Bir zamanlar, güneşin her sabah gülümsediği, çiçeklerin neşeyle dans ettiği Renkli Orman’da küçük bir kirpi yaşardı. Adı Pofuduk’tu. Pofuduk, diğer kirpiler gibi dikenliydi ama dikenleri pamuk gibi yumuşacıktı. Burnu ise meraklı meraklı, sürekli kıpır kıpır ederdi.

Bir sabah Pofuduk uykusundan neşeyle uyandı. Gerindi, esnedi ve penceresinden dışarı baktı. “Bugün harika bir gün!” dedi. Çünkü bugün Pofuduk’un oyun günüydü.

Yatağının başucunda en sevdiği oyuncağı duruyordu. Bu, kıpkırmızı, parlak, yepyeni bir toptu. Pofuduk kırmızı topunu o kadar çok seviyordu ki, bazen onunla uyuyor, bazen de ona ninniler söylüyordu.

Pofuduk kırmızı topunu kucağına aldı. Sıkıca sarıldı. “Hadi gidip ormanda oynayalım!” dedi.

Minik ayaklarıyla tıkır tıkır, tıkır tıkır yürümeye başladı. Orman o gün çok güzeldi. Kuşlar şarkı söylüyor, rüzgar yaprakları gıdıklıyordu.

Pofuduk az gitti, uz gitti. Karşısına uzun kulaklı Zıpzıp Tavşan çıktı. Zıpzıp Tavşan yerinde duramıyor, hop hop zıplıyordu.

“Merhaba Zıpzıp!” dedi Pofuduk. Zıpzıp Tavşan durdu, uzun kulaklarını salladı. “Merhaba Pofuduk! Bak, ben ne buldum!”

Zıpzıp Tavşan elindeki sarı papatyaları gösterdi. “Hadi sayalım! Bir, iki, üç! Tam üç tane sarı çiçeğim var. Hepsi güneş gibi sarı!”

Pofuduk sarı çiçeklere baktı. Çok güzellerdi. Sonra kucağındaki kendi kırmızı topuna baktı. Topu o kadar güzeldi ki, onu kimseye vermek istemedi. Kucağında daha sıkı tuttu.

“Benim de kırmızı topum var,” dedi sessizce. “Ama sadece benim.” Zıpzıp Tavşan gülümsedi. “Güle güle o zaman!” dedi ve hop hop zıplayarak uzaklaştı. Pofuduk yine yalnız kalmıştı.

Pofuduk yürümeye devam etti. Tıkır tıkır, tıkır tıkır… Bu sefer karşısına Maviş Kuş çıktı. Maviş Kuş, kocaman bir ağacın mavi bir dalına konmuş, neşeli şarkılar söylüyordu. Cik cik cik!

“Merhaba Maviş Kuş!” diye seslendi Pofuduk. Maviş Kuş başını eğdi. “Merhaba Pofuduk! Bak, benim kanatlarım gökyüzü gibi masmavi. Senin kucağındaki şey nedir?”

Pofuduk kırmızı topuna baktı. O kadar parlaktı ki! Onu Maviş Kuş’a vermek istemedi. “Bu benim kırmızı topum,” dedi ve topu arkasına sakladı. “Sadece benim.”

Maviş Kuş, “Peki, görüşürüz!” dedi ve pırrr diye uçup gitti. Pofuduk yine yalnızdı. Kırmızı topu kucağındaydı ama Pofuduk’un canı biraz sıkılmıştı. Tek başına oynamak o kadar da eğlenceli değildi.

Biraz daha yürüdü. Birden karşısına kocaman, kahverengi bir ayı çıktı. Bu Tombul Ayı’ydı. Ama Tombul Ayı bugün üzgündü. Koca bir taşın üzerine oturmuş, burnunu çekiyordu. Ühühü…

Pofuduk merakla yaklaştı. “Merhaba Tombul Ayı, neden üzgünsün?” Tombul Ayı kocaman, ıslak gözleriyle Pofuduk’a baktı. “Merhaba Pofuduk. Benim çok güzel, yeşil bir elmam vardı. Karnım acıkmıştı, onu yiyecektim. Ama elimden kaydı ve şu çalıların arasına düştü. Şimdi onu bulamıyorum.”

Pofuduk çalılara baktı. Çalılar çok karışıktı, yeşil elmayı bulmak zordu. Tombul Ayı’nın üzgün hali Pofuduk’un kalbini yumuşattı. Pofuduk kucağındaki kırmızı topa baktı. Sonra üzgün Ayı’ya baktı.

Birden aklına harika bir fikir geldi!

Pofuduk, o çok sevdiği, kimselere veremediği kırmızı topunu Tombul Ayı’ya uzattı. “Ağlama Tombul Ayı,” dedi. “Bak, benim kırmızı topum var. İstersen seninle bu topla oynayabiliriz. Yeşil elmayı sonra birlikte ararız.”

Tombul Ayı’nın gözleri parladı. “Gerçekten mi? Benimle paylaşır mısın?” “Evet!” dedi Pofuduk ve topu Ayı’ya doğru yuvarladı.

O an bir sihir oldu! Pofuduk topunu paylaştığı anda, kırmızı top sanki daha da parladı, daha da kırmızı oldu.

Tombul Ayı topu tuttu ve gülmeye başladı. “Hahaha! Teşekkürler Pofuduk!” Topu Pofuduk’a geri attı.

O sırada hop hop zıplayan Zıpzıp Tavşan ve pırrr diye uçan Maviş Kuş sesleri duyup geldiler. “Ne oynuyorsunuz? Biz de katılabilir miyiz?” dediler.

Pofuduk kocaman gülümsedi. “Elbette! Gelin, hep birlikte oynayalım!”

O gün Renkli Orman’da harika bir oyun başladı. Kırmızı top elden ele dolaştı. Sarı çiçekli tavşan, mavi kanatlı kuş, kahverengi ayı ve yumuşak dikenli kirpi hep birlikte koştular, güldüler.

Pofuduk o gün çok önemli bir şey öğrendi. Kırmızı topu tek başına tutarken sadece bir toptu. Ama onu arkadaşlarıyla paylaştığında, o top kocaman bir neşeye dönüşmüştü. Paylaşmak, dünyadaki en güzel sihirli değnekti.

Pofuduk akşam eve dönerken yorgundu ama çok mutluydu. Kırmızı topunu yatağının başucuna koydu. “İyi geceler kırmızı top,” dedi. “Yarın yine arkadaşlarımızla oynayacağız.”

Pofuduk’un bu sıcacık paylaşma hikayesi, miniklerin dünyasında kalıcı bir iz bırakacak. Eğer bu masaldaki dostluk ve yardımlaşma temasını sevdiyseniz, sitemizdeki diğer maceralara da göz atabilirsiniz:

• Eğitici Masallar kategorimizden çocuklarınıza nezaket ve dürüstlüğü aşılayan yeni öyküler keşfedebilirsiniz.
• Pofuduk’un diğer orman maceraları için Hayvan Masalları sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.
• Bebeğinizin huzurla uykuya dalması için Bebekler İçin Uyku Masalları koleksiyonumuza göz atmayı unutmayın.

Bir varmış, bir yokmuş… Kocaman, yaşlı bir çınar ağacının gövdesindeki en sıcak, en güvenli kovukta Pıtır adında, burnu fındık gibi küçük, dikenleri ise henüz yumuşacık bir kirpi yavrusu yaşarmış. Pıtır’ın dünyası, annesinin mis gibi kokan kucağı ve babasının güven veren güçlü kollarıymış. Sabahları annesi onu burnunun ucundan “Pırt!” diye öper, babası ise sırtındaki dikenleri nazikçe tararmış. Pıtır için en güzel oyun, akşamları ailesiyle birlikte “Kocaman Sarılma Yumağı” olmaktı. Üçü birbirine sıkıca sarılır, sevgi dolu bir top gibi olurlardı.

Pıtır, kovuğun kapısından dışarıdaki “Güneşli Çayır”a bakmayı çok severdi. Orada rengarenk çiçekler rüzgarda dans eder, kelebekler pır pır uçuşurdu. Ama Pıtır, o kocaman dünyaya adım atmaya biraz çekinirdi. “Ya kaybolursam? Ya kimse benimle oynamazsa?” diye düşünür, hemen annesinin bacağına sarılırdı. Annesi, Pıtır’ın yumuşak dikenlerini okşar, “Merak etme minik Pıtır,” derdi. “Bizim sevgimiz her zaman seninle. O sevgi, seni koruyan görünmez bir pelerin gibidir. Nereye gidersen git, biz kalbindeyiz.” Babası da eklerdi: “Ve dışarıda senin gibi oyun oynamayı bekleyen bir sürü yeni arkadaş var.”

Bir sabah, güneş her zamankinden daha parlak doğmuş. Pıtır, içinde minik bir cesaret kıpırtısı hissetmiş. Annesi ona “Sihirli Sevgi Öpücüğü”nü vermiş, babası da “Cesaret Patisi” ile omzuna dokunmuş. Pıtır, “Pıtır, pıtır, pıtır…” diyerek küçük adımlarla kovuktan çıkmış. Çimlerin gıdıklayıcı hissi çok hoşuna gitmiş.

Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına, kulakları kendinden büyük, bembeyaz bir şey zıplayarak çıkmış: “Zıp! Zıp! Zıp!” Bu, Zıpzıp Tavşan’mış. Pıtır birden korkmuş ve hemen kendini “top” yapmış. Dikenlerini çıkarıp beklemiş. Zıpzıp Tavşan merakla yaklaşmış, burnunu uzatıp koklamış. “Merhaba! Sen ne tatlı bir topsun,” demiş neşeyle. “Benim adım Zıpzıp. Seninle zıplama yarışı yapalım mı?” Pıtır, Zıpzıp’ın sesindeki sıcaklığı duyunca yavaşça açılmış. Minik burnunu göstermiş. “Ben zıplayamam ki,” demiş fısıldayarak. “Ama çok güzel yuvarlanırım!”

Zıpzıp Tavşan kahkahalarla gülmüş. “O zaman sen yuvarlan, ben zıplayayım!” demiş. Böylece Pıtır “yuvarlana yuvarlana”, Zıpzıp ise “zıplaya zıplaya” çayırda oynamaya başlamışlar. Pıtır o kadar eğleniyormuş ki, korkusunu tamamen unutmuş.

Oyun oynarken, bir çiçek yaprağının üzerinde ters dönmüş, çaresizce bacaklarını sallayan kırmızı, benekli bir şey görmüşler. Bu, Uğur Böceği Uğurcan’mış. “İmdat! Dönemiyorum!” diye bağırıyormuş. Pıtır hemen yuvarlanarak yanına gitmiş. Yumuşak burnuyla Uğurcan’ı nazikçe itip düzeltmiş. Uğurcan, “Oh, çok teşekkür ederim kahraman kirpi!” demiş. “Benim adım Uğurcan. Siz ne kadar iyi arkadaşlarsınız.”

O gün üç yeni arkadaş, güneş batana kadar saklambaç oynamışlar, çiçeklerin kokusunu içine çekmişler ve birbirlerine en komik hikayelerini anlatmışlar. Pıtır, kalbinin neşeyle dolduğunu hissetmiş.

Akşam olup hava serinlemeye başladığında, Pıtır eve dönme vaktinin geldiğini anlamış. Yeni arkadaşlarına, “Yarın yine oynayalım mı?” diye sormuş. Zıpzıp kulaklarını sallamış, Uğurcan ise “Vızzz!” diye uçarak onaylamış.

Pıtır, Koca Çınar’ın kovuğuna döndüğünde anne ve babası onu kapıda bekliyormuş. Pıtır koşarak onlara sarılmış. O gün yaşadığı her şeyi, Zıpzıp’ı, Uğurcan’ı, nasıl yuvarlandığını ve nasıl yardım ettiğini bir çırpıda anlatmış. Annesi ve babası gururla Pıtır’a bakmışlar. O gece, Kocaman Sarılma Yumağı olduklarında Pıtır anlamış ki; ailesinin sevgisi ona cesaret vermiş ve o cesaretle harika arkadaşlar bulmuş. Pıtır, hem ailesine hem de arkadaşlarına sahip olduğu için dünyanın en şanslı kirpisiymiş. Ve mışıl mışıl, mutlu rüyalara dalmış.

Bebek masalları kategorimizi ziyaret ettiniz mi? Etmediyseniz hemen keşfedin.