Bir varmış, bir yokmuş… Yemyeşil ağaçların gökyüzüne değdiği, neşeli kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı “Fındık Kabuğu Ormanı”nda, Pofuduk adında, kuyruğu kendinden büyük, sevimli mi sevimli bir sincap yaşarmış. Pofuduk’un en sevdiği şey, elinden hiç düşürmediği, pırıl pırıl parlayan “Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu”ymuş. Bu palamudun ekranında rengarenk oyunlar oynar, komik videolar izler, başını kaldırıp etrafına bakmaya fırsat bile bulamazmış.
Bir sabah, Pofuduk’un ailesi büyük bir heyecanla uyanmış. “Hadi Pofuduk, hazırlan! Bugün Mavi Göl Kıyısı’na tatile gidiyoruz!” demiş annesi. Pofuduk, gözlerini Sihirli Palamut’tan ayırmadan, “Tamam anne, bavulumu hazırladım,” demiş ama aslında tek hazırladığı, palamudunun şarj aletiymiş. Yolculuk başladığında, araba kıvrımlı yollardan, çiçekli tepelerden, şırıl şırıl akan nehirlerin yanından geçmiş. Ama Pofuduk bunların hiçbirini görmemiş. O sadece palamudundaki zıplayan top oyununa odaklanmış. Babası, “Bak Pofuduk, şu bulut tıpkı bir file benziyor!” demiş, ama Pofuduk sadece “Hı-hı,” diyerek başını sallamış.
Sonunda Mavi Göl Kıyısı’na varmışlar. Göl, güneşin altında binbir pırıltıyla parlıyormuş. Kumlar yumuşacık, hava mis gibi çam kokuyormuş. Pofuduk, göl kenarındaki iskeleye koşmuş ama amacı manzaraya bakmak değilmiş; orada Wi-Fi çekip çekmediğini kontrol edecekmiş. Tam o sırada, iskelenin ıslak tahtasında ayağı kaymış ve “Lop!” diye bir ses duyulmuş. Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu, Pofuduk’un elinden kayıp gölün serin sularına düşmüş! Palamut bir-iki baloncuk çıkarıp derinlere gömülmüş.
Pofuduk’un dünyası başına yıkılmış. “Hayır! Oyunlarım, videolarım, her şeyim gitti!” diye ağlamaya başlamış. O kadar üzgünmüş ki, tatilin bittiğini düşünmüş. Tam o sırada, yanında yavaşça yürüyen, sırtında yosun tutmuş kocaman bir kabuk taşıyan yaşlı Kaplumbağa Tonton belirmiş. Tonton, bilge gözleriyle Pofuduk’a bakmış. “Neden bu kadar üzgünsün küçük dostum? Tatil daha yeni başlıyor,” demiş sakin bir sesle. Pofuduk, burnunu çekerek olanları anlatmış.
Kaplumbağa Tonton gülümsemiş. “Biliyor musun Pofuduk,” demiş, “Bazen en güzel ekran, kendi gözlerimizdir. Ve en eğlenceli oyunlar, parmaklarımızın ucunda değil, şu kumların arasında, suyun serinliğinde saklıdır. Gel, sana gerçek bir macera göstereyim.” Tonton, Pofuduk’u kumsala götürmüş. Önce birlikte ıslak kumlardan kocaman bir kale yapmışlar. Pofuduk, kumun parmaklarının arasındaki gıdıklayıcı hissini ilk defa fark etmiş. Sonra göle girip minik balıklarla kovalamaca oynamışlar. Suyun serinliği Pofuduk’u ferahlatmış.
Akşam olduğunda, diğer hayvan çocuklar ateş böceklerinin peşinden koşarken Pofuduk da onlara katılmış. Hiçbir ekranda olmayan, gerçek ve canlı ışıkları yakalamaya çalışmak o kadar eğlenceliymiş ki! Pofuduk o gün, rüzgarın sesini dinlemiş, güneşin batarken gökyüzünü nasıl turuncuya boyadığını izlemiş ve yeni arkadaşlarıyla kahkahalar atarak oynamış.
Gece olup yatağına yattığında, Pofuduk gözlerini kapatmış. Zihninde palamudundaki oyunlar değil, o gün yaşadığı gerçek anılar canlanmış: Kumdan kalenin kulesi, balıkların gümüş pulları, ateş böceklerinin dansı… Pofuduk, “Tonton haklıymış,” diye düşünmüş. “Gerçek dünya, ekrandaki dünyadan çok daha renkli ve heyecanlıymış.” O gece, Pofuduk hayatının en huzurlu uykusunu uyumuş. Ertesi gün ve tatilin geri kalanında, Pofuduk Sihirli Palamut’u hiç aramamış. Çünkü artık biliyormuş ki, en güzel anılar ekrana değil, kalbe kaydedilirmiş.
Çocukların telefon alışkanlığı veya diğer alışkanlıkları hakkında hazırlanan en kaliteli uyku masalları için tıklayıp diğer masallara ilerleyebilirsiniz.