Sesli masal dinlemek için:

Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, altın sarısı savanaların tam ortasında, serin ve koca gövdeli bir baobab ağacının altında yaşayan sevimli bir aslan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi, kıpır kıpır, enerjik ve dünyalar tatlısı Minik Aslan Pırpır’mış.

Pırpır, gün boyu kelebeklerin peşinden koşar, yavru zürafalarla saklambaç oynar ve ormanın yankılanması için neşeyle kükremeye çalışırmış: “Miyav… ay yani, ROAAAR!”

Ormandaki diğer hayvanlar Pırpır’ın bu sevimli hallerine çok güler ve onu çok severlermiş. Ancak Pırpır’ın küçük bir huyu varmış; akşam olup güneş battığında, gökyüzü yıldızlarla dolduğunda bile hiç uyumak istemezmiş. Esnemekten ağzı kocaman açılsa ve gözleri kapanmaya başlasa da, “Ben daha hiç yorulmadım ki, biraz daha oyun oynayalım!” diye mızmızlanırmış.

Bir akşam, gökyüzü yavaş yavaş huzur verici bir laciverte dönerken, annesi ona şefkatle yaklaşmış ve patisiyle başını okşamış.

“Biliyor musun Pırpır,” demiş annesi yumuşacık bir fısıltıyla, “geceleri gökyüzünde sadece usulca uykuya dalan yavrulara göz kırpan gizli bir Uyku Yıldızı vardır. Eğer gözlerini sımsıkı kapatıp güzel hayaller kurarsan, o yıldız rüyalarına gelip sana ormanın en güzel, en huzurlu masallarını anlatır.”

Pırpır bunu duyunca çok heyecanlanmış. Sihirli yıldızı rüyasında görebilmek için hemen annesinin yumuşacık yelesine sokulmuş. Gözlerini sımsıkı kapatmış. Önce savanada esen ılık rüzgarın ninnisini duymuş… Sonra cırcır böceklerinin o ritmik, tatlı şarkısını…

Derken, gökyüzündeki en parlak yıldız usulca parlamış ve Pırpır çoktan derin, mışıl mışıl bir uykuya dalmış. Rüyasında, Uyku Yıldızı onu pofuduk bulutların üzerinde, gökyüzünün gizli köşelerinde harika bir maceraya çıkarmış.

O günden sonra Minik Aslan Pırpır, uyku vaktini hiç ama hiç kaçırmamış. Çünkü artık biliyormuş ki; en güzel maceralar, gözler kapandığında başlar.

Bir varmış, bir yokmuş… Zamanın çok ötesinde, her ağacın farklı bir masal anlattığı “Fısıltı Ormanı” adında bir yer varmış. Bu ormanda, ormanın en güçlüsü olan Gümüş Yeleli Aslan Leo yaşarmış. Leo, heybetli görünse de aslında kalbi pamuk şekerinden daha yumuşakmış. Ancak bir sabah uyandığında, ormandaki tüm renklerin biraz solduğunu ve kuşların sustuğunu fark etmiş. Leo, “Ben bu ormanın kralıyım, her şeyi eski haline getirmeliyim!” diyerek derin bir nefes almış ve ormanı titreten bir kükreme bırakmış: “ROOOAAAR!” Ama ne yazık ki kükredikçe kuşlar daha çok korkmuş, çiçekler yapraklarını daha çok kapatmış.

Tam o sırada, ormanın kıyısındaki papatya tarlasından tuhaf ama neşeli bir ses duyulmuş: “An-ii! An-ii!” Bu ses, ormanın en neşeli sakini olan Eşek Fıfı’dan geliyormuş. Fıfı, uzun kulaklarını sallayarak ve kuyruğuyla sinekleri kovalayarak Leo’nun yanına gelmiş. Leo şaşkınlıkla, “Fıfı, neden bu kadar gürültü yapıyorsun? Görmüyor musun, orman çok üzgün ve kükremem bile işe yaramıyor,” demiş. Fıfı, büyük ve parlayan gözleriyle Leo’ya bakmış: “Sevgili Kral Leo, bazen kocaman bir kükreme yerine, minik bir şarkı ve birazcık sabır her şeyi çözer. Gel, neşemizi paylaşalım!”

Aslan Leo önce biraz düşünmüş. Pençeleri çok güçlüymüş ama hiç şarkı söylemeyi denememiş. Fıfı, Leo’nun önüne bir kova su koymuş ve yansımasına bakmasını istemiş. “Bak Leo, yüzünde kocaman bir gülümseme eksik. Gülümsemek, en güçlü pençeden daha etkilidir,” demiş. Fıfı başlamış dans etmeye; ayaklarını bir sağa bir sola atıyor, kulaklarını ritimle sallıyormuş. Leo, Fıfı’nın bu komik halini görünce dayanamamış. Önce bıyıkları titremiş, sonra karnı hoplamış ve en sonunda “Hah-hah-ha!” diye gülmeye başlamış.

İşte o an mucizevi bir şey olmuş. Leo güldükçe, solan çiçekler canlanmaya, sapsarı parlamaya başlamış. Leo ve Fıfı birlikte ormanın derinliklerine doğru yürümeye karar vermişler. Yolda karşılarına, yuvasından düşen minik bir sincap çıkmış. Sincap çok korkmuş ve büzülmüş. Leo hemen yanına gitmiş, ama bu sefer kükrememiş. Eğilmiş ve yumuşacık yelesiyle sincabı okşamış. Fıfı ise sincaba çantasından çıkardığı sihirli bir fındığı vermiş. Sincap neşeyle kuyruğunu sallamış ve ağacına tırmanmış.

Ormanın tam ortasındaki “Mutluluk Pınarı”na vardıklarında, pınarın suyunun durduğunu görmüşler. Pınar, sadece sevgi ve iş birliği ile akarmış. Leo pınarın önündeki dev kayayı güçlü pençeleriyle kenara çekmiş,

Fıfı ise pınarın etrafındaki yabani otları dişleriyle temizleyip çiçekleri sulamış. İkisi el ele verip pınarın başında bir dostluk şarkısı söylemişler. Su birden “Şırıl şırıl” diye akmaya başlamış. Gökyüzünde dev bir gökkuşağı belirmiş ve tüm hayvanlar pınarın etrafına toplanmış.

Zürafalar boyunlarını eğip su içmiş, tavşanlar zıplayarak neşeye katılmış. Aslan Leo anlamış ki; gerçek güç sadece bağırmak veya korkutmak değil, dostlarıyla el ele verip yardım etmekmiş. Eşek Fıfı ise Leo’ya bakıp göz kırpmış. O gece, ay dede gökyüzünde belirdiğinde, orman huzur dolu bir sessizliğe gömülmüş. Leo, Fıfı’nın yanına kıvrılmış ve birlikte yıldızları saymaya başlamışlar.

Leo uykuya dalmadan hemen önce, “İyi ki varsın Fıfı, seninle orman çok daha renkli,” diye fısıldamış. Fıfı da hafifçe horlayarak ona cevap vermiş. Tüm çocuklar gibi, Leo ve Fıfı da o gece en tatlı uykularına dalmışlar. Yarın yeni bir macera, yeni bir iyilik günü olacakmış. Ve masal burada bitmiş, ama dostlukları sonsuza dek sürmüş.

Daha fazla hayvan dostu hikayesi için Hayvan Masalları kategorimize göz atın

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda değil, belki de hemen kalbimizin içinde, yemyeşil yaprakların olduğu kocaman bir orman varmış. Bu ormanda ağaçlar gökyüzüne kadar uzanırmış. Kuşlar dallarda şarkı söyler, rüzgar yaprakların arasından geçerken fısıldarmış.

Bu güzel ormanda, dünyalar tatlısı, minicik bir aslan yaşarmış. Bu aslanın adı Leo imiş. Leo’nun tüyleri güneş gibi parlak ve sapsarıymış. Yelesi ise pofuduk bir yastık kadar yumuşacıkmış. Leo, sabahları uyanınca önce minik patilerini havaya kaldırır, sonra karnını kaşır ve yatağında bir sağa bir sola yuvarlanırmış.

Bir sabah, güneş ormanın üzerine sıcacık bir battaniye gibi serilmiş. Çiçekler uyanmış, yapraklar parlamış. Leo da uyanmış. Gözlerini yavaşça açmış. Etrafına bakmış. Gökyüzü masmaviymiş.

Leo, “Bugün oyun oynamak istiyorum!” demiş. Yatağından hop diye kalkmış. Patileri toprağa değince “pıtır pıtır” sesler çıkarmış. Leo, önce arkadaşı Zıpzıp Maymun’un yanına gitmeye karar vermiş.

Leo, ormanın içinde yürümeye başlamış. Yürürken şarkı söylüyormuş: “Pıtır pıtır yürüyorum, oyun arıyorum. Pıtır pıtır gidiyorum, arkadaşımı özlüyorum.”

Leo, Maymun kardeşin yaşadığı büyük ağacın altına gelmiş. Yukarı bakmış. Ama o da ne? Zıpzıp Maymun, uzun kuyruğunu bir dala dolamış, gözlerini sımsıkı kapatmış. Mışıl mışıl uyuyormuş. Maymun kardeş uyurken burnundan çok komik sesler çıkarıyormuş: “Horul… horul… horul…”

Leo, arkadaşını uyandırmak istememiş. Patisini ağzına götürmüş ve kendi kendine fısıldamış: “Şşşşt… Maymun kardeş uyuyor. Onu uyandırmayalım. Sessizce gidelim.”

Leo, parmak uçlarına basarak “tıp tıp tıp” diye oradan uzaklaşmış. Bu sefer, uzun boyunlu arkadaşı Zürafa’nın yanına gitmiş. Zürafa kardeş o kadar uzunmuş ki, başı bulutlara değiyormuş. Leo, Zürafa’nın bacaklarının yanına gelmiş ve yukarı seslenmek istemiş. Ama bakmış ki, Zürafa kardeş de başını bir ağacın yapraklarına yaslamış, gözlerini yummuş. O da mışıl mışıl uyuyormuş.

Leo, “Zürafa kardeş de uyuyor,” demiş. Yine patisini ağzına götürmüş: “Şşşşt… Zürafa kardeş uyuyor. Onu uyandırmayalım. Sessizce gidelim.”

Leo yürümeye devam etmiş. Karnı biraz acıkmış ama oyun oynamak daha önemliymiş. “Acaba Fil kardeş uyanık mıdır?” diye düşünmüş. Nehir kenarına, serin suların olduğu yere gitmiş. Tombul Fil, nehir kenarında duruyormuş. Ama oynamıyormuş. Kocaman kulaklarını yelpaze gibi yanlara açmış, hortumunu yere koymuş ve derin bir uykuya dalmış. Fil kardeş nefes alırken yerdeki yapraklar “hışır hışır” sallanıyormuş: “Pışşş… Pışşş… Pışşş…”

Leo, nehrin kenarına oturmuş. “Herkes uyuyor,” demiş. Orman ne kadar da sessizmiş. Rüzgar ağaçların arasından geçiyor, Leo’nun yelesini okşuyormuş: “Huuuu… Huuuu…”

Leo da biraz yorulduğunu hissetmiş. “Ben de biraz dinleneyim,” demiş. O sırada gökyüzünde beyaz bir bulut geçmiş. Bulut, pamuk şeker gibi yumuşacık görünüyormuş. Leo, buluta bakarken gözleri yavaşça kapanmaya başlamış.

Kocaman bir aslan esnemesi yapmış: “Haaaaahhh…” Sonra bir kez daha esnemiş: “Haaaaahhh…”

Leo, patilerini karnına koymuş. Kuyruğunu yanına çekmiş. Ama kendi yatağını ve annesini özlemiş. Yavaşça kalkmış, “pıtır pıtır” yürüyerek evine, annesinin yanına gitmiş. Anne aslan oracıkta, güneşin altında yatıyormuş. Leo, annesinin yumuşacık göbeğine sokulmuş. Annesi, Leo’nun başını şefkatle yalamış ve ona sarılmış.

Anne aslan, “İyi uykular benim minik aslanım,” demiş.

Leo, annesinin sıcaklığını hissedince kendini çok güvende hissetmiş. Ormandaki kuşlar artık daha sessiz ötüyormuş. Nehir “tıp tıp” diye akıyormuş. Leo, gözlerini sımsıkı kapatmış. Rüyasında Maymun kardeşle zıpladığını, Fil kardeşle su sıçrattığını görmüş.

Leo da artık arkadaşları gibi mışıl mışıl uyuyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar, tüm çiçekler ve tüm ağaçlar Leo ile birlikte uykuya dalmış.

İşte bu, huzur dolu Pamuk Orman’daki uykucu Leo’nun aslan masalı.

Masal sitemizde diğer eğitici ve öğretici aslan masalları için tıklayınız.

Gecenin karanlığında tepenin en üstünde kurtlar aya karşı uluyordu. Kurtların sesi vadinin içinden geçerek ormana yayılıyor, bu güçlü ses duyulduğunda tüm orman halkı yuvalarına çekiliyordu. Ama bu kaçış, korkudan değilmiş, çünkü orman halkı bilirmiş ki kurtlar her uluduğunda önemli bir şey söylemek istermiş. Bu sefer kurtların söylemek istediği ise soğuk bir kışın başlangıcıymış, bu kış tüm kışlardan daha zor geçecekmiş. Dağ keçileri, tilkiler, ayılar, tavşanlar, geyikler, kunduzlar ve daha bir çok hayvan kışa hazırlanmaları gerektiğini anlamışlar, son günlerini iyi değerlendirmelilermiş. Hemen dağ keçileri karın az yağacağı yerleri keşfetmeye başlamışlar çünkü onların otlara ihtiyaci varmiş, tilkiler ise tüylerini dökmeye başlamiş, kış için daha kalın tüylere ihtiyaçları varmış, toprak altinda saklanmak için biryer kazmaya başlamişlar ve avladıkları canlıları yanlarına gömüp depo yapmışlar.

Ayılar ise bulabildiği tüm balları, yaban mersinini, ahududu ve ne buldularsa toplayıp son güçleriyle midelerini doldurmaya çalışıyorlarmış. Çünkü biliyorlarmış ki bu kış uykusu diğerlerinden daha uzun sürebilir. Tavşanlar ise ormanın en hızlı ve en telaşlı canlıları olmuş bu günlerde. Yiyecek buldukça küçük çukurlar kazıp saklıyor, sonra o çukurların yerini unutmamak için küçük çubuklar dikiyorlarmış. Birbirlerine seslenip, “Bu yıl daha dikkatli olmalıyız, kar çok yüksek olacak!” diye uyarıyorlarmış. Geyikler ise yüksek kayalıkların altında derin bir oyuk bulmuşlar, buldukları yerde otlarda yetişiyormuş bunları yiyerek beslenmeyi düşünmüşler, yavrularını ise ortalarına alarak onları soğuktan koruyacaklarmış. Kunduzlar ise kışa en hazırlıklı olanlarmış çünkü toprağın altını iyice kazmışlar, ağaç kabuklarını yemeyi çok severlermiş bu yüzden ağaç kabuklarını toprağın altına taşımışlar ve yanında havuç, elma gibi meyveleride götürmüşler.

Kuşlarda farklı sıcak bölgelere uçmuş. Ve zorlu kış gelmiş çatmış, çok hızlı kar yağıyor, göz gözü görmüyormuş. Karın kalınlığı örnek vermek gerekirse bir araba tekerine yakın boyuttaymış. Bu zorlu kışta dışarda gezen sadece kurtlarmış, tüyleri öyle kalınmışki kar taneleri üzerlerine konsa bile kurtlar üşümüyormuş. Bu zorlu kışın orman koruyucusu olmuşlar, hayvanları ziyaret edip, onların üşümemeleri için uğraşıyorlarmış, hayvanlar donacak gibiymiş, beyaz kurt ve arkadaşları kendi aralarında konuşup vakitin az kaldığını anlatıyormuş. Kurtlar uluyarak tüm hayvanları kavak ağacında toplanmaya çağırmış. Tüm hayvanlar toplanmış hepsi çok üşüyormuş bir çoğu hasta olmaya başlamış bile, Beyaz kurt şöyle demiş; vakit geldi dostlarım, sizi çağırma sebebimi açıklıyorum, bu kışı eğer birlik olmazsak atlatamayız. Eskimolar gibi iglo yapmalıyız, tüm karları toplayıp üst üste koymalıyız. Karları patilerimiz ile sıkarak küp şeklinde yapmalıyız, daire olmalı dostlarım.

Beyaz kurt sözlerini bitirir bitirmez, bütün hayvanlar derin bir sessizliğe bürünmüş. Her biri şaşkın ama bir o kadar da umutla beyaz kurda bakıyormuş. Çünkü onun sesi bu soğuk gecede bile güven veriyormuş. Dağ keçileri hemen ileri atılmış, biz yüksekteki karları getiririz, ayaklarımız kaymaz, en hızlı biz çalışırız. Ayılar ise bizde en ağır blokları taşırız demiş. Beyaz kurt kuyruğunu karın üzerine sürüp daire çizmiş, bu daireye göre inşaa edeceğiz. Sonra karı patisiyle sıkarak bir küp haline getirmiş. Tüm hayvanlar birlikte çalışmaya başlamış, dondurucu soğuk yüzünden tir tir titriyorlarmış bu yüzden bazı hayvanlar artık daha fazla devam edemeyeceklerini söylemeye başlamış fakat sona yaklaşılıyormuş, son rütuşları tavşanlar yapmaya başlamış küplerin arasını minik ayakları ile kapamışlar.

Tavşanlar bir de zıp zıp zıplayarak iglonun tepesine çıkıp karları iyice bastırmışlar ve artık hazırmış. Tüm hayvanlar içeriye girmiş, fakat uzun boylu hayvanlar kapıdan eğilerek girmiş ayağa kalkmamaları gerekiyormuş çünkü boyları tavana değiyormuş, tüm hayvanlar birbirine sarılıp yatmaya başlamış. Kaplumbağa ise en sona kalmış. Yavaş adımlarla iglonun kapısına doğru yaklaşmış, kar taneleri kabuğunun üzerinde birikmiş ama o hiç şikâyet etmemiş. İçeri girmeden önce başını kaldırıp igloya şöyle bakmış, ne güzel iş çıkardık demiş. Ayılar dev bedenleriyle kapıya yakın durmuş, içeri soğuk hava girmesin diye. Tilkiler, uzun kuyruklarını yavru hayvanların üzerine örtmüş, Bu gece hepimiz beraber uyuyacağız demişler. Hayvanlar birbirlerine sarılarak uykuya dalmışlar. Dışarıda tipi uğulduyor, kar fırtınası gökyüzünü kaplıyordu. Ama iglonun içinde herkes güvendeydi. Sıcacık, huzurlu ve birlik içinde… fakat böyle derken tam bir anda iglonun çatısından çatırdama sesleri gelmeye başlar. Çat, çatırt, çut diye Tavşanlardan biri korkuyla fırlamış, bu ses de neydi? Ardından iglonun tepesinden incecik kar taneleri içeriye dökülmeye başlamış. Kunduzlardan biri çığlık atmış, çökecek hemen burayı güçlendirmeliyiz demişler. Ayı gelmiş ve çatıyı tutmaya başlamış, dostlarım çok dayanamam hemen karları küp haline getirin demiş. Dağ keçileri dışarı fırlamış, buz gibi rüzgâr yüzlerine vurmuş olsa da hiç durmadan kaldıkları yerden kar toplamaya başlamışlar. Hızlıca karları toplayıp ayaklarıyla ezerek sıkı sıkı küp haline getirmişler. Hemen ayının olduğu yeri desteklemeye başlamışlar ve bu geceyide böyle atlatmışlar. Beyaz kurt bu mücadelenin ardından herkes uyurken bile uykuya dalmamış. Hayvanlar igloya gelirken tüm yemeklerini beraberinde getirmiş, ilkbahar gelene kadar yaptıkları iglo sayesinde hayatta kalmışlar ve mutlu bir şekilde yaşamışlar.

Sisli ve yağmurlu bir geceydi. Ormanda hiçbir baykuş birbirini görmüyordu. Gece Kuşları ailesi, yağmurun ve sessizliğin tadını çıkarmak için hep birlikte yuvadaydı. Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy, askerlerine bu gece nöbetlerinde çok dikkatli olmalarını söyledi; çünkü krallığın rakibi Kızıl Baykuşlar vardı. Bu kuşlar, Baykuş Krallığı’nın başına geçmek isteyip Bilge Tüy’e liderliği bıraktırmak istiyorlardı. Gece Kuşları ailesinde anne baykuş Fısıltı, baba baykuş Sessiz Efendi ve çocukları Baykuşhan ile Kül Baykuş vardı. Sessiz Efendi, Baykuşhan’ı küçüklüğünden beri her zorluğa karşı güçlü durması için yetiştiriyordu. Baykuşhan çok hızlı uçuyor, kimseye gözükmeden kötüleri gözleyebiliyordu. O, Bilge Tüy’den sonra lider olmak istiyordu.

Bilge Tüy, dev meşe ağacının en yüksek dalında oturmuştu. Altındaki asker baykuşlar nöbet tutarken, o gözlerini kapatıp düşüncelere daldı. Kızıl Baykuşlar bu kadar uzun süredir sessizse, bir tehlike yaklaşıyor olabilir diye düşündü.

O sırada Baykuşhan, yuvada kalıp ailesiyle birlikte durmamıştı. Yağan yağmurun ve karanlığın içinde gezintiye çıkmıştı. Ve düşündüğü gibi olmuştu; Kızıl Baykuşlardan Alev Tüy ve çevresindekileri toplanmış halde gördü. Alev Tüy, Kızıl Baykuşların lideriydi. Tüyleri yağmurda ıslanmıştı, sesi ormanda yankılanıyordu. Baykuşhan dikkatlice dinledi. Alev Tüy, kendi grubuna Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy’ün artık yaşlandığını, krallığın yönetimini onların devralması gerektiğini anlatıyordu. Baykuşhan hemen Bilge Tüy’e bu durumu haber vermeliydi. Karanlığın içinden sessizce süzülerek liderin yanına kondu.

Bilge Tüy, Kızıl Baykuşlar ormanda toplanmıştı. Alev Tüy krallığın yönetimi hakkında konuşuyor. Bilge Tüy gözlerini yavaşça açtı. Yağmurun sesiyle birlikte hafifçe gülümsedi: Demek vakit gelmiş… Gökyüzü bazen karışır ama sonunda hep güneş açar. Sen doğru olanı yaptın, Baykuşhan.

Sisli gece aniden hareketlendi. Uzak dallardan bir yankılanma geldi; Kızıl Baykuşlar kanat çırparak ormanı doldurdu. Onlar bağırmıyor, yüksek sesle ötüyor, bir karışıklık yaratmak istiyorlardı. Alev Tüy öne atıldı, kızıl tüyleri şimşek çakınca kırmızı renkle parladı. Bugün yeni bir düzen kuracağız!” diye bağırdı. Artık yönetim bizim elimize geçecek! Bilge Tüy bu duruma karşı, meşe ağacının en yüksek dalında, akan yağmur altında doğruldu. Gözlerinden yaş değil, bilgelik damlıyordu. Sessizce kanatlarını açtı ve seslenmedi, yalnızca derin, yorgun bir nefes aldı. O an herkesin içinde bir durgunluk oldu, gece, sanki onun nefesini dinliyordu. Kızıl Baykuşlar yuvaların etrafında dolanıp gürültü yaptılar, bazı dalları uğultuyla endişelendirdiler. Artık çarpışma başlamıştı Kızıl Baykuşlar ve Baykuş Krallığı askerleri birbirleriyle çarpışıyordu.

Tüylerini ısırıyorlar, pençeler atıyorlardı. Bilge Tüy, ordusunu korumaya çalıştı ama yılların yorgunluğu onu hafifçe bastırdı. Gözlerini yumdu, usulca başını eğdi ve huzur içinde uykuya daldı. Alev Tüy bunu görünce kendini zafer kazanmış sandı. Gördünüz mü? Artık krallık bizim! diye bağırdı ve yüksek bir dala kondu; etrafındaki Kızıl Baykuşlar alkışlar gibi ötüştü. Fakat gerçek güç, bağırmakta değil, kalpteydi, bu gerçeği Alev Tüy henüz anlamamıştı. Tam o sırada Baykuşhan karışıklığın içinden bir kıvılcım gibi fırladı. Babasının öğretileri ve Bilge Tüy’ün bıraktığı sözler ona güç katıyordu. Alev Tüy’ün yanındaki yardımcısına doğru hızla uçtu ve kanatlarına pençe atarak onu düşürdü. Herkes saşkındı, Baykuş Krallığı’nın askerleri yorgun düşmüşken ve teslim olmaya hazırken böyle bir atağı kimse beklemiyordu, Baykuşhan’ın kardeşi Kül Baykuş da çarpışmaya katıldı, askerler cesaret buldu ve Kızıl Baykuşların kanatlarını yırtmaya devam ettiler.

Alev Tüy canı pahasına baykuşlara pençe atıyor, gagası ile ısırıyordu ama Kızıl Baykuşlar onu yalnız bırakmaya başlamıştı, kaçıyorlardı. Alev Tüy bağırdı korkaklar niye saldırmıyorsunuz, sizlere diyorum dedi, ama kimse dikkate alamıyordu dayanacak güçleri kalmamıştı ve en son hepsi pes etti. Baykuşhan gürleyerek öttü, konuşmaya başladı, zaman geldi dostlarım büyük krallığımıza sinsice saldırmaya çalışanlar kendi yaptıkları planda kaybettiler. Zafer bizim, Alev Tüy’ün askerlerine sordu benimle misiniz sizi affediyorum dedi. Askerler kabul etti. Alev Tüy’ü ise yerde yatıyor halde yorgun buldular, teslim olmak istemiyordu ama ne onunla birlikte askerleri ne de imkanı vardı. Son sözleri şöyleydi; Sen büyük bir lidersin Baykuşhan, eskiden Bilge Tüy ile arkadaşken benden sonraki gelecek Baykuşu anlatmıştı işte o sensin, sana saygı duyuyorum dedi. Bilge Tüy’den sonra yetki Bülbül Baykuşa geçmişti, Bülbül Baykuş karmaşanın içinde artık yetki senindir en kısa zamanda oylama yapılacak ama askerlerinde seni seçeceğine eminim dedi. Baykuşhan verilen yetkiden sonra Alev Tüy’ü rahat edebileceği bir yuvaya götürmelerini istedi ve yuvaya nöbetçileri dikti.

Bülbül Baykuş, ormanın ortasındaki ulu ağacın tepesine çıktı. Güneş bulutların arasından süzülüyor, yorgun tüylerin üzerinde altın gibi parlıyordu. Herkes sessizdi.

Baykuş Krallığı için yeni bir dönem başlıyor, dedi Bülbül Baykuş. Oylama yapıldı. Tüm askerler Baykuşhan’ın savaşta gösterdiği cesaretden dolayı oylamaya katılmadılar ve Baykuşhanın adını haykırdılar. Böylece yeni kral seçildi. Baykuşhan kanatlarını açtı, gökyüzüne doğru yükseldi ve şöyle dedi:

Bilge Tüy’ün bize bıraktığı mirasa sonuna kadar sahip çıkacağım YAŞASIN BAYKUŞ KRALLIĞI!
O günden sonra ormanda hiç savaş çıkmadı. Her yeni doğan baykuşa Bilge Tüy’ün şu sözü öğretildi:

Baykuş Krallığı baykuşların yurdudur, aile ve huzurdur. Kanatlarımız açık, fırtınalar hızımız olsun. Son.

Bir zamanlar uzak bir ormanın derinliklerinde, Ormanların Kralı olarak bilinen Aslan Kral hüküm sürüyordu. Ormanın tüm canlıları, büyüklüğü ve güçlü duruşuyla ünlü Aslan Kral’a danışmadan karar almazlardı. Aslan Kral’ın adil yönetimi sayesinde orman huzur içinde yaşıyordu.

Ancak, bir gün ormanda tuhaf bir huzursuzluk belirdi. Kurtlar, çakallar ve birçok diğer hayvan, Aslan Kral’ı devirmek ve ormanın kontrolünü ele geçirmek için birleşmeye karar verdiler. Bu entrikacı planı, zebralardan birinin dikkat çekmesiyle Aslan Kral’ın kulağına kadar ulaştı. Haber üzerine Aslan Kral, ormanın diğer güçlü varlıkları olan fillerin yardımını çağırdı. Filleri, kurtları sevmedikleri ve Aslan Kral’ın adil yönetimini korumak istedikleri için kolayca ikna etti. Birlikte, ormanın koruyucuları olarak, kurtların ve çakalların saldırısına karşı durmaya karar verdiler.

Ormanın derinliklerinde stratejilerini planlayan Aslan Kral ve filler, çevresindeki diğer hayvanlara haber gönderdiler. Zürafalar, geyikler, antiloplar ve diğer tüm orman sakinleri, Aslan Kral’ın liderliğinde birleşmeye karar verdiler. Ormanın derinliklerindeki huzur bir gün ansızın bozuldu. Hain bir ittifak kurmuş olan kurtlar ve çakallar, Ormanların Kralı Aslan Kral’a karşı saldırıya geçmeye karar vermişlerdi. Planlarını gizlice oluşturmuşlar, ormanın diğer canlılarına gözdağı vermişlerdi. Ancak, haberi alan Aslan Kral, ormanın koruyucularını bir araya getirerek savunma için hazırlıklara başladı.

Savaş günü geldiğinde, ormanın derinliklerinde bir gerginlik vardı. Aslan Kral, kararlı bakışları ve güçlü duruşuyla diğer hayvanları cesaretlendirirken, filler büyük gövdeleriyle savunma hattını oluşturuyordu. Zürafalar ve diğer çevik hayvanlar, stratejik noktalara yerleşmişlerdi. Ormanın koruyucuları, birlik olmuş, kararlılıkla savunmaya geçmişti. Kurtlar ve çakallar, sinsice yaklaşıp aniden saldırdılar. İlk çatışmaların ortasında toz bulutları yükseliyor, çığlık sesleri ormanın yankı bulan sessizliğini bozuyordu. Filler, devasa bacaklarıyla kurtları ve çakalları püskürtmeye çalışıyor, zürafalar hızlı ayaklarıyla çevik manevralar sergiliyordu. Ormanın sakinleri, korkusuzca savaşmaya başlamıştı.

Savaşın ortasında, Aslan Kral, düşmanlarını doğrudan karşılamıştı. Kükreyerek ve pençelerini kullanarak düşmanlarını geri püskürtüyordu. Fillerin güçlü savunma hattı, kurtların ve çakalların ilerlemesini durduruyordu. Ancak, çatışma giderek karmaşıklaşıyor, her iki taraf da büyük bir çaba sarf ediyordu. Zamanla, ormanın koruyucuları birleşmiş, güçlerini birleştirerek düşmanlarını geri püskürtmüştü. Aslan Kral’ın liderliği altında birlik olan ormanın sakinleri, düzeni sağlamış ve düşmanlarını ormanın derinliklerine sürmüştü. Savaş alanında hüküm süren sessizlik, zaferin tadını çıkaran ormanın koruyucularının zafer çığlıkları ile sona ermişti.

Savaş sonunda, Aslan Kral ve çevresi, ormanlarını savunmayı başardı. Kurtlar ve çakallar, dağılmak zorunda kaldılar ve ormanın huzur içinde yaşamaya devam etti. Aslan Kral, kendisine yardım eden tüm hayvanlara teşekkür etti ve ormanın hükümdarı olarak kalmaya devam etti. Ormanın güzellikleri ve dengesi, Aslan Kral’ın liderliği altında devam etti, ve tüm canlılar adil bir yönetim altında bir arada yaşadılar.