Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, büyük ve yeşil bir vadinin hemen kenarında, şirin bir çocuk köyü vardı. Bu köyde yaşayan iki çocuk vardı: Deniz ve Toprak. Deniz, neşeli, kıpır kıpır ve her zaman yeni fikirler üreten bir çocuktu. Toprak ise daha sakin, dikkatli ve elleriyle bir şeyler üretmeyi, tamir etmeyi çok seven bir yapıya sahipti. Onlar doğduklarından beri hiç ayrılmayan, her oyunu birlikte oynayan iki sıkı dosttu.

Yaz mevsiminin en güzel günlerinden biriydi. Gökyüzü masmavi, rüzgar ise tam uçurtma uçuracak kadar tatlı esiyordu. Deniz, köyün arkasındaki Rüzgarlı Tepe’ye bakarak iç geçirdi: “Toprak, biliyor musun? En büyük hayalim, bu tepeden gökyüzünün en yüksek yerine kadar çıkabilecek kocaman, rengarenk bir uçurtma uçurmak. Ama köydeki hiçbir uçurtma o kadar yükseğe çıkamıyor.”

Toprak dostunun omuzuna elini koydu ve gülümsedi: “Eğer bunu gerçekten istiyorsan Deniz, hazır bir uçurtma aramamıza gerek yok. Gel, elimizdeki malzemelerle bugüne kadar yapılmış en güçlü uçurtmayı birlikte inşa edelim!”

İki arkadaş hemen işe koyuldular. Herkes en iyi bildiği işi yapıyordu. Toprak, ağaçlardan topladığı ince ama esnek dalları dikkatlice yontarak uçurtmanın sağlam iskeletini kurdu. Deniz, evdeki eski renkli el işi kağıtlarını ve kumaş parçalarını bir araya getirerek uçurtmanın gövdesini tasarladı. Üzerine el boyasıyla birbirine sarılan iki çocuğun resmini çizdi.

Birlikte, uçurtmanın kuyruğu için renk renk kurdeleleri birbirine bağladılar. Kuyruk o kadar uzun ve neşeli olmuştu ki, rüzgarda adeta dans ediyordu. Uçurtma bittiğinde harika görünüyordu. Ancak çok önemli bir şeyi unutmuşlardı: Uçurtmayı tutacak olan ip çok kısaydı. Evde başka ip de kalmamıştı. İp kısa olursa, uçurtma asla o hayal ettikleri yüksekliğe, bulutların arasına ulaşamazdı. Deniz’in yüzü asıldı, neredeyse ağlayacaktı.

Onlar üzgün bir şekilde tepede otururken, köyün diğer çocukları Ebru ve Can yanlarına geldi. Ebru’nun elinde büyük bir makara kırmızı ip, Can’ın elinde ise mavi bir ip yumağı vardı. Onlar da kendi uçurtmalarını uçurmaya gelmişlerdi ama Deniz ile Toprak’ın yaptığı o devasa, harika uçurtmayı görünce hayran kaldılar.

Deniz’in üzgün olduğunu gören Ebru sordu: “Neden uçurtmanızı uçurmuyorsunuz? Çok güzel olmuş!” Toprak iç çekti: “İpimiz çok kısa, yukarılardaki güçlü rüzgara yetişemiyor.”

Ebru ve Can birbirlerine baktılar, sonra hiç tereddüt etmeden ellerindeki ipleri uzattılar. Can, “Bizim uçurtmalarımız küçük, bu kadar ipe ihtiyacımız yok,” dedi. Ebru ekledi: “Eğer iplerimizi birbirine bağlarsak, bu dev uçurtma gökyüzündeki en yüksek buluta bile dokunabilir. Hadi, birlikte uçuralım!”

Dört çocuk neşeyle iplerin uçlarını birbirine düğümlediler. Artık ellerinde upuzun, çok güçlü bir ip vardı. Deniz uçurtmayı havaya doğru tuttu, Toprak, Ebru ve Can ise ipi kavrayıp rüzgara karşı koşmaya başladılar. “Esen rüzgar, haydi rüzgar!” diye hep bir ağızdan bağırdılar.

Deniz uçurtmayı bıraktığı anda, rengarenk dev uçurtma rüzgarı arkasına aldı ve hızla yükselmeye başladı. Önce ağaçların boyunu geçti, sonra tepenin üzerindeki bulutlara ulaştı. Gökyüzünde harika bir renk cümbüşü oluşmuştu. Köydeki diğer çocuklar da evlerinden çıkıp bu muhteşem manzarayı izlemeye başladılar.

Deniz, arkadaşlarına bakarak şöyle dedi: “Bu sadece benim hayalimdi ama sizin arkadaşlığınız ve paylaşımınız olmasaydı sadece bir hayal olarak kalacaktı. Gerçek sihir uçurtmada değil, bizim dostluğumuzdaymış.”

O akşam güneş batarken, çocuklar tepede yan yana oturup gökyüzünde süzülen ortak emeklerini izlediler. Anladılar ki; hayaller ne kadar büyük olursa olsun, arkadaşlar el ele verdiğinde ulaşılamayacak hiçbir yükseklik yoktu.

Gökten üç elma düşmüş: Biri arkadaşlarıyla paylaşmayı ve yardımlaşmayı çok seven güzel çocuklara, biri her zaman dostunun elini tutan, ona destek olan sadık kalplere, biri de bu masalı dinleyip yarın oyun parkında arkadaşlarına sevgiyle sarılacak olan tatlı dinleyicilere… İyi uykular, güzel rüyalar!

Bir varmış, bir yokmuş… Kocaman, yaşlı bir çınar ağacının gövdesindeki en sıcak, en güvenli kovukta Pıtır adında, burnu fındık gibi küçük, dikenleri ise henüz yumuşacık bir kirpi yavrusu yaşarmış. Pıtır’ın dünyası, annesinin mis gibi kokan kucağı ve babasının güven veren güçlü kollarıymış. Sabahları annesi onu burnunun ucundan “Pırt!” diye öper, babası ise sırtındaki dikenleri nazikçe tararmış. Pıtır için en güzel oyun, akşamları ailesiyle birlikte “Kocaman Sarılma Yumağı” olmaktı. Üçü birbirine sıkıca sarılır, sevgi dolu bir top gibi olurlardı.

Pıtır, kovuğun kapısından dışarıdaki “Güneşli Çayır”a bakmayı çok severdi. Orada rengarenk çiçekler rüzgarda dans eder, kelebekler pır pır uçuşurdu. Ama Pıtır, o kocaman dünyaya adım atmaya biraz çekinirdi. “Ya kaybolursam? Ya kimse benimle oynamazsa?” diye düşünür, hemen annesinin bacağına sarılırdı. Annesi, Pıtır’ın yumuşak dikenlerini okşar, “Merak etme minik Pıtır,” derdi. “Bizim sevgimiz her zaman seninle. O sevgi, seni koruyan görünmez bir pelerin gibidir. Nereye gidersen git, biz kalbindeyiz.” Babası da eklerdi: “Ve dışarıda senin gibi oyun oynamayı bekleyen bir sürü yeni arkadaş var.”

Bir sabah, güneş her zamankinden daha parlak doğmuş. Pıtır, içinde minik bir cesaret kıpırtısı hissetmiş. Annesi ona “Sihirli Sevgi Öpücüğü”nü vermiş, babası da “Cesaret Patisi” ile omzuna dokunmuş. Pıtır, “Pıtır, pıtır, pıtır…” diyerek küçük adımlarla kovuktan çıkmış. Çimlerin gıdıklayıcı hissi çok hoşuna gitmiş.

Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Karşısına, kulakları kendinden büyük, bembeyaz bir şey zıplayarak çıkmış: “Zıp! Zıp! Zıp!” Bu, Zıpzıp Tavşan’mış. Pıtır birden korkmuş ve hemen kendini “top” yapmış. Dikenlerini çıkarıp beklemiş. Zıpzıp Tavşan merakla yaklaşmış, burnunu uzatıp koklamış. “Merhaba! Sen ne tatlı bir topsun,” demiş neşeyle. “Benim adım Zıpzıp. Seninle zıplama yarışı yapalım mı?” Pıtır, Zıpzıp’ın sesindeki sıcaklığı duyunca yavaşça açılmış. Minik burnunu göstermiş. “Ben zıplayamam ki,” demiş fısıldayarak. “Ama çok güzel yuvarlanırım!”

Zıpzıp Tavşan kahkahalarla gülmüş. “O zaman sen yuvarlan, ben zıplayayım!” demiş. Böylece Pıtır “yuvarlana yuvarlana”, Zıpzıp ise “zıplaya zıplaya” çayırda oynamaya başlamışlar. Pıtır o kadar eğleniyormuş ki, korkusunu tamamen unutmuş.

Oyun oynarken, bir çiçek yaprağının üzerinde ters dönmüş, çaresizce bacaklarını sallayan kırmızı, benekli bir şey görmüşler. Bu, Uğur Böceği Uğurcan’mış. “İmdat! Dönemiyorum!” diye bağırıyormuş. Pıtır hemen yuvarlanarak yanına gitmiş. Yumuşak burnuyla Uğurcan’ı nazikçe itip düzeltmiş. Uğurcan, “Oh, çok teşekkür ederim kahraman kirpi!” demiş. “Benim adım Uğurcan. Siz ne kadar iyi arkadaşlarsınız.”

O gün üç yeni arkadaş, güneş batana kadar saklambaç oynamışlar, çiçeklerin kokusunu içine çekmişler ve birbirlerine en komik hikayelerini anlatmışlar. Pıtır, kalbinin neşeyle dolduğunu hissetmiş.

Akşam olup hava serinlemeye başladığında, Pıtır eve dönme vaktinin geldiğini anlamış. Yeni arkadaşlarına, “Yarın yine oynayalım mı?” diye sormuş. Zıpzıp kulaklarını sallamış, Uğurcan ise “Vızzz!” diye uçarak onaylamış.

Pıtır, Koca Çınar’ın kovuğuna döndüğünde anne ve babası onu kapıda bekliyormuş. Pıtır koşarak onlara sarılmış. O gün yaşadığı her şeyi, Zıpzıp’ı, Uğurcan’ı, nasıl yuvarlandığını ve nasıl yardım ettiğini bir çırpıda anlatmış. Annesi ve babası gururla Pıtır’a bakmışlar. O gece, Kocaman Sarılma Yumağı olduklarında Pıtır anlamış ki; ailesinin sevgisi ona cesaret vermiş ve o cesaretle harika arkadaşlar bulmuş. Pıtır, hem ailesine hem de arkadaşlarına sahip olduğu için dünyanın en şanslı kirpisiymiş. Ve mışıl mışıl, mutlu rüyalara dalmış.

Bebek masalları kategorimizi ziyaret ettiniz mi? Etmediyseniz hemen keşfedin.