Bulutların hemen altında, sarp kayalıkların üzerine kurulmuş Aethel adında bir köy vardı. Aethel’de büyü, değneklerde veya iksirlerde değil, rüzgarda saklıydı. Buradaki rüzgar asla susmazdı; geçmişin kahkahalarını, unutulmuş ninnileri ve eski ustaların çekiç seslerini taşırdı.

Köy halkı “Dinleyiciler”di. Rüzgarın getirdiği bu eski sesleri, devasa bakır hunilerle yakalar, onları ipek ipliklere işleyerek “Anı Kumaşları” dokurlardı. Bu kumaşlara sarınanlar, hiç tanımadıkları atalarının anılarını, sanki dün yaşamış gibi hatırlarlardı.

Elara, köyün en yaşlı Ses Dokuyucusu Usta Kaelen’in çırağıydı. Elara’nın diğerleri gibi güçlü kulakları yoktu, rüzgarın fısıltılarını zor duyardı. Ama onun gözleri başkaydı; seslerin bıraktığı renkleri görebiliyordu. Bir kahkaha geçtiğinde havada altın sarısı bir iz, hüzünlü bir şarkıda ise mavi bir duman görürdü.

Bir gün, korkunç bir şey oldu: Rüzgar sustu.

Önce bayraklar durdu, sonra rüzgar çanlarının neşeli şıngırtısı kesildi. Ve en kötüsü, “Büyük Sessizlik” başladı. Rüzgarın taşıdığı anılar olmadan, Aethel halkı kim olduklarını unutmaya başladı. Fırıncı ekmek yapmayı, anne çocuğunun adını, Usta Kaelen ise dokuma tezgahının nasıl çalıştığını unuttu. Gözlerindeki ışık sönmeye, yüzlerine boş bir ifade yerleşmeye başladı.

Elara, sesleri duyamasa da renklerin solduğunu görüyordu. Köyün üzerine gri, ağır bir “Unutuş Sisi” çöküyordu. Usta Kaelen ona boş gözlerle bakıp “Sen de kimsin küçük kız?” diye sorduğunda, Elara bir şeyler yapması gerektiğini anladı.

Rüzgarın doğduğu yere, “Dünyanın Boğazı” denilen derin vadiye gitmeliydi. Yanına sadece, renkleri daha iyi görmesini sağlayan prizma taşından yapılmış bir mercek aldı.

Yolculuk zordu. Unutuş Sisi’nin içinde yürürken kendi anıları da bulanıklaştı. Nereye gittiğini unutmamak için sürekli kendi kendine çocukken öğrendiği tekerlemeleri söyledi. Vadiye indiğinde, rüzgarın kaynağını buldu: Devasa, kristalden oluşmuş bir mağara. Burası dünyanın akciğeri gibiydi ama artık nefes almıyordu. Kristaller donuklaşmış, griye dönmüştü.

Elara, kristallerin tıkandığını gördü. Yüzyıllardır taşınan eski anılar, eski sesler kristallerin içinde sıkışıp kalmış, katılaşmıştı. Geçmiş o kadar ağırlaşmıştı ki, şimdiki zamanın nefes almasına izin vermiyordu.

Elara, Usta Kaelen’in ona öğrettiği eski, güçlü bir şarkıyı mırıldanmayı denedi. Ama kristaller tepki vermedi; çünkü bu zaten onların bildiği, eski bir sesti.

O an Elara ne yapması gerektiğini anladı. Rüzgarın eskiyi hatırlamaya değil, yeniye ihtiyacı vardı.

Derin bir nefes aldı. Prizma taşını kaldırdı ve kendi içindeki korkunun, umudun ve şu anki kararlılığının rengini gördü. Ve daha önce hiç duyulmamış, tamamen o ana ait, kendi bestelediği, biraz titrek ama cesur bir şarkı söylemeye başladı. Şarkı mükemmel değildi, eski ustaların şarkıları gibi görkemli değildi ama gerçekti.

Şarkısı kristal mağarada yankılandı. Sesi duyamasa da, kristallerin içinde patlayan yeni renkleri gördü. Grilik çatladı, içinden canlı morlar, turuncular fışkırdı.

Devasa bir iç çekişle, kristal mağara yeniden nefes almaya başladı. Rüzgar, Elara’nın yeni şarkısını kapıp vadi boyunca yukarı, Aethel’e doğru savurdu.

Elara köye döndüğünde, Unutuş Sisi dağılmıştı. Rüzgar çanları deli gibi çalıyor, insanların gözlerindeki ışık geri geliyordu. Usta Kaelen tezgahının başındaydı, Elara’yı görünce gülümsedi. “Ah, Elara, çırağım. Neredeydin? Dokunacak yeni bir rüzgarımız var, bu seferki çok taze kokuyor.”

Aethel halkı o gün önemli bir ders aldı: Geçmişin anıları değerliydi ama rüzgarın esmeye devam etmesi için, bugünün de kendi şarkısını söylemesi gerekiyordu. Ve sesi en az çıkanlar bile, bazen dünyayı değiştirecek renkleri görebilirdi.


Elara’nın cesur şarkısı rüzgara karışıp tüm diyara yayılırken, uyuyanguzel.com üzerindeki diğer gizemli ormanlara ve büyülü kalelere konuk olmaya ne dersiniz?

Büyülü Peri Masalları kategorimizdeki diğer efsaneleri keşfedebilir ya da,

En Yeni Çocuk Hikayeleri bölümünden Elara gibi cesur kahramanların yeni maceralarına ortak olabilirsiniz.

Prenses Ela ve Gökkuşağı Kanatlı Kelebek Masalı Sesli Dinle

Bir varmış, bir yokmuş. Gökkuşağının bittiği yerin hemen ötesinde, her mevsim çiçeklerin açtığı, nehirlerin şarkı söyleyerek aktığı Gümüş Ay Krallığı varmış. Bu krallıkta, kalbi sevgi dolu, gözleri yıldızlar gibi parlayan Prenses Ela yaşarmış.

Prenses Ela, diğer prenseslerden biraz farklıymış. En sevdiği şey, sarayın pırıltılı salonlarında dans etmek değil, krallığın devasa bahçesindeki çiçeklerle konuşmak ve minik hayvanlarla dostluk kurmakmış. Ela’nın puf puf kabarık, lavanta kokulu elbiseleri ve başından hiç eksik etmediği papatyalardan örülmüş bir tacı varmış.

Bir sabah, Ela bahçedeki en sevdiği söğüt ağacının altında otururken, ayağının dibine minik, bembeyaz bir kelebek konmuş. Ama bu kelebek biraz üzgün görünüyormuş; kanatları titriyor ve hiç rengi yokmuş. Ela nazikçe parmağını uzatmış ve kelebek pırpır ederek parmağına konmuş.

“Neden bu kadar üzgünsün minik dostum?” diye sormuş Ela fısıldayarak.

Kelebek, incecik bir sesle cevap vermiş: “Ben Gökkuşağı Kelebeği’yim Prenses Ela. Ama renklerimi kaybettim. Eğer güneş batana kadar renklerimi bulamazsam, bir daha asla uçamayacağım.”

Prenses Ela hemen ayağa kalkmış. “Korkma,” demiş, “Kalbinde iyilik olan her çocuk, sihirli renkleri bulabilir. Birlikte yola çıkalım.”

Önce “Gülümseyen Nehir”in kıyısına gitmişler. Nehir o kadar berrakmış ki, içindeki taşlar mücevher gibi parlıyormuş. Ela, nehrin sularına bakarak, “Sevgili nehir, bize mavisinden biraz verir misin?” diye sormuş. Nehir neşeyle şırıldamış ve bir su damlası kelebeğin kanatlarına sıçramış. Kelebeğin kanatlarının ucu bir anda masmavi olmuş!

Sonra, ormanın en derin yerindeki “Altın Güneş Tarlası”na varmışlar. Burada devasa sarı papatyalar varmış. Ela, en büyük papatyanın önünde diz çökmüş. “Güzel çiçek, kelebeğimiz için sarı rengini paylaşır mısın?” demiş. Papatya yapraklarını sallamış ve etrafa altın tozları yayılmış. Kelebeğin kanatlarında parlak sarı benekler oluşmuş.

Yolculukları devam etmiş. Mor sümbüllerden moru, taze çimenlerden yeşili, dalındaki olgun elmalardan ise kırmızıyı toplamışlar. Ela her renk için doğaya teşekkür etmeyi hiç unutmamış. Her “teşekkür ederim” dediğinde, kelebeğin kanatları daha da parlıyormuş.

Güneş yavaş yavaş dağların arkasına saklanmaya başladığında, kelebek artık bembeyaz değilmiş. Kanatları gökkuşağının tüm renkleriyle ışıl ışıl parlıyormuş. Kelebek o kadar mutluymuş ki, Ela’nın etrafında neşeyle dönmeye başlamış.

“Teşekkür ederim Prenses Ela,” demiş kelebek. “Senin sevgin ve nazik kalbin sayesinde renklerime kavuştum. Artık ben de senin uykularını renklendireceğim.”

Hava kararmış, gökyüzünde ilk yıldızlar belirmeye başlamış. Prenses Ela, saraydaki yumuşacık yatağına uzanmış. Penceresinden içeri süzülen ay ışığı, odasını gümüş bir renge boyamış. Gökkuşağı Kelebeği, Ela’nın başucundaki komodine konmuş ve kanatlarını yavaşça sallayarak odaya huzur veren bir ışık yaymış.

Ela gözlerini kapatırken, kalbinde büyük bir mutluluk varmış. Biliyormuş ki, dünyadaki en güzel renkler aslında iyilikle paylaşılanlarmış. Ormandaki tüm çiçekler uykusuna dalmış, nehirler sessizce akmaya başlamış.

İyi uykular Prenses Ela, iyi uykular minik gökkuşağı kelebeği…

Ayrıca peri masalları kategorimizi de ziyaret edebilirsiniz.

Bir varmış, bir yokmuş. Uzaklarda değil, hemen şurada, yumuşacık bulutların altında, “Pamuk Orman” adında bir yer varmış. Bu ormanda her şey çok yumuşakmış. Ağaçların yaprakları yastık gibi puf pufmuş. Yerlerdeki çimler battaniye gibi sıcacıkmış.

Bu Pamuk Orman’da, minicik bir peri yaşarmış. Adı Pırıltı imiş.

Pırıltı Peri o kadar küçükmüş ki, bir papatyanın içine sığarmış. Pırıltı Peri’nin kanatları varmış. Şeffaf, parlak kanatlar.

Kanatları nasıl ses çıkarırmış biliyor musun? Pır pır pır… Pır pır pır…

Hadi sen de yap: Pır pır pır…

Güneş “Güle güle” deyip dağların arkasına saklandığında, hava yavaşça kararmaya başlarmış. Gökyüzü lacivert olmuş. Ay dede gökyüzüne çıkmış, kocaman, parlak bir top gibi gülümsemiş. Yıldızlar “Biz geldik!” demiş, yanıp sönmeye başlamış. Tık… tık… tık…

İşte tam o zaman, Pırıltı Peri uyanmış. Minik yatağından kalkmış. Gerinmiş. “Ohhh,” demiş Pırıltı. “Ne güzel bir akşam.”

Pırıltı Peri’nin çok önemli bir görevi varmış. O, Pamuk Orman’ın “İyi Geceler Perisi”ymiş. Herkesi uyutmak onun işiymiş.

Pırıltı Peri, belindeki minik torbasını kontrol etmiş. Torbanın içinde ne varmış? Uyku Tozu! Simli, parlak, uykucu tozlar.

Pırıltı Peri kanatlarını çırpmış. Pır pır pır… Pır pır pır… Yükselmiş, yükselmiş, yükselmiş.

İlk önce kime gitmiş? Rengarenk çiçeklere gitmiş.

Çiçekler bütün gün güneşe bakmaktan yorulmuşlar. Boyunlarını bükmüşler. Kırmızı çiçek, sarı çiçek, mavi çiçek… Hepsi çok uykuluymuş.

Pırıltı Peri kırmızı çiçeğin yanına konmuş. “İyi geceler kırmızı çiçek,” demiş. “Hadi artık gözlerini kapat.”

Pırıltı, minik torbasından bir tutam uyku tozu almış. Çiçeğin üzerine serpmiş. Serp… serp… serp…

Kırmızı çiçek tozları alınca ne yapmış? Yapraklarını yavaşça kapatmış. Kapan… kapan… kapan… Ve uykuya dalmış. Şşşşşş…

Sonra Pırıltı Peri sarı çiçeğe gitmiş. Kanatları pır pır pır… “İyi geceler sarı çiçek,” demiş. Tozundan serpmiş. Serp… serp… serp… Sarı çiçek de yapraklarını kapatmış. Kapan… kapan… kapan… O da uyumuş. Şşşşşş…

Bütün çiçekler uyuyunca, Pırıltı Peri tekrar havalanmış. Pır pır pır… Pır pır pır…

Bu sefer kimi görmüş? Uzun kulaklı, ponpon kuyruklu bir Tavşancık görmüş. Tavşancık bütün gün zıplamış, oynamış. Çok yorulmuş. Gözleri küçülmüş, küçülmüş.

Pırıltı Peri, Tavşancık’ın burnunun ucuna konmuş. Tavşancık’ın burnu nasılmış? Kıpır kıpır kıpır…

Pırıltı Peri fısıldamış: “İyi geceler Tavşancık. Zıplama bitti, şimdi uyku vakti.”

Pırıltı, torbasından yine o sihirli uyku tozunu almış. Tavşancık’ın uzun kulaklarına serpmiş. Serp… serp… serp…

Tavşancık tozu alınca ne yapmış? Kocaman esnemiş. Haaaaah… Haaaaah…

Sonra yumuşacık çimlerin üzerine kıvrılmış. Top gibi olmuş. Gözlerini kapatmış. Ve uykuya dalmış. Nasıl uyumuş? Mışıl mışıl… Mışıl mışıl…

Pırıltı Peri gülümsemiş. Tavşancık’ın üstünü bir yaprakla örtmüş. “Tatlı rüyalar,” demiş.

Pırıltı Peri tekrar uçmuş. Pır pır pır… Pır pır pır…

Ormanın kenarında şırıl şırıl akan bir dere varmış. Dere bütün gün şarkı söylemiş, su sıçratmış. Çok gürültü yapmış. Şırıl şırıl şırıl… Şap şup şap…

Pırıltı Peri derenin kenarına gelmiş. “Hey, güzel dere!” demiş. “Artık biraz sessiz olma vakti. Balıklar uyumak istiyor.”

Pırıltı, torbasındaki en parlak uyku tozlarından almış. Suyun üzerine serpmiş. Serp… serp… serp…

Uyku tozu suya değince ne olmuş? Derenin sesi azalmış. Yavaşlamış. Artık “Şırıl şırıl” değil, daha yavaş akıyormuş. Sesi nasıl olmuş? Tıp… tıp… tıp… Tıp… tıp… tıp… Dere de sakinleşmiş, dinlenmeye başlamış.

Pamuk Orman’da artık her yer sessizmiş. Çiçekler uyuyor… Şşşşşş. Tavşancık uyuyor… Mışıl mışıl. Dere dinleniyor… Tıp tıp tıp. Rüzgar bile çok yavaş esiyormuş. Huuuuu… Huuuuu…

Pırıltı Peri etrafına bakmış. Herkes uyumuş. Görevi bitmiş. Ama o da ne? Pırıltı Peri’nin kanatları da yorulmuş. Artık hızlı uçamıyormuş. Kanatları nasılmış? Yavaş… yavaş… Pır… pır… pır…

Pırıltı Peri de çok uykuluymuş. Kendine uyuyacak bir yer aramış. Orada, kocaman bir meşe ağacının dalında, dev gibi, yumuşacık bir yaprak bulmuş. Bu yaprak tam Pırıltı’ya göre bir yatakmış.

Pırıltı Peri yavaşça yaprağın üzerine konmuş. Torbasını başucuna koymuş. Yaprağın içine girmiş, battaniye gibi üzerine çekmiş. Oh, çok sıcakmış, çok yumuşakmış.

Gökyüzündeki Ay dede, Pırıltı Peri’ye bakmış. “Aferin benim küçük perim,” demiş Ay dede. “Herkese iyi geceler dedin. Şimdi sıra sende.”

Pırıltı Peri gözlerini kapatmış. Minik bir esnemiş. Haaaaah… Ve o da derin, tatlı bir uykuya dalmış.

Mışıl mışıl… Mışıl mışıl…

Pamuk Orman’da herkes sabaha kadar deliksiz uyumuş. İyi geceler Pırıltı Peri. İyi geceler Pamuk Orman. İyi geceler sana da tatlı çocuk.

Gökten üç elma düşmüş. Biri Pırıltı Peri’ye, biri Tavşancık’a, biri de bu masalı dinleyen uslu çocuğa.

Diğer peri masalları için kategorimizi ziyaret ediniz. Veya bebeğinize ve çocuğunuza farklı masal oku.

Baş Müdire Polin bugün tüm perilerin okulda olmasını istemişti çünkü dans yarışması etkinliği olacaktı. Periler, parlak renkli canlı renklerde kısa elbiseler giymişti; kıyafetlerde tül ve dantel detaylar, parıltılı taşlar vardı. Hepsinde taçlar takılıydı, bilezik, kolye, küpe ve yüzük takmayı da ihmal etmemişlerdi. Kanat süslemeleri ise dans kıyafetlerine uyumluydu. Dans yarışmasında büyü güçleri kullanmak yasaktı; periler doğal ve kendi bildiği tarzlarla dans edip en yüksek yıldızı toplamaya çalışacaklardı. Juriler okul müdürü ve profesörlerden oluşuyordu.

Okul bahçesi yarışma için hazırlanmıştı, etrafta renkli ışıklar, sahne topları, ışıltılı bir atmosfer vardı. Juriler yerlerini almıştı. Dans yarışmasını başlatmak üzere Baş Müdire Polin sunuculuk yapmak için sahneye çıkmıştı. Baş Müdire Polin, sahneye adım atarken periler heyecanla yerlerinde kıpırdanıyordu. Dans yarışmasının bu yılki teması “Yıldızların Dansı” olarak belirlenmişti ve her peri, doğadan ilham aldığı bir dans stilini sergileyecekti. Polin, mikrofonu eline alarak gülümsedi ve konuşmaya başladı:

“Sevgili perilerim! Bugün, hepimizin sabırsızlıkla beklediği büyük dans yarışması günü! Burada, yeteneklerinizi, yaratıcılığınızı ve doğaya olan bağlılığınızı göstereceksiniz. Unutmayın, büyü kullanmak yasak, sadece içten gelen enerjinizle dans edin! Şimdi, ilk yarışmacımızı sahneye davet ediyorum!” Sahne ışıkları hafifçe kısıldı ve ilk yarışmacı olan Solia sahneye adım attı. Sarı tüllerle süslenmiş elbisesi, güneş ışığından ilham alarak tasarlanmıştı. Dansı başladığında, Solia’nın hareketleri bir güneş ışını kadar parlak ve zarifti. Seyircilerden alkışlar yükselirken, jüri üyeleri dikkatle izliyordu. Solia, iyi perilerden oluşan bir takımdaydı; özel güçlerini ve yeteneklerini kullanmayı çok iyi öğrenmişti. Sahne önünde takımından onu izleyen beş kişi daha vardı. İyi peri takımının adı Tarty’ydi.

Tam bu sırada kötü peri takımı geldi. Laxit takımı, üç kişiden oluşuyordu ve kötü cadı okulunda eğitim görüyorlardı. Peri okulunu ve orada okuyanları sevmiyorlardı. Tarty takımına düşmanlardı ve sürekli onlarla uğraşıyorlardı. Şimdi de dans yarışmasını bozmak için gelmişlerdi. Laxit takımından Olea, yarışmaya davet edilmediği için kızmıştı; fakat Peri Okulunda okumadıkları için yarışmaya davet edilmemişlerdi. Olea, kara büyü ile gökyüzünden yüzlerce küçük siyah yaratık getirmeye başladı. Yaratıklar sahne ışıklarına vurmaya başladı ve perileri yakalamaya çalışıyordu. Polin, mikrofonu bırakıp hemen sahneye doğru koştu. “Sevgili periler, bu saldırıyı durdurmamız gerekiyor! Kendi güvenliğiniz için sahneye geçin ve birlikte hareket edin!” diye seslendi.

Solia ve diğer Tarty takımındaki periler hızla pozisyon aldılar. Solia’nın sarı elbisesi ışıkla parlıyor, enerjisi etrafa yayılıyordu. Tarty takımından Orya, doğanın gücünden faydalanarak etrafındaki bitkileri kullanarak koruyucu bir bariyer oluşturmaya başladı. Jayle, müzik gücünü kullanarak yaratıkların hareketlerini bozmak için ritmik bir melodi çaldı. Olea ve Laxit cadıları öfkelenmeye başlamıştı. Başarısızlığa tahammülleri yoktu, bariyer büyüsü kullanarak tüm perilerin okul alanının dışına çıkmaması için bir kalkan oluşturdu. Tüm perilerin savaşmaktan başka çaresi kalmamıştı. Olea göğe doğru yükseldi, sahneye fırlatmak için kara büyü topu oluşturuyordu. Solia, arkadaşlarına dönerek, “Hep birlikte! Güçlerimizi birleştirelim ve Olea’nın büyüsünü durduralım!” dedi. Orya ve Jayle hemen yetişti. Laxit cadıları da Olea’ya yardıma koştu. Tarty perileri ışık topu oluşturmaya başladı ve Laxit cadılarının üzerine doğru ışık topunu ittiler. Kara büyü topu ile ışık topu birbirini itmeye başladı. Laxit cadıları çok güçlüydü. Işık topu ve kara büyü topu arasında bir mücadele başlamıştı. Laxit cadıları, karanlık enerjilerini kullanarak kara büyü topunu destekliyor, bu topun gücünü artırıyordu. Diğer yandan, Tarty perileri de ışık topunu güçlendirmek için enerjilerini birleştirerek çaba sarf ediyorlardı. Ortam, yoğun bir enerji çatışmasıyla dolmuştu.

Enerji çatışması şiddetlenmişti ve hem ışık topu hem de kara büyü topu, birbirine baskı yaparak sahneyi aydınlatıyordu. Polin, sahnedeki kargaşayı gözlerken, perilerin çabalarının ne kadar büyük olduğunu fark etti. “Sizler harika bir iş çıkarıyorsunuz,” dedi Polin, perilere cesaret vererek. “Birlikte daha da güçlü olabilirsiniz!”

Solia, arkadaşlarına dönerek, “Hep birlikte, son bir güçle bu savaşı bitirelim!” dedi.

Tarty perileri, Solia’nın liderliğinde güçlerini birleştirerek büyük bir enerji patlaması oluşturdu. Işık topu, yoğun bir ışık dalgası yayarak kara büyü topunu sarmaladı. Olea ve Laxit cadıları, bu büyük ışık patlamasının etkisiyle geri çekilmek zorunda kaldılar. Kara büyü topu, ışık topunun etkisi altında yok oldu ve karanlık enerji dağıldı.

Sahneye yayılan ışık ve enerjinin ardından, kötü cadılar kaçmak zorunda kaldılar. Periler, bu zorlu savaşı birlikte aşmanın gururunu yaşarken, seyirciler büyük bir alkış tufanı kopardı. Polin, perileri tebrik ederek, “Sizler büyük bir cesaret ve dayanışma sergilediniz. Peri Okulu’nu korudunuz ve bu geceyi zaferle tamamladınız,” dedi.

Dans yarışması yeniden başladığında, Tarty takımı büyük bir coşkuyla performanslarını sürdürdü. Sonuçta, jüri, perilerin hem dans hem de cesaret açısından ne kadar başarılı olduklarını vurguladı ve Tarty takımına yüksek puanlar verdi.

Periler, dans yarışmasının ve karşılaştıkları tehlikenin ardından birbirlerine daha da yakınlaştılar ve aralarındaki bağlar güçlendi.

Tüm okul, geceyi coşkuyla kutladı ve Peri Okulu, Tarty takımı ve tüm öğrenciler bu unutulmaz günü ve zaferi kutlayarak geceyi mutlu bir şekilde geçirdiler.

Bir akşam, gökyüzündeki şatolardan birinde yaşayan perilerin lideri Ceyhta, tüm perilere özel bir görev verdi. Ceyhta, “Sevgili perilerim,” dedi, “Bugün sizlere önemli bir görevim var. Sizlerin büyülü güçlerinizle, dünyadaki çocuklara sevinç getirmek istiyorum. Her biriniz, çocuklara sürpriz yumurtalar bırakacak ve onları mutlu edeceksiniz.” Periler, bu büyülü görevle heyecanlandılar. Her biri, renkli kanatlarıyla gece olunca yeryüzüne inmeye hazırlandı. Ceyhta, onlara sürpriz yumurtaların içine sevgi, neşe ve küçük sürprizler eklemelerini önerdi.

Gecenin ilerleyen saatlerinde periler, çocukların evlerine doğru uçmaya başladılar. Gökyüzünden inen renkli ışıklar, perilerin varlığını belli etmeden etrafa yayıldı. Her biri, sevilen çocukların kapılarına ulaştı ve yumurtalarını bıraktı.

Sabah olduğunda, çocuklar uykudan uyanıp evlerinin kapılarını açtıklarında büyük bir sürprizle karşılaştılar. Kapılarının önünde renkli yumurtalar ve içlerinde küçük hediyeler bulunuyordu. Örneğin oyuncak pasta, dinazor, uçak, kuş, araba gibi oyuncaklar bulunuyordu. Çocuklar, sevinçle çığlık attılar, şaşkınlıklarını gizleyemediler. O an, gökyüzündeki perilerin büyülü dokunuşları sayesinde başlamıştı.

Çocuklar, annelerine koşup “Periler geldi! Periler geldi!” diye heyecanla anlattılar. Anneler de sevgiyle gülümsediler ve çocuklarını kucakladılar. Her gece, anneler peri masalları okurken, çocuklar gökyüzündeki perileri hayal eder, onlarla dans eder ve şarkı söylerlerdi.

Perilerin sürpriz yumurtaları, o günden sonra her sabah çocukların kapılarında belirir oldu. Çocuklar, her seferinde yeni sürprizleri keşfetmek için sabırsızlanıyorlardı. Gökyüzündeki perilerin bu gizemli hediyeleri, çocukların hayatlarına renk, neşe ve umut katmıştı.

Ve böylece, perilerin sevgi dolu eylemleri, dünyanın dört bir yanındaki çocuklara mutluluk ve masalsı bir dünya getirdi. Gökyüzünde bulutların üzerindeki şatolardan yayılan bu güzellik, Ceyhta’nın liderliğindeki perilerin kalplerinde sonsuza kadar sürecek bir sevgi bağı yaratmıştı.

Bir zamanlar, uzak bir krallıkta, renkli çiçeklerle dolu bir ormanın derinliklerinde, tek boynuzlu bir at yaşarmış. Bu muazzam varlık, adına “Işıltı” deniyordu, çünkü tüyleri gökkuşağının tüm renklerini yansıtıyordu. Işıltı, ormanın en güzel atı olarak ünlüydü ve herkes onu görmek için sıraya girerdi. Bir gün, Işıltı ormanda dolaşırken, diğer peri varlıklarını gördü. Onlar da rengarenk kanatları ve sihirli güzellikleriyle meşhurdu. Işıltı, Su adında bir periyle tanıştı. Su, diğer perilerle birlikte ormanın çeşitli yerlerinde düzenlenen eğlenceli yarışmalara katılıyorlardı. Işıltı, Su’yun anlattığı masalsı yarışlara katılmak istedi. Ancak, tek boynuzlu at olduğu için diğer perilerin sahip olduğu kanatları yoktu. Su, Işıltı’nın yarışmalara katılması için bir çözüm bulmaya karar verdi. Su peri arkadaşları ile birlikte, Işıltı’ya geçici olarak sihirli bir kanat yaratmayı başardılar.

Artık Işıltı da peri arkadaşlarıyla aynı yarışmalara katılabilirdi. Bir gün büyük yarış düzenlenmesi karar verildi, Işıltı bu yarışı kazanmak çok istiyordu, onu tek güzelliği ile değil, yarışı kazanırsa başarısı ile de bilsinler istiyordu. Yarış ormanın en zorlu parkurunda yapılacaktı. Işıltı ve diğer periler, çeşitli engellerle dolu bu zorlu yolda birbirleriyle yarışa başladılar. Işıltı, sadece hızıyla değil, aynı zamanda yaratıcılığı ve zekasıyla da dikkat çekti. Ona kanatlar takılı olsa da gücünü kendinden alıyordu, çünkü güçlü bir attı.
Sonunda, Işıltı zorlu yarışı kazandı. Ormanın derinliklerinde yankılanan sevinç çığlıklarıyla dolu bir kutlama başladı. Işıltı, sihirli kanadını Su’ya geri verdi ve teşekkür etti. Bu olay, ormandaki yaratıklar arasında bir dayanışma ve arkadaşlık duygusu yarattı. Herkes onu tek boynuzlu at ve sihirli peri sandı, ama Işıltı yarış başlamadan önce kanatları ödünç aldığını söylemişti ve yarışmanın kurallarına aykırı olmadığı için Işıltıyı yarışa almışlardı.

Ormanın çeşitli bölgelerinde düzenlenen yarışlarda, Işıltı’nın hızı ve zarafeti herkesi büyüledi. Ormanın içinde rengarenk ışıltılar ve neşe eksik olmuyordu.
Bundan sonra, Işıltı ve Su, ormanın dört bir yanında maceralara atıldılar, yeni arkadaşlar edindiler ve her zaman birlikte eğlenceli zamanlar geçirdiler. Tek boynuzlu atın rengarenk ışıltısıyla dolu peri masalı, ormanda yaşayan herkes için bir ilham kaynağı oldu.

Sitemizin isminin ilham kaynağı olan uyuyan güzel masalı kısa hali ile sizlerle.

Bir zamanlar bir kraliyet ailesi büyülü bir diyarda bir prensesin doğumunu bekliyordu. Kral ve kraliçenin uzun yıllardır çocukları yoktu, bu yüzden bir prensesleri olduğu için mutluydular. Sarı saçları, inci beyazı teni ve ışıltılı mavi gözleriyle prenses, krallığın en güzel varlığıydı. Ona “Aurora” adını verdiler; Güneşin doğuşu anlamına geldiği için bu ismi verdiler.

Prenses için bir doğum günü partisi düzenlendi ve kutlamaya tüm krallık katıldı. Ancak şenliklerde bir misafir unutuldu: kötü bir peri. Kalbi kötü olduğu için diğer peri arkadaşları tarafından davet edilmedi. Bu peri, Aurora’yı on altıncı doğum gününde ölmesi için lanetledi. Ancak diğer iyi olan bir peri kötü perinin lanetini yumuşattı. Prens onu öpmediği sürece Aurora uzun süre uyuyacak ve ölmeyecekti. Kral ve kraliçe bu laneti öğrenince dehşete düştüler. Ama iyilik perisi bir çözüm buldu. Aurora’yı saraydan saklamaya ve ormandaki güvenli bir kulübeye koymaya karar verdiler. Ormanda yaşayan nazik orman perileri, Aurora’nın güvende kalması ve büyümesi için ellerinden geleni yaptılar. Aurora, “Yabani Gül”; adıyla anılmaya başlandı. Aurora genç bir kadın olana kadar ormanda mutlu bir şekilde büyüdü. Ancak bir gün on altıncı yaş günü geldiğinde gerçek kimliği ve kaderi hakkındaki gerçeği öğrendi. Büyüyünce saraya gitti. Saraya çekiciliği ve kötü perinin yerleştirdiği lanetin etkisi altında, kazara sihirli bir örgü iğnesini kendine sapladı. Hemen derin, sıcak bir uykuya daldı.

Not: Prensese bu lanet, kötü niyetli peri tarafından hediye edilen bir örgü iğnesiyle gerçekleşir. Genellikle masalda, prenses dolaşırken yasaklanmış bir odaya girer ve orada örgü iğnesini bulur. Merakıyla iğneyi eline alır ve dikkatsizce kendisine batırır. Bu an, lanetin gerçekleştiği an olur ve prenses derin bir uykuya dalır.

Ancak iyilik perisi , Aurora’nın uyuyakaldığını öğrendi ve hemen saraya döndü. Kötü peri ve onun laneti kimsenin saraya yaklaşmasına izin vermesin diye sarayın etrafında iğne yapraklı bir orman büyüttü. Yıllar geçti ve krallığı çevreleyen orman unutulmuş bir efsaneye dönüştü.
Bir gün cesur prens efsanevi dikenli ormanı fethetmeyi başardı. Prens saraya vardığında Aurora’nın derin uykuda olduğunu fark etti. Ama yüreğindeki sevgi ve bağlılıkla ona yaklaştı ve ona ilk öpücüğünü verdi. O anda büyü bozuldu ve Aurora, prensle buluşmak için uykusundan uyandı. Aşık oldular ve birlikte mutlu bir hayat yaşamaya karar verdiler.