuklar ateş böceklerinin peşinden koşarken Pofuduk da onlara katılmış. Hiçbir ekranda olmayan, gerçek ve canlı ışıkları yakalamaya çalışmak o kadar eğlenceliymiş ki! Pofuduk o gün, rüzgarın sesini dinlemiş, güneşin batarken gökyüzünü nasıl turuncuya boyadığını izlemiş ve yeni arkadaşlarıyla kahkahalar atarak oynamış.

Gece olup yatağına yattığında, Pofuduk gözlerini kapatmış. Zihninde palamudundaki oyunlar değil, o gün yaşadığı gerçek anılar canlanmış: Kumdan kalenin kulesi, balıkların gümüş pulları, ateş böceklerinin dansı… Pofuduk, “Tonton haklıymış,” diye düşünmüş. “Gerçek dünya, ekrandaki dünyadan çok daha renkli ve heyecanlıymış.” O gece, Pofuduk hayatının en huzurlu uykusunu uyumuş. Ertesi gün ve tatilin geri kalanında, Pofuduk Sihirli Palamut’u hiç aramamış. Çünkü artık biliyormuş ki, en güzel anılar ekrana değil, kalbe kaydedilirmiş.

Çocukların telefon alışkanlığı veya diğer alışkanlıkları hakkında hazırlanan en kaliteli uyku masalları için tıklayıp diğer masallara ilerleyebilirsiniz.

Çatı balkonunda babası ve arkadaşlarıyla top oynarken büyük bir futbolcu olma hayali kuran bir çocuk vardı adı Berk’di. Berk’in çatısı, diğerlerinden biraz daha genişti ve balkonu, oyun oynamak için mükemmel bir yerdi. Berk babası ve arkadaşları ile birlikte çatıda top oynar kendisini, Singapurdaki yüksek binaların çatısında bulunan stadyumda oynar gibi hayal ederdi. Berk bir gün annesinin hazırlamış olduğu yaprak sarmalarından yedikten sonra biraz oturdu ve düşünmeye başladı.

Başarılı bir futbolcu olmak nasıl birşeydi, herkesin sana hayranlık duyması, sahada koşarken insanların tezahürat yapması, maç bitişinde formalarını imzalatmaları için beklemesi heyecan vericiydi. Berk’in eski bir topu vardı küçüklüğünden beri ayağı ona alışmıştı, yıllar geçsede hala sağlamdı. Berk, o topu hiç bırakmazdı. Geceleri çatıda, gündüzleri sokakta, o top ile sürekli oynar, onunla vakit geçirirdi. Babası ve arkadaşları, ona her zaman destek oldu, onunla antrenman yapar, ona tavsiyelerde bulunurdu. Berk mahallede bir gün top oynarken, seçmelerin olduğunu duydu, mahalle turnuvası yapılacaktı, bu turnuvayı düzenleyen evlerinin aşağısında olan Çalıms Spor Kulubüydü. İki mahallenin oyuncuları birlikte maç yapacaktı ve iyi olan bir kaç oyuncuyu seçecekti. Onların futbol hayatındaki ihtiyaçlarını karşılayacak alt yapıdan, üst liglere kadar çıkmasını sağlayacaktı. Berk için büyük bir şanstı. Berk, mahalledeki çocuklarla birlikte top oynarken duyduğu bu habere inanamadı. Seçmeler mi? Mahalle turnuvası mı? Heyecanla arkadaşlarına döndü ve onlara haberi aktardı.

Hepsi birlikte gözlerini parlatan bir heyecanla bu fırsatı konuştular. Berk, turnuvaya katılmaya karar verdi ve hemen arkadaşlarıyla birlikte antrenmanlara başladı. Babası ve mahalle arkadaşları da ona destek olmak için yanındaydı. Berk, turnuvaya hazırlanırken, hem fiziksel hem de zihinsel olarak kendini en iyi şekilde geliştirmeye odaklandı. Turnuva günü geldiğinde, Berk ve mahalle arkadaşları heyecanla sahaya çıktılar. Rakip mahalleden gelen oyuncularla karşılaşacaklardı ve hepsi de aynı hedefe sahipti: Çalıms Spor Kulübü’nün dikkatini çekmek ve futbol hayatlarında bir adım ileri gitmek.

Maç başladığında, Berk ve birkaç arkadaşı sahada gösterdikleri performansla dikkatleri üzerlerine çekti. Sadece kazanmak için değil, aynı zamanda yeteneklerini göstermek için ellerinden gelenin en iyisini yaptılar. Berk forvet oyuncusuydu, arkadaşlarına gol zamanını yakaladığında, onların atması için asist verirdi. Dinlenme arasında berk terini sildi, biraz su içti. Arkadaşlarıyla nasıl bir taktik izleyeceklerini konuştular. Sonunda, maç sona erdiğinde, Çalıms Spor Kulübü yetkilileri bazı oyuncuları seçmek için sahaya indiler.

Berk, takımındakiler ve karşı takımdan bazıları, kulüp tarafından seçilenler arasındaydı. Bu, Berk için büyük bir başarıydı ve geleceğe dair heyecanını daha da artırdı. Artık Berk için yeni bir yolculuk başlamıştı. Çalıms Spor Kulübü’nün alt yapısında yeteneklerini geliştirecek ve belki de ilerleyen yıllarda üst liglerde olacaktı. Kulübün profesyonel antrenörleri ve destek ekibi, Berk’in potansiyelini ortaya çıkarması için ona rehberlik ediyor ve eğitiyordu. Yıllar geçtikçe, Berk azimle çalıştı ve kendini sürekli olarak geliştirdi. Antrenmanlarda ve maçlarda gösterdiği performans, onun üst liglere yükselme şansını artırdı. Sonunda, hayalleri gerçek olmaya başladı. Ancak her şeyin başlangıcı, o mahalle turnuvasında, çatıda top oynarkenki masum hayalleriydi ve yıllar geçmişti Berk yirmibeş yaşına gelmişti üst düzey bir kulüpte takımının siyah, beyaz forması ile oynuyordu. Numarası beşti. Ailesi onunla gurur duyuyordu, kendisinin ve ailesinin de hayallerine gerçekleştirmişti.

Hüseyin bugün renkli mini bloklar ve ahşap çubuklar ile istediği evi yapmak istiyordu. Babası ona internetten istediği blok ve ahşap çubuk malzemelerini almıştı. Hayalindeki ev iki katlıydı, annesinden yardım istedi. Annesine hoşuna giden renkli bloğu gösteriyordu ama renklerin adını bilmiyordu. Annesine bak anne muz kabuğu renginde olan bloğu alt tarafa koymak istiyorum dedi. Annesi rengin adı Sarı dedi, bu sarı renkli blokları alt zemini yapmak için yerleştirelim dedi, alt zemine yerleştirdiler.

Evin etrafına da ağaçlar yapmak istiyorum dedi, o zaman oğlum bunun için kahverengi ve yeşil rengi kullanacağız, kahverengi blokları ağacın odunu için, yeşil çubukları ise yaprakları yapmak için kullanacağız çünkü yapraklar yeşil ağacın kökü ise kahverengidir dedi. Evin etrafını ağaçlarla süslediler. Ellerinde mavi , kırmızı , turuncu , mor, , siyah , beyaz bloklar kalmıştı.

Hüseyin bir kaç renk daha kullandıktan sonra iki katlı evini yapmış olacak ve akşam babasına gösterecekti. Mavi bloklar hangisi anne dedi, mavi bloklar gökyüzüne baktığında gördün renk oğlum dedi ve mavi bloğu Hüseyin’e verdi. Anne mavi renk bloklar ile duvarları yapacağım dedi. Duvarları yapmaya başladı, ve duvarları bitirmişti aralarda boşlukta bırakmıştı oralarda evin camları olacaktı, diğer eline aldığı blok ile de üst katın zeminini yaptı.

Aldığı rengi annesi söyledi turuncu rengi kullanıyorsun şuanda çok güzel oldu dedi. Anne eve balkonda yapmama yardım eder misin? Tabi oğlum, siyah çubuklar ile evin balkonunu yaparız, evin çatısını ise beyaz bloklar ile yapıp evi tamamlamış oluruz. Kalan mor blokları ise evin bahçesini süslemek için kullanırız. Hüseyin hem inşaat mühendisi hem de bir mimar olmuştu.

Çünkü evin dış tarafını ve iç tarafını da yaptı. Evin içini yaparken kardeşinin oyuncak ocağını, çamaşır makinesini ve dolaplarını kullandı. Hüseyin evi bitirmiş olduklarına göre artık dinlenebilirdi hemen gidip yatağa uzandı. Hüseyin bir anda kendini yaptığı oyuncak evinin içinde buldu. Mavi renkli evinin içindeydi.

Balkona çıkıp mor bloklar ile yapmış olduğu bahçeyi izliyordu. İnanamıyordu hala şaşkındı kendi kendine acaba ben rüyada mıyım diyordu. Bu güzel anın tadını çıkarmak için bahçesine indi kırmızı çileklerden topladı. Balkonuna çıkıp oturdu kırmızı çilekleri yedi. Balkondan sarı güneşe baktı, bahçesindeki sarı papatyalara baktı. Artık renkleri yavaş yavaş öğrenmeye başlamıştı. Ve artık bildiği renkleri söylemek için şarkı söylemeye başladı.

Renklerle dolu dünya, hayvanlarla ne güzel, Bir arada dans ederler, neşeyle özgürce! Arılar sarıdır vızıldarlar, zebralar siyah beyaz renkte koşarlar. Filler gri ve hortumları var, bulutlar beyazlar. Diye kendi kendine Hüseyin şarkı söylüyordu. Uyanma vakti gelmişti, biraz uyuya kalmıştı uyandı. Gördüğü tatlı rüya onu çok mutlu etmişti. Evindeki her detayda kullandığı renklerin anlamını ve güzelliğini fark etti.

Daha sonra babasıyla birlikte evi incelediler. Babası gururla ona sarılarak, “Harika bir iş çıkardın, Hüseyin. Hem hayal gücünü kullanarak hem de el becerinle muhteşem bir ev inşa ettin. Senin ilerde bir mimar ve mühendis olacağına inanıyorum” dedi.

Hüseyin, babasının sözleriyle gururlandı ve ona sarılarak teşekkür etti. Artık renklerin sihirli dünyasını daha iyi anlıyordu ve bu bilgiyle daha da yaratıcı olabileceğini biliyordu. Gelecekte daha birçok harika proje yapacağına emindi.

Berkan, teknolojiye olan ilgisiyle dikkat çeken bir çocuktu. Her fırsatta telefonunu eline alıp oyun oynamaktan büyük keyif alırdı.Oyunlara karşı bir tutkusu vardı. Araba kullanma, uçak kullanma, tekne kullanma oyunlarını seviyordu. Bu deneyimleri onu hayal dünyasında farklı yerlere götürür, farklı maceralar yaşamasını sağlardı.

Bir gün, bir uçak simülasyon oyunu indirmişti. Oyunu oynamaya başladığında gözleri parladı. Uçakları kontrol etmek, havalimanlarına inip kalkmak, hatta bazen gerçek pilotların yaşadığı heyecanları yaşamak gerçekten onu büyülüyordu. Oyunda uçağın içini görebiliyordu, uçak kokpitindeydi. Uçağı kalkış pistine götürdü. Yolculara anons geçiyormuş gibi yaptı, günaydın beyler, hanımefendiler ve sevgili çocuklar.

Ben pilotunuz Berkan Kaya, ikinci pilot arkadaşım Ali Yalı ve kabin görevlisi arkadaşımız Meltem Yalçın ile birlikte uçağımız 777 sefer sayılı uçağımıza hoş geldiniz, diye seslendi. Kendisini pilot gibi hissediyordu, hem hayalinde canlandırıyor hemde bir yandan uçakta anonslar geçiyordu. Anneside oğlu oyun oynarken ona meyve getirmişti, Berkan’a oğlum hadi meyveni ye birazdan yürüyüşe çıkacağız birlikte dedi. Berkan hızlıca portakal ve mandalinaları yedi. Yürüyüş için sahile gideceklerdi. Odasında düzenli katlamış olduğu kıyafetlerini aldı ve giydi. Bugün gömlek ve pantolon giymek istemişti.

Annesi ile birlikte sahile gelmişlerdi, bu sahilde yatların ve teknelerin parkedebileceği yerlerde bulunuyordu. Yürüyüş yaparken bir yandanda yatları ve teknekleri inceliyordu. Kendi tekne oyununu yapabileceği fikri aklına geldi, teknesi denizde gidecekti ve tekne içinde balık tutulabilecekti.

Annesine fikrini anlattı annesi çok beğendi. Eve geçince Berkan bilgisayarına oturdu ve araştırmaya başladı artık internette basit programlar ve yapay zeka ile kodlar bulup yazabiliyordu. Gerekli programları babasının yardımı ile indirdi ve internette videolar izleyerek bir kaç gün içinde kendi basit tekne oyunun yaptı.

Oyun ilk açıldığında küçük bir tekne ile başlıyordu ve ekranda gözüken analog yardımı ile tekneyi hareket ettirip bu tekne ile denize açılıp içindeki balık ağını ekranda gözüken tuşa basarak atıyor, balıkları yakalıyor, daha sonrada limana yaklaşıp balıkları teslim edebiliyordu.

Okulda arkadaşlarına ve çevresinede gösterdi. Herkes Berkanı tebrik etti. Berkan’ın artık hayali daha geniş çaplı oyunlar yapmak ve bu oyunları insanlara tanıtmaktı. Kendisinde oyun geliştirme tutkusu oluşmuştu. Üniversite hayatını ve kariyerini bu yönde yapmak istiyordu. Ailesi bu doğrultuda ona yön gösteriyordu.

Bir gün Afra’nın babası, kızına büyük bir sürpriz yapmak için mahalledeki pet shop’tan iki tane sevimli civciv almış. Afra, kendi elleriyle minik elbiseler dikerken, civcivlere adlarını da koymuş: Pembiş ve Çimen.

Afra civcivlerin elbiselerini rengarenk kumaşlardan yaptı. Tatlı civcivleri için minik toka ve kurdelede yaptı . Babası kızının yaratıcılığına hayran kaldı. Pembiş ve Çimen, giydikleri özel elbiselerle adeta minik modacıların ilgisini çekmişti. Afra’nın arkadaşları, bu sevimli civcivleri görüp babalarından aynılarını istemeye başlamışlar.

Babalar, kızlarına bu sevimli sürprizi yapmak için kendileride çocuklarına civciv almış. Mahalledeki üç arkadaş, civcivleriyle birlikte bir araya gelip birçok eğlenceli aktivite düzenlemeye karar vermişler. İlk önce, küçük bir su parkı yaparak civcivlerini su kaydırağından kaydırmışlar, serinletmişler. Renkli balonlar arasında oyunlar oynatıp, küçük yüzme havuzlarına sokmuşlar.

Civcivler, suyun içinde sevimli yüzgeçleriyle oynarken Afra arkadaşlarıyla etrafa neşe saçmışlar. Sonra birlikte evcilik oynamışlar; minik evler yapmış, oyuncak mobilyalar kullanmışlar. Afra ve arkadaşları, Pembiş ve Çimen’e küçük evcil hayvanlar gibi davranarak, onlarla sevimli bir oyun dünyası kurmuşlar. Civcivler, sahiplerinin sevgi dolu ilgisiyle çok mutlu olmuşlar. Bir gün, Afra’nın babası da bu eğlenceli oyunlara katılmış.

Birlikte minik bir piknik düzenleyip, civcivlere özel hazırladıkları yemleri paylaşmışlar. Babalar, kızlarının yaratıcılıklarına hayran kalmış, böylece aileler arası bağları daha da güçlenmiş. Her gün birbirinden renkli ve eğlenceli aktivitelerle geçen zaman, Pembiş ve Çimen’in, Afra ve arkadaşlarının hayatında unutulmaz birer dost olduğunu göstermiş. Birlikte geçirdikleri günler, güzel anılarla dolu bir masalın başlangıcı olmuş.

Ocak ayının soğuk sabahında, Melih’in okulu tatile girmişti. Melih, sabah kahvaltısını yapar yapmaz, pencereden bakarak gece boyunca düşen karın güzellikleriyle karşılaştı. Dışarıdaki sokaklar beyaz bir örtüyle kaplanmış gibiydi. Melih’in yüzünde bir gülümseme belirdi; çünkü bu, mahalle arkadaşlarıyla eğlenceli bir gün geçirme fırsatı demekti.

Hemen dışarı çıkıp mahallesindeki Sedat, Atakan, Soner ile bir araya geldi.Kankaları ile kar topu fırlatmaları için mükemmel bir gün gelmişti. Melih, karları elinde yuvarlayarak mükemmel kar topları yapmaya başladı. Arkadaşlarına karşı başarılı fırlatmalar gerçekleştirdi ve onlar da karşı vererek, kartopu atmaya geçtiler. Kardan yapılmış siperler arkadaş gruplarını ayıran sınırları belirledi.

Zamanla, Melih ve arkadaşları kar topu savaşından yoruldular. Ancak anneleri, dışarıda eğlenceli zaman geçiren çocuklarına sürpriz bir lezzet hazırlamıştı. Çikolatayı ekmeğe sürmüş, sıcacık içeceklerle birlikte onlara ikram etti. Soğuktan üşüyen elleri, annelerinin hazırladığı sıcak içeceklerle ısındı. Sonra, karnını doyuran çocuklar, kardan adam yapma fikrini ortaya attılar. Ellerindeki kar topçuklarını birleştirerek büyük bir kardan adam oluşturdular. Her biri kardan adama kendine özgü bir isim verdi. En büyük kar topu başa “Karlı Kral”, orta boyuttaki kar topu ortaya “Soğuk Şövalye”, en küçük kar topu ise alt kısmına “Buzlu Prens” adını aldı.

Mahalledeki diğer çocuklar, Melih’in grubunun yaptığı kardan adamları görünce onlar da kendi kardan adamlarını yapma fikrini benimsediler. Kısa sürede, mahallede birbirinden güzel ve yaratıcı kardan adamlar ortaya çıktı. Mahalle, kışın sihirli atmosferi içinde birbirinden renkli ve eğlenceli kardan adamlarla süslendi.

Arkadaşlarının birlikte geçirdikleri bu eğlenceli gün, kış mevsiminin sihirli anıları arasında yerini aldı. Melih ve arkadaşları, kardan adamlarıyla birlikte geçirdikleri bu güzel günü, her kış geldiğinde bir araya gelip hatırlayacaklarına emin oldular.

Bir gün, güneşli bir havada, Yağız ve Yağmur okuldan arkadaşlardı. Anneleri birbirlerini tanıyordu ve çocuklar da birlikte vakit geçirmeyi çok seviyorlardı. Bir gün, okuldan çıktıktan sonra anneleriyle birlikte, ormana piknik yapmaya gittiler.

Evden, anneleri tarafından hazırlanan lezzetli bir piknik sepetiyle yola çıktılar. Sepette domates, zeytin, peynir, taze ekmek ve termos içinde annelerinin getirdiği sıcacık çay vardı. Ormana vardıklarında, güzel bir açıklıkta güneşin altında piknik örtülerini serdiler.

Yağız ve Yağmur, lezzetli yiyeceklerin tadını çıkarırken, etraflarında kuşların cıvıltısını dinleyerek sohbet etmeye başladılar. Ardından, anneleriyle birlikte pop şarkıları söylemeye başladılar. Ormanın içinde yankılanan neşeli şarkılar, etraflarındaki doğayla mükemmel bir uyum içindeydi.

Piknik alanında biraz şarkı söyledikten sonra, çocuklar top oynamaya karar verdiler. Top oynadıktan sonra ağaçları incelediler, ağaçlardan düşen kozalakları topladılar annelerine getirdiler. Anneleri küçükten büyüğe kozalakları sıraladı ve kozalakları evde boyayalım dediler. Hem eğlenceli vakit geçiriyorlar hem de birbirleriyle daha iyi arkadaş oluyorlardı. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan, gün batımına yaklaştıklarını fark ettiler.

Sonunda, güzel bir günün ardından, anneleriyle birlikte ormandan ayrıldılar. Yorgun ama mutlu bir şekilde eve döndüler. Yağız ve Yağmur, hem eğlenceli anılar biriktirmiş, hem de birbirleriyle olan dostluklarını daha da pekiştirmişlerdi.Eve gittiklerinde yaşadıkları güzel günü düşündüler kaç tane kozalak topladıklarını sayarak uykuya daldılar, hemen yarın olsun istiyorlardı çünkü hem birbirlerini göreceklerdi hemde okulu ve dersleri çok seviyorlardı. Bu güzel gün, onların hayatında güzel bir anı olarak kaldı.