Masalı sesli dinleyin:

Güneş, yeşil tepelerin ardında yavaşça yükselirken, Çınar Orman Anaokulu’nun bahçesini neşeli bir sabah ışığı kaplamıştı. Burası sıradan beton binaların arasında değil, devasa ağaçların, rengârenk çiçeklerin ve kuş cıvıltılarının tam ortasında gerçek bir çocuk yuvasıydı.

Sabah saat dokuzda minik öğrenciler yavaş yavaş sınıfa gelmeye başladılar. Sınıfın en meraklı ve enerjik iki öğrencisi vardı: Kocaman gülümsemesiyle Deniz ve etrafındaki her şeyi büyük bir ilgiyle inceleyen minik Zeynep. Bugün, okulun bahçesinde büyük bir sürpriz onları bekliyordu; çünkü öğretmenleri Esra Hanım, günün temasını “orman dostları ve paylaşmak” olarak belirlemişti.

Deniz, sabah okul kapısından içeri girerken biraz heyecanlandı. Ancak sınıf arkadaşı Zeynep hemen yanına koştu. Elindeki sevimli pelüş sincabı Deniz’e uzatarak tatlı sesiyle, “Günaydın Deniz! Benimle oynamak ister misin?” dedi. Deniz’in yüzünde güller açtı; arkadaşının elini tuttu ve “Evet, arkadaşız!” diye neşeyle yanıt verdi.

İkili hemen ahşap oyun alanına koştular. Doğal ahşap bloklardan kocaman, eğri büğrü bir kule yapmaya başladılar:

Blokları üst üste koyarken “Tak, tak, tak!” diye sesler çıkarıyorlardı. Kule rüzgârdan ya da minik ellerin dokunuşundan devrilince, ikisi de sesli sesli kahkaha atıyorlardı: “Güm!”

Kuşluk vakti geldiğinde, öğretmenleri Esra Hanım tüm çocukları bahçedeki büyük çınar ağacının altına topladı. Minik öğrenciler yere serilen yumuşak minderlere oturdular. Bahçede gerçek bir macera onları bekliyordu: Toprakta minik adımlarla yürüyen sevimli karıncalar…

Karıncalar “Pıt, pıt, pıt” sırayla ilerliyor, arkalarından minik yaprak parçaları taşıyorlardı. Deniz ve Zeynep, ellerini dizlerine koyup karıncaların yürüyüşünü minik adımlarla taklit ettiler. “Bak Zeynep, karınca ne kadar hızlı!” diye fısıldadı Deniz.

Öğle yemeğinden sonra serbest oyun saatinde tahta salıncaklara bindiler. Rüzgâr saçlarını okşarken ikisi de gökyüzündeki serçelere bakıp neşeyle “Cik cik cik” diye seslendiler. Birlikte oynamak, paylaşmak ve sırayla salıncağa binmek onlara büyük bir mutluluk veriyordu. Arkadaşlık, el ele tutuşup birlikte gülmek demekti.

Güneş yavaşça batmaya ve akşam serinliği esmeye başladığında, miniklerin göz kapakları ağırlaşmaya başladı. Anneleri ve babaları onları kapıda karşılamak için geldiler. Deniz ile Zeynep bahçe kapısında birbirlerine sıkıca sarıldılar:

“Yarın yine aynı yerde buluşalım mı arkadaşım?” dediler. “Evet, yarın yine oynayalım!” diye el salladılar.

Evlerine gidip yumuşacık yataklarına yattıklarında, her ikisinin de kulaklarında okulun neşeli cıvıltıları, kalplerinde ise yeni arkadaşlarının tatlı hatırası vardı. Derin bir nefes alıp gözlerini kapattılar. Orman okulu, yeni dostluklar ve mutlu düşlerle dolu bir güne böylece tatlı bir “iyi geceler” dedi.

Masalı sesli dinleyin:

Derin mavi denizlerin kıyısında, altın sarısı kumsalı olan şirin bir sahil kasabasında Can adında bir çocuk yaşardı. Can dokuz yaşındaydı. Kumdan dev şatolar yapmaya, renkli deniz kabukları toplamaya ve sahilde koşuşturmaya bayılırdı. Ancak iş denize girmeye gelince işler değişirdi. Can sadece dizlerine kadar suya girer, daha ileri gitmekten çok korkardı. Arkadaşları denizin içinde gümüş balıklar gibi süzülür, neşeyle birbirleriyle yarışırken, o kenarda oturup onları hüzünle izlerdi. İçinden hep, “Ya ayaklarım yere değmezse? Ya suyun içinde batarsam?” diye geçirirdi. Su ona koca ve ürkütücü bir bilinmezlik gibi gelirdi.

Güneşli ve pırıl pırıl bir yaz sabahı, Can yine kıyıda oturmuş ayak parmaklarıyla kumu eşelerken iç çekerek denize bakıyordu. O sırada suyun yüzeyinde, güneş ışığıyla parlayan pürüzsüz bir yüzgeç belirdi. Bu, denizlerin en sevimli, en bilge yunusu Maviş’ti! Maviş, sığ sulara doğru zarifçe yüzüp başını sudan çıkardı ve Can’a bakarak gülümsedi.

“Merhaba Can!” dedi Maviş neşeli, ıslık gibi bir sesle. “Bugün su serin ve harika, neden sen de arkadaşlarına katılıp bu güzelliğin tadını çıkarmıyorsun?”

Can başını öne eğdi. “Ben yüzme bilmiyorum Maviş. Suyun beni taşıyabileceğine inanmıyorum. Ayaklarım kumu hissetmeyince çok korkuyorum, kalbim hızla çarpıyor.”

Maviş şefkatle ona baktı. “Deniz, ona güvenen herkesi kucaklar Can. Su senin düşmanın değil, seni destekleyen bir arkadaşındır. Yüzmenin sırrı sadece nefes almak, rahatlamak ve bedeni serbest bırakmaktır. Gel, sana denizin sihrini öğreteyim.”

Can biraz tereddüt etse de Maviş’in güven veren sözlerinden cesaret alarak yavaşça suya girdi. Su göğsüne kadar geldiğinde durdu. Maviş ona ilk kuralı söyledi: “Şimdi derin bir nefes al, yanaklarını kocaman şişir ve yüzünü suya daldırıp ağzından yavaşça baloncuklar çıkar.”

Can denileni yaptı. Suya eğildi ve üfledi. Bloop, bloop, bloop! Suyun altında baloncuklar çıkarmak onu kıkırdatmıştı; korkusu biraz olsun hafifledi.

“Harika gidiyorsun!” dedi Maviş heyecanla. “Şimdi kollarını kocaman bir denizyıldızı gibi iki yana aç. Derin bir nefes al, ciğerlerini havayla doldur. Ardından ayaklarını yerden yavaşça kes ve kendini suyun kollarına bırak. Korkma, ben tam yanındayım.”

Can tüm cesaretini topladı. Derin bir nefes aldı ve ayaklarını kumdan kesti. Gözlerini sımsıkı kapatmıştı ama beklediği gibi batmadı! İçindeki hava ve suyun kaldırma kuvveti onu sihirli bir yastık gibi yüzeyde tutuyordu.

“Şimdi bacaklarını ritmikçe çırp bakalım! Kollarınla da suyu geriye doğru çek!” diye seslendi bilge yunus.

Can bacaklarını çırpmaya, kollarını suyu itmek için kullanmaya başladı. Gözlerini açtığında kıyıdan uzaklaştığını ve suyun üzerinde kendi başına ilerlediğini fark etti. Başarmıştı! Yüzüyordu! İçindeki o büyük korku tamamen uçup gitmiş, yerini tarifsiz bir özgürlük ve başarma hissi almıştı.

“Teşekkür ederim Maviş! Ben de yüzüyorum!” diye bağırdı neşeyle. Maviş havaya sıçrayıp etrafa sular saçarak onun bu zaferini kutladı. Can, o günden sonra korkularını sulara gömdü ve denizin, özgürlüğün tadını doyasıya çıkardı.

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, büyük ve yeşil bir vadinin hemen kenarında, şirin bir çocuk köyü vardı. Bu köyde yaşayan iki çocuk vardı: Deniz ve Toprak. Deniz, neşeli, kıpır kıpır ve her zaman yeni fikirler üreten bir çocuktu. Toprak ise daha sakin, dikkatli ve elleriyle bir şeyler üretmeyi, tamir etmeyi çok seven bir yapıya sahipti. Onlar doğduklarından beri hiç ayrılmayan, her oyunu birlikte oynayan iki sıkı dosttu.

Yaz mevsiminin en güzel günlerinden biriydi. Gökyüzü masmavi, rüzgar ise tam uçurtma uçuracak kadar tatlı esiyordu. Deniz, köyün arkasındaki Rüzgarlı Tepe’ye bakarak iç geçirdi: “Toprak, biliyor musun? En büyük hayalim, bu tepeden gökyüzünün en yüksek yerine kadar çıkabilecek kocaman, rengarenk bir uçurtma uçurmak. Ama köydeki hiçbir uçurtma o kadar yükseğe çıkamıyor.”

Toprak dostunun omuzuna elini koydu ve gülümsedi: “Eğer bunu gerçekten istiyorsan Deniz, hazır bir uçurtma aramamıza gerek yok. Gel, elimizdeki malzemelerle bugüne kadar yapılmış en güçlü uçurtmayı birlikte inşa edelim!”

İki arkadaş hemen işe koyuldular. Herkes en iyi bildiği işi yapıyordu. Toprak, ağaçlardan topladığı ince ama esnek dalları dikkatlice yontarak uçurtmanın sağlam iskeletini kurdu. Deniz, evdeki eski renkli el işi kağıtlarını ve kumaş parçalarını bir araya getirerek uçurtmanın gövdesini tasarladı. Üzerine el boyasıyla birbirine sarılan iki çocuğun resmini çizdi.

Birlikte, uçurtmanın kuyruğu için renk renk kurdeleleri birbirine bağladılar. Kuyruk o kadar uzun ve neşeli olmuştu ki, rüzgarda adeta dans ediyordu. Uçurtma bittiğinde harika görünüyordu. Ancak çok önemli bir şeyi unutmuşlardı: Uçurtmayı tutacak olan ip çok kısaydı. Evde başka ip de kalmamıştı. İp kısa olursa, uçurtma asla o hayal ettikleri yüksekliğe, bulutların arasına ulaşamazdı. Deniz’in yüzü asıldı, neredeyse ağlayacaktı.

Onlar üzgün bir şekilde tepede otururken, köyün diğer çocukları Ebru ve Can yanlarına geldi. Ebru’nun elinde büyük bir makara kırmızı ip, Can’ın elinde ise mavi bir ip yumağı vardı. Onlar da kendi uçurtmalarını uçurmaya gelmişlerdi ama Deniz ile Toprak’ın yaptığı o devasa, harika uçurtmayı görünce hayran kaldılar.

Deniz’in üzgün olduğunu gören Ebru sordu: “Neden uçurtmanızı uçurmuyorsunuz? Çok güzel olmuş!” Toprak iç çekti: “İpimiz çok kısa, yukarılardaki güçlü rüzgara yetişemiyor.”

Ebru ve Can birbirlerine baktılar, sonra hiç tereddüt etmeden ellerindeki ipleri uzattılar. Can, “Bizim uçurtmalarımız küçük, bu kadar ipe ihtiyacımız yok,” dedi. Ebru ekledi: “Eğer iplerimizi birbirine bağlarsak, bu dev uçurtma gökyüzündeki en yüksek buluta bile dokunabilir. Hadi, birlikte uçuralım!”

Dört çocuk neşeyle iplerin uçlarını birbirine düğümlediler. Artık ellerinde upuzun, çok güçlü bir ip vardı. Deniz uçurtmayı havaya doğru tuttu, Toprak, Ebru ve Can ise ipi kavrayıp rüzgara karşı koşmaya başladılar. “Esen rüzgar, haydi rüzgar!” diye hep bir ağızdan bağırdılar.

Deniz uçurtmayı bıraktığı anda, rengarenk dev uçurtma rüzgarı arkasına aldı ve hızla yükselmeye başladı. Önce ağaçların boyunu geçti, sonra tepenin üzerindeki bulutlara ulaştı. Gökyüzünde harika bir renk cümbüşü oluşmuştu. Köydeki diğer çocuklar da evlerinden çıkıp bu muhteşem manzarayı izlemeye başladılar.

Deniz, arkadaşlarına bakarak şöyle dedi: “Bu sadece benim hayalimdi ama sizin arkadaşlığınız ve paylaşımınız olmasaydı sadece bir hayal olarak kalacaktı. Gerçek sihir uçurtmada değil, bizim dostluğumuzdaymış.”

O akşam güneş batarken, çocuklar tepede yan yana oturup gökyüzünde süzülen ortak emeklerini izlediler. Anladılar ki; hayaller ne kadar büyük olursa olsun, arkadaşlar el ele verdiğinde ulaşılamayacak hiçbir yükseklik yoktu.

Gökten üç elma düşmüş: Biri arkadaşlarıyla paylaşmayı ve yardımlaşmayı çok seven güzel çocuklara, biri her zaman dostunun elini tutan, ona destek olan sadık kalplere, biri de bu masalı dinleyip yarın oyun parkında arkadaşlarına sevgiyle sarılacak olan tatlı dinleyicilere… İyi uykular, güzel rüyalar!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; tepeleri hep dumanlı, vadileri hep yemyeşil bir diyar varmış. Bu diyarda, nehir kenarındaki küçük bir evde, ustalığıyla nam salmış Elvan Usta ve oğlu Aras yaşarmış.

Elvan Usta, dünyanın en ince işçilikli gümüş eşyalarını yaparmış. Onun ellerinde gümüş, adeta canlanır; kuş olur uçar, çiçek olur açarmış. Aras ise babasına hayran, kocaman gözlü, meraklı bir çocukmuş. En büyük hayali, babası gibi gümüşü konuşturabilmekmiş.

Atölye, Aras için büyülü bir yerdi. Çekiç sesleri ritmik bir şarkı gibi tınlar, eritilen gümüşten yayılan ısı odayı ısıtırdı. Aras, her gün derslerinden sonra hemen atölyeye koşar, babasının yorgunluktan çatlamış ama güven veren ellerini izlerdi.

Ancak Elvan Usta, oğlunun bu hevesini görse de, ona gümüşe dokunması için izin vermezdi. Aras’a sadece örsü temizleme, aletleri dizme ve babasına çay getirme görevlerini verirdi. Aras bu duruma çok üzülür, babasının ona güvenmediğini düşünürdü.

“Babacığım,” dedi bir gün Aras, “Neden bana öğretmiyorsun? Ben de senin gibi güzel şeyler yapmak istiyorum.”

Elvan Usta, oğlunun saçlarını okşadı. Gözlerinde hem sevgi hem de bir burukluk vardı. “Gümüşü işlemek sabır ister oğlum,” dedi sesi tok ama yumuşak. “Sadece bilek gücü yetmez, kalbinin de hazır olması gerekir. Zamanı gelince anlayacaksın.”

Aras bu cevaptan tatmin olmamıştı. Babasının onu hala “küçük” gördüğüne inanıyordu.

Bir kış akşamı, diyarı yöneten kralın başdanışmanı atölyeye geldi. Kral, kraliçenin yaklaşan doğum günü için eşi benzeri görülmemiş bir hediye istiyordu: Gümüşten yapılmış, her saati farklı bir melodi çalan, üzerinde krallığın tarihinin işlendiği bir “Zaman Saati”.

Bu, Elvan Usta’nın hayatında aldığı en zorlu ve en onurlu görevdi. Kral, saatin yapımı için sadece bir ay süre vermişti. Bu süre, böyle bir şaheser için çok kısaydı.

Elvan Usta, o günden sonra atölyeden neredeyse hiç çıkmadı. Geceyi gündüze kattı. Aras, babasının günden güne zayıfladığını, gözlerinin altının morardığını, ellerinin titremeye başladığını endişeyle izliyordu. Babasına yardım etmek istiyor ama gümüşe yaklaşmaya korkuyordu. Babası ise Aras’ı korumak için, bu ağır yükün altına onu sokmamakta kararlıydı.

Haftalar geçti. Saat neredeyse bitmek üzereydi. Ancak son hafta, Elvan Usta’nın yorgun düşen bedeni daha fazla dayanamadı. Ağır bir şifayı kapıp yatağa düştü. Elleri öyle çok titriyordu ki, en basit aleti bile tutamıyordu.

Kralın verdiği süre dolmak üzereydi. Eğer saat yetişmezse, Elvan Usta hem itibarını kaybedecek hem de krallıktan sürülecekti. Atölyeye sessizlik ve korku çöktü.

Aras, babasının başucunda otururken, babasının bitkin ama hala güven veren yüzüne baktı. Babasının ona söylediği sözleri hatırladı: “Sadece bilek gücü yetmez, kalbinin de hazır olması gerekir.”

Aras o an, babasının onu korumak için gümüşten uzak tuttuğunu, bu işin ne kadar ağır bir sorumluluk olduğunu şimdi anladığını fark etti. Ama şimdi babasının ona ihtiyacı vardı.

Aras, sessizce yataktan kalktı ve atölyeye girdi. Saatin son parçaları, o karmaşık çarklar ve melodi kutusu tezgahın üzerinde duruyordu. Babasının aletlerine baktı. Çekiç ona çok ağır, eğe çok keskin göründü. Ama babasının sevgisi ve güveni kalbinde bir ateş gibi yanıyordu.

Derin bir nefes aldı. Babasının her hareketini, her tekniğini binlerce kez izlemişti. Zihni babasının adımlarını tekrar ediyordu. Önce örsü temizledi, sonra aletleri sıraya dizdi. Kendi kendine, “Hata yapmaktan korkma, kalbini dinle,” dedi.

Titrek ellerle ilk çarkı aldı. Babasının ona öğrettiği gibi hafifçe eğeledi. Sonra diğerini… Zaman Saati’nin karmaşık mekanizmasını birleştirmeye başladı. Hata yapıyordu, gümüşü çiziyordu, ama pes etmiyordu. Babasının ellerinin sıcaklığını kendi ellerinde hissediyor gibiydi.

Gece boyunca çalıştı. Sabahın ilk ışıkları atölyeye vururken, saatin son parçasını da yerine taktı. Aras yorgunluktan bayılmak üzereydi ama gülümsüyordu.

Tam o sırada, Elvan Usta güçlükle atölyenin kapısını açtı. Oğlunu, gümüş tozuna bulanmış, yüzünde yorgun ama gururlu bir gülümsemeyle tezgahın başında görünce gözlerine inanamadı.

Saate yaklaştı. İşçilik, kendi işçiliği kadar kusursuz değildi belki; bazı yerlerde çizikler, bazı melodi notalarında hafif sapmalar vardı. Ama Elvan Usta, saate baktığında oğlunun emeğini, sevgisini ve cesaretini gördü. Bu çizikler, bir çocuğun babasına olan saf sevgisinin izleriydi.

Elvan Usta’nın gözlerinden yaşlar süzüldü. Oğluna yaklaşıp onu kocaman, yorgun ama güven veren kollarıyla kucakladı. “Zamanı gelmiş oğlum,” dedi sesi titreyerek. “Kalbin, gümüşten daha parlak ve daha güçlüymüş.”

O gün, Elvan Usta saati krala sundu. Kral, saatin mükemmel olmadığını gördü ama hikayesini dinleyince çok etkilendi. “Bu saat,” dedi kral, “Sadece zamanı değil, baba ve oğul arasındaki o sarsılmaz bağı anlatıyor. Benim için en değerli hediye budur.”

Elvan Usta iyileştikten sonra, atölye çekiç sesleriyle yeniden şenlendi. Ama artık Elvan Usta tek başına çalışmıyordu. Yanında, gümüşü kalbiyle işleyen, babasının sevgisiyle büyüyen oğlu Aras vardı. Onlar, gümüşten kanatlar yapıp birlikte hayallerine uçmaya devam ettiler.

Gökten üç elma düşmüş; biri kalbinde sevgi ve cesaret taşıyan çocuklara, biri evlatlarına güvenmeyi öğrenen babalara, diğeri de bu masalı dinleyen herkesin başına.

İyi uykular.