Yemyeşil ağaçların arasında, rengârenk çiçeklerin kokusuyla dolup taşan şirin mi şirin bir orman vardı. Bu güzel ormanda Minik Kirpi Diken adında sevimli bir kirpi yaşardı. Diken, yumuşacık kahverengi tüyleri ve parıl parıl parlayan siyah gözleriyle herkesin sevgilisiydi. Her akşam güneş tepelerin arkasında süzülürken ormandaki tüm sevimli hayvanlar yataklarına çekilirdi. Ancak Diken, yıldızlar gökyüzünde ışıl ışıl parlamaya başladığında bile uykusunu bir türlü bulamazdı. Kendi kendine yumuşak yatağında döner durur, gökyüzündeki sevimli ayı izlerdi.

Bir akşam üstü tatlı bir rüzgâr eserken Diken yine derin bir nefes aldı. Yatağından yavaşça kalkıp ormanın kalbinde yer alan huzurlu Uyku Bahçesi’ne doğru minik adımlarla yürümeye karar verdi. Bu bahçe, gece olunca mis kokulu mor leylaklar ve yumuşak çimenlerle kaplanırdı. Yolda ilerlerken kocaman kanatlı, bilge Baykuş Benek ile karşılaştı. Bilge Baykuş Benek, kalın bir ağaç dalında sakince oturmuş, minik kirpiye gülümsüyordu. Diken, sevimli sesiyle gözlerini kırpıştırarak ‘İyi akşamlar Benek Bey, bu gece de gözlerime bir türlü uyku girmiyor’ dedi.

Bilge Baykuş Benek, kanatlarını yavaşça açıp kapayarak minik dostunun yanına süzüldü. ‘Uyku dediğin şey, zihnini sakin bir nehir gibi akıttığında sana fısıltıyla gelir küçük dostum’ diye mırıldandı. ‘Önce derin bir nefes almalı, sonra vücudundaki tüm gerginliği çimenlere bırakmalısın.’ Diken, bilge dostunun tavsiyesine uyarak burnundan derin bir nefes aldı ve yavaşça dışarı verdi. Gerçekten de içini tatlı bir sıcaklık ve hafiflik kaplamaya başlamıştı. Baykuş Benek ona gülümsedi ve ‘Şimdi bahçedeki gümüş dereye doğru yürü, orada sana eşlik edecek dostların var’ dedi.

Minik Kirpi Diken, tıpış tıpış yürüyerek şırıl şırıl akan gümüş derenin kenarına geldi. Dere suyu ay ışığında gümüş bir şerit gibi ışıldıyordu. Derenin kenarında oturan sevimli Tavşan Puf, pofuduk kuyruğunu çimlere uzatmış sakin sakin dinleniyordu. Diken’i görünce neşeyle ‘Hoş geldin Diken, biz de burada derenin tatlı melodisini dinliyorduk’ dedi. Diken, Puf’un yanına yumuşacık çimlerin üzerine uzandı. Dere Suyu ‘Şırıl şırıl, ninniler söylerim ben geceye’ diyerek akıyordu.

Puf ve Diken bir süre derenin dinlendirici sesini dinlediler. Derenin sesi sanki onlara güzel bir uyku ninnisi söylüyor gibiydi. Gece rüzgârı ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyor, ‘Hışır hışır’ diye tatlı bir melodi katıyordu bu ortama. Diken’in minik göz kapakları yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamıştı. Ormandaki her şey, taşlar, çiçekler ve ağaçlar bile geceye teslim olmuş, derin bir uykuya hazırlanıyordu. Diken dostuna dönüp ‘Gece ne kadar da huzurluymuş Puf’ diye fısıldadı.

Tavşan Puf gülümsedi ve ‘Evet Diken, gece bizlerin dinlenmesi ve güzel rüyalar görmesi için en özel zamandır’ dedi. O sırada gökyüzünden minik bir kayan yıldız süzüldü ve neşeyle parıldadı. Diken içinden tatlı bir dilek tuttu ve gözlerini hafifçe kapattı. Zihninde canlanan rengârenk uyku bahçeleri onu sabırsızlıkla bekliyordu. Ormanın bereketi, gecenin sakinliği ve dostlarının sevgisi kalbini sıcacık yaptı.

Artık Minik Kirpi Diken uykunun tatlı kucağına kendini tamamen bırakmaya hazırdı. Yavaşça esnedi, minik patilerini çenesinin altına koydu ve yumuşak çimlerin üzerinde yuvarlandı. Bütün orman derin ve huzurlu bir uykuya daldı. Gökyüzündeki ay, minik kirpinin üzerine gümüşten bir yorgan örttü. Yıldızlar ona en güzel rüyaları fısıldarken Diken mışıl mışıl uyumaya başladı.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, ulu ağaçların gökyüzüne uzandığı, rengarenk çiçeklerin açtığı Neşeli Orman adında harika bir yer varmış. Bu ormanda şırıl şırıl akan bir derenin kenarında, tüyleri yumuşacık, sevimli mi sevimli yavru bir ayı yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Pofuduk, ormanda koşuşturmayı, ağaçlara tırmanmayı ve en yakın arkadaşı tavşan Zıpzıp ile yeşil çimenlerin üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş.

Güneşli ve pırıl pırıl bir sabah, Pofuduk ve Zıpzıp en sevdikleri oyun alanına, derenin kenarına gitmişler. Ancak oraya vardıklarında gördükleri manzara karşısında ikisi de donakalmış. O güzelim yeşil çimenlerin üzeri parlak kağıtlar, boş kutular ve plastik şişelerle doluymuş. Önceki gün ormana gelen ziyaretçiler, ne yazık ki çöplerini toplamadan gitmişler.

Zıpzıp uzun kulaklarını üzüntüyle aşağı indirmiş. “Burası çok kötü görünüyor Pofuduk. Artık burada oyun oynayamayız,” demiş.

Pofuduk da çok üzülmüş ama pes etmeye hiç niyeti yokmuş. O sırada, küçük bir kuşun yerde duran şeffaf bir poşetin içine takıldığını ve çırpındığını görmüşler. Pofuduk hemen koşup nazik patileriyle poşeti açmış ve küçük kuşu kurtarmış. Kuş, “Cik cik, teşekkür ederim!” diyerek sevinçle gökyüzüne uçmuş.

Pofuduk, Zıpzıp’a dönerek kararlı bir sesle, “Orman bizim evimiz Zıpzıp. Eğer evimizi temiz tutmazsak, burada yaşayan tüm hayvanlar ve bitkiler zarar görebilir. Çevremizi korumak bizim görevimiz, bu çöpleri hemen toplamalıyız!” demiş.

İki arkadaş hemen işe koyulmuşlar. Pofuduk büyük şişeleri kucaklıyor, Zıpzıp ise küçük kağıtları toplayıp bir araya getiriyormuş. Ama çöp o kadar çokmuş ki, ikisi de kısa sürede yorulmuş. “Bunu tek başımıza başaramayacağız sanırım,” diye iç çekmiş Pofuduk.

Tam o sırada, ulu bir çınar ağacının dalında oturan Bilge Baykuş, olan biteni izliyormuş. Kanatlarını çırparak yanlarına inmiş. “Çocuklar, doğayı korumak için gösterdiğiniz bu çaba çok değerli,” demiş. “Ama büyük işler, büyük bir dayanışma gerektirir.” Ardından derin bir nefes alıp ormandaki tüm hayvanlara seslenmiş: “Huu huu! Orman halkı, evimizi temizlemek için yardıma gelin!”

Bilge Baykuş’un çağrısını duyan sincaplar, geyikler, kirpiler ve kaplumbağalar hemen derenin kenarına koşmuşlar. Sincaplar ceviz kabuklarını, geyikler büyük kartonları, kirpiler ise dikenlerine taktıkları yaprakların arasındaki çöpleri toplamış. Herkes el ele verince, o kocaman çöp yığını bir saat içinde tamamen temizlenmiş.

Çöpleri ormanın dışındaki geri dönüşüm kutularına taşımışlar. Bilge Baykuş onlara, “Kağıtları mavi kutuya, plastikleri sarı kutuya, camları ise yeşil kutuya atmalıyız. Böylece bu atıklar doğaya zarar vermek yerine yeniden dönüştürülüp kullanılabilir,” diyerek harika bir bilgi vermiş. Hayvanlar, çöpleri türlerine göre ayırarak doğaya en büyük iyiliği yapmışlar.

Neşeli Orman yeniden eski güzelliğine, tertemiz haline kavuşmuş. Pofuduk o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Doğayı korumak herkesin göreviymiş ve birlik olunca aşılamayacak hiçbir zorluk yokmuş.

Gökten üç elma düşmüş: Biri çevresini temiz tutanların başına, biri doğayı seven miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Bir varmış, bir yokmuş… Yemyeşil ağaçların gökyüzüne değdiği, neşeli kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı “Fındık Kabuğu Ormanı”nda, Pofuduk adında, kuyruğu kendinden büyük, sevimli mi sevimli bir sincap yaşarmış. Pofuduk’un en sevdiği şey, elinden hiç düşürmediği, pırıl pırıl parlayan “Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu”ymuş. Bu palamudun ekranında rengarenk oyunlar oynar, komik videolar izler, başını kaldırıp etrafına bakmaya fırsat bile bulamazmış.

Bir sabah, Pofuduk’un ailesi büyük bir heyecanla uyanmış. “Hadi Pofuduk, hazırlan! Bugün Mavi Göl Kıyısı’na tatile gidiyoruz!” demiş annesi. Pofuduk, gözlerini Sihirli Palamut’tan ayırmadan, “Tamam anne, bavulumu hazırladım,” demiş ama aslında tek hazırladığı, palamudunun şarj aletiymiş. Yolculuk başladığında, araba kıvrımlı yollardan, çiçekli tepelerden, şırıl şırıl akan nehirlerin yanından geçmiş. Ama Pofuduk bunların hiçbirini görmemiş. O sadece palamudundaki zıplayan top oyununa odaklanmış. Babası, “Bak Pofuduk, şu bulut tıpkı bir file benziyor!” demiş, ama Pofuduk sadece “Hı-hı,” diyerek başını sallamış.

Sonunda Mavi Göl Kıyısı’na varmışlar. Göl, güneşin altında binbir pırıltıyla parlıyormuş. Kumlar yumuşacık, hava mis gibi çam kokuyormuş. Pofuduk, göl kenarındaki iskeleye koşmuş ama amacı manzaraya bakmak değilmiş; orada Wi-Fi çekip çekmediğini kontrol edecekmiş. Tam o sırada, iskelenin ıslak tahtasında ayağı kaymış ve “Lop!” diye bir ses duyulmuş. Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu, Pofuduk’un elinden kayıp gölün serin sularına düşmüş! Palamut bir-iki baloncuk çıkarıp derinlere gömülmüş.

Pofuduk’un dünyası başına yıkılmış. “Hayır! Oyunlarım, videolarım, her şeyim gitti!” diye ağlamaya başlamış. O kadar üzgünmüş ki, tatilin bittiğini düşünmüş. Tam o sırada, yanında yavaşça yürüyen, sırtında yosun tutmuş kocaman bir kabuk taşıyan yaşlı Kaplumbağa Tonton belirmiş. Tonton, bilge gözleriyle Pofuduk’a bakmış. “Neden bu kadar üzgünsün küçük dostum? Tatil daha yeni başlıyor,” demiş sakin bir sesle. Pofuduk, burnunu çekerek olanları anlatmış.

Kaplumbağa Tonton gülümsemiş. “Biliyor musun Pofuduk,” demiş, “Bazen en güzel ekran, kendi gözlerimizdir. Ve en eğlenceli oyunlar, parmaklarımızın ucunda değil, şu kumların arasında, suyun serinliğinde saklıdır. Gel, sana gerçek bir macera göstereyim.” Tonton, Pofuduk’u kumsala götürmüş. Önce birlikte ıslak kumlardan kocaman bir kale yapmışlar. Pofuduk, kumun parmaklarının arasındaki gıdıklayıcı hissini ilk defa fark etmiş. Sonra göle girip minik balıklarla kovalamaca oynamışlar. Suyun serinliği Pofuduk’u ferahlatmış.

Akşam olduğunda, diğer hayvan çocuklar ateş böceklerinin peşinden koşarken Pofuduk da onlara katılmış. Hiçbir ekranda olmayan, gerçek ve canlı ışıkları yakalamaya çalışmak o kadar eğlenceliymiş ki! Pofuduk o gün, rüzgarın sesini dinlemiş, güneşin batarken gökyüzünü nasıl turuncuya boyadığını izlemiş ve yeni arkadaşlarıyla kahkahalar atarak oynamış.

Gece olup yatağına yattığında, Pofuduk gözlerini kapatmış. Zihninde palamudundaki oyunlar değil, o gün yaşadığı gerçek anılar canlanmış: Kumdan kalenin kulesi, balıkların gümüş pulları, ateş böceklerinin dansı… Pofuduk, “Tonton haklıymış,” diye düşünmüş. “Gerçek dünya, ekrandaki dünyadan çok daha renkli ve heyecanlıymış.” O gece, Pofuduk hayatının en huzurlu uykusunu uyumuş. Ertesi gün ve tatilin geri kalanında, Pofuduk Sihirli Palamut’u hiç aramamış. Çünkü artık biliyormuş ki, en güzel anılar ekrana değil, kalbe kaydedilirmiş.

Çocukların telefon alışkanlığı veya diğer alışkanlıkları hakkında hazırlanan en kaliteli uyku masalları için tıklayıp diğer masallara ilerleyebilirsiniz.

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda değil, belki de hemen kalbimizin içinde, yemyeşil yaprakların olduğu kocaman bir orman varmış. Bu ormanda ağaçlar gökyüzüne kadar uzanırmış. Kuşlar dallarda şarkı söyler, rüzgar yaprakların arasından geçerken fısıldarmış.

Bu güzel ormanda, dünyalar tatlısı, minicik bir aslan yaşarmış. Bu aslanın adı Leo imiş. Leo’nun tüyleri güneş gibi parlak ve sapsarıymış. Yelesi ise pofuduk bir yastık kadar yumuşacıkmış. Leo, sabahları uyanınca önce minik patilerini havaya kaldırır, sonra karnını kaşır ve yatağında bir sağa bir sola yuvarlanırmış.

Bir sabah, güneş ormanın üzerine sıcacık bir battaniye gibi serilmiş. Çiçekler uyanmış, yapraklar parlamış. Leo da uyanmış. Gözlerini yavaşça açmış. Etrafına bakmış. Gökyüzü masmaviymiş.

Leo, “Bugün oyun oynamak istiyorum!” demiş. Yatağından hop diye kalkmış. Patileri toprağa değince “pıtır pıtır” sesler çıkarmış. Leo, önce arkadaşı Zıpzıp Maymun’un yanına gitmeye karar vermiş.

Leo, ormanın içinde yürümeye başlamış. Yürürken şarkı söylüyormuş: “Pıtır pıtır yürüyorum, oyun arıyorum. Pıtır pıtır gidiyorum, arkadaşımı özlüyorum.”

Leo, Maymun kardeşin yaşadığı büyük ağacın altına gelmiş. Yukarı bakmış. Ama o da ne? Zıpzıp Maymun, uzun kuyruğunu bir dala dolamış, gözlerini sımsıkı kapatmış. Mışıl mışıl uyuyormuş. Maymun kardeş uyurken burnundan çok komik sesler çıkarıyormuş: “Horul… horul… horul…”

Leo, arkadaşını uyandırmak istememiş. Patisini ağzına götürmüş ve kendi kendine fısıldamış: “Şşşşt… Maymun kardeş uyuyor. Onu uyandırmayalım. Sessizce gidelim.”

Leo, parmak uçlarına basarak “tıp tıp tıp” diye oradan uzaklaşmış. Bu sefer, uzun boyunlu arkadaşı Zürafa’nın yanına gitmiş. Zürafa kardeş o kadar uzunmuş ki, başı bulutlara değiyormuş. Leo, Zürafa’nın bacaklarının yanına gelmiş ve yukarı seslenmek istemiş. Ama bakmış ki, Zürafa kardeş de başını bir ağacın yapraklarına yaslamış, gözlerini yummuş. O da mışıl mışıl uyuyormuş.

Leo, “Zürafa kardeş de uyuyor,” demiş. Yine patisini ağzına götürmüş: “Şşşşt… Zürafa kardeş uyuyor. Onu uyandırmayalım. Sessizce gidelim.”

Leo yürümeye devam etmiş. Karnı biraz acıkmış ama oyun oynamak daha önemliymiş. “Acaba Fil kardeş uyanık mıdır?” diye düşünmüş. Nehir kenarına, serin suların olduğu yere gitmiş. Tombul Fil, nehir kenarında duruyormuş. Ama oynamıyormuş. Kocaman kulaklarını yelpaze gibi yanlara açmış, hortumunu yere koymuş ve derin bir uykuya dalmış. Fil kardeş nefes alırken yerdeki yapraklar “hışır hışır” sallanıyormuş: “Pışşş… Pışşş… Pışşş…”

Leo, nehrin kenarına oturmuş. “Herkes uyuyor,” demiş. Orman ne kadar da sessizmiş. Rüzgar ağaçların arasından geçiyor, Leo’nun yelesini okşuyormuş: “Huuuu… Huuuu…”

Leo da biraz yorulduğunu hissetmiş. “Ben de biraz dinleneyim,” demiş. O sırada gökyüzünde beyaz bir bulut geçmiş. Bulut, pamuk şeker gibi yumuşacık görünüyormuş. Leo, buluta bakarken gözleri yavaşça kapanmaya başlamış.

Kocaman bir aslan esnemesi yapmış: “Haaaaahhh…” Sonra bir kez daha esnemiş: “Haaaaahhh…”

Leo, patilerini karnına koymuş. Kuyruğunu yanına çekmiş. Ama kendi yatağını ve annesini özlemiş. Yavaşça kalkmış, “pıtır pıtır” yürüyerek evine, annesinin yanına gitmiş. Anne aslan oracıkta, güneşin altında yatıyormuş. Leo, annesinin yumuşacık göbeğine sokulmuş. Annesi, Leo’nun başını şefkatle yalamış ve ona sarılmış.

Anne aslan, “İyi uykular benim minik aslanım,” demiş.

Leo, annesinin sıcaklığını hissedince kendini çok güvende hissetmiş. Ormandaki kuşlar artık daha sessiz ötüyormuş. Nehir “tıp tıp” diye akıyormuş. Leo, gözlerini sımsıkı kapatmış. Rüyasında Maymun kardeşle zıpladığını, Fil kardeşle su sıçrattığını görmüş.

Leo da artık arkadaşları gibi mışıl mışıl uyuyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar, tüm çiçekler ve tüm ağaçlar Leo ile birlikte uykuya dalmış.

İşte bu, huzur dolu Pamuk Orman’daki uykucu Leo’nun aslan masalı.

Masal sitemizde diğer eğitici ve öğretici aslan masalları için tıklayınız.

Gecenin karanlığında tepenin en üstünde kurtlar aya karşı uluyordu. Kurtların sesi vadinin içinden geçerek ormana yayılıyor, bu güçlü ses duyulduğunda tüm orman halkı yuvalarına çekiliyordu. Ama bu kaçış, korkudan değilmiş, çünkü orman halkı bilirmiş ki kurtlar her uluduğunda önemli bir şey söylemek istermiş. Bu sefer kurtların söylemek istediği ise soğuk bir kışın başlangıcıymış, bu kış tüm kışlardan daha zor geçecekmiş. Dağ keçileri, tilkiler, ayılar, tavşanlar, geyikler, kunduzlar ve daha bir çok hayvan kışa hazırlanmaları gerektiğini anlamışlar, son günlerini iyi değerlendirmelilermiş. Hemen dağ keçileri karın az yağacağı yerleri keşfetmeye başlamışlar çünkü onların otlara ihtiyaci varmiş, tilkiler ise tüylerini dökmeye başlamiş, kış için daha kalın tüylere ihtiyaçları varmış, toprak altinda saklanmak için biryer kazmaya başlamişlar ve avladıkları canlıları yanlarına gömüp depo yapmışlar.

Ayılar ise bulabildiği tüm balları, yaban mersinini, ahududu ve ne buldularsa toplayıp son güçleriyle midelerini doldurmaya çalışıyorlarmış. Çünkü biliyorlarmış ki bu kış uykusu diğerlerinden daha uzun sürebilir. Tavşanlar ise ormanın en hızlı ve en telaşlı canlıları olmuş bu günlerde. Yiyecek buldukça küçük çukurlar kazıp saklıyor, sonra o çukurların yerini unutmamak için küçük çubuklar dikiyorlarmış. Birbirlerine seslenip, “Bu yıl daha dikkatli olmalıyız, kar çok yüksek olacak!” diye uyarıyorlarmış. Geyikler ise yüksek kayalıkların altında derin bir oyuk bulmuşlar, buldukları yerde otlarda yetişiyormuş bunları yiyerek beslenmeyi düşünmüşler, yavrularını ise ortalarına alarak onları soğuktan koruyacaklarmış. Kunduzlar ise kışa en hazırlıklı olanlarmış çünkü toprağın altını iyice kazmışlar, ağaç kabuklarını yemeyi çok severlermiş bu yüzden ağaç kabuklarını toprağın altına taşımışlar ve yanında havuç, elma gibi meyveleride götürmüşler.

Kuşlarda farklı sıcak bölgelere uçmuş. Ve zorlu kış gelmiş çatmış, çok hızlı kar yağıyor, göz gözü görmüyormuş. Karın kalınlığı örnek vermek gerekirse bir araba tekerine yakın boyuttaymış. Bu zorlu kışta dışarda gezen sadece kurtlarmış, tüyleri öyle kalınmışki kar taneleri üzerlerine konsa bile kurtlar üşümüyormuş. Bu zorlu kışın orman koruyucusu olmuşlar, hayvanları ziyaret edip, onların üşümemeleri için uğraşıyorlarmış, hayvanlar donacak gibiymiş, beyaz kurt ve arkadaşları kendi aralarında konuşup vakitin az kaldığını anlatıyormuş. Kurtlar uluyarak tüm hayvanları kavak ağacında toplanmaya çağırmış. Tüm hayvanlar toplanmış hepsi çok üşüyormuş bir çoğu hasta olmaya başlamış bile, Beyaz kurt şöyle demiş; vakit geldi dostlarım, sizi çağırma sebebimi açıklıyorum, bu kışı eğer birlik olmazsak atlatamayız. Eskimolar gibi iglo yapmalıyız, tüm karları toplayıp üst üste koymalıyız. Karları patilerimiz ile sıkarak küp şeklinde yapmalıyız, daire olmalı dostlarım.

Beyaz kurt sözlerini bitirir bitirmez, bütün hayvanlar derin bir sessizliğe bürünmüş. Her biri şaşkın ama bir o kadar da umutla beyaz kurda bakıyormuş. Çünkü onun sesi bu soğuk gecede bile güven veriyormuş. Dağ keçileri hemen ileri atılmış, biz yüksekteki karları getiririz, ayaklarımız kaymaz, en hızlı biz çalışırız. Ayılar ise bizde en ağır blokları taşırız demiş. Beyaz kurt kuyruğunu karın üzerine sürüp daire çizmiş, bu daireye göre inşaa edeceğiz. Sonra karı patisiyle sıkarak bir küp haline getirmiş. Tüm hayvanlar birlikte çalışmaya başlamış, dondurucu soğuk yüzünden tir tir titriyorlarmış bu yüzden bazı hayvanlar artık daha fazla devam edemeyeceklerini söylemeye başlamış fakat sona yaklaşılıyormuş, son rütuşları tavşanlar yapmaya başlamış küplerin arasını minik ayakları ile kapamışlar.

Tavşanlar bir de zıp zıp zıplayarak iglonun tepesine çıkıp karları iyice bastırmışlar ve artık hazırmış. Tüm hayvanlar içeriye girmiş, fakat uzun boylu hayvanlar kapıdan eğilerek girmiş ayağa kalkmamaları gerekiyormuş çünkü boyları tavana değiyormuş, tüm hayvanlar birbirine sarılıp yatmaya başlamış. Kaplumbağa ise en sona kalmış. Yavaş adımlarla iglonun kapısına doğru yaklaşmış, kar taneleri kabuğunun üzerinde birikmiş ama o hiç şikâyet etmemiş. İçeri girmeden önce başını kaldırıp igloya şöyle bakmış, ne güzel iş çıkardık demiş. Ayılar dev bedenleriyle kapıya yakın durmuş, içeri soğuk hava girmesin diye. Tilkiler, uzun kuyruklarını yavru hayvanların üzerine örtmüş, Bu gece hepimiz beraber uyuyacağız demişler. Hayvanlar birbirlerine sarılarak uykuya dalmışlar. Dışarıda tipi uğulduyor, kar fırtınası gökyüzünü kaplıyordu. Ama iglonun içinde herkes güvendeydi. Sıcacık, huzurlu ve birlik içinde… fakat böyle derken tam bir anda iglonun çatısından çatırdama sesleri gelmeye başlar. Çat, çatırt, çut diye Tavşanlardan biri korkuyla fırlamış, bu ses de neydi? Ardından iglonun tepesinden incecik kar taneleri içeriye dökülmeye başlamış. Kunduzlardan biri çığlık atmış, çökecek hemen burayı güçlendirmeliyiz demişler. Ayı gelmiş ve çatıyı tutmaya başlamış, dostlarım çok dayanamam hemen karları küp haline getirin demiş. Dağ keçileri dışarı fırlamış, buz gibi rüzgâr yüzlerine vurmuş olsa da hiç durmadan kaldıkları yerden kar toplamaya başlamışlar. Hızlıca karları toplayıp ayaklarıyla ezerek sıkı sıkı küp haline getirmişler. Hemen ayının olduğu yeri desteklemeye başlamışlar ve bu geceyide böyle atlatmışlar. Beyaz kurt bu mücadelenin ardından herkes uyurken bile uykuya dalmamış. Hayvanlar igloya gelirken tüm yemeklerini beraberinde getirmiş, ilkbahar gelene kadar yaptıkları iglo sayesinde hayatta kalmışlar ve mutlu bir şekilde yaşamışlar.

Kaya Ormanı’nda çok fazla yağmur yağıyordu. Ormanda yaşayan hayvanların kullandığı Zeytin Köprüsü adını verdiği köprü yıkılmak üzereydi. Köprü çok eskimişti; ayakta durmakta zorlanıyordu. Eskiden yaşamış olan tüm hayvanlar el birliği ile bu köprüyü kurmuşlardı. Fırtına şiddetliydi; köprüyü ayakta tutan büyük odun parçası yerinden çıkacak gibiydi. Sular taşıyor, çalılar, bitkiler ve ağaçlardan düşen odun parçaları yerlerinden kopmuş köprüye çarpıyordu. Kaya Ormanı’nda yaşayan tüm hayvanlar evlerine sığınmıştı, ellerinden hiçbir şey gelmiyordu; sadece izlemekle yetiniyorlardı, çünkü başka bir şansları yoktu. Ertesi sabah olduğunda köprüyü yıkılmış halde buldular. İki nehrin arasındaki bu köprü hayvanlar için bir geçitti. Şimdi ise ne yapacaklarını kara kara düşünüyorlardı. Kaya Ormanı’nın reisi Koca Ayı, güneşin doğuşunda toplantı yapacaktı; vakit gelmişti.

Koca Ayı, “Dostlarım,” diye seslendi, “Doğanın güzelliklerini kullanarak atalarımız bize bu köprüyü yaparak miras bırakmıştı. Biz bunu koruyamadık diye üzülmeyin; köprüyü baştan inşa edeceğiz. Hazırlıklara hemen başlayalım. Bu süre zarfında zürafalar, sizleri boyunlarının uzunluğu sayesinde karşıdan karşıya geçirecek.” Koca Ayı’nın bu sözleri Kaya Ormanı’nda yankılandı. Hayvanlar, reislerinin kararlılığı ve cesareti karşısında yeniden umut buldular. Herkes, atalarından miras kalan Zeytin Köprüsü’nü tekrar inşa etmek için iş birliği yapmaya hazırdı. Koca Ayı, görev dağılımını anlatmaya başladı: Kunduzlar ve sincaplar, güçlü ağaç dalları ve odun parçalarını seçmek ve taşımakla görevlendirildi. Ormandaki en sağlam ağaçları bulup kesmeden önce doğaya zarar vermemeye özen göstereceklerdi. Filler ise kesilen odun parçalarını toplayacaktı. Pandalar ve koalalar, planlayıp kuşlara ve maymunlara parçaları nereye koyması gerektiğini gösterecekti. Köprü tamamlanana kadar zürafalar, boyunlarının uzunluğunu kullanarak hayvanları güvenli bir şekilde nehrin bir yakasından diğerine taşıyacaktı.

Koca Ayı’nın liderliğinde tüm hayvanlar, sabahın ilk ışıklarından gece karanlığına kadar çalıştılar. Arılar, yapıştırıcı olarak kullanılacak doğal bitkiler topladı. Kaplumbağalar, köprünün temellerini sağlamlaştırmak için denizin altına taşları yerleştirdi. Yağmur dinmese bile, fırtına dünkü gibi değildi; Kaya Ormanı’ndaki hayvanlar çalışmaya devam etti.

Bir hafta içinde Zeytin Köprüsü’nün temelleri sağlam bir şekilde oturtulmuştu. Baykuş, köprüyü daha dayanıklı hale getirmek için suyun akışını engellemeyen bir tünel sistemi önerdi. Köprünün arasından su rahatça akabilecek ve köprüye baskı yapmayacaktı. Sonunda köprü tamamlandı. Tüm hayvanlar, ilk kez yeni köprüden geçmek için toplandılar. Koca Ayı, “Bu köprü sadece nehirlerimizi birleştiren bir köprü değil, atalarımızın emanetidir,” dedi. Herkes gurur duydu ve mutlulukla alkışladı. Koca Ayı, “Ben köprüden en son geçeceğim,” dedi, “Sizin emekleriniz sayesinde bu köprü yapıldı. Önce siz, dostlarım, geçin,” dedi. Herkes, Koca Ayı’nın ismine yakışır ve ormanın reisi olduğunu tekrardan görmüş oldu. En önde pandalar, zürafalar ve diğer hayvanlar dans ederek köprüden karşıya geçti.

Yeni köprü, daha sağlam ve görkemliydi. Zeytin Köprüsü’nün hatırası yaşatılmış, hayvanların iş birliği sayesinde Kaya Ormanı tekrar eski düzenine kavuşmuştu.

Ama bir problem vardı; aylar sonra yağmurların etkisiyle nehirler taşmış, denizle bağlantısı olan büyük bir kanaldan gelen yabancı deniz hayvanları, nehir boyunca köprüye ulaşmıştı. Erken saatlerde köprüde gezinmekte olan bir kunduz, köprünün ayaklarına sıkıca sarılmış bir yengeci fark etti. Yengeç, köprüyü kemiriyor ve diğer deniz hayvanları da ona katılıyordu. Kunduz hemen köprünün ayaklarını incelerken, köpek balıklarının suyun altında köprünün altındaki ahşap yapıya çarptığını fark etti. Koca Ayı’ya haber verdi. Bunun üzerine Koca Ayı, fillerden kütükler ile nehirin girişini kapatmasını istedi. Büyük kütükleri hortumlarına dolayan filler, yolu kapattı. Yengeçler, köpek balıkları ve diğer deniz hayvanları, kütükler ile yolun kapandığını düşünerek yönlerini değiştirdi ve su yükseldi; taşmaya başladı.

Geldikleri kanaldan denize ulaştılar. Filler tekrar yolu açtılar. Koca Ayı ve diğer hayvanlar kutlamak için Zeytin Köprüsü’nde eğlence düzenledi. Günün sonunda, hayvanlar yorgun ama mutlu bir şekilde köprünün etrafında toplandılar. Koca Ayı, herkese teşekkür ederek şöyle dedi:
“Bu gün bizim için bir dönüm noktasıydı. Birlikte olduğumuz sürece her zorluğun üstesinden gelebiliriz.”

Ve artık Kaya Ormanı’nda, yağmur yağsa da, fırtına çıksa da, Zeytin Köprüsü tüm güzelliğiyle orada duruyordu.

Bir kara koyun vardı, ovalarda, tepelerde, çimlerde hoplar dururdu. Her gün sabah olsun, güneş doğsun, çoban bizi otlatmaya götürsün diye beklerdi. Kara koyun, diğer koyunlar gibi değildi; onlar daha çok beyaz renkliydi. Çoban, kara koyunu sürünün içinde hep ayırt edebiliyordu. Bir gün, yine her sabah olduğu gibi, Çoban Mehmet onları ağıldan çıkardı, dere kenarına su içmeye götürdü. Akan berrak suları içtikten sonra yola devam ettiler. Çoban Mehmet, onları tepelerdeki otlak alanlara götürür, orada yemyeşil otlardan yedirirdi. Onların sağlıklı olmasını sağlardı ve yemelerine dikkat ederdi. Hayvan pazarına gittikleri zaman en göz alıcı koyunlar onunkiler olsun isterdi.

Kara koyun, ağacın dibindeki mantara yaklaştı ve mantardan biraz yemeye başladı. Yediği mantar sarı bir renkteydi. Kara koyun onu yedikten sonra başı dönmeye başladı, etrafı daha iyi görüyor, ayaklarını daha rahat kontrol edebiliyordu. Düşünmeye başladı; diğer koyunları ve çobanı görüyordu. Nerede olduğunu sorguluyordu. Her gün yaptıkları aklına geldi: Otlanmaya gidip su içip ağıla dönüp çitlerin arasında yatıyordu. Bu hayat böyle mi olması gerekiyordu? Farklı şeyler yapamaz mıydı? Yediği mantar büyülüydü, koyunun aklını geliştirdi ve hafızasının gelmesini sağladı. Kara koyun akıllanmıştı, fakat dikkat çekmek istemiyor, hem de başı çok ağrıyordu. Çoban, hava kararmaya başlayınca onları ağıla doğru götürdü, içeri kapattı ve ışıkları söndürdü. Herkes uyuyordu. Kara koyun da biraz uyuduktan sonra uyandı, diğer koyunlara baktı ve onlar gibi olmadığını düşündü. Onların aklında yemek yemek, uyumak, su içmekten başka bir şey yoktu.

Kara koyun, diğer koyunlar derin bir uykuya daldığında sessizce ayağa kalktı ve ağıldan dışarı çıkmak için küçük bir aralık buldu. Gökyüzü yıldızlarla doluydu; kara koyun, yıldızlara bakarak uzun süre düşündü. Bu kadar büyük bir dünyanın içinde neden her gün aynı şeyleri yaparak yaşamak zorundaydı?

Sabah olunca Çoban Mehmet yine tüm koyunları otlatmaya çıkardı, ama kara koyun artık eskisi gibi değildi. İçinde keşfetme arzusu büyüyordu. Her zamanki gibi otlamaktansa gözlerini ufka dikti ve başka neler olduğunu merak etti. Çoban Mehmet’in kızı Ayşe de bugün babasının yanında olacaktı. İlk sürüye baktığında en çok hoşuna giden kara koyun oldu. Kara koyunun yanına gitti, kara koyun ona baktı. Ayşe onu sevmeye başladı, kara koyunun çok hoşuna gitti; sevilme ve sahiplenilme duygusunu hissetti. Ayşe, akşam olunca babasına, “Baba, kara koyun bizimle eve gelebilir mi?” dedi. Babası kabul etti. Ayşe ona evdeki dere otundan, kıvırcıktan vermeye başladı. Kara koyun hem onları yiyor hem de televizyon izliyordu. Çoban Mehmet, koyundaki farklılığı anlamaya çalışıyor ama çözemiyordu; sanki onların konuştuklarını anlıyordu.

Ayşe henüz 7 yaşında küçük bir kızdı. Meraklı ve sevgi dolu gözlerle kara koyunu izliyor, onun diğer koyunlardan farklı olduğunu hissediyordu. Akşam eve geldiklerinde kara koyunu bahçeye çıkardı, ona en sevdiği elma dilimlerinden verdi. Kara koyun elmayı yerken Ayşe ona masallar anlatmaya başladı.

“Kara koyun, biliyor musun?” dedi. “Ormanın derinliklerinde, tıpkı senin gibi cesur hayvanların yaşadığı bir masal ülkesi varmış. O ülkede hayvanlar konuşabilir, kendi dünyalarını keşfedebilirlermiş.” Kara koyun Ayşe’yi dikkatle dinliyordu, sanki masalı anlıyormuş gibi başını yana eğdi. Ayşe bu tepkiye heyecanlandı ve “Belki sen de bir gün masal ülkesine gidersin!” dedi.

Ayşe, kara koyunla birlikte bahçede oyun oynarken ona çiçekleri göstermek için meraklıydı. “Gel kara koyun, sana ormanda gördüğüm çiçekleri göstereyim,” dedi ve elini uzatarak onu yanına çağırdı. Ayşe, kara koyunun yanına giderek onunla birlikte çimenlerin arasında dolaşmaya başladı. Ayşe, mavi, yeşil, pembe, kırmızı çiçeklerin olduğu yere geldiklerinde, “Bak, burası bizim gizli bahçemiz. Buraya sadece seninle ben geliyorum,” dedi.

Bu şekilde, Ayşe’nin sevgi dolu ilgisi kara koyunun yüreğini ısıttı. Artık sıradan bir koyun gibi hissetmiyordu. Kara koyun her şeyin farkındaydı, çoban Mehmet, kızı Ayşe ve tüm aile üyelerini seviyordu. Bu hayatında onlarla yaşamaya kararlıydı, huzurlu ve mutlu bir hayat yaşamak istiyordu. Düşünüyordu, dinliyordu; aile ile birlikte vakit geçiriyordu. Onu bekleyen yeni keşiflerin ve Ayşe’nin anlattığı masal dünyasının bir parçası gibiydi.

Geceleri gökyüzüne bakıp yıldızları izlerken, masal ülkesinde yaşadığı o gizemli dünyayı hayal ediyor ve belki bir gün Ayşe ile oraya gitme umuduyla içini bir mutluluk kaplıyordu. Bu dostluk, kara koyuna sadece çoban Mehmet’in koyunu değil, Ayşe’nin masal arkadaşı olma hissini verdi. İkisinin de yeni dünyalar keşfetmek için attığı adımlar büyüdükçe, kara koyun artık sıradan bir koyun değildi; Ayşe’nin masallarındaki kahramandı. Kara koyun, ailesi ile birlikte sonsuza kadar yaşadı.

Bir varmış bir yokmuş çok yağış alan bir ormanda pandalar yaşarmış. Bu pandalar genelde hep siyah beyaz renkteymiş. Ormanda pandalar bambu ağaçlarının saplarını, kökünü, yapraklarını yermiş ve ortalama günde 10 saat uyurlarmış. Ağaç dallarına çıkıp otururlarmış, ağaç dalları ile oynarlarmış. Bir gün bir panda dünyaya gelmiş. Pandanın rengi kahverengi siyahmış.

Bu güzel renkli panda büyümüş fakat arkadaşları tarafından dışlanıyormuş. Çünkü rengi farklıymış, arkadaşları sen ayıların rengine benziyorsun dermiş. Yaşlı bir panda bu durumu farketmiş, kahverengi siyah pandayı yanına çağırmış. Evladım sen kendi renginle özel ve eşsizsin, yeteneklerin çok büyük, kendi başına ağaçlara erken aylarda çıkabilmeye başladın, arkadaşların seni kendilerinden uzaklaştırmaya çalışsa da sen yinede aralarına katıl onlarla oynamaya çalış, sen onlar gibi olma demiş. Ben onlarla konuşacağım demiş.

Bir gün kahverengi panda ormana dolaşmaya çıkmış, yağışlı bir havada yürürken karşıda bir ayı görmüş ve kıpırdamamaya çalışmış. Çünkü ses yaparsa kendisine zarar verebilirmiş. Ayının kulakları iyi duyuyormuş çalılardan gelen sesi duymuş. Panda çalılara saklanmış. Ayı yavaş yavaş çalılara doğru gelmeye başlamış. Panda bir anda kendini göstermiş,

“Merhaba, ayı kardeş demiş.” Ayıda ona merhaba demiş. Ben seni ilk defa görüyorum sen nerelerden geldin demiş. Pandanın rengi kahverengi siyah olduğu için ayı pandayı ayı sanmış. Panda ben uzaklardan geliyorum demiş, yolum buralara düştü buradan geçiyordum demiş. Ayı sen bizim rengimizden farklısın, kahverengi renklerin var ama sen siyah rengede sahipsin, gözlerin, kulakların, pençelerin benim gibi değil demiş. Panda hiç bozuntuya vermemiş, evet bizim yaşadığımız yerlerde ayılar benimle aynı renkte demiş.

Ayı pandayı evlerine davet etmiş, bizim oraya gelmelisin tüm arkadaşlarım seni görmeli rengini çok sevecekler demiş. Panda düşünmüş, panda olduğu anlaşılmasın diye kabul etmek zorunda kalmış. Ve ayıların olduğu yere gelmiş hepsi şaşırmış, bakakalmışlar. Pandaya bir yer ayarlamışlar sen burada uyu demişler ve ona bal getirmişler. Hiç sevmezmiş ama yemek zorunda kalmış. Sabaha doğru oradan gizlice gitmek için plan yapmış. Herkes uyurken sessiz adımlar ile yola çıkmış, birde ne görsün onu davet eden ayı karşısına çıkmış nereye gidiyorsun demiş habersiz. Ayı kardeş gitme vaktim geldi pandalar merak etmiştir beni demiş yanlışlıkla. Ayı şaşkınlıkla ne pandası demiş sen panda mısın demiş. Merak etme kimseye söylemeyeceğim demiş ve arkadaş olmuşlar. Panda evlerine dönmüş ve böyle bir macera yaşamış olmuş.