Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil dağların eteklerinde kurulmuş şirin bir kasabada, adı gibi içi de pırıl pırıl olan iyi kalpli bir kız yaşarmış. Herkes ona yardımseverliğinden ötürü sevgiyle yaklaşırken, evdeki iki üvey kardeşinin bencilliği yüzünden o, gün boyu evin tüm işleriyle koşturmak zorunda kalırmış. Üvey kardeşler zamanlarını sadece süslenip eğlenerek geçirirken, o; evdeki minik kediye bakar, bahçedeki solmaya yüz tutmuş çiçekleri sular ve kasabadaki yaşlı komşuların yükünü taşırmış.

Kasabada her yıl geleneksel olarak düzenlenen büyük bir “Dostluk ve Paylaşım Şenliği” yaklaşmaktaymış. Bu şenliğe katılan herkes, doğaya ve insanlığa yaptığı en güzel iyiliği sergiler, kasabanın en cömert ve şefkatli kalbi seçilirmiş. Üvey kardeşler şenliğe gitmek için pahalı kumaşlardan dikilmiş parlak elbiseler hazırlatmışlar, ancak kasabaya hiçbir iyilik yapmadıkları için içleri boşmuş. İyi kalpli kızımız ise eski, yamanmış kıyafetiyle bile olsa oradaki insanlara yardım etmeyi, sokak hayvanlarını sevindirmeyi çok istermiş.

Şenlik gecesinden önceki akşam, mutfakta yorgunluktan iç çekerek dinlenirken, evin penceresinden süzülen bilge bir doğa perisi belirmiş. Peri, onun gizli fedakârlıklarını, sabrını ve saf sevgisini yakından tanırmış. Elindeki ışıltılı değneği hafifçe sallayarak, “Sevgili çocuğum,” demiş şefkatle, “Gerçek güzellik ve parlaklık dış görünüşte değil, başkalarının hayatına kattığın sevgidedir. Senin bu özverili kalbin, en görkemli süslerden çok daha değerlidir.” Peri, ona doğanın renklerinden oluşan zarif bir önlük ve parıl parıl parlayan rahat ayakkabılar armağan etmiş.

Şenlik alanına varan iyi kalpli kız, gösterişli kıyafetlerle gezenlerin aksine, hemen işe koyulmuş. Üşüyen çocuklara battaniye dağıtmış, kaybolan sevimli bir köpeği yuvasına ulaştırmış ve oradaki herkesin yüzünü güldürmüş. Şenliğin sonunda kasabanın bilge büyüğü, en büyük iyiliği ve sevgiyi paylaşanın o olduğunu ilan etmiş. Gece yarısı evine dönerken telaşla koşan kızın ayağındaki parıltılı ayakkabılardan biri taş yola düşmüş.

Ertesi gün bilge lider, o eşsiz ayakkabının sahibini bulmak için tüm kasabayı dolaşmış. Ayakkabı, yalnızca karşılıksız iyilik yapan saf bir kalbin ayağına tam uyuyormuş. Sonunda gerçeği öğrenen herkes onun ne kadar özel ve değerli bir insan olduğunu anlamış. Üvey kardeşler de başkalarına yardım etmenin ne kadar huzur verici olduğunu fark ederek bencilliklerinden vazgeçmişler.

O günden sonra kasabada sevgi, yardımlaşma ve adalet her şeyin önüne geçmiştir. İçindeki iyiliği ve saflığı hiçbir zaman kaybetmeyen bu güzel kızın hikâyesi, dilden dile dolaşarak unutulmaz bir Kalplerin Işığındaki Külkedisi Masalı olarak nesilden nesile aktarılmıştır.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, ağaçların gökyüzüne değdiği yemyeşil bir ormanın tam kalbinde çok yüksek bir kule varmış. Bu kulede, güneş ışığı gibi parlayan altın sarısı, upuzun saçları olan tatlı bir kız yaşarmış. Çoğu kişi bunun klasik bir Rapunzel masalı olduğunu düşünebilir ama bizim Rapunzel’imiz kulede oturup canının sıkılmasını beklemek yerine, bütün gününü ormandaki dostlarına yardım ederek geçirirmiş.

Rapunzel’in kulesinin penceresine her sabah minik kuşlar, sevimli sincaplar ve meraklı kelebekler gelirmiş. Rapunzel onlara şarkılar söyler, upuzun ve yumuşacık saçlarıyla onlara rüzgardan korunacakları küçük sığınaklar yaparmış.

Bir gün ormanda çok şiddetli, soğuk bir rüzgar esmiş. Rüzgar o kadar güçlüymüş ki, minik hayvanların ağaçlardaki yuvaları sarsılmış, yavrular çok üşümüş. Ormandaki anne sincap ve anne kuş çaresizce Rapunzel’in penceresinin altına gelip yardım istemişler.

Rapunzel hiç düşünmeden o altın sarısı, güçlü ve upuzun saçlarını kule penceresinden aşağıya doğru sarkıtmış. “Korkmayın minik dostlarım!” diye seslenmiş. “Saçlarıma tutunup sıcak odama tırmanabilirsiniz!”

Minik sincaplar, yavru tavşanlar ve kuşlar, Rapunzel’in pırıl pırıl parlayan sıcacık saçlarına tutunarak güvenle kuleye tırmanmışlar. Rapunzel onları şefkatle içeri almış, onlara taze orman meyveleri ikram etmiş ve fırtına dinene kadar onlara en güzel ninnileri söylemiş. O gün ormandaki herkes anlamış ki; bizi farklı veya sıradışı yapan özelliklerimiz, iyilik için kullanıldığında dünyadaki en sihirli güce dönüşürmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri sahip olduklarını iyilik için kullananların başına, biri yardımlaşmayı hiç unutmayanların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyen güzel çocukların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Masmavi derelerin neşeyle şırıldadığı, çilek kokulu kocaman bir ormanda Minik Kirpi Çıtçıt yaşarmış. Çıtçıt’ın sırtındaki dikenler diğer kirpilerinkine hiç benzemezmiş; pamuk gibi yumuşacık, ipek gibi pürüzsüzmüş. Akşam olup güneş turuncu bir portakal gibi tepelerin ardına saklanırken ormandaki bütün canlılar esnemeye başlarmış. Rüzgâr ağaçların yapraklarına tatlı ninniler fısıldar, minik kuşlar yuvalarında kanatlarını toplayıp uykuya hazırlanırmış.

Ama o akşam Çıtçıt’ın gözleri bir türlü kapanmak bilmiyormuş. Yumuşacık yosunlardan yapılmış yatağında bir o yana dönmüş, bir bu yana dönmüş. Minik burnunu havaya kaldırıp koklamış; oda mis gibi lavanta kokuyormuş ama uykusu gelmiyormuş.

Tam o sırada pencerenin kenarına kocaman, yuvarlak gözleriyle Minik Baykuş Ugu konmuş. Ugu, başını hafifçe yana eğip sakin ve kısık bir sesle sormuş: “Gözlerin neden parıl parıl parlıyor Çıtçıt? Ormanın üzerini lacivert bir uyku örtüsü kapladı bile.”

Çıtçıt yorganını burnuna kadar çekip iç çekmiş: “Yatağım çok rahat Ugu ama rüyalar ülkesine giden yolu bir türlü bulamıyorum. Göz kapaklarım ağırlaşmıyor.”

Ugu gülümsüş. Kanatlarını sessizce açıp, “Sana rüya perisinin üç tatlı kuralını anlatmamı ister misin?” demiş. Çıtçıt merakla kulaklarını dikmiş.

“Birinci kural,” diye fısıldamış Ugu. “Gökyüzündeki en parlak yıldızı seçmek ve ona içinden sessizce iyi geceler dilemek.”

Çıtçıt hemen pencereden gökyüzüne bakmış. Orada, gümüş gibi parlayan tombul bir yıldız görmüş. İçinden, ‘İyi geceler parlak yıldız,’ demiş. Bunu söyler söylemez minik kirpinin ağzı kocaman açılmış: “Huuu-aaaa…” İlk uykucu esnemesi gelip geçmiş bile!

“İkinci kural,” diye devam etmiş Ugu, dalın üstünde yavaşça sallanarak. “Bugün seni en çok mutlu eden şeyi hatırlamak ve kalbine koymak.”

Çıtçıt gözlerini kısıp düşünmüş. Sabah renkli kelebeklerle oynamıştı, öğlen de annesiyle birlikte tatlı böğürtlenler toplamıştı. Böğürtlenlerin tadını ve annesinin sıcacık sarılışını hatırlayınca kalbi huzurla dolmuş, omuzları rahatlamış. Bir kez daha esnemiş: “Huuuaaah…” Bu esneme öyle tatlıymış ki, yanından geçen minik bir uğur böceği bile esnememek için kendini zor tutmuş.

“Ve üçüncü kural,” demiş Ugu. Sesi artık bir ninni kadar yumuşak ve derinden geliyormuş. “Üç kere derin nefes alıp ormanın uyku sesini dinlemek.”

Tam o anda odanın içine sarı sarı parıldayan Ateşböcekleri süzülmüş. Çıtçıt’ın yatağının etrafında sakin bir çember kurup hafifçe ışıldamışlar. Dışarıdaki ılık rüzgâr da ağaçların yapraklarını sallamış: Hışııır, hışııır, uyu güzel dostum, uyu mışıl mışıl…

Çıtçıt burnundan derin bir nefes almış, bacaklarını karnına doğru çekip kendini yumuşacık yatağına bırakmış. Artık göz kapakları minik bir tüy kadar ağırlaşmış.

“Ugu…” diye mırıldanmış Çıtçıt, sesi neredeyse fısıltıya dönüşmüş. “Sanırım rüya perisi geldi. Bulutların üzerinde pembe çiçekler görüyorum…”

Ugu kanadıyla ona usulca el sallamış: “İyi uykular tatlı Çıtçıt, en güzel rüyalar senin olsun.”

Çıtçıt gözlerini kapatmış; nehirlerin şarkı söylediği, gökyüzünün yıldızlarla kaplandığı masal gibi bir uykuya dalmış. Ay dede gökyüzünden gülümseyerek bütün ormanı şefkatle sarmış.

Şimdi sıra sende küçük rüya yolcusu. Yorganını boynuna kadar çek, derin bir nefes al ve gözlerini kapat. Yıldızlar bu gece senin tatlı rüyalarını beklesin. İyi uykular…

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, İstanbul’un masmavi sularına bakan kocaman bir sarayda, çok sevgi dolu bir kral ve onun göz bebeği olan neşeli bir prenses yaşarmış. Kral, kızını o kadar çok severmiş ki, onun ayağına ufacık bir taş değmesinden bile çok korkarmış.

Günlerden bir gün kral, kızını dışarıdaki her türlü tehlikeden korumak için denizin tam ortasındaki minik bir kayalığın üzerine, bembeyaz taşlardan harika bir kule yaptırmış. Etrafı sularla çevrili bu güvenli yere de “Kız Kulesi” adını vermiş.

Prenses bu kulede yaşamaya başlamış. Gündüzleri pencereden martılara simit atar, yakamozlarla arkadaşlık eder, denizde zıplayan yunuslarla uzaktan oyunlar oynarmış. Ama günler geçtikçe canı sıkılmaya başlamış. Ormanlarda koşmayı, çimenlere uzanmayı ve diğer çocuklarla saklambaç oynamayı çok özlemiş.

Prensesin doğum gününde, saraydan ona hediye olarak kocaman bir sepet taze üzüm ve incir gelmiş. Prenses sepeti açtığında, yaprakların arasından korkunç bir şey yerine, pırıl pırıl parlayan, minicik ve sevimli bir Su Perisi çıkıvermiş!

Su perisi tatlı bir sesle, “Güzel prenses,” demiş, “Baban seni çok sevdiği için korumak istiyor. Ama gerçek sevgi birini bir kuleye saklamak değil, elinden tutup dünyayı birlikte keşfetmektir. Dışarıdaki dünya korkulacak bir yer değil, keşfedilecek kocaman bir macera!”

Prenses, perinin bu sözlerinden cesaret almış. Hemen bir kağıt kalem alıp kral babasına bir mektup yazmış. “Canım babacığım, burada çok güvendeyim ama ben dalgaların ötesindeki güzellikleri görmek, çocuklarla oynamak ve insanlara yardım etmek istiyorum. Senin sevgin beni zaten her kötülükten korur,” demiş. Mektubu da en yakın arkadaşı olan beyaz bir martıyla saraya yollamış.

Mektubu okuyan kral, kızının ne kadar büyüdüğünü, ne kadar akıllı ve cesur olduğunu anlamış. Yaptığı hatayı fark edip hemen süslü bir kayıkla gidip prensesi kulesinden almış, ona sımsıkı sarılmış.

Boş kalan Kız Kulesi’nin tepesine ise kocaman, parlak bir fener yerleştirmişler. O günden sonra Kız Kulesi, karanlık gecelerde yolunu kaybeden gemilere, “Korkmayın, doğru yoldasınız!” diyerek ışık tutan kocaman bir rehber olmuş. Prenses ise babasıyla birlikte, herkesin sevdiği, özgür ve mutlu bir hayat sürmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri cesaretle kalbinden geçenleri söyleyen prensesin başına, biri çocuklarına güvenmeyi öğrenen babaların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, uzak köylerin birinde ihtiyar anasıyla yaşayan bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın başında saçı yokmuş ama sırma gibi bir kalbi, zehir gibi bir aklı varmış.

Günlerden bir gün, Keloğlan’ın canı anasına yardım etmek istemiş. “Anacığım bütün gün çalışmaktan çok yoruluyor, ona ormandan güzel meyveler, taze mantarlar toplayayım” diyerek yola koyulmuş. Ormanın derinliklerine doğru yürürken, kuşların neşeyle şakıdığı, derelerin şırıl şırıl aktığı gizli bir vadiye gelmiş. Bir de ne görsün? Kocaman, ulu bir çınar ağacının altında, yaprakları gümüş gibi parlayan, etrafa ışık saçan mis kokulu bir çiçek duruyormuş.

Keloğlan hayranlıkla tam çiçeğe yaklaşacakken, dalların arasından bilge bir baykuş seslenmiş:

“Dur Keloğlan! O gördüğün sıradan bir bitki değil, sihirli Rüya Çiçeği’dir. Kokusu, geceleri uykusu kaçanlara en tatlı rüyaları, ormanın en güzel ninnilerini getirir.”

Keloğlan bunu duyunca çok sevinmiş. “Benim canım anam geceleri yorgunluktan gözüne uyku girmiyor, yatağında sağa sola dönüp duruyor. Bu çiçeği ona götürmeliyim!” demiş.

Fakat bilge baykuş kanatlarını çırparak onu uyarmış: “Bu çiçeği yerinden koparamazsın, toprağından ayırırsan sihri hemen bozulur. Ancak yanına oturup ona en sevdiğin şarkıyı söylersen, belki sana sihirli tohumlarından birini hediye eder.”

Keloğlan hemen bağdaş kurup parlayan çiçeğin karşısına oturmuş. Aklına küçüklüğünden beri çok sevdiği, neşeli ezgiler gelmiş. Başlamış tatlı tatlı mırıldanmaya: “Bir balık tuttum… ” diye neşeyle şarkısını söylerken, çiçek birden yapraklarını aralamış. Keloğlan’ın temiz kalbi ve güler yüzlü sesi çiçeğin çok hoşuna gitmiş. Ortasından pırıl pırıl parlayan, yıldız şeklinde minicik bir tohum yuvarlanıp Keloğlan’ın avucuna düşmüş.

Keloğlan sevinçle zıplamış, baykuşa teşekkür edip koşa koşa evinin yolunu tutmuş. Yıldız tohumunu evlerinin penceresindeki küçük toprak saksıya özenle ekmiş. O gece tohum hızla filizlenmiş ve pencerelerinde pırıl pırıl parlayan yeni bir Rüya Çiçeği açmış. Odanın içini öyle güzel, huzurlu bir koku kaplamış ki, Keloğlan’ın anası başını yastığa koyar koymaz mışıl mışıl uykuya dalmış. Rüyasında bulutların üzerinde gezindiğini, en güzel bahçelerde yürüdüğünü görmüş.

O günden sonra Keloğlan, çiçeğin çoğalan sihirli tohumlarını köydeki bütün çocuklara dağıtmış. Köyde uykusu kaçan, gece ağlayan hiçbir çocuk kalmamış. Bütün çocuklar geceleri en tatlı masalların rüyasını görüp, sabahları neşeyle uyanmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri anasını çok seven Keloğlan’ın başına, biri iyilik yapanlara yol gösteren bilge baykuşun başına, diğeri de yatağında mışıl mışıl uyuyup bu masalı dinleyen bütün güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eski zamanlarda, Uzak Doğu’nun yemyeşil ormanlarında, geçimini bambu keserek sağlayan yaşlı ve iyi kalpli bir adam yaşarmış. Karısıyla birlikte sakin bir hayat süren bu adamın en büyük üzüntüsü, hiç çocuklarının olmamasıymış.

Bir gün ormanda çalışırken, etrafındaki bambulardan birinin içinden pırıl pırıl, altın rengi bir ışık saçıldığını fark etmiş. Merakla yaklaşıp bambuyu dikkatlice kestiğinde, gözlerine inanamamış. Bambunun içinde, parmak kadar küçük, dünyalar tatlısı bir kız bebek varmış!

Yaşlı adam bebeği özenle avuçlarının arasına alıp hemen eve koşmuş. Karısıyla birlikte bebeği o kadar çok sevmişler ki ona Kaguya, yani “Işıldayan Gece” adını vermişler.

Kaguya sıradan bir bebek değilmiş. O, bambuların büyüdüğü kadar hızlı büyümüş ve kısa sürede etrafına neşe saçan, çok güzel genç bir kız olmuş. Üstelik Kaguya eve geldiğinden beri yaşlı adam ormana her gittiğinde bambuların içinde altınlar bulmaya başlamış. Aile, hem zengin hem de çok mutluymuş.

Kaguya’nın eşsiz güzelliğini duyan krallar, prensler ve şövalyeler uzak diyarlardan gelip onunla evlenmek istemişler. Ancak Kaguya, onlardan bulunması imkansız olan ejderha boynuzu taşı ya da sihirli ateş faresi kürkü gibi hediyeler isteyerek hepsini nazikçe geri çevirmiş. Çünkü Kaguya’nın kalbinde kimseye söyleyemediği bir hüzün varmış.

Günler geçtikçe, Kaguya geceleri gökyüzündeki dolunaya bakıp sessizce ağlamaya başlamış. Yaşlı anne ve babası dayanamayıp ona nedenini sorduğunda, Kaguya gözyaşları içinde gerçeği anlatmış:

“Anneciğim, babacığım… Ben aslında bu dünyadan değilim. Benim gerçek evim Ay’da. Siz bana çok iyi baktınız ama yakında Ay perileri beni almaya gelecek ve gökyüzüne dönmek zorundayım.”

Yaşlı çift bu duruma çok üzülmüş. Onu korumak için dolunay gecesi evin etrafına muhafızlar dizmişler. Ancak Ay en parlak halini aldığında, gökyüzünden inen sihirli, gümüş bir ışık hüzmesi bütün muhafızları nazikçe uyutmuş. Ay’dan gelen periler, ışıktan bir arabayla Kaguya’yı almaya gelmişler.

Kaguya, kendisini sevgiyle büyüten dünya ailesine son kez sımsıcak sarılmış. Onlara sevgi dolu bir mektup bırakmış ve ışıktan arabasına binerek yıldızların arasına, evine doğru yükselmiş.

O günden sonra yaşlı adam ve karısı, her dolunay çıktığında gökyüzüne bakıp gülümsemişler. Ay’ın o parlak ışığının, güzel kızları Kaguya’nın onlara gönderdiği bir sevgi mesajı olduğunu bilerek, kalplerinde hep onun sevgisiyle yaşamışlar.

İyi uykular çocuklar.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yanakları elma gibi kırmızı, teni pamuk gibi bembeyaz, saçları ise gece gibi simsiyah olan çok tatlı bir kız yaşarmış. Adı Pamuk Prenses’miş.

Çoğu masalda prenseslerin kocaman şatolarda oturup bütün gün süslendiği anlatılır. Ama bizim Pamuk Prenses’imiz biraz farklıymış! O, sarı ve mavi renkli güzel elbisesini giyer ama şatoda oturmak yerine hemen ormana koşarmış. En sevdiği şey toprağa dokunmak, çiçekleri koklamak ve ağaçların arasındaki gizemli patikaları keşfetmekmiş. Bu yüzden dizlerinde hep birazcık çamur, saçlarında ise mutlaka küçük bir papatya olurmuş.

Bir gün Pamuk Prenses ormanın derinliklerinde dolaşırken, sarmaşıklarla kaplanmış, minicik ve çok şirin ahşap bir kulübe bulmuş. Kulübe uzun zamandır boşmuş ve birazcık dağınıkmış. Pamuk Prenses, “Burası ormandaki minik hayvanlar için harika bir yuva olabilir!” diye düşünmüş. Kollarını sıvamış, şarkılar söyleyerek camları silmiş, yerleri süpürmüş ve bahçeye rengarenk çiçek tohumları ekmiş.

Onun o güzel sesini ve neşesini duyan orman hayvanları yavaş yavaş kulübeye gelmeye başlamış. Tam yedi tane minik dostu olmuş: Zıpzıp bir tavşan, pofuduk kuyruklu bir sincap, meraklı bir kirpi, yavaş ama bilge bir kaplumbağa, mavi bir kuş, benekli bir yavru geyik ve maskeli tatlı bir rakun.

Pamuk Prenses ve yedi dostu her günü birlikte geçiriyormuş. Birlikte meyve topluyor, oyunlar oynuyor ve yorulduklarında o tertemiz kulübede mışıl mışıl uyuyorlarmış.

Günlerden bir gün, ormandan geçen yaşlı ve sevimli bir teyze kulübenin önünde durmuş. Pamuk Prenses ona hemen bir bardak taze kaynak suyu ve orman meyveleri ikram etmiş. Yaşlı teyze bu iyiliğe çok sevinmiş ve sepetinden pırıl pırıl parlayan, kocaman, kırmızı bir elma çıkarıp Pamuk Prenses’e hediye etmiş.

Pamuk Prenses elmayı almış ve “Ne kadar da güzel bir elma! Ama ben bunu tek başıma yersem hiç tadı çıkmaz ki,” demiş. Hemen mutfağa gidip kırmızı elmayı tam sekiz eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını kendine almış, diğer yedi parçayı da orman dostlarına dağıtmış.

İşte tam o anda harika bir sihir gerçekleşmiş! Bu elma, aslında “Paylaşım Elması”ymış. Elmayı dostlarıyla paylaştığı an, kulübenin etrafındaki topraktan aniden gümüş ve altın rengi ışıklar saçan, daha önce hiç görülmemiş güzellikte sihirli çiçekler açmaya başlamış. Ormanın her yeri mis gibi bir kokuyla dolmuş.

Pamuk Prenses o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Dünyadaki en güzel sihir, elimizdekileri sevdiklerimizle paylaşmakmış. Yedi minik dostuyla birlikte, o sihirli bahçenin içinde sonsuza kadar mutlu, neşeli ve sevgi dolu bir hayat sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş; biri elindekini arkadaşlarıyla paylaşanların başına, biri doğayı ve hayvanları koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Baharın en güzel, en güneşli günlerinden biriydi. Gökyüzünde pamuk gibi beyaz bulutlar süzülüyor, ağaçlardaki kuşlar neşeyle şarkılar söylüyordu. Altı yaşındaki Elif’in kalbi ise minik bir serçe gibi pır pır ediyordu. Çünkü bugün çok ama çok özel bir gündü. Elif, arkasında iki küçük destek tekerleği olan eski bisikletiyle vedalaşmış, ona hediye edilen kıpkırmızı, yepyeni, iki tekerlekli bisikletine kavuşmuştu. Bisikletinin rengi o kadar parlaktı ki, Elif ona “Kiraz” adını vermişti. Kiraz çok güzeldi, zili “çın çın” diye harika ses çıkarıyordu ama iki tekerlek üzerinde dengede durmak Elif’e kocaman bir dağa tırmanmak kadar zor ve ürkütücü geliyordu.

Babası yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle yanına geldi ve üzerinde sarı yıldız desenleri olan pembe kaskını Elif’in başına dikkatlice taktı. “Hazır mısın bakalım benim cesur kızım?” diye sordu. Elif başını usulca salladı ama küçük elleri direksiyonu sıkıca tutarken hafifçe titriyordu. “Baba, ya dengemi kaybedip düşersem? Ya Kiraz beni taşıyamazsa?” dedi endişeli bir sesle.

Babası onun hizasına gelmek için dizlerinin üzerine çöktü ve ellerini tuttu. “Düşmek, yeni bir şey öğrenmenin en doğal parçasıdır tatlım,” dedi yumuşacık bir sesle. “Ama ben senin tam arkandayım. Seni sımsıkı tutacağım. Senin görevin sadece karşıya bakmak ve pes etmeden pedalları çevirmek. Anlaştık mı?” Elif derin bir nefes aldı ve “Anlaştık!” dedi.

Birlikte evlerinin yanındaki büyük, yemyeşil parka gittiler. Parkın yolları dümdüz ve bisiklet sürmek için harikaydı. Elif, Kiraz’ın selesine yerleşti. Babası bisikleti tam arkasından, selenin altından iki eliyle sıkıca tuttu. “Şimdi,” dedi babası, “Gözlerini karşıdaki kocaman çınar ağacından ayırma. Bir, iki, üç… Çevir pedalları!”

Elif sağ ayağıyla pedala güçlüce bastı, ardından sol ayağıyla. Bisiklet önce biraz sağa, sonra biraz sola yalpaladı. Elif korkuyla, “Bırakma baba, sakın bırakma!” diye bağırdı. Babası, “Buradayım, seni tutuyorum! Harika gidiyorsun! Sadece karşıya bak, kollarını dik tut,” diyerek arkasından koşuyor ve ona cesaret veriyordu.

Birkaç denemeden sonra Elif’in korkusu yavaş yavaş azalmaya başladı. Pedalları daha hızlı, daha ritmik çeviriyordu. Rüzgar yanaklarını serinletirken kendini çok güçlü hissetti. Neşeyle “Çın çın!” diye zilini çaldı. Babasının sesi bu kez biraz daha geriden, nefes nefese geliyordu: “Harikasın Elif, sakın durma, kuşlar gibi uçuyorsun!”

Elif, babasının kendisini hala sıkıca tuttuğuna o kadar emindi ki… Ama babası çoktan ellerini seleden çekmişti! Elif rüzgarın sesini dinlerken bir an göz ucuyla arkasına baktı. Babası tam on adım geride durmuş, kollarını havaya kaldırmış ve sevinçle ona gülümsüyordu.

“Tek başıma sürüyorum! Baba bak, kendim sürüyorum!” diye sevinç çığlıkları attı Elif. Dengesini hiç kaybetmeden, parkın sonundaki papatyalara kadar sürmeyi başardı. Sonra babasının öğrettiği gibi frenleri yavaşça sıkarak durdu.

Babası koşarak yanına geldi ve onu kucaklayıp havada döndürdü. “Gördün mü benim şampiyon kızım? Cesaretin ve inancın sayesinde başardın!” dedi gururla. Elif, kırmızı bisikleti Kiraz’a sevgiyle sarıldı. Artık iki tekerlekli bisiklet sürmek korkutucu bir dağ değil, dünyanın en eğlenceli oyunuydu.

Masalı sesli dinleyin:

Derin mavi denizlerin kıyısında, altın sarısı kumsalı olan şirin bir sahil kasabasında Can adında bir çocuk yaşardı. Can dokuz yaşındaydı. Kumdan dev şatolar yapmaya, renkli deniz kabukları toplamaya ve sahilde koşuşturmaya bayılırdı. Ancak iş denize girmeye gelince işler değişirdi. Can sadece dizlerine kadar suya girer, daha ileri gitmekten çok korkardı. Arkadaşları denizin içinde gümüş balıklar gibi süzülür, neşeyle birbirleriyle yarışırken, o kenarda oturup onları hüzünle izlerdi. İçinden hep, “Ya ayaklarım yere değmezse? Ya suyun içinde batarsam?” diye geçirirdi. Su ona koca ve ürkütücü bir bilinmezlik gibi gelirdi.

Güneşli ve pırıl pırıl bir yaz sabahı, Can yine kıyıda oturmuş ayak parmaklarıyla kumu eşelerken iç çekerek denize bakıyordu. O sırada suyun yüzeyinde, güneş ışığıyla parlayan pürüzsüz bir yüzgeç belirdi. Bu, denizlerin en sevimli, en bilge yunusu Maviş’ti! Maviş, sığ sulara doğru zarifçe yüzüp başını sudan çıkardı ve Can’a bakarak gülümsedi.

“Merhaba Can!” dedi Maviş neşeli, ıslık gibi bir sesle. “Bugün su serin ve harika, neden sen de arkadaşlarına katılıp bu güzelliğin tadını çıkarmıyorsun?”

Can başını öne eğdi. “Ben yüzme bilmiyorum Maviş. Suyun beni taşıyabileceğine inanmıyorum. Ayaklarım kumu hissetmeyince çok korkuyorum, kalbim hızla çarpıyor.”

Maviş şefkatle ona baktı. “Deniz, ona güvenen herkesi kucaklar Can. Su senin düşmanın değil, seni destekleyen bir arkadaşındır. Yüzmenin sırrı sadece nefes almak, rahatlamak ve bedeni serbest bırakmaktır. Gel, sana denizin sihrini öğreteyim.”

Can biraz tereddüt etse de Maviş’in güven veren sözlerinden cesaret alarak yavaşça suya girdi. Su göğsüne kadar geldiğinde durdu. Maviş ona ilk kuralı söyledi: “Şimdi derin bir nefes al, yanaklarını kocaman şişir ve yüzünü suya daldırıp ağzından yavaşça baloncuklar çıkar.”

Can denileni yaptı. Suya eğildi ve üfledi. Bloop, bloop, bloop! Suyun altında baloncuklar çıkarmak onu kıkırdatmıştı; korkusu biraz olsun hafifledi.

“Harika gidiyorsun!” dedi Maviş heyecanla. “Şimdi kollarını kocaman bir denizyıldızı gibi iki yana aç. Derin bir nefes al, ciğerlerini havayla doldur. Ardından ayaklarını yerden yavaşça kes ve kendini suyun kollarına bırak. Korkma, ben tam yanındayım.”

Can tüm cesaretini topladı. Derin bir nefes aldı ve ayaklarını kumdan kesti. Gözlerini sımsıkı kapatmıştı ama beklediği gibi batmadı! İçindeki hava ve suyun kaldırma kuvveti onu sihirli bir yastık gibi yüzeyde tutuyordu.

“Şimdi bacaklarını ritmikçe çırp bakalım! Kollarınla da suyu geriye doğru çek!” diye seslendi bilge yunus.

Can bacaklarını çırpmaya, kollarını suyu itmek için kullanmaya başladı. Gözlerini açtığında kıyıdan uzaklaştığını ve suyun üzerinde kendi başına ilerlediğini fark etti. Başarmıştı! Yüzüyordu! İçindeki o büyük korku tamamen uçup gitmiş, yerini tarifsiz bir özgürlük ve başarma hissi almıştı.

“Teşekkür ederim Maviş! Ben de yüzüyorum!” diye bağırdı neşeyle. Maviş havaya sıçrayıp etrafa sular saçarak onun bu zaferini kutladı. Can, o günden sonra korkularını sulara gömdü ve denizin, özgürlüğün tadını doyasıya çıkardı.