Bir varmış, bir yokmuş… Kocaman, yaşlı bir çınar ağacının gövdesindeki en sıcak, en güvenli kovukta Pıtır adında, burnu fındık gibi küçük, dikenleri ise henüz yumuşacık bir kirpi yavrusu yaşarmış. Pıtır’ın dünyası, annesinin mis gibi kokan kucağı ve babasının güven veren güçlü kollarıymış. Sabahları annesi onu burnunun ucundan “Pırt!” diye öper, babası ise sırtındaki dikenleri nazikçe tararmış. Pıtır için en güzel oyun, akşamları ailesiyle birlikte “Kocaman Sarılma Yumağı” olmaktı. Üçü birbirine sıkıca sarılır, sevgi dolu bir top gibi olurlardı.
Pıtır, kovuğun kapısından dışarıdaki “Güneşli Çayır”a bakmayı çok severdi. Orada rengarenk çiçekler rüzgarda dans eder, kelebekler pır pır uçuşurdu. Ama Pıtır, o kocaman dünyaya adım atmaya biraz çekinirdi. “Ya kaybolursam? Ya kimse benimle oynamazsa?” diye düşünür, hemen annesinin bacağına sarılırdı. Annesi, Pıtır’ın yumuşak dikenlerini okşar, “Merak etme minik Pıtır,” derdi. “Bizim sevgimiz her zaman seninle. O sevgi, seni koruyan görünmez bir pelerin gibidir. Nereye gidersen git, biz kalbindeyiz.” Babası da eklerdi: “Ve dışarıda senin gibi oyun oynamayı bekleyen bir sürü yeni arkadaş var.”
Bir sabah, güneş her zamankinden daha parlak doğmuş. Pıtır, içinde minik bir cesaret kıpırtısı hissetmiş. Annesi ona “Sihirli Sevgi Öpücüğü”nü vermiş, babası da “Cesaret Patisi” ile omzuna dokunmuş. Pıtır, “Pıtır, pıtır, pıtır…” diyerek küçük adımlarla kovuktan çıkmış. Çimlerin gıdıklayıcı hissi çok hoşuna gitmiş.
Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına, kulakları kendinden büyük, bembeyaz bir şey zıplayarak çıkmış: “Zıp! Zıp! Zıp!” Bu, Zıpzıp Tavşan’mış. Pıtır birden korkmuş ve hemen kendini “top” yapmış. Dikenlerini çıkarıp beklemiş. Zıpzıp Tavşan merakla yaklaşmış, burnunu uzatıp koklamış. “Merhaba! Sen ne tatlı bir topsun,” demiş neşeyle. “Benim adım Zıpzıp. Seninle zıplama yarışı yapalım mı?” Pıtır, Zıpzıp’ın sesindeki sıcaklığı duyunca yavaşça açılmış. Minik burnunu göstermiş. “Ben zıplayamam ki,” demiş fısıldayarak. “Ama çok güzel yuvarlanırım!”
Zıpzıp Tavşan kahkahalarla gülmüş. “O zaman sen yuvarlan, ben zıplayayım!” demiş. Böylece Pıtır “yuvarlana yuvarlana”, Zıpzıp ise “zıplaya zıplaya” çayırda oynamaya başlamışlar. Pıtır o kadar eğleniyormuş ki, korkusunu tamamen unutmuş.
Oyun oynarken, bir çiçek yaprağının üzerinde ters dönmüş, çaresizce bacaklarını sallayan kırmızı, benekli bir şey görmüşler. Bu, Uğur Böceği Uğurcan’mış. “İmdat! Dönemiyorum!” diye bağırıyormuş. Pıtır hemen yuvarlanarak yanına gitmiş. Yumuşak burnuyla Uğurcan’ı nazikçe itip düzeltmiş. Uğurcan, “Oh, çok teşekkür ederim kahraman kirpi!” demiş. “Benim adım Uğurcan. Siz ne kadar iyi arkadaşlarsınız.”
O gün üç yeni arkadaş, güneş batana kadar saklambaç oynamışlar, çiçeklerin kokusunu içine çekmişler ve birbirlerine en komik hikayelerini anlatmışlar. Pıtır, kalbinin neşeyle dolduğunu hissetmiş.
Akşam olup hava serinlemeye başladığında, Pıtır eve dönme vaktinin geldiğini anlamış. Yeni arkadaşlarına, “Yarın yine oynayalım mı?” diye sormuş. Zıpzıp kulaklarını sallamış, Uğurcan ise “Vızzz!” diye uçarak onaylamış.
Pıtır, Koca Çınar’ın kovuğuna döndüğünde anne ve babası onu kapıda bekliyormuş. Pıtır koşarak onlara sarılmış. O gün yaşadığı her şeyi, Zıpzıp’ı, Uğurcan’ı, nasıl yuvarlandığını ve nasıl yardım ettiğini bir çırpıda anlatmış. Annesi ve babası gururla Pıtır’a bakmışlar. O gece, Kocaman Sarılma Yumağı olduklarında Pıtır anlamış ki; ailesinin sevgisi ona cesaret vermiş ve o cesaretle harika arkadaşlar bulmuş. Pıtır, hem ailesine hem de arkadaşlarına sahip olduğu için dünyanın en şanslı kirpisiymiş. Ve mışıl mışıl, mutlu rüyalara dalmış.
Bebek masalları kategorimizi ziyaret ettiniz mi? Etmediyseniz hemen keşfedin.