Gökyüzünün en yumuşak köşesinde yaşayan minik bir bulut vardı ve adı Pofuk’tu. Pofuk her sabah pırıl pırıl parlayan güneşle uyanır, gün boyu neşeyle süzülürdü. Rüzgâr dostu hafifçe fısıldadığında gökyüzünde tatlı danslar ederdi. Pofuk’un en sevdiği şey ise akşamüstü pembe ve mor renklere bürünmekti. Hava kararmaya başladığında yıldızlara merhaba der, geceye tatlı bir huzur katardı. Ancak o akşam Pofuk kendini biraz yorgun ve yalnız hissetti. Gökyüzündeki diğer bulutlar çoktan dinlenmeye çekilmişti. Pofuk yavaşça süzülerek derin ve sessiz ormanın üzerine doğru yaklaştı.

Ormanın derinliklerinde sevimli bir ayıcık olan Bubu oturuyordu. Bubu yumuşacık kahverengi tüylere ve koyu yeşil bir tulum giysisine sahipti. Bubu da tıpkı Pofuk gibi uykusu geldiği halde bir türlü uyuyamıyordu. Başını gökyüzüne kaldırdı ve pamuk gibi duran minik Pofuk’u fark etti. Elleriyle hafifçe sallayarak buluta gülümsedi. Pofuk bu sıcak gülümsemeyi görünce çok mutlu oldu ve biraz daha aşağıya indi. ‘Merhaba minik bulut, bu gece gökyüzü ne kadar da sakin değil mi?’ dedi Bubu. Pofuk hafifçe sallanarak ‘Evet, ama ben de biraz yalnız hissetmiştim, seninle karşılaşmak harika oldu’ diye fısıldadı.

Bubu ağacın altındaki puf puf çimlere uzandı ve Pofuk’a doğru baktı. ‘Biliyor musun, bazen geceleri uyumak zor olabiliyor ama gökyüzündeki yıldızları izlemek beni rahatlatıyor’ dedi. Pofuk arkadaşının bu tatlı sözleri üzerine ona küçük bir sürpriz yapmak istedi. Kendi etrafında yavaşça dönerek etrafa gümüş rengi minik parıltılar saçmaya başladı. O parıltılar gecenin karanlığında adeta minik masal ışıkları gibi parıldıyordu. Bubu’nun gözleri parıltıları takip ederken içini sıcacık bir huzur kapladı. Ormandaki yapraklar bile rüzgârın tatlı ninnisiyle hafifçe kıpırdıyordu.

Pofuk yavaşça Bubu’nun yanındaki büyük meşe ağacının dallarına doğru yaklaştı. Ağacın üstünde uyumaya hazırlanan minik kuşlar fısıltıyla ötüşüyordu. Pofuk onlara yumuşacık bir örtü gibi gölge oldu ve serin geceden korudu. Bubu bu güzel manzarayı izlerken esnemeye başladı. Kocaman bir esnemeyle birlikte ‘Teşekkür ederim Pofuk, sen gerçekten çok nazik bir bulutsun’ dedi. Pofuk gülümseyerek daha da yumuşadı ve pamuksu dokusuyla geceye sıcaklık kattı. Artık ormandaki tüm hayvanlar için uyku zamanı yaklaşmıştı.

Gece ilerledikçe gökyüzündeki ay tatlı bir sarı ışık yaymaya başladı. Pofuk ve Bubu birlikte ayın ve yıldızların güzelliğini seyrettiler. Bubu gözlerini yavaşça kapattı ve derin derin nefes almaya başladı. Göğsü her nefeste huzurla yükselip iniyordu. Pofuk arkadaşının huzurla uykuya daldığını görünce gökyüzündeki yerine doğru yavaşça yükseldi. Tatlı hayallerle dolu harika bir gece ormanın üzerine tatlıca serildi. Bütün doğa mışıl mışıl uyurken, Pofuk da kendi yumuşak yatağında gözlerini kapattı.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil, yumuşacık ağaçlarla kaplı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanın kalbinde, minik, kahverengi, tüyleri pofuduk mu pofuduk bir ayıcık yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Pofuduk bütün gün ormanda koşar, rengarenk çiçekleri koklar, pırpır uçan kelebekleri kovalar ve neşeyle kıkırdarmış. Ama güneş yavaş yavaş dağların arkasına saklanmaya, gökyüzü turuncu, pembe ve mor renklere boyanmaya başladığında, Pofuduk’un o minik gözleri kapanmaya başlarmış. Kollarını kocaman açıp esnermiş: “Aaaaaaa-hhh…”

Gökyüzünde parlayan ilk yıldız “Merhaba!” diye göz kırptığında, ormandaki tüm hayvanlar için oyun vakti bitmiş, uyku vakti gelmiş demekmiş. Pofuduk, yıldız desenli mavi battaniyesini sımsıkı tutarak yavaş adımlarla yürümeye başlamış. Patileri serin çimenlerde “pıt, pıt, pıt” diye tatlı sesler çıkarıyormuş.

Önce ulu çınar ağacının yanından geçmiş. Ağacın en yüksek dalında yaşayan mavi kuş Maviş, yuvasına sımsıcak kıvrılmış, başını yumuşacık kanatlarının arasına sokmuş. Pofuduk usulca fısıldamış: “İyi geceler Maviş. Tatlı rüyalar…” Maviş uykulu bir sesle, “Cik, cik… İyi geceler Pofuduk,” demiş ve mışıl mışıl uykuya dalmış.

Pofuduk yürümeye devam etmiş. “Pıt, pıt, pıt…” Az ileride, ceviz ağacının kovuğunda yaşayan arkadaşı Sincap Zıpzıp’ı görmüş. Zıpzıp, pofuduk ve uzun kuyruğuna sımsıkı sarılarak gözlerini kapatmış. Pofuduk gülümseyerek fısıldamış: “İyi geceler Zıpzıp. Tatlı rüyalar…” Zıpzıp burnunu hafifçe oynatmış, “Hııh, hıh… İyi geceler Pofuduk,” diyerek rüyalar alemine uçmuş.

Orman yavaş yavaş daha da sessizleşiyor, hafif bir rüzgar ağaçların yaprakları arasında dolaşarak ninniler söylüyormuş: “Hışşşş, hışşşş…” Pofuduk bir kez daha esnemiş. Uykusu geldiği için minik adımları iyice yavaşlamış.

Derenin kenarından geçerken, uzun kulaklı tavşan Pamuk’u görmüş. Pamuk, yumuşacık yoncalardan yaptığı rahat yatağına uzanmış, uzun kulaklarını yüzüne bir battaniye gibi örtmüş. Suyun şırıltısı “şırıl, şırıl” ona ninni söylüyormuş. Pofuduk en tatlı sesiyle fısıldamış: “İyi geceler Pamuk. Tatlı rüyalar…” Pamuk uykusunda hafifçe mırıldanmış ve derin bir nefes alıp uyumaya devam etmiş.

Gökyüzü tamamen gece mavisi olmuş. Aydede gümüş rengi ışıklarıyla ormanı aydınlatıyormuş. Pofuduk sonunda kendi güvenli mağarasına varmış. Annesi, ona sımsıcak ve sevgi dolu bir sarılma vermiş. Pofuduk, kendi yumuşacık yatağına uzanmış, sevdiği mavi battaniyesini çenesine kadar çekmiş.

Annesi, Pofuduk’un başını okşamış, burnuna minik bir öpücük kondurmuş ve usulca kulağına fısıldamış: “İyi geceler güzel yavrum. Ormandaki tüm ağaçlar, kuşlar ve tavşanlar uykuya daldı. Şimdi senin de dinlenme vaktin geldi. Gözlerini kapa, tatlı rüyalar gör.”

Pofuduk kendini o kadar güvende hissetmiş ki, yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. Gözlerini yavaşça kapatmış. Rüzgar “hışşşş” diye fısıldamaya, dere “şırıl şırıl” akmaya devam ederken, Pofuduk derin, huzurlu bir uykuya dalmış. Mışıl mışıl, pış pış…

Gökten üç tane gümüş rengi yıldız kaymış o gece; biri minik kuşun yuvasına, biri uykucu sincabın kovuğuna, diğeri de şu an gözlerini yavaşça kapatıp mışıl mışıl uyuyan, dünyalar güzeli bütün miniklerin başucuna konmuş. Herkes rüyalar aleminde, pamuk şekerden bulutların üzerinde oynamaya başlamış. İyi geceler, tatlı rüyalar…

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, yemyeşil çimenlerde neşeyle zıplayan sevimli bir tavşan yaşarmış. Bu tavşanın adı Puki’ymiş. Puki’nin kırmızı bir topu, mavi bir arabası ve yumuşacık peluş bir ayıcığı varmış.

Puki oyuncaklarıyla oynamayı çok severmiş. Sabah uyanır uyanmaz zıplar, oyuncaklarını etrafa saçarmış. Oraya bir araba bırakır, buraya bir top koyarmış. Oda kısa sürede rengârenk oyuncaklarla dolup taşarmış. Oyun bittiğinde yorgun hisseder ve oyuncaklarını toplamayı unuturmuş.

Bir gün, arkadaşı minik kaplumbağa Toto misafirliğe gelmiş. Puki kapıda arkadaşını büyük bir neşeyle karşılamış ve “Hadi odama gidelim!” demiş. Fakat odaya girdiklerinde ne görsünler? Her yerde oyuncaklar varmış! Minik kaplumbağa Toto, yerdeki oyuncaklara takılıvermiş ve yürümekte çok zorlanmış.

Annesi şefkatle Puki’ye yaklaşmış, yumuşak bir sesle şöyle demiş: “Benim güzel yavrum, oyuncaklarla oynamak eğlenceli ama oyun bittiğinde onları kutusuna kaldırmak gerekir. Eşyalarımızı yerine koyarsak odamız düzenli olur, kimse takılıp düşmez ve aradığımız oyuncağı hemen buluruz.”

Puki annesini dikkatle dinlemiş ve hemen işe koyulmuş. Önce kırmızı topunu almış, oyuncak kutusuna “hop” diye atmış. Sonra mavi arabasını yerine koymuş. Pelüş ayıcığını da yatağına oturtmuş. Bütün oyuncaklar neşeyle yuvalarına dönmüş. Oda mis gibi tertemiz ve ferah olmuş.

Minik kaplumbağa Toto bu düzene çok sevinmiş. Beraber oynamaya devam etmişler. Puki, oyuncakları toplamanın ve odasını düzenli tutmanın ne kadar güzel bir alışkanlık olduğunu o gün öğrenmiş.

Güneş yavaş yavaş batarken, gökyüzü yıldızlarla dolmuş. Puki yatağına girmiş. Annesi saçlarını okşayıp ona tatlı bir ninni söylemiş. Puki, düzenli odasında huzurla gözlerini kapatmış ve tatlı rüyalara dalmış.

Yemyeşil ağaçların yükseldiği sakin bir ormanın derinliklerinde minik bir baykuş yaşardı. Bu minik baykuşun adı Gümüş idi çünkü kanatları geceleri ay ışığında parıl parıl parlardı. Gümüş her akşam gökyüzünü izlemeyi ve yıldızların dansını seyretmeyi çok severdi. Gökyüzü karardığında tatlı bir esinti başlar ve ormandaki tüm canlılar uykuya hazırlanırdı. Gümüş de yuvasından çıkarak en yüksek meşe ağacının dalına konardı. Buradan gökyüzündeki parlak yıldızları saymak onun en sevdiği akşam oyunu haline gelmişti.

Bir akşam gökyüzünde daha önce hiç görmediği kocaman ve ışıl ışıl bir yıldız belirdi. Bu yıldız diğerlerinden farklı olarak mor ve pembe ışıklar saçıyordu. Gümüş şaşkınlıkla gözlerini kocaman açtı ve yeni arkadaşına bakmaya başladı. Yıldız adeta minik baykuşa göz kırpıyor ve onu selamlıyordu. Gümüş içinden bu parıltılı yıldızla konuşmak ve ona sıcak bir merhaba demek geçirdi. Kanatlarını çırparak hafifçe havalandı ve meşe ağacının en tepe noktasına doğru süzüldü.

Tepeye ulaştığında hafif bir fısıltı duydu. Bu ses gökyüzündeki pembe ışıklı Masal Yıldızı’ndan geliyordu. Yıldız tatlı bir ses tonuyla minik baykuşa gülümsedi. Ormandaki çocuklara ve minik hayvanlara güzel rüyalar getirdiğini söyledi. Gümüş bu duruma çok sevindi çünkü kendisi de ormandaki arkadaşlarına masallar anlatmayı çok severdi. Birlikte o gece ormana huzur dağıtmaya karar verdiler.

İlk olarak nehrin kenarındaki minik tavşan ailesinin yuvasına doğru süzüldüler. Küçük tavşanlar henüz uyumamış ve yuvalarında kıpırdanıp duruyorlardı. Gümüş yumuşak kanat çırpışlarıyla onların pencerelerine yaklaştı. Pembe yıldızın ışığı tavşanların odasını sıcacık ve güvenli bir parlaklıkla doldurdu. Tavşanlar ışığın güzelliğini görünce gülümsediler ve yumuşak yataklarına uzandılar.

Gümüş onlara tatlı bir dille küçük bir uyku masalı anlatmaya başladı. Mavi bir gölün ve o gölde yüzen sevimli ördeklerin hikayesini fısıldadı. Sesinin dinginliği ve yıldızın huzur veren ışığı minik tavşanların gözlerini ağırlaştırdı. Birkaç dakika içinde küçük tavşanların hepsi tatlı rüyalara daldı. Anne tavşan Gümüş’e ve Masal Yıldızı’na sessizce teşekkür etti.

Yolculuklarına ormanın diğer tarafındaki koca çam ağacına doğru devam ettiler. Orada minik sincap ailesi yaşıyordu ve en küçük sincap henüz uyuyamamıştı. Minik sincap gün boyu topladığı kozalakları düşünmekten gözlerini kapatamıyordu. Gümüş onun yanına yaklaştı ve kanatlarını yavaşça sallayarak tatlı bir rüzgar oluşturdu. Pembe yıldız ise odanın tavanına minik desenler yansıttı.

Gümüş sincaba yarın yine güneşin doğacağını ve yeni oyunlar oynayacaklarını söyledi. Dinlenmenin ne kadar önemli ve güzel bir şey olduğunu yumuşacık bir sesle hatırlattı. Minik sincap tavanındaki yıldız ışıklarını izlerken esnemeye başladı. Sıcak yorganına daha da sokuldu ve gözlerini yavaşça kapattı. Orman her geçen dakika daha da sessizleşiyor ve huzurla doluyordu.

Daha sonra derenin karşı kıyısındaki sevimli ayı yuvasına uğradılar. Yavru ayı Pofuk yatağında dönüp duruyor ve uykuya geçmekte zorlanıyordu. Gümüş onun başucuna kondu ve Masal Yıldızı en parlak ama en dinlendirici ışığını yaydı. Odanın içi ılık bir masal diyarına dönüştü. Yavru ayı burnunu battaniyesine gömdü ve derin bir nefes aldı.

Gümüş sevimli yavru ayının kulağına rüyasında yeşil vadilerde gezineceğini fısıldadı. Gece gökyüzünün onları koruduğunu ve her şeyin çok güvende olduğunu söyledi. Yavru ayı bu güzel sözleri duyunca rahatladı ve mışıl mışıl uykuya daldı. Gümüş ve Masal Yıldızı görevlerini tamamlamış olmanın mutluluğunu yaşadılar.

Ormandaki tüm minik canlılar artık mışıl mışıl uyuyordu. Ormanı kaplayan derin huzur ve sessizlik geceyi daha da güzelleştiriyordu. Gümüş gece rüzgarının tatlı esintisiyle kendi meşe ağacına geri döndü. Yuvası sıcacık ve çok konforluydu. Masal Yıldızı gökyüzündeki yerinden ona sevgiyle bakıyordu.

Gümüş kanatlarını kapattı ve başını yumuşak tüylerinin arasına sakladı. Masal Yıldızı’na bakarak iyi geceler diledi. Yıldız da ona tatlı bir parıltıyla karşılık verdi. Artık minik baykuş için de dinlenme vakti gelmişti. Gözlerini yavaşça kapattı ve derin bir uykuya daldı.

Gökten üç pembe ışık damlası düştü. Biri bu güzel masalı dinleyen minik çocuğa, biri ormandaki sevimli hayvanlara, diğeri ise rüyaları süsleyen Masal Yıldızı’na. Orman ve gökyüzü sabahın ilk ışıklarına kadar tatlı bir uykuda buluştu.

Yemyeşil ağaçlarla dolu büyük ve sakin bir ormanda Minik Sincap Fındık yaşardı. Fındık, yumuşacık kahverengi kürk hatlarına ve kocaman parlak gözlere sahipti. Gün boyunca ormandaki arkadaşlarıyla koşturup oynamayı çok severdi. Her akşam güneş batıp da gökyüzü turuncu renge büründüğünde Fındık yuvasına dönerdi. Fakat bu akşam Fındık’ın gözleri bir türlü kapanmak bilmiyordu. Yatakta bir sağa dönüyor, bir sola dönüyordu ama uykusu gelmiyordu.

Fındık yavaşça yataktan kalktı ve penceresinden dışarıya baktı. Orman, gece lambası gibi parıldayan ay ışığıyla kaplanmıştı. Yaprakların arasından süzülen hafif bir rüzgâr tatlı bir melodi fısıldıyordu. Fındık minik patilerini çenesine koyarak derin bir nefes aldı. Acaba ormandaki diğer arkadaşlar uyumuş muydu? Belki de uykuyu bulmak için tatlı bir gece yürüyüşü yapması gerekiyordu.

Evinden sessizce çıkan Fındık, kadife gibi yumuşak çimlerin üzerinde yürümeye başladı. Yolda ilk olarak Gece Kuşu Baykuş ile karşılaştı. Baykuş kocaman bir meşe ağacının dalında duruyordu. Fındık ona doğru yaklaştı ve minik bir sesle konuştu. “İyi akşamlar Baykuş Amca, benim uykum bir türlü gelmiyor, ne yapmalıyım?” diye sordu. Baykuş gözlerini yavaşça kapatıp açtı ve gülümseyerek cevap verdi.

Baykuş Amca alçak ve rahatlatıcı bir sesle konuşmaya başladı. “Sevimli Fındık, uyku bir arayış değil, bir gevşeme halidir. Derin bir nefes al ve kalbindeki tüm koşturmacayı doğaya bırak. Orman senin için harika bir şarkı söylüyor, onu dinle.” dedi. Fındık, Baykuş Amca’ya teşekkür etti ve içini kaplayan huzurla yürümeye devam etti. Rüzgârın yaprakları kımıldatırken çıkardığı hışırtı gerçekten de bir beste gibiydi.

Biraz ileride Ormanın Uyku Ağacı denilen kocaman ve pürüzsüz gövdeli ulu bir ağaç duruyordu. Bu ağacın etrafında minik sevimli tavşanlar çoktan derin bir uykuya dalmıştı. Uyku Ağacı’nın dalları gümüş bir ışık yansıtıyordu. Fındık ağacın gövdesine sırtını yasladı ve çimlerin üzerine oturdu. Doğanın bu kadar dingin ve güvenli olduğunu daha önce hiç fark etmemişti.

Yavaşça gözlerini kapattı ve Baykuş Amca’nın dediği gibi derin bir nefes aldı. İçine dolan taze ve serin gece havası onu baştan ayağa rahatlattı. Kalbinin ritmi yavaşladı, vücudundaki tüm yorgunluk yok olup gitti. Artık esnemeye başlamıştı ve göz kapakları gittikçe ağırlaşıyordu. Tatlı hayaller ve masalsı rüyalar onu kucaklamak için bekliyordu.

Fındık yavaşça yerinden doğruldu ve sıcacık yuvasına doğru adımlarını attı. Yatağına girdiğinde yumuşacık battaniyesini üzerine çekti. Artık gece tamamen ormana hâkimdi ve yıldızlar ona göz kırpıyordu. Fındık, ormandaki tüm sevimli arkadaşlarına içinden mutlu uykular diledi. Kendini gümüş ışıklı rüyaların akışına bıraktı ve mışıl mışıl uykuya daldı.

Sesli masal dinlemek için:

Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, altın sarısı savanaların tam ortasında, serin ve koca gövdeli bir baobab ağacının altında yaşayan sevimli bir aslan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi, kıpır kıpır, enerjik ve dünyalar tatlısı Minik Aslan Pırpır’mış.

Pırpır, gün boyu kelebeklerin peşinden koşar, yavru zürafalarla saklambaç oynar ve ormanın yankılanması için neşeyle kükremeye çalışırmış: “Miyav… ay yani, ROAAAR!”

Ormandaki diğer hayvanlar Pırpır’ın bu sevimli hallerine çok güler ve onu çok severlermiş. Ancak Pırpır’ın küçük bir huyu varmış; akşam olup güneş battığında, gökyüzü yıldızlarla dolduğunda bile hiç uyumak istemezmiş. Esnemekten ağzı kocaman açılsa ve gözleri kapanmaya başlasa da, “Ben daha hiç yorulmadım ki, biraz daha oyun oynayalım!” diye mızmızlanırmış.

Bir akşam, gökyüzü yavaş yavaş huzur verici bir laciverte dönerken, annesi ona şefkatle yaklaşmış ve patisiyle başını okşamış.

“Biliyor musun Pırpır,” demiş annesi yumuşacık bir fısıltıyla, “geceleri gökyüzünde sadece usulca uykuya dalan yavrulara göz kırpan gizli bir Uyku Yıldızı vardır. Eğer gözlerini sımsıkı kapatıp güzel hayaller kurarsan, o yıldız rüyalarına gelip sana ormanın en güzel, en huzurlu masallarını anlatır.”

Pırpır bunu duyunca çok heyecanlanmış. Sihirli yıldızı rüyasında görebilmek için hemen annesinin yumuşacık yelesine sokulmuş. Gözlerini sımsıkı kapatmış. Önce savanada esen ılık rüzgarın ninnisini duymuş… Sonra cırcır böceklerinin o ritmik, tatlı şarkısını…

Derken, gökyüzündeki en parlak yıldız usulca parlamış ve Pırpır çoktan derin, mışıl mışıl bir uykuya dalmış. Rüyasında, Uyku Yıldızı onu pofuduk bulutların üzerinde, gökyüzünün gizli köşelerinde harika bir maceraya çıkarmış.

O günden sonra Minik Aslan Pırpır, uyku vaktini hiç ama hiç kaçırmamış. Çünkü artık biliyormuş ki; en güzel maceralar, gözler kapandığında başlar.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kocaman turuncu kayaların ve sıcacık sarı kumların olduğu çok güzel bir çöl varmış. Bu çölde, “Pıt, pıt, pıt!” diye hızlıca yürüyen, minicik, parlak yeşil bir kertenkele yaşarmış. Adı Kıpır’mış.

Kıpır, güneşlenmeyi ve sıcak kayaların üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş. Sabahları güneşi görünce “Ne kadar güzel bir gün!” diye neşeyle gülümser, uzun kuyruğunu sallar dururmuş.

Kıpır’ın yaşadığı bu kocaman kayaların en tepesinde ise tüyleri yumuşacık, kocaman gözlü ve çok iyi kalpli bir akbaba yaşarmış. Onun adı da Pırpır’mış. Pırpır, kocaman kanatlarını iki yana açıp gökyüzünde süzülmeyi çok severmiş. “Fiyuuu, fiyuuu!” diye rüzgarla dans eder, beyaz bulutlara “Merhaba!” dermiş. Pırpır, her zaman gülümseyen ve arkadaş canlısı bir kuşmuş.

Bir sabah minik kertenkele Kıpır, çöldeki en yüksek kayanın en tepesine çıkmak istemiş. Oradan gökyüzünün ve bulutların ne kadar güzel göründüğünü hep merak ediyormuş. Kendi kendine, “Oraya tırmanacağım!” demiş.

“Pıt, pıt, pıt,” diye tırmanmaya başlamış. Birinci kayayı geçmiş. İkinci kayayı geçmiş. Ama üçüncü kayaya gelince Kıpır’ın minicik bacakları çok yorulmuş.

“Oof, of,” diye iç çekmiş Kıpır. “En tepeye asla çıkamayacağım sanırım. Oraya kadar yürüyecek gücüm kalmadı.”

O sırada gökyüzünde süzülen Akbaba Pırpır, aşağıda boynunu bükmüş, üzgün üzgün duran yeşil kertenkeleyi görmüş. Hemen kocaman kanatlarını yavaşça çırparak süzülmüş ve Kıpır’ın yanına inmiş.

“Merhaba minik dostum! Ben Akbaba Pırpır. Neden böyle üzgünsün?” diye sormuş yumuşacık, tatlı bir sesle.

Kıpır, başını kaldırıp bu kocaman ama sevimli kuşa bakmış: “Merhaba Pırpır. Ben de Kertenkele Kıpır. En yüksek kayanın tepesine çıkıp bulutlara yakından bakmak istiyordum. Ama bacaklarım çok yoruldu.”

Pırpır neşeyle gülümsemiş. “Hiç üzülme Kıpır! Benim kocaman kanatlarım ve çok güçlü bir sırtım var. Eğer istersen sırtıma binebilirsin. Seninle birlikte en yüksek kayaya uçabiliriz!”

Bunu duyan Kıpır’ın gözleri sevinçle parlamış. “Gerçekten mi? Çok teşekkür ederim!” demiş heyecanla. Hemen “pıt, pıt, pıt” diye yürüyüp Pırpır’ın yumuşacık tüylerinin arasına, sırtına tırmanmış ve sıkıca tutunmuş.

“Hazır mısın Kıpır?” diye sormuş Pırpır. “Hazırıııım!” diye bağırmış Kıpır.

Pırpır kanatlarını açmış: “Bir, iki, üüüç!” Kanatlarını çırpmış ve havalanmışlar. “Fiyuuu!” diye gökyüzüne doğru uçmuşlar. Kıpır aşağıya bakmış; büyük kayalar, evler gibi küçücük görünüyormuş. Rüzgar yüzüne hafifçe vururken kertenkele kıkır kıkır gülmüş.

Çok geçmeden en yüksek kayanın tepesine konmuşlar. Kıpır, gördüğü manzara karşısında büyülenmiş. Pamuk gibi beyaz bulutlar sanki hemen ellerini uzatsa dokunacak kadar yakınmış. Güneş, her yeri pırıl pırıl altın rengine boyuyormuş.

“Burası harika Pırpır! Bana yardım ettiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az,” demiş Kıpır, yeni dostuna sarılarak.

Pırpır da kertenkeleye sevgiyle bakmış. “Arkadaşların görevi birbirine yardım etmektir Kıpır. Ne zaman istersen seninle bulutlara tekrar uçabiliriz.”

O günden sonra, minik kertenkele Kıpır ile kocaman kanatlı akbaba Pırpır en iyi arkadaş olmuşlar. Biri “pıt, pıt, pıt” diye koşarak, diğeri “fiyuuu” diye uçarak her gün çölün tadını çıkarmışlar.

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın başına, biri uslu uslu dinleyen miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda, yemyeşil ulu ağaçlarla dolu kocaman ve huzurlu bir ormanda, minicik, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan çok tatlı bir tavşancık yaşarmış. Bu minik tavşanın adı Ponpon’muş. Ponpon’un kulakları upuzun ve içi pembe renkliymiş. Minik burnu gün boyu pıt pıt diye seğirir, pofuduk kuyruğu pıtır pıtır titrermiş. Ponpon, sabahları güneş doğduğunda uyanmayı, yeşil çimenlerde hoplaya zıplaya oynamayı çok severmiş. Karnı acıktığında taze, sulu havuçları kıtır kıtır kemirirmiş. Havuçlarını yerken o kadar mutlu olurmuş ki, neşeyle kendi etrafında fırıl fırıl dönermiş.

Bir gün ormanda gezinirken, masmavi kanatları olan nazik bir kelebekle tanışmış. Kelebek yavaşça Ponpon’un kulağına konmuş. Ponpon kıkır kıkır gülmeye başlamış. İki sevimli arkadaş bütün gün çiçeklerin arasında oynamışlar. Ponpon sarı papatyaların arasına saklanmış, mavi kelebek de onu hemen bulmuş. Rüzgar hafifçe esmiş, ağaçların yaprakları hışır hışır ses çıkarmış. Minik kuşlar tatlı tatlı öterek onlara çok güzel bir ninni söylemiş.

Akşam yaklaşmış. Güneş uykuya dalarken gökyüzü pembe ve mor renklere boyanmış. Ormana yumuşacık bir sessizlik çökmüş. Bütün gün zıplayıp oynayan minik Ponpon’un gözleri kapanmaya başlamış. Ağzıyla tatlı tatlı esnemiş. Minik ayaklarıyla pıtır pıtır yürüyerek sıcacık yuvasına, annesinin kollarına gitmiş. Uyuyan güzel minik kızlar gibi o da hemen tatlı rüyalara dalmış. Gökten üç tatlı havuç düşmüş; biri Ponpon’a, biri annesine, biri de uykuya dalan sana.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Geceleri yıldızların en parlak şekilde parladığı, rüzgarın ağaçların arasında tatlı ninniler fısıldadığı o büyük Uyuyan Güzel Ormanı’nda minik bir tavşan yaşarmış. Bu pofuduk tavşanın adı Pamuk’muş.

Pamuk bütün gün arkadaşlarıyla oynamış, yumuşacık çimenlerin üzerinde zıplamış durmuş. Ama akşam olup da güneş yorganını üzerine çekip uykuya daldığında, Pamuk’un uykusu bir türlü gelmemiş. Yatağında sağa dönmüş, sola dönmüş ama gözleri kapanmıyormuş.

Sonra penceresinin kenarına bilge bir baykuş konmuş. “Minik Pamuk,” demiş baykuş yumuşacık bir sesle, “Eğer uykuyu beklersen gelmez. Gözlerini kapat ve ormanın ninnisini dinle.”

Pamuk gözlerini sımsıkı kapatmış. Rüzgarın yapraklarla oynarken çıkardığı hışşş hışşş sesini dinlemeye başlamış. Sonra burnuna taze çam ağaçlarının kokusu gelmiş. Gökyüzündeki gümüş yıldızları hayal etmeye başlamış. Bir yıldız, iki yıldız, üç yıldız derken… Pamuk’un nefesi yavaşlamış ve derin, tatlı bir uykuya dalmış.

O gece ormandaki tüm hayvanlar Pamuk’la birlikte mışıl mışıl uyumuş. Rüyalarında hep beraber pamuk şekerden bulutların üzerinde zıplamışlar.

Gökten üç pofuduk bulut düşmüş; biri uykuya dalan minik Pamuk’un yatağına, biri bu masalı dinleyen güzel çocukların yastığına, diğeri de onlara iyi geceler dileyen herkesin başına! İyi geceler, tatlı rüyalar…

Bir varmış, bir yokmuş. Ağaçların gökyüzüne uzandığı yemyeşil bir ormanda, doğayı çok seven Elif adında küçük bir kız yaşarmış. Güneşli bir sabah ormanda gezinirken cılız bir ses duymuş:

“Lütfen yardım edin, çok susadım ve üşüyorum!” Elif sesin geldiği yere koştuğunda, üzerine büyük bir dal düşmüş, boynunu bükmüş minik bir Güneş Çiçeği görmüş. Çiçek, büyüyebilmek için suya, güneşe ve havalanmış toprağa ihtiyacı olduğunu ama düşen dal yüzünden bunlara ulaşamadığını söylemiş.

Elif hemen kolları sıvamış ve doğadaki dostlarının yardımıyla işe koyulmuş:

Güneşe kavuşmak için Kıpır adındaki sevimli sincap yardıma gelmiş. İkisi birlikte ağır dalı kenara itince, güneş ışınları çiçeğin yüzünü ısıtmış. Gökyüzünde süzülen Mavi Kuş, gagasında taşıdığı yaprak dolusu çiğ damlasını getirip usulca çiçeğin köklerine dökmüş. Toprağın altından çıkan çalışkan karıncalar, hızla minik tüneller kazarak toprağı yumuşatmış ve köklerin rahatça hava almasını sağlamış.

Bütün ihtiyaçları karşılanan Güneş Çiçeği hızla canlanmış, sapsarı yapraklarını açarak etrafa mis gibi bir koku yaymış. Gülümseyerek arkadaşlarına bakmış:

— “Hepinize teşekkür ederim! Sayenizde hayatta kaldım,” diyerek olgunlaşan tohumlarını rüzgara bırakmış.

Bu tohumlar etrafa yayılarak ormandaki canlılara kışın yiyecek, doğaya ise yepyeni çiçekler olacakmış. Elif o gün evine dönerken çok önemli bir sırrı keşfetmiş: Doğadaki her canlı birbirine bağlıdır. Ancak hep birlikte yardımlaşıldığında dünya güzelleşir ve yaşam döngüsü devam eder. Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı koruyanların, biri yardımlaşmayı sevenlerin, diğeri de bu masalı dinleyen güzel çocukların başına.