Sesli masal dinlemek için:

Hızlıtepe Kasabası’nda yaşayan insanlar için en kıymetli şey saatlerin tıkırtısıydı; fakat tuhaf bir şekilde hiç kimsenin hiçbir şeye vakti yoktu. Fırıncı sıcak somunları aceleyle tezgâha fırlatır, postacı mektupları kapı altlarından fırtına gibi savurur, çocuklar bile parktaki salıncakta sallanırken bir sonraki oyunu düşünüp telaşlanırdı. On yaşındaki Kerem, diğer kasabalıların aksine durup etrafı izlemeyi çok severdi. Büyükbabası saat tamircisi Nuh Efendi’nin pirinç dişliler ve yaylarla dolu eski atölyesinde otururken, insanların koşuşturdukça geride parlak, buz mavisi pırıltılar bıraktığını ilk o fark etti.

“Büyükbaba, insanların koşarken düşürdüğü bu mavi kıvılcımlar neyin nesi?” diye sordu bir ikindi vakti.

Nuh Efendi büyüteçli gözlüğünü alnına kaydırıp bilgece gülümsedi. “Onlar Kayıp Saniyeler, evlat,” dedi kısık bir sesle. “İnsanlar gelecekteki bir ana yetişmeye çalışırken o kadar acele ederler ki, şimdiki zamanı ceplerinden düşürürler. Aceleyle yenen lezzetli bir elmanın tadı, rüzgârın yüze vuran serinliği, bir arkadaşın cümlesini sonuna kadar dinlememek… Hepsi yere saçılan bu mavi kırıntılara dönüşür. Yazık ki kimse arkasına bakıp onları toplamaz.”

Nuh Efendi ahşap çekmecesinden pirinç kapaklı, parmak izleriyle kaplı eski bir cam tüp çıkardı. Adı An Kapanı’ydı. “Bunlar toplanmazsa zaman kumaşı incelir. Eğer kasabanın üzerindeki dengesizlik sürerse, meydandaki devasa kule saati duracak.”

Kerem tüpü kaptığı gibi sokağa fırladı. Kaldırım kenarlarında, vitrin önlerinde ve otobüs duraklarında ayaklar altında ezilmek üzere olan mavi ışıltıları toplamaya başladı. Parkta aceleyle resim çizen bir kızın fırçasından dökülen üç saniyeyi, kahvesini dökmeden yürümeye çalışan bir öğretmenin unuttuğu beş saniyeyi şişeye doldurdu. Mavi ışıklar tüpün içinde sıvı bir yıldız gibi parıldamaya, hafifçe uğuldamaya başladı.

Tam o sırada kasaba meydanından metalik bir çatırtı yükseldi. Büyük Kule Saati çılgına dönmüştü! Yelkovan deli gibi dönüyor, akrep titriyor, saatin çanı düzensiz bir feryatla çalıyordu. Zaman dengesini kaybetmişti; güneş bir anda batıyor, gölgeler hızla uzayıp kasabayı karanlığa sürüklüyordu. Herkes korkuyla meydana toplanmış, ne yapacağını bilemez halde donup kalmıştı.

Kerem kuleye doğru koştu. Yüzlerce dar basamağı nefes nefese tırmanıp devasa dişlilerin arasına ulaştı. Saatin ana çarkı, biriken telaşın ağırlığından sürtünüp kıvılcımlar saçıyordu. Kerem bir an bile tereddüt etmedi; cam tüpün pirinç kapağını açtı ve topladığı yüzlerce kayıp saniyeyi dönen dişlilerin üzerine serpti.

Mavi ışık aniden bir sis gibi yayıldı. Çarklar usulca yavaşladı, birbirine çarpan metallerin tiz sesi yumuşadı ve kasabanın kalbi olan saat derin, ahenkli bir ritme kavuştu: Tak… Tok… Tak… Tok…

Aşağıdaki meydanda zaman normale döndü. İnsanlar ilk defa birbirlerinin gözlerine baktı, derin bir nefes aldı. Fırıncı dükkânından çıkan taze ekmeğin kokusu havaya yayıldı, sokak lambaları sıcak sarı ışıklarıyla parladı. Kerem kuleden indiğinde gülümsüyordu; çünkü artık biliyordu ki zaman kovalanması gereken bir hedef değil, her saniyesi özenle yaşanması gereken eşsiz bir yolculuktu.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, İstanbul’un masmavi sularına bakan kocaman bir sarayda, çok sevgi dolu bir kral ve onun göz bebeği olan neşeli bir prenses yaşarmış. Kral, kızını o kadar çok severmiş ki, onun ayağına ufacık bir taş değmesinden bile çok korkarmış.

Günlerden bir gün kral, kızını dışarıdaki her türlü tehlikeden korumak için denizin tam ortasındaki minik bir kayalığın üzerine, bembeyaz taşlardan harika bir kule yaptırmış. Etrafı sularla çevrili bu güvenli yere de “Kız Kulesi” adını vermiş.

Prenses bu kulede yaşamaya başlamış. Gündüzleri pencereden martılara simit atar, yakamozlarla arkadaşlık eder, denizde zıplayan yunuslarla uzaktan oyunlar oynarmış. Ama günler geçtikçe canı sıkılmaya başlamış. Ormanlarda koşmayı, çimenlere uzanmayı ve diğer çocuklarla saklambaç oynamayı çok özlemiş.

Prensesin doğum gününde, saraydan ona hediye olarak kocaman bir sepet taze üzüm ve incir gelmiş. Prenses sepeti açtığında, yaprakların arasından korkunç bir şey yerine, pırıl pırıl parlayan, minicik ve sevimli bir Su Perisi çıkıvermiş!

Su perisi tatlı bir sesle, “Güzel prenses,” demiş, “Baban seni çok sevdiği için korumak istiyor. Ama gerçek sevgi birini bir kuleye saklamak değil, elinden tutup dünyayı birlikte keşfetmektir. Dışarıdaki dünya korkulacak bir yer değil, keşfedilecek kocaman bir macera!”

Prenses, perinin bu sözlerinden cesaret almış. Hemen bir kağıt kalem alıp kral babasına bir mektup yazmış. “Canım babacığım, burada çok güvendeyim ama ben dalgaların ötesindeki güzellikleri görmek, çocuklarla oynamak ve insanlara yardım etmek istiyorum. Senin sevgin beni zaten her kötülükten korur,” demiş. Mektubu da en yakın arkadaşı olan beyaz bir martıyla saraya yollamış.

Mektubu okuyan kral, kızının ne kadar büyüdüğünü, ne kadar akıllı ve cesur olduğunu anlamış. Yaptığı hatayı fark edip hemen süslü bir kayıkla gidip prensesi kulesinden almış, ona sımsıkı sarılmış.

Boş kalan Kız Kulesi’nin tepesine ise kocaman, parlak bir fener yerleştirmişler. O günden sonra Kız Kulesi, karanlık gecelerde yolunu kaybeden gemilere, “Korkmayın, doğru yoldasınız!” diyerek ışık tutan kocaman bir rehber olmuş. Prenses ise babasıyla birlikte, herkesin sevdiği, özgür ve mutlu bir hayat sürmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri cesaretle kalbinden geçenleri söyleyen prensesin başına, biri çocuklarına güvenmeyi öğrenen babaların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, uzak köylerin birinde ihtiyar anasıyla yaşayan bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın başında saçı yokmuş ama sırma gibi bir kalbi, zehir gibi bir aklı varmış.

Günlerden bir gün, Keloğlan’ın canı anasına yardım etmek istemiş. “Anacığım bütün gün çalışmaktan çok yoruluyor, ona ormandan güzel meyveler, taze mantarlar toplayayım” diyerek yola koyulmuş. Ormanın derinliklerine doğru yürürken, kuşların neşeyle şakıdığı, derelerin şırıl şırıl aktığı gizli bir vadiye gelmiş. Bir de ne görsün? Kocaman, ulu bir çınar ağacının altında, yaprakları gümüş gibi parlayan, etrafa ışık saçan mis kokulu bir çiçek duruyormuş.

Keloğlan hayranlıkla tam çiçeğe yaklaşacakken, dalların arasından bilge bir baykuş seslenmiş:

“Dur Keloğlan! O gördüğün sıradan bir bitki değil, sihirli Rüya Çiçeği’dir. Kokusu, geceleri uykusu kaçanlara en tatlı rüyaları, ormanın en güzel ninnilerini getirir.”

Keloğlan bunu duyunca çok sevinmiş. “Benim canım anam geceleri yorgunluktan gözüne uyku girmiyor, yatağında sağa sola dönüp duruyor. Bu çiçeği ona götürmeliyim!” demiş.

Fakat bilge baykuş kanatlarını çırparak onu uyarmış: “Bu çiçeği yerinden koparamazsın, toprağından ayırırsan sihri hemen bozulur. Ancak yanına oturup ona en sevdiğin şarkıyı söylersen, belki sana sihirli tohumlarından birini hediye eder.”

Keloğlan hemen bağdaş kurup parlayan çiçeğin karşısına oturmuş. Aklına küçüklüğünden beri çok sevdiği, neşeli ezgiler gelmiş. Başlamış tatlı tatlı mırıldanmaya: “Bir balık tuttum… ” diye neşeyle şarkısını söylerken, çiçek birden yapraklarını aralamış. Keloğlan’ın temiz kalbi ve güler yüzlü sesi çiçeğin çok hoşuna gitmiş. Ortasından pırıl pırıl parlayan, yıldız şeklinde minicik bir tohum yuvarlanıp Keloğlan’ın avucuna düşmüş.

Keloğlan sevinçle zıplamış, baykuşa teşekkür edip koşa koşa evinin yolunu tutmuş. Yıldız tohumunu evlerinin penceresindeki küçük toprak saksıya özenle ekmiş. O gece tohum hızla filizlenmiş ve pencerelerinde pırıl pırıl parlayan yeni bir Rüya Çiçeği açmış. Odanın içini öyle güzel, huzurlu bir koku kaplamış ki, Keloğlan’ın anası başını yastığa koyar koymaz mışıl mışıl uykuya dalmış. Rüyasında bulutların üzerinde gezindiğini, en güzel bahçelerde yürüdüğünü görmüş.

O günden sonra Keloğlan, çiçeğin çoğalan sihirli tohumlarını köydeki bütün çocuklara dağıtmış. Köyde uykusu kaçan, gece ağlayan hiçbir çocuk kalmamış. Bütün çocuklar geceleri en tatlı masalların rüyasını görüp, sabahları neşeyle uyanmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri anasını çok seven Keloğlan’ın başına, biri iyilik yapanlara yol gösteren bilge baykuşun başına, diğeri de yatağında mışıl mışıl uyuyup bu masalı dinleyen bütün güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eski zamanlarda, Uzak Doğu’nun yemyeşil ormanlarında, geçimini bambu keserek sağlayan yaşlı ve iyi kalpli bir adam yaşarmış. Karısıyla birlikte sakin bir hayat süren bu adamın en büyük üzüntüsü, hiç çocuklarının olmamasıymış.

Bir gün ormanda çalışırken, etrafındaki bambulardan birinin içinden pırıl pırıl, altın rengi bir ışık saçıldığını fark etmiş. Merakla yaklaşıp bambuyu dikkatlice kestiğinde, gözlerine inanamamış. Bambunun içinde, parmak kadar küçük, dünyalar tatlısı bir kız bebek varmış!

Yaşlı adam bebeği özenle avuçlarının arasına alıp hemen eve koşmuş. Karısıyla birlikte bebeği o kadar çok sevmişler ki ona Kaguya, yani “Işıldayan Gece” adını vermişler.

Kaguya sıradan bir bebek değilmiş. O, bambuların büyüdüğü kadar hızlı büyümüş ve kısa sürede etrafına neşe saçan, çok güzel genç bir kız olmuş. Üstelik Kaguya eve geldiğinden beri yaşlı adam ormana her gittiğinde bambuların içinde altınlar bulmaya başlamış. Aile, hem zengin hem de çok mutluymuş.

Kaguya’nın eşsiz güzelliğini duyan krallar, prensler ve şövalyeler uzak diyarlardan gelip onunla evlenmek istemişler. Ancak Kaguya, onlardan bulunması imkansız olan ejderha boynuzu taşı ya da sihirli ateş faresi kürkü gibi hediyeler isteyerek hepsini nazikçe geri çevirmiş. Çünkü Kaguya’nın kalbinde kimseye söyleyemediği bir hüzün varmış.

Günler geçtikçe, Kaguya geceleri gökyüzündeki dolunaya bakıp sessizce ağlamaya başlamış. Yaşlı anne ve babası dayanamayıp ona nedenini sorduğunda, Kaguya gözyaşları içinde gerçeği anlatmış:

“Anneciğim, babacığım… Ben aslında bu dünyadan değilim. Benim gerçek evim Ay’da. Siz bana çok iyi baktınız ama yakında Ay perileri beni almaya gelecek ve gökyüzüne dönmek zorundayım.”

Yaşlı çift bu duruma çok üzülmüş. Onu korumak için dolunay gecesi evin etrafına muhafızlar dizmişler. Ancak Ay en parlak halini aldığında, gökyüzünden inen sihirli, gümüş bir ışık hüzmesi bütün muhafızları nazikçe uyutmuş. Ay’dan gelen periler, ışıktan bir arabayla Kaguya’yı almaya gelmişler.

Kaguya, kendisini sevgiyle büyüten dünya ailesine son kez sımsıcak sarılmış. Onlara sevgi dolu bir mektup bırakmış ve ışıktan arabasına binerek yıldızların arasına, evine doğru yükselmiş.

O günden sonra yaşlı adam ve karısı, her dolunay çıktığında gökyüzüne bakıp gülümsemişler. Ay’ın o parlak ışığının, güzel kızları Kaguya’nın onlara gönderdiği bir sevgi mesajı olduğunu bilerek, kalplerinde hep onun sevgisiyle yaşamışlar.

İyi uykular çocuklar.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, gökyüzünün denize karıştığı turkuaz suların derinliklerinde, dillere destan bir su altı sarayı varmış. Bu sarayda Türk boylarının efsanelerinde adı geçen, saçları deniz dalgaları gibi dalgalanan, tokaları ve elbiseleri kıpkırmızı mercanlardan yapılmış, güzeller güzeli Mercan Kız yaşarmış. Mercan Kız, denizlerin koruyucusu, su altı canlılarının en yakın dostu ve suların gizli hakimiymiş.

Günlerden bir gün, Ege kıyılarında yaşayan cesur ve iyi kalpli bir çocuk olan Batu, küçük kayığıyla denize açılmış. Batu, denizi o kadar çok severmiş ki, balıklarla konuşur, yunusların dilinden anlarmış. Ancak o gün deniz çok durgun ve hüzünlüymüş. Suların o pırıl pırıl maviliği gitmiş, yerine yorgun, gri bir renk gelmiş.

Batu, denizin neden bu kadar üzgün olduğunu anlamak için suya eğildiğinde, kayığının yanına altın sarısı, minik bir balık yaklaşmış. Balık, nefes nefese konuşmaya başlamış: — “Batu, lütfen bize yardım et! Derin Denizler Mağarası’ndaki Işık İncisi‘ni gölge yengeçleri çaldı. İnci olmadan denizlerimiz rengini kaybediyor, yosunlar soluyor. Mercan Kız onu aramak için mağaraya gitti ama yengeçlerin karanlık büyüsü yüzünden tek başına başaramaz.”

Batu hiç düşünmeden, “Nasıl yardım edebilirim?” diye sormuş. Altın balık, Batu’nun boynuna sihirli bir deniz kabuğu kolyesi takmış. Bu kolye sayesinde Batu, suyun altında tıpkı bir balık gibi rahatça nefes alabilecekmiş.

Batu suya dalar dalmaz, kendini bambaşka bir dünyada bulmuş. Altın balığın peşinden derinliklere doğru yüzerken, devasa mağaranın girişinde Mercan Kız’ı görmüş. Mercan Kız’ın o muhteşem kırmızı mercanları bile ışıltısını kaybetmek, solmak üzereymiş.

— “Merhaba cesur çocuk,” demiş Mercan Kız, gümüş gibi çınlayan incecik sesiyle. “Gölge yengeçleri sadece karanlıktan beslenirler, onlar saf iyilikten ve cesaretten çekinirler. Benim deniz sihrim onların karanlık kabuklarına etki etmiyor, ama senin insan kalbindeki korkusuzluk onları uzaklaştırabilir.”

Batu ve Mercan Kız birlikte karanlık mağaraya girmişler. İçerisi zifiri karanlıkmış ve devasa gölge yengeçleri parıl parıl parlayan Işık İncisi’nin etrafını sarmışlar. Batu, hiç korkmadan yengeçlerin üzerine doğru yüzmüş. İçindeki sevgi ve cesaret, boynundaki deniz kabuğu kolyenin uyanmasını sağlamış. Kolye o kadar parlak bir ışık saçmış ki, gölge yengeçleri bu saf ışıktan kamaşan gözlerini kapatıp mağaranın derinliklerine doğru kaçışmışlar.

Mercan Kız nazikçe Işık İncisi’ni almış ve denizin tam kalbine, dev bir istiridyenin içine yerleştirmiş. O anda gri sular yeniden turkuaz rengine dönmüş, solan mercanlar çiçek açmış, deniz yıldızları neşeyle parlamış.

Mercan Kız, Batu’ya dönerek tatlı bir tebessümle: — “Senin saf kalbin olmasaydı, denizlerimiz sonsuza dek karanlıkta kalacaktı. Artık dalgaların sesi her kulağına geldiğinde bil ki, bu denizlerin sana söylediği bir teşekkür şarkısıdır,” demiş.

Batu, kayığına geri döndüğünde denizin her zamankinden daha güzel, daha canlı olduğunu görmüş. O günden sonra ne zaman denize baksa, suyun altında ona gülümseyen kırmızı mercanları ve o güzel su perisini hatırlar, denizi korumak için elinden geleni yaparmış.

Gökten üç mercan tanesi düşmüş; biri cesur kalpli çocukların başına, biri doğayı ve denizleri koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gezegenlerin etrafında gümüş halkaların döndüğü, göktaşlarının neşeyle saklambaç oynadığı devasa Samanyolu Galaksisi’nde, Mavi İstasyon adında kocaman, uçan bir ev varmış. Bu evde, uzayı keşfetmeyi çok seven, kıvırcık saçlı ve meraklı Nova adında küçük bir kız yaşarmış.

Nova’nın en yakın arkadaşı, kuyruğu bir anten gibi sallanan, metalden yapılmış sevimli robot köpeği Piksel’miş. Piksel havladığında “Hav hav” yerine “Bip bop!” diye ses çıkarır, mutlu olduğunda gözlerindeki mavi ışıklar yanıp sönermiş.

Bir sabah Mavi İstasyon’un ana bilgisayarı olan “Büyük Beyin” uyarı vermiş: — “Dikkat! Dikkat! İstasyonun enerji kaynağı olan Işık Kristali’nin gücü bitmek üzere.”

Eğer kristalin gücü tamamen biterse, istasyonun ışıkları sönecek ve Nova’nın uzay serasında özenle yetiştirdiği galaksi çilekleri solacakmış. Nova hemen kolları sıvamış. Uzay kaskını takmış, sadık dostu Piksel’i yanına almış ve minik, hızlı roketleri olan “Kuyruklu Yıldız”a atlamışlar. Pili yeniden doldurmak için evrenin en parlak yeri olan Işıl Tarlası’na gidip yeni bir Işık Kristali bulmaları gerekiyormuş.

Roketle yıldızların arasından süzülürken yolda hüzünlü hüzünlü sürüklenen minik bir uzay aracı görmüşler. Aracı kullanan, yörüngesini kaybetmiş sevimli bir uzaylı çocukmuş. Adı Lumo olan bu çocuk, Işıl Tarlası’nın nerede olduğunu bildiğini ama tek başına haritayı okuyamadığı için kaybolduğunu söylemiş.

Nova ona gülümseyerek elini uzatmış: “Hiç üzülme Lumo! Bizimle gelebilirsin. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, yolu çok daha kolay buluruz.”

Üç yeni arkadaş hemen iş bölümü yapmış:

Lumo, kendi dilindeki uzay haritasını okumuş. Piksel, burnundaki özel radarla uzaydaki meteor taşlarının yerini tespit edip onlara çarpmadan ilerlemelerini sağlamış. Nova, roketin direksiyonuna geçip aracı ustalıkla yönlendirmiş.

Birlikte o kadar uyumlu çalışmışlar ki, çok geçmeden etrafı pırıl pırıl parlayan, rengarenk ışıkların dans ettiği Işıl Tarlası’na ulaşmışlar. Tarlanın tam ortasında, istasyonlarına yetecek kadar büyük ve parlak bir Işık Kristali duruyormuş. Nova kristali dikkatlice almış.

Geri döndüklerinde kristali Mavi İstasyon’un motoruna yerleştirmişler. Bir anda tüm istasyon eskisinden bile daha parlak bir ışıkla aydınlanmış. Galaksi çilekleri neşeyle kıpkırmızı olmuş. Lumo da artık kendi evine dönebilmek için istasyonun iletişim cihazını kullanarak ailesine haber vermiş.

Nova o gün çok önemli bir şey keşfetmiş: Uzay ne kadar büyük, karanlık ve bilinmez görünürse görünsün; iyi dostlarla ve yardımlaşarak çıkılan her yolculuk, evrendeki en parlak yıldızdan bile daha aydınlıktır.

Gökten üç parlak yıldız kaymış;

Biri cesareti ve zekasıyla istasyonu kurtaran Nova’nın kaskına, biri dostunu hiç yalnız bırakmayan sadık robot Piksel’in antenine, diğeri de gökyüzüne bakıp yıldızların ötesini hayal eden bu masalı okuyan güzel çocukların omuzlarına konmuş!

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın su gibi akıp gittiği, herkesin sürekli bir yerlere koşuşturduğu Tezayak Kasabası’nda yaşayan, içi içine sığmayan kıpır kıpır bir kız varmış. Bu kızın adı Lila’ymış. Lila çok zeki ve meraklıymış ama kocaman bir huyu varmış: Çok ama çok sabırsızmış!

Bir tohum ektiğinde ertesi gün ağaç olmasını bekler, resim yaparken boyaların hemen kurumasını ister, annesi kek yaparken fırının kapağını on defa açıp bakarmış.

Tezayak Kasabası’nın tam ortasında, yaprakları yedi renk parlayan devasa bir Gökkuşağı Çınarı varmış. Bu ağaç kasabanın neşesiymiş. Fakat kasabalılar o kadar aceleciymiş ki, kimse ağacın dibinde oturup dinlenmez, dallarındaki kuşların şarkılarını dinlemez, köklerine su dökmez olmuş.

Bir sabah uyanmışlar ki ne görsünler? Gökkuşağı Çınarı’nın o güzelim renkleri solmaya, yaprakları griye dönmeye başlamış. Kasabalılar çok üzülmüş ama ağacı nasıl iyileştireceklerini bilememişler.

Lila hemen işe koyulmuş. İcat çantasını kapıp boya fırlatan hızlı bir makine yapmış. Ağacı saniyeler içinde baştan aşağı renklere boyamış! Lila çok mutluymuş ama akşam yağan ilk yağmurda bütün boyalar akıp gitmiş. Ağaç daha da hüzünlü ve gri görünüyormuş.

Lila çaresizce ağacın dibinde otururken, kasabanın en yaşlı ve en yavaş sakini Bilge Kaplumbağa Tostos usulca yanına gelmiş.

— “Aceleyle yapılan iş, yağmurda akan boyaya benzer Lila,” demiş gümrah ve yavaş bir sesle. “Ağacı dışarıdan boyayarak kurtaramazsın. Onu içeriden iyileştirmen gerek. Bunun için sana verdiğim bu tohumu büyütmelisin.”

Tostos, Lila’nın avucuna gri, küçücük ve gösterişsiz bir tohum bırakmış. Lila sabırsızca sormuş: — “Bu hemen büyür mü? Yarına kocaman olur mu? Ne kadar sürer?”

Tostos gülümsemiş: — “Büyümesi için üç şeye ihtiyacı var: Biraz su, biraz güneş ve bolca sabır. Eğer onu acele ettirmeden, severek beklersen, ağacı iyileştirecek sihirli enerjiyi sana verecektir.”

Lila tohumu saksıya ekmiş ve sulamış. Ertesi sabah heyecanla uyanıp saksıya koşmuş ama hiçbir şey yokmuş! İkinci gün bakmış, yine yok. Üçüncü gün, normalde olsa saksıyı bir kenara bırakacak olan Lila, bu kez ağacı kurtarmak için pes etmemiş. Her gün tohumu sulamış, saksıyı güneş alan bir yere koymuş ve ona güzel şarkılar mırıldanmış.

Tam bir hafta sonra, toprağın içinden minicik, parlak yeşil bir filiz başını uzatmış. Lila o an kalbinde büyük bir heyecan hissetmiş. Kendi emeğiyle, yavaş yavaş ve bekleyerek bir şeyin büyümesini izlemek ne kadar da muazzam bir duyguymuş!

Filiz büyüdükçe etrafına ışıltılı, sihirli bir toz yaymaya başlamış. Lila saksıyı kucaklayıp Gökkuşağı Çınarı’nın yanına götürmüş. Dev çınar ağacı, o küçücük filizden yayılan sakin, sevgi dolu ve “sabırlı” enerjiyi hissedince derin bir nefes almış.

Köklerinden dallarına doğru bir sıcaklık yayılmış. Gri yapraklarına yavaş yavaş kırmızı, sarı, mavi, yeşil renkler geri dönmüş. Gökkuşağı Çınarı eskisinden bile daha parlak, daha canlı olmuş!

O gün Lila ve tüm kasaba çok önemli bir şey öğrenmiş: En güzel şeyler, sevgiyle ve zamanla büyür. O günden sonra Tezayak Kasabası’nda kimse eskisi kadar acele etmemiş. İnsanlar birbirlerini dinlemek, doğayı izlemek ve anın tadını çıkarmak için zaman ayırmaya başlamışlar.

Gökten üç elma düşmüş;

Biri sabretmenin ne kadar tatlı bir ödülü olduğunu öğrenen Lila’nın başına, biri sevgi ve ilgiyle yeniden renklenen Gökkuşağı Çınarı’nın kalbine, diğeri de her güzel şeyin biraz zamana ihtiyacı olduğunu bilen, bu masalı okuyan akıllı ve güzel çocukların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, şırıl şırıl akan sularıyla ünlü Fısıldayan Nehir’in kıyısında, doğadaki her canlıyla konuşmayı çok seven Can adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Can, her sabah nehrin kenarına iner, kurbağaların şarkılarını dinler, kuşlara günaydın dermiş.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Can nehir kenarında yürürken çok hafif bir ağlama sesi duymuş. Sesin geldiği yere doğru yaklaştığında, ana nehirden kopuk kalmış, kurumak üzere olan küçük bir su birikintisinin içinde çırpınan minik bir balık görmüş. Pulları güneş ışığında gümüş gibi parladığı için ona “Gümüş Yüzgeç” adını vermiş.

Gümüş Yüzgeç, üzüntüyle Can’a bakmış: “Lütfen bana yardım et! Gece yağan şiddetli yağmurda büyük bir kaya yuvarlanıp nehrin bu kolunu kapattı. Sular çekiliyor ve ben yuvama, ailemin yanına dönemiyorum.”

Can hemen büyük kayayı itmeye çalışmış ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile kıpırdamamış. Bunun üzerine Can, ormandaki dostlarına seslenmiş. Yardıma ilk koşan, sırtında kocaman eviyle Bilge Kaplumbağa olmuş. Durumu gören Bilge Kaplumbağa: “Kayayı yerinden oynatamayabiliriz ama birleşirsek suya yeni bir yol açabiliriz,” demiş.

Bu söz üzerine ormandaki diğer canlılar da işe koyulmuş:

Hızlı tavşanlar güçlü arka ayaklarıyla toprağı hızla kazarak yeni bir kanalın taslağını oluşturmuşlar. Akıllı kargalar gagalarında taşıdıkları çakıl taşlarını yeni kanalın kenarlarına dizerek, suyun toprağı yutmasını engellemişler. Can, eline aldığı kalın bir dal parçasıyla, tavşanların kazdığı yolu genişletip nehirden birikintiye doğru birleştirmiş.

Sonunda Can, aradaki son toprak parçasını da kaldırdığında, Fısıldayan Nehir’in serin ve temiz suları coşkuyla yeni yola dolmuş. Kurumak üzere olan su birikintisi bir anda canlanmış ve ana nehirle birleşmiş.

Gümüş Yüzgeç, neşeli bir takla atarak Can’a ve orman dostlarına seslenmiş: “Hepinize ne kadar teşekkür etsem az! Farklı yeteneklerinizi birleştirdiniz ve bana yeniden hayat verdiniz.” diyerek nehrin derinliklerinde süzülüp ailesine doğru yola çıkmış.

Can, o gün eve dönerken yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. Çünkü çok değerli bir ders öğrenmiş: Dünyadaki her canlının kendine has bir yeteneği vardır ve bu yetenekler bir araya geldiğinde aşılamayacak hiçbir engel yoktur.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayanların, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin, diğeri de bu masalı dinleyip kalbinde iyiliği büyüten güzel çocukların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Ağaçların gökyüzüne uzandığı yemyeşil bir ormanda, doğayı çok seven Elif adında küçük bir kız yaşarmış. Güneşli bir sabah ormanda gezinirken cılız bir ses duymuş:

“Lütfen yardım edin, çok susadım ve üşüyorum!” Elif sesin geldiği yere koştuğunda, üzerine büyük bir dal düşmüş, boynunu bükmüş minik bir Güneş Çiçeği görmüş. Çiçek, büyüyebilmek için suya, güneşe ve havalanmış toprağa ihtiyacı olduğunu ama düşen dal yüzünden bunlara ulaşamadığını söylemiş.

Elif hemen kolları sıvamış ve doğadaki dostlarının yardımıyla işe koyulmuş:

Güneşe kavuşmak için Kıpır adındaki sevimli sincap yardıma gelmiş. İkisi birlikte ağır dalı kenara itince, güneş ışınları çiçeğin yüzünü ısıtmış. Gökyüzünde süzülen Mavi Kuş, gagasında taşıdığı yaprak dolusu çiğ damlasını getirip usulca çiçeğin köklerine dökmüş. Toprağın altından çıkan çalışkan karıncalar, hızla minik tüneller kazarak toprağı yumuşatmış ve köklerin rahatça hava almasını sağlamış.

Bütün ihtiyaçları karşılanan Güneş Çiçeği hızla canlanmış, sapsarı yapraklarını açarak etrafa mis gibi bir koku yaymış. Gülümseyerek arkadaşlarına bakmış:

— “Hepinize teşekkür ederim! Sayenizde hayatta kaldım,” diyerek olgunlaşan tohumlarını rüzgara bırakmış.

Bu tohumlar etrafa yayılarak ormandaki canlılara kışın yiyecek, doğaya ise yepyeni çiçekler olacakmış. Elif o gün evine dönerken çok önemli bir sırrı keşfetmiş: Doğadaki her canlı birbirine bağlıdır. Ancak hep birlikte yardımlaşıldığında dünya güzelleşir ve yaşam döngüsü devam eder. Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı koruyanların, biri yardımlaşmayı sevenlerin, diğeri de bu masalı dinleyen güzel çocukların başına.