Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yemyeşil dağların eteklerinde kurulmuş şirin bir kasabada, adı gibi içi de pırıl pırıl olan iyi kalpli bir kız yaşarmış. Herkes ona yardımseverliğinden ötürü sevgiyle yaklaşırken, evdeki iki üvey kardeşinin bencilliği yüzünden o, gün boyu evin tüm işleriyle koşturmak zorunda kalırmış. Üvey kardeşler zamanlarını sadece süslenip eğlenerek geçirirken, o; evdeki minik kediye bakar, bahçedeki solmaya yüz tutmuş çiçekleri sular ve kasabadaki yaşlı komşuların yükünü taşırmış.

Kasabada her yıl geleneksel olarak düzenlenen büyük bir “Dostluk ve Paylaşım Şenliği” yaklaşmaktaymış. Bu şenliğe katılan herkes, doğaya ve insanlığa yaptığı en güzel iyiliği sergiler, kasabanın en cömert ve şefkatli kalbi seçilirmiş. Üvey kardeşler şenliğe gitmek için pahalı kumaşlardan dikilmiş parlak elbiseler hazırlatmışlar, ancak kasabaya hiçbir iyilik yapmadıkları için içleri boşmuş. İyi kalpli kızımız ise eski, yamanmış kıyafetiyle bile olsa oradaki insanlara yardım etmeyi, sokak hayvanlarını sevindirmeyi çok istermiş.

Şenlik gecesinden önceki akşam, mutfakta yorgunluktan iç çekerek dinlenirken, evin penceresinden süzülen bilge bir doğa perisi belirmiş. Peri, onun gizli fedakârlıklarını, sabrını ve saf sevgisini yakından tanırmış. Elindeki ışıltılı değneği hafifçe sallayarak, “Sevgili çocuğum,” demiş şefkatle, “Gerçek güzellik ve parlaklık dış görünüşte değil, başkalarının hayatına kattığın sevgidedir. Senin bu özverili kalbin, en görkemli süslerden çok daha değerlidir.” Peri, ona doğanın renklerinden oluşan zarif bir önlük ve parıl parıl parlayan rahat ayakkabılar armağan etmiş.

Şenlik alanına varan iyi kalpli kız, gösterişli kıyafetlerle gezenlerin aksine, hemen işe koyulmuş. Üşüyen çocuklara battaniye dağıtmış, kaybolan sevimli bir köpeği yuvasına ulaştırmış ve oradaki herkesin yüzünü güldürmüş. Şenliğin sonunda kasabanın bilge büyüğü, en büyük iyiliği ve sevgiyi paylaşanın o olduğunu ilan etmiş. Gece yarısı evine dönerken telaşla koşan kızın ayağındaki parıltılı ayakkabılardan biri taş yola düşmüş.

Ertesi gün bilge lider, o eşsiz ayakkabının sahibini bulmak için tüm kasabayı dolaşmış. Ayakkabı, yalnızca karşılıksız iyilik yapan saf bir kalbin ayağına tam uyuyormuş. Sonunda gerçeği öğrenen herkes onun ne kadar özel ve değerli bir insan olduğunu anlamış. Üvey kardeşler de başkalarına yardım etmenin ne kadar huzur verici olduğunu fark ederek bencilliklerinden vazgeçmişler.

O günden sonra kasabada sevgi, yardımlaşma ve adalet her şeyin önüne geçmiştir. İçindeki iyiliği ve saflığı hiçbir zaman kaybetmeyen bu güzel kızın hikâyesi, dilden dile dolaşarak unutulmaz bir Kalplerin Işığındaki Külkedisi Masalı olarak nesilden nesile aktarılmıştır.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi nehirlerin kıyısında, zamanın çok yavaş ve huzurlu akıtıldığı görkemli bir krallık varmış. Bu krallığın en neşeli ve hareketli sakini, kalbi sevgi dolu prenses Leyla’ymış. Leyla’nın pırıl pırıl gözleri ve rengârenk elbiseleri olurmuş ancak onun küçük bir huyu varmış: Her şeyi hemen, anında yapmak ister, sabırsızlıktan çiçeklerin bile açmasını bekleyemezmiş. “Daha çabuk, daha hızlı!” diyerek gün boyu oradan oraya koşturur, geleceği merak etmekten şimdiki anın büyüleyici güzelliğini kaçırırmış.

Günlerden bir gün, sarayın en eski ve kimsenin uğramadığı gizli bahçesinde dolaşırken, yaprakların arasından süzülen bilge bir periyle karşılaşmış. Peri ona sedef kaplı, üzerinde parıl parıl yıldızlar parlayan sihirli bir çıkrık uzatmış. “Sevgili prenses,” demiş peri nazik bir sesle, “Hayatı sürekli bir yarış gibi yaşamak, ruhun dinlenmesine izin vermez. Gerçek mutluluk; durmayı, etraftaki sesleri duymayı ve sabretmeyi öğrenmekle başlar.”

Leyla merakına yenik düşerek çıkrığa dokunmak istemiş, ancak aceleci davranınca parmağı çıkrığın gümüş ipliğine hafifçe takılıvermiş. O an tüm sarayın üzerine tatlı, derin ve masalsı bir sessizlik çökmüş.

Leyla derin bir uykuya dalmış; fakat bu korkunç bir uyku değil, doğanın kalbini dinlediği sihirli bir içsel yolculukmuş. Sadece Leyla değil, bütün şato, penceredeki sarmaşıklar, bahçedeki minik sincaplar da bu dinginliğe ayak uydurmuş. Uyurken Leyla rüyasında zamanın aceleye gelmediğini görmüş: Toprağın altındaki minik tohumun günlerce sessizce beklemesini, bir kelebeğin kozasından çıkmak için sabretmesi gerektiğini, nehirlerin yavaş akarak denize ulaştığını anlamış. Sabrın, insanın içini aydınlatan en güçlü erdem olduğunu zihnine kazımış.

Yıllar akıp giderken, Leyla’nın içindeki tüm acelecilik yerini derin bir sükûnete bırakmış. Doğru zaman gelip çattığında, prenses bizzat kendi kalbindeki farkındalık ve sabır ışığıyla uyanmış. Gözlerini açtığında etrafındaki dünyayı bambaşka görmüş; acele etmeden, rüzgârın fısıltısını dinleyerek yaşamaya başlamış.

Uyanır uyanmaz halkına şimdiki anın kıymetini, sabırlı olmanın ve hayatı sindirerek yaşamanın mucizesini anlatmış. O günden sonra krallıkta hiç kimse koşturup durmamış; herkes anlamış ki gerçek güzellikler sadece sabırla ve sevgiyle büyür.

Sesli masal dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Işıkların ve sanatın kalbi Paris’te, Teyze Millicent’in dillere destan bir moda evi varmış. Ancak son zamanlarda işler pek iyi gitmiyor, bu tarihi moda evi kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyormuş. Tam da bu sırada, hem teyzesini ziyaret etmek hem de ona moral vermek için Barbie, Paris’e gelmiş.

Moda evinin o eski, ihtişamlı günlerine dönmesini isteyen Barbie, pes etmemeye kararlıymış. Moda evinin tavan arasında gezinirken, tozlu rafların arkasında gizli, parıl parıl parlayan sihirli bir dolap keşfetmiş. Dolabın kapağını araladığında, içeriden rengarenk ışıklar saçan üç küçük moda perisi çıkıvermiş! Bu perilerin adları Pırıltı, Işıltı ve Neşe’ymiş.

Periler, Barbie’ye tatlı bir sır vermişler: “Eğer kalbindeki sevgiyle ve tutkuyla tasarımlar yaparsan, biz de onlara gerçek bir sihir katarız!”

Bu sözler üzerine Barbie ve yakın arkadaşı Alice, hemen çizim masasının başına geçmişler. Barbie, en sevdiği toz pembe tülleri, parlak ipekleri ve yumuşacık kumaşları özenle kesip biçmeye başlamış. Geceler boyunca çalışıp, daha önce Paris’te hiç görülmemiş güzellikte bir koleksiyon hazırlamışlar. Elbiseler tamamlandığında, periler üzerlerinde uçuşarak onlara sihirli yıldız tozları serpmiş. Elbiseler aniden kendi kendine parıldamaya, renk değiştirmeye ve adeta masalsı bir ışık saçmaya başlamış.

Büyük defile günü gelip çattığında, Paris’in en ünlü modacıları salonu hıncahınç doldurmuş. Müzik başladığında ve modeller o sihirli elbiselerle podyuma çıktığında herkesin nefesi kesilmiş. Kumaşlar sahnede adeta dans ediyor, etrafa neşe yayılıyormuş.

Defile o kadar büyük bir başarı yakalamış ki, Teyze Millicent’in moda evi bir gecede kurtulmuş ve eski şanına geri dönmüş. Barbie ise, en zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin, yaratıcılığın ve iyi dostların hayattaki en büyük sihir olduğunu bir kez daha anlamış. O günden sonra Paris’te herkes, içindeki o gizli sihri bulmak için kendi kalbinin sesini dinlemeye başlamış.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yanakları elma gibi kırmızı, teni pamuk gibi bembeyaz, saçları ise gece gibi simsiyah olan çok tatlı bir kız yaşarmış. Adı Pamuk Prenses’miş.

Çoğu masalda prenseslerin kocaman şatolarda oturup bütün gün süslendiği anlatılır. Ama bizim Pamuk Prenses’imiz biraz farklıymış! O, sarı ve mavi renkli güzel elbisesini giyer ama şatoda oturmak yerine hemen ormana koşarmış. En sevdiği şey toprağa dokunmak, çiçekleri koklamak ve ağaçların arasındaki gizemli patikaları keşfetmekmiş. Bu yüzden dizlerinde hep birazcık çamur, saçlarında ise mutlaka küçük bir papatya olurmuş.

Bir gün Pamuk Prenses ormanın derinliklerinde dolaşırken, sarmaşıklarla kaplanmış, minicik ve çok şirin ahşap bir kulübe bulmuş. Kulübe uzun zamandır boşmuş ve birazcık dağınıkmış. Pamuk Prenses, “Burası ormandaki minik hayvanlar için harika bir yuva olabilir!” diye düşünmüş. Kollarını sıvamış, şarkılar söyleyerek camları silmiş, yerleri süpürmüş ve bahçeye rengarenk çiçek tohumları ekmiş.

Onun o güzel sesini ve neşesini duyan orman hayvanları yavaş yavaş kulübeye gelmeye başlamış. Tam yedi tane minik dostu olmuş: Zıpzıp bir tavşan, pofuduk kuyruklu bir sincap, meraklı bir kirpi, yavaş ama bilge bir kaplumbağa, mavi bir kuş, benekli bir yavru geyik ve maskeli tatlı bir rakun.

Pamuk Prenses ve yedi dostu her günü birlikte geçiriyormuş. Birlikte meyve topluyor, oyunlar oynuyor ve yorulduklarında o tertemiz kulübede mışıl mışıl uyuyorlarmış.

Günlerden bir gün, ormandan geçen yaşlı ve sevimli bir teyze kulübenin önünde durmuş. Pamuk Prenses ona hemen bir bardak taze kaynak suyu ve orman meyveleri ikram etmiş. Yaşlı teyze bu iyiliğe çok sevinmiş ve sepetinden pırıl pırıl parlayan, kocaman, kırmızı bir elma çıkarıp Pamuk Prenses’e hediye etmiş.

Pamuk Prenses elmayı almış ve “Ne kadar da güzel bir elma! Ama ben bunu tek başıma yersem hiç tadı çıkmaz ki,” demiş. Hemen mutfağa gidip kırmızı elmayı tam sekiz eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını kendine almış, diğer yedi parçayı da orman dostlarına dağıtmış.

İşte tam o anda harika bir sihir gerçekleşmiş! Bu elma, aslında “Paylaşım Elması”ymış. Elmayı dostlarıyla paylaştığı an, kulübenin etrafındaki topraktan aniden gümüş ve altın rengi ışıklar saçan, daha önce hiç görülmemiş güzellikte sihirli çiçekler açmaya başlamış. Ormanın her yeri mis gibi bir kokuyla dolmuş.

Pamuk Prenses o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Dünyadaki en güzel sihir, elimizdekileri sevdiklerimizle paylaşmakmış. Yedi minik dostuyla birlikte, o sihirli bahçenin içinde sonsuza kadar mutlu, neşeli ve sevgi dolu bir hayat sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş; biri elindekini arkadaşlarıyla paylaşanların başına, biri doğayı ve hayvanları koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; her köşesi kitaplarla, haritalarla ve renkli kalemlerle dolu kocaman bir evde yaşayan akıllı mı akıllı bir kız varmış. Herkes ona Sindirella dermiş. Ancak bu Sindirella, eski masallardaki gibi sadece balo hayalleri kuran biri değilmiş; o, yeni şeyler öğrenmeyi, deneyler yapmayı ve doğayı keşfetmeyi çok severmiş.

Sindirella’nın iki üvey ablası varmış. Bu ablalar kötü kalpli değillermiş ama bütün günlerini sadece tablet ekranlarına bakarak ve oyun oynayarak geçirirlermiş. Ne odalarını toplarlar, ne de bir kitabın kapağını açarlarmış. Bir gün, şehre büyük bir haber gelmiş: “Büyük Bilim ve İcat Şenliği” düzenlenecekmiş! Bu şenlikte çocuklar kendi icatlarını sergileyecek, dünyanın en büyük teleskopuyla yıldızlara bakılacakmış.

Sindirella bu habere o kadar sevinmiş ki hemen hazırlıklara başlamış. Ancak üvey annesi ona, “Evdeki tüm sorumluluklarını yerine getirmeden, odanı toplamadan ve ödevlerini bitirmeden hiçbir yere gidemezsin,” demiş. Ablaları ise şenliğe gitmek bile istememiş, “Orada sadece kitaplar ve icatlar var, biz evde kalıp ekran izleyeceğiz,” diyerek odalarına çekilmişler.

Sindirella pes etmemiş. Zamanını o kadar iyi planlamış ki, işlerini sıraya koymuş, ödevlerini dikkatlice bitirmiş ve odasını pırıl pırıl yapmış. Ancak işlerini bitirdiğinde şenliğe giden son otobüsü kaçırdığını fark etmiş. Bahçedeki bir ağacın altına oturup üzüntüyle beklerken, ağacın dalları arasından kocaman gözlüklü Bilge Baykuş süzülerek yanına inmiş. Ağlama akıllı kız,” demiş Bilge Baykuş. “Sorumluluklarını bilen ve öğrenmeyi bu kadar çok seven bir çocuğun şenliği kaçırmasına izin veremem!”

Bilge Baykuş kanatlarını çırpmış ve Sindirella’nın bahçedeki eski bisikletini, güneş enerjisiyle çalışan harika ve güvenli bir bisiklete dönüştürmüş. Kafasına da yıldız desenli sağlam bir kask takmış. “Fakat unutma Sindirella,” diye uyarmış Baykuş. “Saat tam 21:00’de evde olmalısın. Çünkü büyüyen çocukların zihinlerinin dinlenmesi için uykularını iyi almaları gerekir. Sihir değil, sağlıklı bir uyku seni yarına hazırlar!”

Sindirella şenliğe vardığında gözlerine inanamamış. Her yerde deney tüpleri, robotlar ve hikaye kitapları varmış. Hemen yarışma alanına gidip evde atık malzemelerden yaptığı “Kuş Yemliği Robotu”nu jüriye sunmuş. Herkes bu çevre dostu icada hayran kalmış. Şenliğin başkanı olan Bilim İnsanı Prens, bu icadın sahibini tebrik etmek için yanına gelirken, saatin 21:00’e yaklaştığını duyan Sindirella hemen harekete geçmiş.

Verdiği sözü tutmak ve uyku saatini kaçırmamak için hızla bisikletine koşmuş. Ama o kadar acele ediyormuş ki, icadının çalışma planlarını çizdiği mavi kapaklı not defterini masada unutmuş.

Ertesi gün Bilim İnsanı Prens, elinde mavi kapaklı not defteriyle tüm şehri dolaşmaya başlamış. “Bu defterdeki çevre dostu planları çizen akıllı çocuğu arıyorum, onu baş asistanım yapacağım!” diyormuş. Sıra Sindirella’nın evine geldiğinde, üvey ablaları hemen öne atılmış. “O defter bizim!” demişler. Ancak Prens defterdeki matematik formüllerini ve doğa notlarını sorunca, bütün gün sadece ekran izleyen ablalar tek bir soruya bile cevap verememişler.

O sırada Sindirella merdivenlerden inmiş ve defterdeki formülün eksik kalan kısmını ezberden, teker teker saymış. Hatta defterden kopardığı diğer eskiz kağıdını da cebinden çıkarıp Prens’e göstermiş. Prens, aradığı akıllı ve çalışkan çocuğu bulduğu için çok sevinmiş.

O günden sonra Sindirella, Prens’in laboratuvarında şehre faydalı icatlar yapmaya başlamış. Ablaları mı? Onlar da Sindirella’nın ne kadar mutlu ve başarılı olduğunu görünce tabletleri bir kenara bırakmış, kitap okumaya ve doğayı keşfetmeye başlamışlar.

Bu masaldan anlıyoruz ki;

En büyük sihir; gösterişli kıyafetler değil, aklımız ve bilgimizdir.

Zamanı iyi kullanmak ve sorumlulukları yerine getirmek, bizi her zaman başarıya götürür.

Dünyadaki en güzel maceralar ekranların içinde değil, okuduğumuz kitaplarda ve keşfettiğimiz doğadadır.

Ve her ne kadar eğleniyor olsak da, sağlıklı büyümek için vaktinde uyumak en önemli kurallardan biridir.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş; evvel zaman içinde, yüksek dağların arkasında, gökyüzünün her zaman masmavi olduğu Mavi Diyar adında bir ülke varmış. Bu ülkenin parıltılı şatosunda, halkının çok sevdiği, meraklı ve zeki Prenses Defne yaşarmış. Defne, kabarık elbiselerden ziyade botlarını giyip ormanda dolaşmayı ve doğayı dinlemeyi seven bir prensesmiş.

Bir gün Defne, ülkenin can damarı olan Pırıl Gölü’nün griye döndüğünü ve nilüferlerin solduğunu fark etmiş. Kuşların uğramadığı, balıkların görünmediği göl adeta ağlıyormuş. Kral bu duruma bir çözüm bulamayınca, Defne yanına büyütecini ve azığını alarak ormanın derinliklerine, bilge bir dosta danışmaya gitmiş.

Ormanın en yaşlı canlısı olan Koca Çınar’ın yanına varan Defne, gölün neden hastalandığını sormuş. Çınar, yapraklarını hışırdatarak fısıldamış: “Küçük Defne, sorun insanların unuttuğu ‘saygı’ kelimesinde gizli. İnsanlar gölü sevdiler ama piknik yaparken çöplerini bırakarak ona saygı duymayı unuttular”. Gölün iyileşmesi için insanların yeniden saygı göstermesi ve gölü temizlemesi gerektiğini öğrenen Defne, hemen şatoya dönmüş.

Tek başına koca bir gölü temizleyemeyeceğini bilen Defne, pazar meydanında halkına seslenmiş: “Sevgili halkım, Pırıl Gölü bizim evimiz ama ona saygı duymayı unuttuk”. Halk önce şaşırmış, sonra hatalarını anlayıp Defne ile işbirliği yapmaya söz vermiş. Ertesi sabah tüm kasaba; çocuklar, yaşlılar ve gençler ellerinde tırmıklar ve çöp torbalarıyla göl kenarında toplanmış.

Herkes büyük bir dayanışma içinde çalışmış; çöpler toplanmış, nilüferlerin çevresi temizlenmiş. Gün sonunda gölün gri rengi yavaş yavaş maviye dönmeye başlamış ve su yeniden ışıl ışıl parlamış. Balıklar zıplamış, kuşlar neşeyle şarkılarına geri dönmüş.

Defne, elini serin suya sokarak halkına dönmüş: “Bakın, temiz tutmak ve birlikte çalışmak… İşte gerçek sihir budur. Doğayı sevmek yetmez, ona saygı duymalıyız”. O günden sonra Mavi Diyar’da hiç kimse yere çöp atmamış ve Pırıl Gölü sonsuza dek parlamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı koruyanlara, biri işbirliği yapanlara, biri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocuklara.

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alıcı renklerle parlayan sonsuz uzayın kalbinde, Yıldız Tozu Bulutsusu adında büyülü bir galaksi varmış. Bu galaksinin en yetenekli ve sevgi dolu sakini, Yıldız Mimarı Barbie imiş. Barbie, dünyadaki gibi binalar yapmazmış; onun işi gökyüzündeki takımyıldızları ve uykucu gezegenleri tasarlamakmış. Üzerinde gece mavisinden, etekleri samanyolu gibi ışıldayan muhteşem bir elbise taşırmış. Elindeki sihirli gümüş pergeliyle yıldızları gökyüzüne öyle güzel ve huzurlu bir sırayla dizermiş ki, dünyadaki çocuklar gece gökyüzüne baktığında içlerini derin bir sakinlik kaplar ve mışıl mışıl uykuya dalarlarmış.

Ancak bir gece, Barbie’nin özenle hazırladığı gökyüzü yatağında bir tuhaflık olmuş. Takımyıldızlarının tam ortasında, “Kıvılcım” adında minik, pespembe ve hiperaktif bir yıldız bir türlü yerinde duramıyormuş. Kıvılcım o kadar enerjikmiş ki, bir sağa bir sola zıplıyor, ışığını sürekli yakıp söndürerek etrafındaki yaşlı ve yorgun yıldızların da uykusunu kaçırıyormuş. Göktaşı yastıklarının üzerinde bir trambolin gibi zıplıyor, pırıl pırıl kozmik tozları etrafa saçıyormuş.

Bütün galaksinin uykusuz kaldığını fark eden Barbie, sadık dostu ve ulaşım aracı olan “Lumina” adındaki şeffaf, parlayan dev Uzay Vatozu’na binerek nazikçe Kıvılcım’ın yanına süzülmüş.

“Merhaba küçük Kıvılcım,” demiş Barbie yumuşacık ve anlayışlı bir sesle. “Görüyorum ki bu gece enerjin içine sığmıyor.”

Kıvılcım sönükleşerek biraz utanmış. “Özür dilerim Barbie,” demiş titrek bir ışıkla. “Uzay o kadar büyük ve gizemli ki, uyuyup hiçbir anı kaçırmak istemiyorum. Gözlerimi kapattığımda çok sıkılıyorum, içimden sürekli oyun oynamak geliyor.”

Barbie sevgiyle gülümsemiş. Onu azarlamak yerine, yeteneklerini kullanarak harika bir fikir bulmuş. “Bazen uyku, hiçbir şeyi kaçırmak değil; yarınki yeni maceralar ve oyunlar için en güzel enerjiyi toplamaktır. Sana uykuyu sevdirecek özel bir yatak tasarlamama ne dersin?”

Barbie hemen sihirli gümüş pergelini çıkarmış. Galaksinin en yumuşak, pembe ve mor renkli nebula gazlarından pamuk gibi ipler eğirmiş. İki parlak hilali birbirine bağlayarak, Kıvılcım için kozmik bir “Rüya Hamağı” inşa etmiş. Bu hamak, uzay boşluğunda kendi kendine yavaşça sallanıyor ve her sallandığında evrenin en rahatlatıcı, fısıltı gibi ninnisini söylüyormuş.

Kıvılcım, Barbie’nin hazırladığı bu özel hamağa merakla yerleşmiş. Hamağın o yumuşacık sallantısı ve uzayın derin, sakinleştirici ninnisi Kıvılcım’ın pespembe ışığını yavaşça loşlaştırmış. “Burası çok rahatmış, tıpkı bir kucak gibi…” diye esnemiş küçük yıldız. Saniyeler içinde, Kıvılcım derin ve tatlı bir uykuya dalmış. Onun uyumasıyla birlikte, tüm galaksiye yeniden o ışıltılı ve sessiz huzur yayılmış.

Barbie, Lumina’nın sırtında evine dönerken, Dünya’daki uykusu kaçan çocukların da Kıvılcım ile birlikte en güzel rüyalara daldığını biliyormuş. Gökyüzündeki her bir yıldız, o gece çocukların uykusuna sevgiyle bekçilik yapmış.

Gökten üç kozmik yıldız tozu düşmüş; biri rüya görenlerin, biri gökyüzüne bakıp hayal kuranların, diğeri de şu an gözlerini kapatıp tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Ay ışığının usulca süzüldüğü, sıcacık ve ahşap çatılı bir odada Eren adında bir çocuk yaşarmış. Eren, dünyadaki her şeyden çok oyun oynamayı severmiş. Odası; üst üste dizilmiş rengarenk ahşap bloklar, labirent gibi kutu oyunları, pofuduk ayılar ve irili ufaklı oyuncaklarla dolu kocaman bir krallıkmış. Gündüzleri bu odadan kahkahalar, araba sesleri ve neşeli şarkılar hiç eksik olmazmış.

Fakat havanın iyice soğuduğu, yıldızların gökyüzünde titrediği bir kış gecesi, Eren desenli yorganının altına girdiğinde odasında tuhaf bir sessizlik fark etmiş. En sevdiği oyun tahtasının renkli taşları birbirine karışmış ve matlaşmış. O çok sevdiği, gökyüzüne kadar uzattığı ahşap kulesi sanki boynunu bükmüş gibi duruyormuş. Her zaman cıvıl cıvıl olan odası, o gece nedense çok yorgun ve hüzünlü hissettiriyormuş.

Eren yataktan kalkıp en sevdiği oyun taşını hareket ettirmeye çalışmış ama taş yerinden kımıldamamış. “Oyunlarım bozulmuş,” diye fısıldamış üzüntüyle. Kıvırcık kahverengi saçları, odasını aydınlatan o minik, oymalı gece lambasına değmiş. Yuvarlak penceresinden gökyüzündeki kocaman, gümüş hilale bakıp oyunlarının tekrar neşelenmesini dilemiş.

Tam o sırada, omzunun hemen yanında altın rengi, minicik bir ışıltı belirivermiş. Bu, yıldız uçlu kanatlarıyla usulca kanat çırpan Ay Perisi’ymiş.

“Eren,” demiş peri, gümüş bir çan gibi çınlayan incecik sesiyle. “Krallığın bozulmadı, sadece çok yoruldu. Oyunların ve oyuncakların da tıpkı senin gibi dinlenmeye, uyumaya ihtiyacı vardır. ‘Gündüz Telaşı’ onları çok yormuş. Onları iyileştirmek için Oyunca Diyarı’na gidip ‘Mırıldanan İpek’i bulmalısın. O ipekle oyuncaklarına bir huzur battaniyesi örebiliriz.”

Oyunlarını kurtarmaya kararlı olan Eren, hemen perinin peşine takılmış. Ay Perisi, ateşböceği gibi parlayarak pencereden dışarı süzülmüş. Eren de sihirli bir rüzgârın yardımıyla havalanıp onun peşinden yıldızlı geceye doğru uçmuş. Renkli bulutların, ışıldayan mantarların arasından geçerek çok uzaklara gitmişler.

Sonunda, devasa ve parlayan yapı taşlarından oluşan, labirent gibi karmaşık bir kapıya ulaşmışlar. Burası “Oyunca Diyarı”nın efsanevi kapısıymış! Fakat kapı sımsıkı kapalıymış ve etrafı, Gündüz Telaşı’nın bıraktığı dikenli, huzursuz ve kaotik sarmaşıklarla sarılıymış. Kapının tam önünde ise birbirine karışmış oyun taşlarından, zarlardan ve pürüzlü bloklardan oluşmuş devasa bir canavar titreyerek nöbet tutuyormuş.

“Gündüz Telaşı’yla kılıçla ya da güçle savaşamazsın,” diye fısıldamış Ay Perisi. “Kalbinin yumuşaklığını kullanmalısın.”

Eren derin bir nefes almış ve o korkutucu, karışık canavara doğru yavaşça yaklaşmış. Canavar hırlayacak gibi olmuş ama Eren ona sıcacık bir gülümsemeyle bakmış. “Biliyorum, çok yorgunsun,” demiş Eren yumuşak bir sesle. “Sen de tıpkı benim oyuncaklarım gibi dinlenmek ve huzur bulmak istiyorsun. Artık nöbet tutmana gerek yok.”

Bu şefkatli sözleri duyan canavarın o sert ve dikenli taşları birdenbire çözülmüş. Karmaşık parçalar, yumuşacık ve renkli peluş minderlere dönüşmüş. Canavar gülümsemiş ve kenara çekilmiş. O çekilir çekilmez Oyunca Diyarı’nın kapıları ardına kadar açılmış. İçeriden göz kamaştırıcı, huzurlu bir ışık ve rüya gibi bir manzara taşıyormuş. Tam ortada ise altın ve gümüş renklerinde, kendi kendine tatlı ninniler mırıldanan o sihirli “Mırıldanan İpek” yumağı duruyormuş.

Eren ipeği nazikçe kucağına almış. Ay Perisi’nin yardımıyla hızla odasına geri dönmüşler. Perinin sihirli dokunuşlarıyla, Mırıldanan İpek’ten görünmez, sıcacık bir battaniye örüp odadaki tüm oyuncakların üzerine örtmüşler. O yorgun oyun tahtaları, birbirine girmiş taşlar ve boynu bükük bloklar aniden derin bir “oh” çekmiş. Odanın içini pamuk şekerinden daha yumuşak bir huzur kaplamış.

Eren kendi yatağına uzanmış, desenli yorganını çenesine kadar çekmiş. Gözleri yavaşça kapanırken, oyuncaklarının da onunla birlikte huzurla uykuya daldığını biliyormuş. Ay Perisi pencerenin kenarından ona el sallamış ve gökyüzüne karışmış.

Yarın sabah güneş doğduğunda tüm oyuncaklar yepyeni bir enerjiyle uyanacakmış ama şimdi, her şeyin dinlenme vaktiymiş. İyi uykular cesur Eren, iyi uykular Sessiz Oyuncaklar Krallığı…

Bir varmış, bir yokmuş. Göz kamaştırıcı bir ormanda, Işıltılı Meşe’nin hemen dibinde, Elara adında minik, sevimli bir peri yaşardı. Elara, diğer periler gibi parlak kanatlara sahip değildi; onun kanatları, sadece geceleri yumuşak, warm bir yeşil ışık yayan, transparent, yaprak benzeri kanatlardı. Bu yüzden, ormandaki diğer periler onunla “Ateşböceği” diyerek hafifçe dalga geçerlerdi. Elara bu duruma biraz üzülse de, kendi özel ışığını sever, geceleri ormanda süzülerek yolunu aydınlatırdı.

Ancak orman, sadece güzelliklerle dolu değildi. Ormanın en yaşlı ve ulu ağacı olan “Ulu Meşe,” ormanın en büyük sırrını saklıyordu: “Unutulmuş Orman Kapısı.” Bu kapı, paslı iron bir gate ile kaplıydı ve ancient, dark purple, thorny vines ile tamamen entangled and knotted bir haldeydi. Kimse kapının ne zaman kapandığını veya neden kapandığını bilmiyordu; kapının arkasındaki Unutulmuş Orman’ın hikayeleri, sadece fısıltılarla anlatılırdı. Kimisi oranın sonsuz karanlık olduğunu, kimisi ise oranın kayıp, sihirli bir cennet olduğunu söylerdi.

Bir gün, ormanın en bilge perisi olan Bilge Meşe Perisi, orman halkını Ulu Meşe’nin dibine topladı. Elara da, elinde glowing silver iğnesi ve spool of bioluminescent green and blue ipliğiyle, merakla kalabalığın arasına katıldı. Bilge Meşe Perisi, Titreyen bir sesle, “Ormanımızın enerjisi tükeniyor,” dedi. “Unutulmuş Orman’ın arkasındaki ışık kaynağını yeniden bulmalıyım. Kapıyı kim açabilirse, ormanımızın kurtarıcısı olacaktır.”

Kimse Unutulmuş Orman Kapısı’na gitmeye cesaret edememiş. Çünkü orası o kadar karanlıkmış ve vines o kadar korkunçmuş ki, parlak renkli periler oraya girdikleri an ışıklarını tamamen kaybedeceklerinden korkuyorlarmış. İşte o an minik Elara öne çıkmış. “Benim kaybedecek parlak bir ışığım yok,” demiş cesurca. “Zaten Ateşböceği gibiyim. Mağaraya ben gidebilirim!”

Diğer periler şaşkınlık içinde ona bakarken, Elara fırçasını beline takıp yola koyulmuş. Vadinin sınırlarını aşıp, soğuk rüzgârların estiği Unutulmuş Orman Kapısı’na ulaştığında içeri adım atmış. İçerisi gerçekten de zifiri karanlıkmış. Elara, taşlara çarpa çarpa ilerlerken ileriden gelen garip bir hıçkırık sesi duymuş.

Sesin geldiği yöne doğru yaklaştığında, devasa ama bir o kadar da pofuduk, siyah bir yaratık görmüş. Yaratık, midesine indirdiği pembe, sarı ve mavi renk küreleriyle aydınlanıyor ama hâlâ titriyormuş.

“Neden ağlıyorsun?” diye sormuş Elara yumuşak bir sesle.

Unutulmuş Orman Kapısı, Elara’nın narin ışığıyla aydınlanmaya başlamış. Elara, gümüş iğnesi ve ipliğiyle, Unutulmuş Orman Kapısı’ndaki thorny vines’ı büyük bir titizlikle ve özenle birbirine dikerek yumuşak, warm bir yeşil-mavi ışık yayan bir örgüye dönüştürmüş. Işık, vines’tan yansıdıkça çoğalmış ve mağaranın içini sıcacık yapmış.

Unutulmuş Orman Kapısı’nın arkasında, sonsuz bir ışık ve cennet varmış. Artık her dolunayda, o çiçeğin kokusuyla tatlı rüyalar görüyor ve Işıltılı Orman’ın en güzel uykusunu uyuyor. Gökten üç elma düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Evvel zaman içinde, gökkuşağının yeryüzüne değdiği yerde, Kroma adında büyüleyici bir krallık vardı. Kroma’da her şey kelimelerle anlatılamayacak kadar canlıydı; nehirler turkuaz akar, ağaçlar zümrüt gibi parlar, sarayın duvarları ise güneş batarken yakut gibi ışıldardı.

Bu krallığın prensesi Lila, diğer prenseslere hiç benzemezdi. Süslü elbiseler veya balolar yerine, zamanını elleri boya içinde, sarayın bahçesinde resim yaparak geçirirdi. Lila’nın sihirli bir fırçası vardı; bu fırça, dokunduğu her şeye sadece renk değil, hayat da verirdi. Yaptığı kelebek resimleri tuvalden uçup gider, çizdiği çiçekler mis gibi kokmaya başlardı.

Ancak bir gün, Kroma’nın başına korkunç bir şey geldi. “Gri Solgunluk” adı verilen eski bir lanet, krallığın sınırlarından içeri sızmaya başladı. Bu sinsi sisin değdiği her şey—çiçekler, binalar, hatta insanların neşesi—bir anda kül rengine dönüyor, donuklaşıyor ve cansızlaşıyordu.

Solgunluk sarayın kapılarına dayandığında, Kral ve Kraliçe’nin bile taçlarının parıltısı sönmeye başlamıştı. Lila, en sevdiği gül bahçesinin gri bir taşa dönüştüğünü görünce ne yapması gerektiğini anladı. Krallığın kalbi olan ve tüm renklerin kaynağı sayılan “Prizma Kristali”ni bulup iyileştirmeliydi.

Lila, boya paletini ve sihirli fırçasını alıp yola koyuldu. Krallığın griye dönmüş kısımlarından geçerken, fırçasıyla dokunduğu yerlere küçük renk patlamaları bıraktı. Üzgün, gri bir kuşa masmavi bir kanat çizdiğinde, kuş yeniden şakımaya başladı. Donuk bir köprünün korkuluklarını sarıya boyadığında, nehir yeniden akmaya başladı.

Zorlu bir yolculuktan sonra Lila, Prizma Kristali’nin saklı olduğu Fısıltı Mağarası’na ulaştı. Mağaranın içi zifiri karanlık ve soğuktu. Ortada, bir zamanlar ışıl ışıl parlayan ama şimdi çatlamış ve matlaşmış devasa Prizma Kristali duruyordu.

Kristalin başında, “Gölge Dokuyan” adında, renksiz ve hüzünlü bir yaratık bekliyordu. Bu yaratık, krallığın ihmal edilen, unutulan köşelerindeki mutsuzluktan besleniyordu ve renkleri emerek var olmaya çalışıyordu.

Gölge Dokuyan, Lila’ya doğru gri bir sis dalgası gönderdi. Ama Lila korkmadı. O, savaşmak için değil, yaratmak için oradaydı.

“Senin de renklere ihtiyacın var,” dedi Lila şefkatle.

Sihirli fırçasını en parlak altın sarısına batırdı ve doğrudan Gölge Dokuyan’ın üzerine doğru savurdu. Boya yaratığa değdiğinde, yaratık acı çekmedi; aksine, şaşkınlıkla parlamaya başladı. Lila durmadı. Kırmızılar, turuncular, morlar… Fırçası bir dansçının adımları gibi hareket ediyor, hem yaratığı hem de matlaşmış Prizma Kristali’ni boyuyordu.

Lila boyadıkça, Prizma Kristali’ndeki çatlaklar ışıkla dolmaya başladı. Ve sonunda, kristalden o kadar güçlü bir gökkuşağı dalgası yayıldı ki, mağaranın dışına taştı.

Bu renk dalgası tüm Kroma Krallığı’nın üzerinden geçti. Griye dönen her şey, eskisinden bile daha canlı ve parlak renklerine kavuştu. Kral ve Kraliçe’nin neşesi yerine geldi, saray yeniden ışıldadı.

Gölge Dokuyan ise artık gri değildi; ışık saçan, renkli bir koruyucuya dönüşmüştü.

Prenses Lila saraya döndüğünde, sadece bir prenses olarak değil, krallığın “Usta Sanatçısı” olarak karşılandı. Kroma halkı o gün şunu öğrendi: Dünya bazen grileşse bile, içimizdeki renkleri cesaretle paylaştığımızda, her şeyi yeniden aydınlatabilirdik.

renses Lila’nın fırçasından dökülen renklerle krallık yeniden hayat buldu. Sanatın ve cesaretin her türlü karanlığı dağıtabileceğini anlatan bu hikaye, umarız miniklerin hayal dünyasında rengarenk izler bırakmıştır. uyuyanguzel.com sitemizdeki diğer sihirli yolculuklara eşlik etmek isterseniz Çocuk Masalları sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.