Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda değil, belki de hemen kalbimizin içinde, yemyeşil yaprakların olduğu kocaman bir orman varmış. Bu ormanda ağaçlar gökyüzüne kadar uzanırmış. Kuşlar dallarda şarkı söyler, rüzgar yaprakların arasından geçerken fısıldarmış.
Bu güzel ormanda, dünyalar tatlısı, minicik bir aslan yaşarmış. Bu aslanın adı Leo imiş. Leo’nun tüyleri güneş gibi parlak ve sapsarıymış. Yelesi ise pofuduk bir yastık kadar yumuşacıkmış. Leo, sabahları uyanınca önce minik patilerini havaya kaldırır, sonra karnını kaşır ve yatağında bir sağa bir sola yuvarlanırmış.
Bir sabah, güneş ormanın üzerine sıcacık bir battaniye gibi serilmiş. Çiçekler uyanmış, yapraklar parlamış. Leo da uyanmış. Gözlerini yavaşça açmış. Etrafına bakmış. Gökyüzü masmaviymiş.
Leo, “Bugün oyun oynamak istiyorum!” demiş. Yatağından hop diye kalkmış. Patileri toprağa değince “pıtır pıtır” sesler çıkarmış. Leo, önce arkadaşı Zıpzıp Maymun’un yanına gitmeye karar vermiş.
Leo, ormanın içinde yürümeye başlamış. Yürürken şarkı söylüyormuş: “Pıtır pıtır yürüyorum, oyun arıyorum. Pıtır pıtır gidiyorum, arkadaşımı özlüyorum.”
Leo, Maymun kardeşin yaşadığı büyük ağacın altına gelmiş. Yukarı bakmış. Ama o da ne? Zıpzıp Maymun, uzun kuyruğunu bir dala dolamış, gözlerini sımsıkı kapatmış. Mışıl mışıl uyuyormuş. Maymun kardeş uyurken burnundan çok komik sesler çıkarıyormuş: “Horul… horul… horul…”
Leo, arkadaşını uyandırmak istememiş. Patisini ağzına götürmüş ve kendi kendine fısıldamış: “Şşşşt… Maymun kardeş uyuyor. Onu uyandırmayalım. Sessizce gidelim.”
Leo, parmak uçlarına basarak “tıp tıp tıp” diye oradan uzaklaşmış. Bu sefer, uzun boyunlu arkadaşı Zürafa’nın yanına gitmiş. Zürafa kardeş o kadar uzunmuş ki, başı bulutlara değiyormuş. Leo, Zürafa’nın bacaklarının yanına gelmiş ve yukarı seslenmek istemiş. Ama bakmış ki, Zürafa kardeş de başını bir ağacın yapraklarına yaslamış, gözlerini yummuş. O da mışıl mışıl uyuyormuş.
Leo, “Zürafa kardeş de uyuyor,” demiş. Yine patisini ağzına götürmüş: “Şşşşt… Zürafa kardeş uyuyor. Onu uyandırmayalım. Sessizce gidelim.”
Leo yürümeye devam etmiş. Karnı biraz acıkmış ama oyun oynamak daha önemliymiş. “Acaba Fil kardeş uyanık mıdır?” diye düşünmüş. Nehir kenarına, serin suların olduğu yere gitmiş. Tombul Fil, nehir kenarında duruyormuş. Ama oynamıyormuş. Kocaman kulaklarını yelpaze gibi yanlara açmış, hortumunu yere koymuş ve derin bir uykuya dalmış. Fil kardeş nefes alırken yerdeki yapraklar “hışır hışır” sallanıyormuş: “Pışşş… Pışşş… Pışşş…”
Leo, nehrin kenarına oturmuş. “Herkes uyuyor,” demiş. Orman ne kadar da sessizmiş. Rüzgar ağaçların arasından geçiyor, Leo’nun yelesini okşuyormuş: “Huuuu… Huuuu…”
Leo da biraz yorulduğunu hissetmiş. “Ben de biraz dinleneyim,” demiş. O sırada gökyüzünde beyaz bir bulut geçmiş. Bulut, pamuk şeker gibi yumuşacık görünüyormuş. Leo, buluta bakarken gözleri yavaşça kapanmaya başlamış.
Kocaman bir aslan esnemesi yapmış: “Haaaaahhh…” Sonra bir kez daha esnemiş: “Haaaaahhh…”
Leo, patilerini karnına koymuş. Kuyruğunu yanına çekmiş. Ama kendi yatağını ve annesini özlemiş. Yavaşça kalkmış, “pıtır pıtır” yürüyerek evine, annesinin yanına gitmiş. Anne aslan oracıkta, güneşin altında yatıyormuş. Leo, annesinin yumuşacık göbeğine sokulmuş. Annesi, Leo’nun başını şefkatle yalamış ve ona sarılmış.
Anne aslan, “İyi uykular benim minik aslanım,” demiş.
Leo, annesinin sıcaklığını hissedince kendini çok güvende hissetmiş. Ormandaki kuşlar artık daha sessiz ötüyormuş. Nehir “tıp tıp” diye akıyormuş. Leo, gözlerini sımsıkı kapatmış. Rüyasında Maymun kardeşle zıpladığını, Fil kardeşle su sıçrattığını görmüş.
Leo da artık arkadaşları gibi mışıl mışıl uyuyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar, tüm çiçekler ve tüm ağaçlar Leo ile birlikte uykuya dalmış.
İşte bu, huzur dolu Pamuk Orman’daki uykucu Leo’nun aslan masalı.
Masal sitemizde diğer eğitici ve öğretici aslan masalları için tıklayınız.