Masalı sesli dinleyin:

Büyük ve masmavi okyanusun en sakin, en huzurlu koyunda Maviş adında minik bir balina yaşardı. Maviş’in kocaman, sevgi dolu gözleri ve yumuşacık mavi bir sırtı vardı. Okyanustaki tüm balıklar, yunuslar ve minik deniz kabukları onu çok severdi. Çünkü Maviş, her akşam güneş batıp da gökyüzü yıldızlarla dolduğunda, denizin en güzel ninnilerini söylerdi. Onun sesi o kadar tatlı ve sakindi ki, okyanustaki bütün yavrular bu ninnilerle mışıl mışıl uykuya daldardı.

Ancak bir akşam, Maviş uyanıp ninnilere başlarken boğazında hafif bir gıcıklanma hissetti. Gün boyunca mercan kayalıklarında minik yengeçlerle saklambaç oynarken biraz fazla bağırıp yorulmuştu. Sesi çıkmıyordu! Denemelerine rağmen bir türlü o kalın, huzurlu sesi gelmiyordu.

Maviş üzüntüyle kuyruğunu suya vurdu. “Aman Allah’ım,” diye düşündü içinden, “Eğer ben ninni söylemezsem minik deniz yıldızları ve sevimli deniz atları nasıl uyuyacak?”

Tam o sırada, etrafına toplandıkları mavi dev balinanın sesinin çıkmadığını fark eden küçük deniz canlıları merakla yüzerek yaklaştılar. Gözlerinde “Acaba masalımız yok mu?” diyen tatlı bir merhamet vardı. Maviş’in onlara yardım etmesi gerekiyordu.

Derin bir nefes alan Maviş, anneannesinin ona yıllar önce öğrettiği o bilgece sözü hatırladı: “Gerçek ninni sadece sesle değil, kalpteki huzur ve sevgiyle söylenir.”

Maviş sesini kullanamıyorsa bile yapabileceği başka bir şey vardı. Büyük ama çok nazik bedenini kullanarak suya hafifçe, ahenkli bir ritimle dalgalar vermeye başladı. Kuyruğunu öyle yumuşak bir şekilde sallıyordu ki, suyun içinde adeta görünmez, gümüş rengi bir salıncak oluştu. Bu minik dalgalar, etraftaki yosunları ve deniz bitkilerini narin bir şekilde sallıyor, suya ninni gibi gelen tatlı bir hışırtı sesi veriyordu.

Minik deniz atları, omuz omuza vermiş deniz yıldızları ve yorgun küçük balıklar bu su salıncağının ritmine kapıldılar. Maviş’in yarattığı bu sessiz ve güvenli dalga hareketi, onlara dünyadaki en huzurlu yatağı sunmuştu. Yavaşça esnemeye başladılar, göz kapakları ağırlaştı ve birer birer derin bir uykuya daldılar.

Koyda kocaman bir sessizlik ve huzur hüküm sürdü. Maviş, sesine gerek kalmadan da dostlarına sevgi taşıyabileceğini anladığı için içi mutlulukla doldu. Ay ışığının okyanus yüzeyine vurduğu gümüş rengi yolda, Maviş de minik dostlarının güvenli uyuması eşliğinde yavaşça gözlerini kapattı ve tatlı rüyalara daldı.

Masalı sesli dinleyin:

Gökyüzünün en sakin ve kalabalık köşesinde, pamuk gibi yumuşacık, minik bir bulut yaşardı. Adı Boncuk’du. Boncuk’un diğer büyük bulutlardan çok farklı bir hayali vardı; etraftaki diğer bulutlar gibi sadece gri ve sıradan yağmurlar yağdırmak istemiyordu. O, dünyayı rengârenk boyamanın, gri sokaklara neşe katmanın hayalini kurardı. Fakat gökyüzü krallığında kurallar katıydı ve büyükler hep, “Bulutlar gri olur, yağmur şeffaf yağar!” derdi.

Bir gün Boncuk, neşeli bir gökkuşağının kenarında saklambaç oynarken çok tuhaf bir şey fark etti. Gökkuşağının dökülen son parıltıları, Boncuk’un minik pamuklu gövdesinin içine sızmıştı. Boncuk birdenbire içinde tatlı bir gıdıklanma hissetti, karnı karıncalandı ve kendini tutamayarak kocaman bir hapşurdu: “Hapşu!”

O hapşurur hapşurmaz gökyüzünden aşağıya doğru şeffaf damlalar değil; kırmızı, mavi, sarı, mor ve turuncu minik renk topları düşmeye başladı. Boncuk korkuyla gözlerini kapattı, acaba kuralları çiğnediği için kızacaklar mıydı?

Tam o sırada aşağıda, solmaya yüz tutmuş karanlık bir ormanda yaşayan minik sincaplar ve tavşanlar şaşkınlıkla başlarını kaldırdılar. Üzerlerine yağan bu renkli damlalar toprağa değdiği an, gri ve mat yapraklı ağaçlar bir anda parıl parıl parlamaya, pembe menekşeler ve altın sarısı papatyalar coşkuyla açmaya başladı. Ormanın neşesi aniden geri gelmişti. Hayvanlar sevinçle zıplıyor, “Yaşasın, renkli yağmur yağıyor!” diye bağrışıyorlardı.

Gökyüzünün yaşlı ve bilge bulutu Koca Duman, Boncuk’un yanına yavaşça süzüldü. Boncuk suçlu bir çocuk gibi başını öne eğip saklanmaya çalıştı. Fakat Koca Duman şefkatle gülümsedi ve kalın, yumuşak sesiyle şöyle dedi: “Korkma küçük Boncuk. Biz yıllardır dünyaya sadece su taşıdık ama sen dünyaya hayat, neşe ve renk taşımanın mucizesini buldun. Gökyüzü sadece fırtınalar için değil, böyle güzel sürprizler için de var.”

O günden sonra Boncuk, gökyüzünün en özel ve sevilen bulutu oldu. Güneş ışınlarını pamuklarında süzerek onları maviye, pembeye ve sarıya boyamayı öğrendi. Ne zaman doğada solan bir çiçek ya da üzülen bir canlı olsa, Boncuk hemen oraya koşar, yeryüzüne rengârenk damlalar yağdırırdı.

Artık gökyüzünde sadece gri bulutlar yoktu; kalpleri ısıtan, her köşesini rengârenk boyayan neşeli masallar da dolaşıyordu. Boncuk ise her akşam yıldızlar gökyüzünü sardığında, görevini başarıyla tamamlamış olmanın huzuruyla tatlı rüyalara daldı.

Yemyeşil ağaçların arasında, rengârenk çiçeklerin kokusuyla dolup taşan şirin mi şirin bir orman vardı. Bu güzel ormanda Minik Kirpi Diken adında sevimli bir kirpi yaşardı. Diken, yumuşacık kahverengi tüyleri ve parıl parıl parlayan siyah gözleriyle herkesin sevgilisiydi. Her akşam güneş tepelerin arkasında süzülürken ormandaki tüm sevimli hayvanlar yataklarına çekilirdi. Ancak Diken, yıldızlar gökyüzünde ışıl ışıl parlamaya başladığında bile uykusunu bir türlü bulamazdı. Kendi kendine yumuşak yatağında döner durur, gökyüzündeki sevimli ayı izlerdi.

Bir akşam üstü tatlı bir rüzgâr eserken Diken yine derin bir nefes aldı. Yatağından yavaşça kalkıp ormanın kalbinde yer alan huzurlu Uyku Bahçesi’ne doğru minik adımlarla yürümeye karar verdi. Bu bahçe, gece olunca mis kokulu mor leylaklar ve yumuşak çimenlerle kaplanırdı. Yolda ilerlerken kocaman kanatlı, bilge Baykuş Benek ile karşılaştı. Bilge Baykuş Benek, kalın bir ağaç dalında sakince oturmuş, minik kirpiye gülümsüyordu. Diken, sevimli sesiyle gözlerini kırpıştırarak ‘İyi akşamlar Benek Bey, bu gece de gözlerime bir türlü uyku girmiyor’ dedi.

Bilge Baykuş Benek, kanatlarını yavaşça açıp kapayarak minik dostunun yanına süzüldü. ‘Uyku dediğin şey, zihnini sakin bir nehir gibi akıttığında sana fısıltıyla gelir küçük dostum’ diye mırıldandı. ‘Önce derin bir nefes almalı, sonra vücudundaki tüm gerginliği çimenlere bırakmalısın.’ Diken, bilge dostunun tavsiyesine uyarak burnundan derin bir nefes aldı ve yavaşça dışarı verdi. Gerçekten de içini tatlı bir sıcaklık ve hafiflik kaplamaya başlamıştı. Baykuş Benek ona gülümsedi ve ‘Şimdi bahçedeki gümüş dereye doğru yürü, orada sana eşlik edecek dostların var’ dedi.

Minik Kirpi Diken, tıpış tıpış yürüyerek şırıl şırıl akan gümüş derenin kenarına geldi. Dere suyu ay ışığında gümüş bir şerit gibi ışıldıyordu. Derenin kenarında oturan sevimli Tavşan Puf, pofuduk kuyruğunu çimlere uzatmış sakin sakin dinleniyordu. Diken’i görünce neşeyle ‘Hoş geldin Diken, biz de burada derenin tatlı melodisini dinliyorduk’ dedi. Diken, Puf’un yanına yumuşacık çimlerin üzerine uzandı. Dere Suyu ‘Şırıl şırıl, ninniler söylerim ben geceye’ diyerek akıyordu.

Puf ve Diken bir süre derenin dinlendirici sesini dinlediler. Derenin sesi sanki onlara güzel bir uyku ninnisi söylüyor gibiydi. Gece rüzgârı ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyor, ‘Hışır hışır’ diye tatlı bir melodi katıyordu bu ortama. Diken’in minik göz kapakları yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamıştı. Ormandaki her şey, taşlar, çiçekler ve ağaçlar bile geceye teslim olmuş, derin bir uykuya hazırlanıyordu. Diken dostuna dönüp ‘Gece ne kadar da huzurluymuş Puf’ diye fısıldadı.

Tavşan Puf gülümsedi ve ‘Evet Diken, gece bizlerin dinlenmesi ve güzel rüyalar görmesi için en özel zamandır’ dedi. O sırada gökyüzünden minik bir kayan yıldız süzüldü ve neşeyle parıldadı. Diken içinden tatlı bir dilek tuttu ve gözlerini hafifçe kapattı. Zihninde canlanan rengârenk uyku bahçeleri onu sabırsızlıkla bekliyordu. Ormanın bereketi, gecenin sakinliği ve dostlarının sevgisi kalbini sıcacık yaptı.

Artık Minik Kirpi Diken uykunun tatlı kucağına kendini tamamen bırakmaya hazırdı. Yavaşça esnedi, minik patilerini çenesinin altına koydu ve yumuşak çimlerin üzerinde yuvarlandı. Bütün orman derin ve huzurlu bir uykuya daldı. Gökyüzündeki ay, minik kirpinin üzerine gümüşten bir yorgan örttü. Yıldızlar ona en güzel rüyaları fısıldarken Diken mışıl mışıl uyumaya başladı.

Yemyeşil ağaçların yükseldiği sakin bir ormanın derinliklerinde minik bir baykuş yaşardı. Bu minik baykuşun adı Gümüş idi çünkü kanatları geceleri ay ışığında parıl parıl parlardı. Gümüş her akşam gökyüzünü izlemeyi ve yıldızların dansını seyretmeyi çok severdi. Gökyüzü karardığında tatlı bir esinti başlar ve ormandaki tüm canlılar uykuya hazırlanırdı. Gümüş de yuvasından çıkarak en yüksek meşe ağacının dalına konardı. Buradan gökyüzündeki parlak yıldızları saymak onun en sevdiği akşam oyunu haline gelmişti.

Bir akşam gökyüzünde daha önce hiç görmediği kocaman ve ışıl ışıl bir yıldız belirdi. Bu yıldız diğerlerinden farklı olarak mor ve pembe ışıklar saçıyordu. Gümüş şaşkınlıkla gözlerini kocaman açtı ve yeni arkadaşına bakmaya başladı. Yıldız adeta minik baykuşa göz kırpıyor ve onu selamlıyordu. Gümüş içinden bu parıltılı yıldızla konuşmak ve ona sıcak bir merhaba demek geçirdi. Kanatlarını çırparak hafifçe havalandı ve meşe ağacının en tepe noktasına doğru süzüldü.

Tepeye ulaştığında hafif bir fısıltı duydu. Bu ses gökyüzündeki pembe ışıklı Masal Yıldızı’ndan geliyordu. Yıldız tatlı bir ses tonuyla minik baykuşa gülümsedi. Ormandaki çocuklara ve minik hayvanlara güzel rüyalar getirdiğini söyledi. Gümüş bu duruma çok sevindi çünkü kendisi de ormandaki arkadaşlarına masallar anlatmayı çok severdi. Birlikte o gece ormana huzur dağıtmaya karar verdiler.

İlk olarak nehrin kenarındaki minik tavşan ailesinin yuvasına doğru süzüldüler. Küçük tavşanlar henüz uyumamış ve yuvalarında kıpırdanıp duruyorlardı. Gümüş yumuşak kanat çırpışlarıyla onların pencerelerine yaklaştı. Pembe yıldızın ışığı tavşanların odasını sıcacık ve güvenli bir parlaklıkla doldurdu. Tavşanlar ışığın güzelliğini görünce gülümsediler ve yumuşak yataklarına uzandılar.

Gümüş onlara tatlı bir dille küçük bir uyku masalı anlatmaya başladı. Mavi bir gölün ve o gölde yüzen sevimli ördeklerin hikayesini fısıldadı. Sesinin dinginliği ve yıldızın huzur veren ışığı minik tavşanların gözlerini ağırlaştırdı. Birkaç dakika içinde küçük tavşanların hepsi tatlı rüyalara daldı. Anne tavşan Gümüş’e ve Masal Yıldızı’na sessizce teşekkür etti.

Yolculuklarına ormanın diğer tarafındaki koca çam ağacına doğru devam ettiler. Orada minik sincap ailesi yaşıyordu ve en küçük sincap henüz uyuyamamıştı. Minik sincap gün boyu topladığı kozalakları düşünmekten gözlerini kapatamıyordu. Gümüş onun yanına yaklaştı ve kanatlarını yavaşça sallayarak tatlı bir rüzgar oluşturdu. Pembe yıldız ise odanın tavanına minik desenler yansıttı.

Gümüş sincaba yarın yine güneşin doğacağını ve yeni oyunlar oynayacaklarını söyledi. Dinlenmenin ne kadar önemli ve güzel bir şey olduğunu yumuşacık bir sesle hatırlattı. Minik sincap tavanındaki yıldız ışıklarını izlerken esnemeye başladı. Sıcak yorganına daha da sokuldu ve gözlerini yavaşça kapattı. Orman her geçen dakika daha da sessizleşiyor ve huzurla doluyordu.

Daha sonra derenin karşı kıyısındaki sevimli ayı yuvasına uğradılar. Yavru ayı Pofuk yatağında dönüp duruyor ve uykuya geçmekte zorlanıyordu. Gümüş onun başucuna kondu ve Masal Yıldızı en parlak ama en dinlendirici ışığını yaydı. Odanın içi ılık bir masal diyarına dönüştü. Yavru ayı burnunu battaniyesine gömdü ve derin bir nefes aldı.

Gümüş sevimli yavru ayının kulağına rüyasında yeşil vadilerde gezineceğini fısıldadı. Gece gökyüzünün onları koruduğunu ve her şeyin çok güvende olduğunu söyledi. Yavru ayı bu güzel sözleri duyunca rahatladı ve mışıl mışıl uykuya daldı. Gümüş ve Masal Yıldızı görevlerini tamamlamış olmanın mutluluğunu yaşadılar.

Ormandaki tüm minik canlılar artık mışıl mışıl uyuyordu. Ormanı kaplayan derin huzur ve sessizlik geceyi daha da güzelleştiriyordu. Gümüş gece rüzgarının tatlı esintisiyle kendi meşe ağacına geri döndü. Yuvası sıcacık ve çok konforluydu. Masal Yıldızı gökyüzündeki yerinden ona sevgiyle bakıyordu.

Gümüş kanatlarını kapattı ve başını yumuşak tüylerinin arasına sakladı. Masal Yıldızı’na bakarak iyi geceler diledi. Yıldız da ona tatlı bir parıltıyla karşılık verdi. Artık minik baykuş için de dinlenme vakti gelmişti. Gözlerini yavaşça kapattı ve derin bir uykuya daldı.

Gökten üç pembe ışık damlası düştü. Biri bu güzel masalı dinleyen minik çocuğa, biri ormandaki sevimli hayvanlara, diğeri ise rüyaları süsleyen Masal Yıldızı’na. Orman ve gökyüzü sabahın ilk ışıklarına kadar tatlı bir uykuda buluştu.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi suların altın sarısı kumlarla buluştuğu şirin bir sahil kasabasında Doğa yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve rüzgarda dalgalanan güneş sarısı saçları varmış. Adı gibi doğayı çok seven bu güzel kız, her sabah sahile iner; martılara günaydın der, yengeçleri izler ve kumların üzerinde parlayan ilginç deniz kabuklarını incelermiş.

Bir sabah, sular çekildiğinde sahilde oluşan küçük bir kaya havuzundan “Şıp… şıp… şıp!” diye incecik bir ses duymuş. Doğa hemen merakla sesin geldiği yere doğru adımlamış. Eğilip suya baktığında bir de ne görsün? Rengarenk, üzeri puantiyeli, kocaman parlak gözleri olan minicik bir ahtapot! Ahtapot sekiz kolunu da birbirine dolamış, oldukça üzgün görünüyormuş.

Doğa en tatlı sesiyle, “Merhaba, benim adım Doğa. Sen neden bu kadar üzgünsün?” diye sormuş.

Minik ahtapot şaşkınlıkla başını kaldırmış. “Merhaba Doğa, benim adım da Kıpır,” demiş. “Denizin dibindeki yuvamı süslemek için harika bir ‘Gümüş İnci’ bulmuştum. Ama gece çıkan yaramaz bir dalga onu elimden aldı ve şu ilerideki Fısıldayan Kayalıklar’ın arasındaki dar bir yarığa sıkıştırdı. Sekiz kolum var ama hiçbiri o kadar dar bir yere giremiyor. İncimi sanırım sonsuza dek kaybettim.”

Doğa, yeni arkadaşının bu kadar üzülmesine hiç dayanamamış. “Üzülme Kıpır!” demiş güven veren bir gülümsemeyle. “Senin sekiz tane harika kolun var, benim de aklım ve iki elim. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, aşamayacağımız hiçbir zorluk yoktur. Hadi gidip o inciyi kurtaralım!”

Kıpır bu fikre çok sevinmiş. Doğa sahilden uzun, pürüzsüz ve sağlam bir deniz kamışı bulmuş. Kıpır denizin sığ sularından ilerlerken, Doğa da kayalıkların üzerinden dikkatlice yürüyerek Fısıldayan Kayalıklar’a varmışlar.

Kıpır, suyun altından incinin sıkıştığı o daracık yarığı göstermiş. Yarık gerçekten de çok darmış. Doğa, elindeki uzun deniz kamışını dikkatlice suyun içine, yarığa doğru uzatmış. Ancak yukarıdan tam olarak göremiyormuş. İşte tam bu sırada takım çalışması başlamış! Kıpır kollarından biriyle kamışın ucunu nazikçe tutmuş ve suyun altından Doğa’ya yön göstermiş. “Biraz sağa… Şimdi biraz aşağıya… Harika!”

Doğa ve Kıpır o kadar uyumlu çalışmışlar ki, kamışın ucuyla Gümüş İnci’yi yerinden hafifçe oynatıp zarar vermeden dışarı çıkarmayı başarmışlar. İnci yuvarlanıp Kıpır’ın yumuşacık kollarına düşmüş. Kıpır mutluluktan suyun içinde sevinç taklaları atmaya başlamış.

Doğa kayalıkların üzerinden eğilerek, “Gördün mü Kıpır?” demiş. “Farklı yeteneklerimizi bir araya getirdiğimizde her şey ne kadar da kolay oldu. Gerçek güç, dayanışma ve arkadaşlıktır.”

Kıpır, Doğa’ya sevgiyle kollarını sallamış. O günden sonra deniz mavisi gözlü Doğa ve sekiz kollu minik ahtapot Kıpır en iyi arkadaş olmuşlar. Doğa ona karadaki çiçekleri anlatmış, Kıpır da ona denizin altındaki renkli mercan ormanlarının masallarını fısıldamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayan arkadaşların başına, biri yardımlaşmanın gücüne inananların başına, diğeri de bu masalı dinleyen iyi kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, her mevsimin ayrı bir güzellikle yaşandığı, etrafı yemyeşil ormanlarla çevrili bir kasabada Doğa adında çok güzel bir kız çocuğu yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve güneş ışığı gibi parlayan sarı saçları varmış. Adı gibi doğayı, çiçekleri, ağaçları ve tüm hayvanları çok severmiş. Doğa’nın bir de can yoldaşı, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan Maya adında tatlı mı tatlı bir kedisi varmış. Maya çok meraklı bir kediymiş; bütün gün kelebeklerin peşinden koşar, rüzgarda uçuşan yaprakları havada yakalamaya çalışırmış.

Güneşli bir bahar sabahı, Doğa ve Maya evlerinin arka bahçesinde oyun oynuyorlarmış. Maya, büyük çınar ağacının köklerinin arasında patisiyle toprağı eşelerken aniden heyecanla miyavlayarak Doğa’yı çağırmış. Doğa hemen koşup kedisinin yanına gelmiş. Bir de ne görsün? Toprağın içinde, yıldız gibi hafifçe parlayan, mavi renkli minicik bir tohum duruyormuş.

Doğa bu gizemli tohumu çok sevmiş. Hemen odasından en sevdiği kırmızı saksıyı getirmiş, içine yumuşacık toprak doldurmuş ve tohumu özenle ekmiş. Ona can suyunu vermiş ve saksıyı odasının en güzel güneş alan penceresine koymuş.

Günler geçmiş, Doğa her sabah uyanır uyanmaz tohumunu sulamış, güneşin onu ısıtmasını beklemiş. Ama bir hafta geçmesine rağmen saksıdan tek bir yeşil filiz bile çıkmamış. Doğa bu duruma biraz üzülmüş. “Neden büyümüyor Maya? Suyu mu eksik, güneşi mi?” diye fısıldamış kedisine. Maya ise saksının etrafında mırıldanarak dolanıp sanki ona bir şeyler anlatmaya çalışıyormuş.

O gece Doğa rüyasında bahçedeki yaşlı çınar ağacını görmüş. Çınar ağacı ona şefkatle gülümseyerek şöyle demiş: Güzel kızım, dünyadaki bazı özel şeyler sadece su ve güneşle büyümezler. Onların hayata tutunabilmek için en çok ihtiyaç duyduğu şey; sabır, sevgi dolu sözcükler ve yürekten söylenen güzel bir şarkıdır.”

Sabah uyanan Doğa heyecanla saksının başına koşmuş. Artık ne yapması gerektiğini çok iyi biliyormuş. Tohumunu sadece sulamakla kalmamış; her sabah ona tatlı tatlı “Günaydın” demiş, okulda öğrendiği en neşeli şarkıları ona söylemiş ve ona ne kadar değer verdiğini anlatmış. Maya da her gün saksının yanına kıvrılıp sevgiyle mırıl mırıl mırıldanmış.

Sabırla ve sevgiyle geçen birkaç günün ardından, bir sabah masalsı bir mucize gerçekleşmiş! Toprağın içinden, yaprakları gümüş gibi parlayan minicik bir filiz uyanmış. Filiz gün geçtikçe büyümüş ve pencerinin kenarında, dalları yıldızlar gibi parlayan harika bir ağaca dönüşmüş. Rüzgar estikçe ağacın yapraklarından çok tatlı, ninniler gibi huzur verici bir melodi yayılıyormuş. Bu yüzden Doğa ona “Fısıltı Ağacı” adını koymuş.

Doğa o gün çok önemli bir şey öğrenmiş; dünyadaki en güzel şeyler aceleyle değil, sevgiyle, güzel sözlerle ve sabırla büyürmüş. O günden sonra Doğa, Maya ve Fısıltı Ağacı odalarında hep en güzel masalları dinleyerek tatlı uykulara dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları kalpten sevenlerin başına, biri sevgisini sabırla paylaşanların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyen güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusun en derin, en renkli ve en huzurlu köşesinde, mercan kayalıklarının arasında Pırıl adında çok sevimli bir ahtapot yaşarmış. Pırıl’ın rengarenk parlayan cildi, kocaman meraklı gözleri ve upuzun, yumuşacık sekiz tane kolu varmış.

Pırıl, okyanustaki en hamarat ve en yardımsever çocuk olmak istermiş. Sabah güneş doğarken uyanır uyanmaz okyanusun altını üstüne getirirmiş. “Benim sekiz kolum var, her şeyi aynı anda yapabilirim!” diye düşünerek büyük bir telaşla işe koyulurmuş. Bir koluyla denizyıldızlarını toplar, diğeriyle yosun bahçesini sular, öbürleriyle küçük balıklara oyuncak uzatır, diğer kollarıyla da kumdan kaleler yapmaya çalışırmış. Her şeyi aynı anda ve aceleyle yapmaya çalıştığı için gün boyu bir o yana bir bu yana koşturup dururmuş.

Ancak bir gün, okyanusta büyük bir “Mercan Festivali” düzenlenecekmiş. Herkes hazırlık yaparken Pırıl yine her zamanki gibi aceleci davranmış. Aynı anda hem midye kabuklarını boyamak, hem renkli yosunları asmak, hem de minik yengeçlere yemek götürmek istemiş. Hızla kollarını dört bir yana sallarken birden… Eyvah! Sekiz kolu birbirine düğüm düğüm dolanmış!

Pırıl ne yapacağını bilememiş, olduğu yerde daireler çizerek dönmeye başlamış. Kollarını bir türlü çözemiyormuş ve gözleri dolmuş. Tam o sırada, okyanusun en yaşlı ve en bilge sakinlerinden biri olan Tonton Kaplumbağa Dede yavaşça yanına yaklaşmış. Yumuşak ve şefkatli ses tonuyla şöyle demiş:

“Güzel yavrum Pırıl… Sekiz kolun doğanın sana verdiği harika bir armağan. Ama unutma ki her şeyi aynı anda ve dağınık bir şekilde yapmaya çalışmak sadece seni yorar ve kollarını düğümler. Başarılı ve huzurlu olmanın sırrı; işleri sırasıyla, sabırla ve planlı yapmaktır.”

Tonton Kaplumbağa Dede’nin bu akıllıca sözleri Pırıl’ın kalbini aydınlatmış. Derin bir nefes almış, acele etmeyi bırakıp kollarını yavaşça ve dikkatle çözmüş. Sonra da kendine çok güzel bir günlük plan hazırlamış:

Birinci ve ikinci koluyla midye kabuklarını özenle boyamış. Üçüncü ve dördüncü koluyla renkli yosunları festival alanına asmış. Beşinci ve altıncı koluyla minik yengeçlere lezzetli deniz yosunu kurabiyeleri ikram etmiş. Yedinci ve sekizinci koluyla da festival alanının son hazırlıklarını tamamlamış.

Pırıl işlerini sırayla, sakinlikle ve düzenli yaptığında hiç yorulmamış; aksine her şeyi kusursuz bir şekilde bitirmiş. Mercan Festivali başladığında bütün deniz halkı Pırıl’ın düzenli çalışmasına ve harikalar yaratan sekiz koluna hayran kalmış. O günden sonra Pırıl, acele etmenin değil; planlı ve düzenli çalışmanın ne kadar değerli olduğunu çok iyi anlamış.

Gökten üç elma düşmüş: Biri işlerini planlı yapanların başına, biri sabırlı ve düzenli çocukların başına, diğeri de bu güzel masalı dinleyen miniklerin başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Baharın en güzel, en güneşli günlerinden biriydi. Gökyüzünde pamuk gibi beyaz bulutlar süzülüyor, ağaçlardaki kuşlar neşeyle şarkılar söylüyordu. Altı yaşındaki Elif’in kalbi ise minik bir serçe gibi pır pır ediyordu. Çünkü bugün çok ama çok özel bir gündü. Elif, arkasında iki küçük destek tekerleği olan eski bisikletiyle vedalaşmış, ona hediye edilen kıpkırmızı, yepyeni, iki tekerlekli bisikletine kavuşmuştu. Bisikletinin rengi o kadar parlaktı ki, Elif ona “Kiraz” adını vermişti. Kiraz çok güzeldi, zili “çın çın” diye harika ses çıkarıyordu ama iki tekerlek üzerinde dengede durmak Elif’e kocaman bir dağa tırmanmak kadar zor ve ürkütücü geliyordu.

Babası yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle yanına geldi ve üzerinde sarı yıldız desenleri olan pembe kaskını Elif’in başına dikkatlice taktı. “Hazır mısın bakalım benim cesur kızım?” diye sordu. Elif başını usulca salladı ama küçük elleri direksiyonu sıkıca tutarken hafifçe titriyordu. “Baba, ya dengemi kaybedip düşersem? Ya Kiraz beni taşıyamazsa?” dedi endişeli bir sesle.

Babası onun hizasına gelmek için dizlerinin üzerine çöktü ve ellerini tuttu. “Düşmek, yeni bir şey öğrenmenin en doğal parçasıdır tatlım,” dedi yumuşacık bir sesle. “Ama ben senin tam arkandayım. Seni sımsıkı tutacağım. Senin görevin sadece karşıya bakmak ve pes etmeden pedalları çevirmek. Anlaştık mı?” Elif derin bir nefes aldı ve “Anlaştık!” dedi.

Birlikte evlerinin yanındaki büyük, yemyeşil parka gittiler. Parkın yolları dümdüz ve bisiklet sürmek için harikaydı. Elif, Kiraz’ın selesine yerleşti. Babası bisikleti tam arkasından, selenin altından iki eliyle sıkıca tuttu. “Şimdi,” dedi babası, “Gözlerini karşıdaki kocaman çınar ağacından ayırma. Bir, iki, üç… Çevir pedalları!”

Elif sağ ayağıyla pedala güçlüce bastı, ardından sol ayağıyla. Bisiklet önce biraz sağa, sonra biraz sola yalpaladı. Elif korkuyla, “Bırakma baba, sakın bırakma!” diye bağırdı. Babası, “Buradayım, seni tutuyorum! Harika gidiyorsun! Sadece karşıya bak, kollarını dik tut,” diyerek arkasından koşuyor ve ona cesaret veriyordu.

Birkaç denemeden sonra Elif’in korkusu yavaş yavaş azalmaya başladı. Pedalları daha hızlı, daha ritmik çeviriyordu. Rüzgar yanaklarını serinletirken kendini çok güçlü hissetti. Neşeyle “Çın çın!” diye zilini çaldı. Babasının sesi bu kez biraz daha geriden, nefes nefese geliyordu: “Harikasın Elif, sakın durma, kuşlar gibi uçuyorsun!”

Elif, babasının kendisini hala sıkıca tuttuğuna o kadar emindi ki… Ama babası çoktan ellerini seleden çekmişti! Elif rüzgarın sesini dinlerken bir an göz ucuyla arkasına baktı. Babası tam on adım geride durmuş, kollarını havaya kaldırmış ve sevinçle ona gülümsüyordu.

“Tek başıma sürüyorum! Baba bak, kendim sürüyorum!” diye sevinç çığlıkları attı Elif. Dengesini hiç kaybetmeden, parkın sonundaki papatyalara kadar sürmeyi başardı. Sonra babasının öğrettiği gibi frenleri yavaşça sıkarak durdu.

Babası koşarak yanına geldi ve onu kucaklayıp havada döndürdü. “Gördün mü benim şampiyon kızım? Cesaretin ve inancın sayesinde başardın!” dedi gururla. Elif, kırmızı bisikleti Kiraz’a sevgiyle sarıldı. Artık iki tekerlekli bisiklet sürmek korkutucu bir dağ değil, dünyanın en eğlenceli oyunuydu.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kocaman turuncu kayaların ve sıcacık sarı kumların olduğu çok güzel bir çöl varmış. Bu çölde, “Pıt, pıt, pıt!” diye hızlıca yürüyen, minicik, parlak yeşil bir kertenkele yaşarmış. Adı Kıpır’mış.

Kıpır, güneşlenmeyi ve sıcak kayaların üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş. Sabahları güneşi görünce “Ne kadar güzel bir gün!” diye neşeyle gülümser, uzun kuyruğunu sallar dururmuş.

Kıpır’ın yaşadığı bu kocaman kayaların en tepesinde ise tüyleri yumuşacık, kocaman gözlü ve çok iyi kalpli bir akbaba yaşarmış. Onun adı da Pırpır’mış. Pırpır, kocaman kanatlarını iki yana açıp gökyüzünde süzülmeyi çok severmiş. “Fiyuuu, fiyuuu!” diye rüzgarla dans eder, beyaz bulutlara “Merhaba!” dermiş. Pırpır, her zaman gülümseyen ve arkadaş canlısı bir kuşmuş.

Bir sabah minik kertenkele Kıpır, çöldeki en yüksek kayanın en tepesine çıkmak istemiş. Oradan gökyüzünün ve bulutların ne kadar güzel göründüğünü hep merak ediyormuş. Kendi kendine, “Oraya tırmanacağım!” demiş.

“Pıt, pıt, pıt,” diye tırmanmaya başlamış. Birinci kayayı geçmiş. İkinci kayayı geçmiş. Ama üçüncü kayaya gelince Kıpır’ın minicik bacakları çok yorulmuş.

“Oof, of,” diye iç çekmiş Kıpır. “En tepeye asla çıkamayacağım sanırım. Oraya kadar yürüyecek gücüm kalmadı.”

O sırada gökyüzünde süzülen Akbaba Pırpır, aşağıda boynunu bükmüş, üzgün üzgün duran yeşil kertenkeleyi görmüş. Hemen kocaman kanatlarını yavaşça çırparak süzülmüş ve Kıpır’ın yanına inmiş.

“Merhaba minik dostum! Ben Akbaba Pırpır. Neden böyle üzgünsün?” diye sormuş yumuşacık, tatlı bir sesle.

Kıpır, başını kaldırıp bu kocaman ama sevimli kuşa bakmış: “Merhaba Pırpır. Ben de Kertenkele Kıpır. En yüksek kayanın tepesine çıkıp bulutlara yakından bakmak istiyordum. Ama bacaklarım çok yoruldu.”

Pırpır neşeyle gülümsemiş. “Hiç üzülme Kıpır! Benim kocaman kanatlarım ve çok güçlü bir sırtım var. Eğer istersen sırtıma binebilirsin. Seninle birlikte en yüksek kayaya uçabiliriz!”

Bunu duyan Kıpır’ın gözleri sevinçle parlamış. “Gerçekten mi? Çok teşekkür ederim!” demiş heyecanla. Hemen “pıt, pıt, pıt” diye yürüyüp Pırpır’ın yumuşacık tüylerinin arasına, sırtına tırmanmış ve sıkıca tutunmuş.

“Hazır mısın Kıpır?” diye sormuş Pırpır. “Hazırıııım!” diye bağırmış Kıpır.

Pırpır kanatlarını açmış: “Bir, iki, üüüç!” Kanatlarını çırpmış ve havalanmışlar. “Fiyuuu!” diye gökyüzüne doğru uçmuşlar. Kıpır aşağıya bakmış; büyük kayalar, evler gibi küçücük görünüyormuş. Rüzgar yüzüne hafifçe vururken kertenkele kıkır kıkır gülmüş.

Çok geçmeden en yüksek kayanın tepesine konmuşlar. Kıpır, gördüğü manzara karşısında büyülenmiş. Pamuk gibi beyaz bulutlar sanki hemen ellerini uzatsa dokunacak kadar yakınmış. Güneş, her yeri pırıl pırıl altın rengine boyuyormuş.

“Burası harika Pırpır! Bana yardım ettiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az,” demiş Kıpır, yeni dostuna sarılarak.

Pırpır da kertenkeleye sevgiyle bakmış. “Arkadaşların görevi birbirine yardım etmektir Kıpır. Ne zaman istersen seninle bulutlara tekrar uçabiliriz.”

O günden sonra, minik kertenkele Kıpır ile kocaman kanatlı akbaba Pırpır en iyi arkadaş olmuşlar. Biri “pıt, pıt, pıt” diye koşarak, diğeri “fiyuuu” diye uçarak her gün çölün tadını çıkarmışlar.

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın başına, biri uslu uslu dinleyen miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.