Sesli masal dinlemek için:

Hızlıtepe Kasabası’nda yaşayan insanlar için en kıymetli şey saatlerin tıkırtısıydı; fakat tuhaf bir şekilde hiç kimsenin hiçbir şeye vakti yoktu. Fırıncı sıcak somunları aceleyle tezgâha fırlatır, postacı mektupları kapı altlarından fırtına gibi savurur, çocuklar bile parktaki salıncakta sallanırken bir sonraki oyunu düşünüp telaşlanırdı. On yaşındaki Kerem, diğer kasabalıların aksine durup etrafı izlemeyi çok severdi. Büyükbabası saat tamircisi Nuh Efendi’nin pirinç dişliler ve yaylarla dolu eski atölyesinde otururken, insanların koşuşturdukça geride parlak, buz mavisi pırıltılar bıraktığını ilk o fark etti.

“Büyükbaba, insanların koşarken düşürdüğü bu mavi kıvılcımlar neyin nesi?” diye sordu bir ikindi vakti.

Nuh Efendi büyüteçli gözlüğünü alnına kaydırıp bilgece gülümsedi. “Onlar Kayıp Saniyeler, evlat,” dedi kısık bir sesle. “İnsanlar gelecekteki bir ana yetişmeye çalışırken o kadar acele ederler ki, şimdiki zamanı ceplerinden düşürürler. Aceleyle yenen lezzetli bir elmanın tadı, rüzgârın yüze vuran serinliği, bir arkadaşın cümlesini sonuna kadar dinlememek… Hepsi yere saçılan bu mavi kırıntılara dönüşür. Yazık ki kimse arkasına bakıp onları toplamaz.”

Nuh Efendi ahşap çekmecesinden pirinç kapaklı, parmak izleriyle kaplı eski bir cam tüp çıkardı. Adı An Kapanı’ydı. “Bunlar toplanmazsa zaman kumaşı incelir. Eğer kasabanın üzerindeki dengesizlik sürerse, meydandaki devasa kule saati duracak.”

Kerem tüpü kaptığı gibi sokağa fırladı. Kaldırım kenarlarında, vitrin önlerinde ve otobüs duraklarında ayaklar altında ezilmek üzere olan mavi ışıltıları toplamaya başladı. Parkta aceleyle resim çizen bir kızın fırçasından dökülen üç saniyeyi, kahvesini dökmeden yürümeye çalışan bir öğretmenin unuttuğu beş saniyeyi şişeye doldurdu. Mavi ışıklar tüpün içinde sıvı bir yıldız gibi parıldamaya, hafifçe uğuldamaya başladı.

Tam o sırada kasaba meydanından metalik bir çatırtı yükseldi. Büyük Kule Saati çılgına dönmüştü! Yelkovan deli gibi dönüyor, akrep titriyor, saatin çanı düzensiz bir feryatla çalıyordu. Zaman dengesini kaybetmişti; güneş bir anda batıyor, gölgeler hızla uzayıp kasabayı karanlığa sürüklüyordu. Herkes korkuyla meydana toplanmış, ne yapacağını bilemez halde donup kalmıştı.

Kerem kuleye doğru koştu. Yüzlerce dar basamağı nefes nefese tırmanıp devasa dişlilerin arasına ulaştı. Saatin ana çarkı, biriken telaşın ağırlığından sürtünüp kıvılcımlar saçıyordu. Kerem bir an bile tereddüt etmedi; cam tüpün pirinç kapağını açtı ve topladığı yüzlerce kayıp saniyeyi dönen dişlilerin üzerine serpti.

Mavi ışık aniden bir sis gibi yayıldı. Çarklar usulca yavaşladı, birbirine çarpan metallerin tiz sesi yumuşadı ve kasabanın kalbi olan saat derin, ahenkli bir ritme kavuştu: Tak… Tok… Tak… Tok…

Aşağıdaki meydanda zaman normale döndü. İnsanlar ilk defa birbirlerinin gözlerine baktı, derin bir nefes aldı. Fırıncı dükkânından çıkan taze ekmeğin kokusu havaya yayıldı, sokak lambaları sıcak sarı ışıklarıyla parladı. Kerem kuleden indiğinde gülümsüyordu; çünkü artık biliyordu ki zaman kovalanması gereken bir hedef değil, her saniyesi özenle yaşanması gereken eşsiz bir yolculuktu.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, İstanbul’un masmavi sularına bakan kocaman bir sarayda, çok sevgi dolu bir kral ve onun göz bebeği olan neşeli bir prenses yaşarmış. Kral, kızını o kadar çok severmiş ki, onun ayağına ufacık bir taş değmesinden bile çok korkarmış.

Günlerden bir gün kral, kızını dışarıdaki her türlü tehlikeden korumak için denizin tam ortasındaki minik bir kayalığın üzerine, bembeyaz taşlardan harika bir kule yaptırmış. Etrafı sularla çevrili bu güvenli yere de “Kız Kulesi” adını vermiş.

Prenses bu kulede yaşamaya başlamış. Gündüzleri pencereden martılara simit atar, yakamozlarla arkadaşlık eder, denizde zıplayan yunuslarla uzaktan oyunlar oynarmış. Ama günler geçtikçe canı sıkılmaya başlamış. Ormanlarda koşmayı, çimenlere uzanmayı ve diğer çocuklarla saklambaç oynamayı çok özlemiş.

Prensesin doğum gününde, saraydan ona hediye olarak kocaman bir sepet taze üzüm ve incir gelmiş. Prenses sepeti açtığında, yaprakların arasından korkunç bir şey yerine, pırıl pırıl parlayan, minicik ve sevimli bir Su Perisi çıkıvermiş!

Su perisi tatlı bir sesle, “Güzel prenses,” demiş, “Baban seni çok sevdiği için korumak istiyor. Ama gerçek sevgi birini bir kuleye saklamak değil, elinden tutup dünyayı birlikte keşfetmektir. Dışarıdaki dünya korkulacak bir yer değil, keşfedilecek kocaman bir macera!”

Prenses, perinin bu sözlerinden cesaret almış. Hemen bir kağıt kalem alıp kral babasına bir mektup yazmış. “Canım babacığım, burada çok güvendeyim ama ben dalgaların ötesindeki güzellikleri görmek, çocuklarla oynamak ve insanlara yardım etmek istiyorum. Senin sevgin beni zaten her kötülükten korur,” demiş. Mektubu da en yakın arkadaşı olan beyaz bir martıyla saraya yollamış.

Mektubu okuyan kral, kızının ne kadar büyüdüğünü, ne kadar akıllı ve cesur olduğunu anlamış. Yaptığı hatayı fark edip hemen süslü bir kayıkla gidip prensesi kulesinden almış, ona sımsıkı sarılmış.

Boş kalan Kız Kulesi’nin tepesine ise kocaman, parlak bir fener yerleştirmişler. O günden sonra Kız Kulesi, karanlık gecelerde yolunu kaybeden gemilere, “Korkmayın, doğru yoldasınız!” diyerek ışık tutan kocaman bir rehber olmuş. Prenses ise babasıyla birlikte, herkesin sevdiği, özgür ve mutlu bir hayat sürmüş.

Gökten üç elma düşmüş; biri cesaretle kalbinden geçenleri söyleyen prensesin başına, biri çocuklarına güvenmeyi öğrenen babaların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, gökyüzünün denize karıştığı turkuaz suların derinliklerinde, dillere destan bir su altı sarayı varmış. Bu sarayda Türk boylarının efsanelerinde adı geçen, saçları deniz dalgaları gibi dalgalanan, tokaları ve elbiseleri kıpkırmızı mercanlardan yapılmış, güzeller güzeli Mercan Kız yaşarmış. Mercan Kız, denizlerin koruyucusu, su altı canlılarının en yakın dostu ve suların gizli hakimiymiş.

Günlerden bir gün, Ege kıyılarında yaşayan cesur ve iyi kalpli bir çocuk olan Batu, küçük kayığıyla denize açılmış. Batu, denizi o kadar çok severmiş ki, balıklarla konuşur, yunusların dilinden anlarmış. Ancak o gün deniz çok durgun ve hüzünlüymüş. Suların o pırıl pırıl maviliği gitmiş, yerine yorgun, gri bir renk gelmiş.

Batu, denizin neden bu kadar üzgün olduğunu anlamak için suya eğildiğinde, kayığının yanına altın sarısı, minik bir balık yaklaşmış. Balık, nefes nefese konuşmaya başlamış: — “Batu, lütfen bize yardım et! Derin Denizler Mağarası’ndaki Işık İncisi‘ni gölge yengeçleri çaldı. İnci olmadan denizlerimiz rengini kaybediyor, yosunlar soluyor. Mercan Kız onu aramak için mağaraya gitti ama yengeçlerin karanlık büyüsü yüzünden tek başına başaramaz.”

Batu hiç düşünmeden, “Nasıl yardım edebilirim?” diye sormuş. Altın balık, Batu’nun boynuna sihirli bir deniz kabuğu kolyesi takmış. Bu kolye sayesinde Batu, suyun altında tıpkı bir balık gibi rahatça nefes alabilecekmiş.

Batu suya dalar dalmaz, kendini bambaşka bir dünyada bulmuş. Altın balığın peşinden derinliklere doğru yüzerken, devasa mağaranın girişinde Mercan Kız’ı görmüş. Mercan Kız’ın o muhteşem kırmızı mercanları bile ışıltısını kaybetmek, solmak üzereymiş.

— “Merhaba cesur çocuk,” demiş Mercan Kız, gümüş gibi çınlayan incecik sesiyle. “Gölge yengeçleri sadece karanlıktan beslenirler, onlar saf iyilikten ve cesaretten çekinirler. Benim deniz sihrim onların karanlık kabuklarına etki etmiyor, ama senin insan kalbindeki korkusuzluk onları uzaklaştırabilir.”

Batu ve Mercan Kız birlikte karanlık mağaraya girmişler. İçerisi zifiri karanlıkmış ve devasa gölge yengeçleri parıl parıl parlayan Işık İncisi’nin etrafını sarmışlar. Batu, hiç korkmadan yengeçlerin üzerine doğru yüzmüş. İçindeki sevgi ve cesaret, boynundaki deniz kabuğu kolyenin uyanmasını sağlamış. Kolye o kadar parlak bir ışık saçmış ki, gölge yengeçleri bu saf ışıktan kamaşan gözlerini kapatıp mağaranın derinliklerine doğru kaçışmışlar.

Mercan Kız nazikçe Işık İncisi’ni almış ve denizin tam kalbine, dev bir istiridyenin içine yerleştirmiş. O anda gri sular yeniden turkuaz rengine dönmüş, solan mercanlar çiçek açmış, deniz yıldızları neşeyle parlamış.

Mercan Kız, Batu’ya dönerek tatlı bir tebessümle: — “Senin saf kalbin olmasaydı, denizlerimiz sonsuza dek karanlıkta kalacaktı. Artık dalgaların sesi her kulağına geldiğinde bil ki, bu denizlerin sana söylediği bir teşekkür şarkısıdır,” demiş.

Batu, kayığına geri döndüğünde denizin her zamankinden daha güzel, daha canlı olduğunu görmüş. O günden sonra ne zaman denize baksa, suyun altında ona gülümseyen kırmızı mercanları ve o güzel su perisini hatırlar, denizi korumak için elinden geleni yaparmış.

Gökten üç mercan tanesi düşmüş; biri cesur kalpli çocukların başına, biri doğayı ve denizleri koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gezegenlerin etrafında gümüş halkaların döndüğü, göktaşlarının neşeyle saklambaç oynadığı devasa Samanyolu Galaksisi’nde, Mavi İstasyon adında kocaman, uçan bir ev varmış. Bu evde, uzayı keşfetmeyi çok seven, kıvırcık saçlı ve meraklı Nova adında küçük bir kız yaşarmış.

Nova’nın en yakın arkadaşı, kuyruğu bir anten gibi sallanan, metalden yapılmış sevimli robot köpeği Piksel’miş. Piksel havladığında “Hav hav” yerine “Bip bop!” diye ses çıkarır, mutlu olduğunda gözlerindeki mavi ışıklar yanıp sönermiş.

Bir sabah Mavi İstasyon’un ana bilgisayarı olan “Büyük Beyin” uyarı vermiş: — “Dikkat! Dikkat! İstasyonun enerji kaynağı olan Işık Kristali’nin gücü bitmek üzere.”

Eğer kristalin gücü tamamen biterse, istasyonun ışıkları sönecek ve Nova’nın uzay serasında özenle yetiştirdiği galaksi çilekleri solacakmış. Nova hemen kolları sıvamış. Uzay kaskını takmış, sadık dostu Piksel’i yanına almış ve minik, hızlı roketleri olan “Kuyruklu Yıldız”a atlamışlar. Pili yeniden doldurmak için evrenin en parlak yeri olan Işıl Tarlası’na gidip yeni bir Işık Kristali bulmaları gerekiyormuş.

Roketle yıldızların arasından süzülürken yolda hüzünlü hüzünlü sürüklenen minik bir uzay aracı görmüşler. Aracı kullanan, yörüngesini kaybetmiş sevimli bir uzaylı çocukmuş. Adı Lumo olan bu çocuk, Işıl Tarlası’nın nerede olduğunu bildiğini ama tek başına haritayı okuyamadığı için kaybolduğunu söylemiş.

Nova ona gülümseyerek elini uzatmış: “Hiç üzülme Lumo! Bizimle gelebilirsin. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, yolu çok daha kolay buluruz.”

Üç yeni arkadaş hemen iş bölümü yapmış:

Lumo, kendi dilindeki uzay haritasını okumuş. Piksel, burnundaki özel radarla uzaydaki meteor taşlarının yerini tespit edip onlara çarpmadan ilerlemelerini sağlamış. Nova, roketin direksiyonuna geçip aracı ustalıkla yönlendirmiş.

Birlikte o kadar uyumlu çalışmışlar ki, çok geçmeden etrafı pırıl pırıl parlayan, rengarenk ışıkların dans ettiği Işıl Tarlası’na ulaşmışlar. Tarlanın tam ortasında, istasyonlarına yetecek kadar büyük ve parlak bir Işık Kristali duruyormuş. Nova kristali dikkatlice almış.

Geri döndüklerinde kristali Mavi İstasyon’un motoruna yerleştirmişler. Bir anda tüm istasyon eskisinden bile daha parlak bir ışıkla aydınlanmış. Galaksi çilekleri neşeyle kıpkırmızı olmuş. Lumo da artık kendi evine dönebilmek için istasyonun iletişim cihazını kullanarak ailesine haber vermiş.

Nova o gün çok önemli bir şey keşfetmiş: Uzay ne kadar büyük, karanlık ve bilinmez görünürse görünsün; iyi dostlarla ve yardımlaşarak çıkılan her yolculuk, evrendeki en parlak yıldızdan bile daha aydınlıktır.

Gökten üç parlak yıldız kaymış;

Biri cesareti ve zekasıyla istasyonu kurtaran Nova’nın kaskına, biri dostunu hiç yalnız bırakmayan sadık robot Piksel’in antenine, diğeri de gökyüzüne bakıp yıldızların ötesini hayal eden bu masalı okuyan güzel çocukların omuzlarına konmuş!

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın su gibi akıp gittiği, herkesin sürekli bir yerlere koşuşturduğu Tezayak Kasabası’nda yaşayan, içi içine sığmayan kıpır kıpır bir kız varmış. Bu kızın adı Lila’ymış. Lila çok zeki ve meraklıymış ama kocaman bir huyu varmış: Çok ama çok sabırsızmış!

Bir tohum ektiğinde ertesi gün ağaç olmasını bekler, resim yaparken boyaların hemen kurumasını ister, annesi kek yaparken fırının kapağını on defa açıp bakarmış.

Tezayak Kasabası’nın tam ortasında, yaprakları yedi renk parlayan devasa bir Gökkuşağı Çınarı varmış. Bu ağaç kasabanın neşesiymiş. Fakat kasabalılar o kadar aceleciymiş ki, kimse ağacın dibinde oturup dinlenmez, dallarındaki kuşların şarkılarını dinlemez, köklerine su dökmez olmuş.

Bir sabah uyanmışlar ki ne görsünler? Gökkuşağı Çınarı’nın o güzelim renkleri solmaya, yaprakları griye dönmeye başlamış. Kasabalılar çok üzülmüş ama ağacı nasıl iyileştireceklerini bilememişler.

Lila hemen işe koyulmuş. İcat çantasını kapıp boya fırlatan hızlı bir makine yapmış. Ağacı saniyeler içinde baştan aşağı renklere boyamış! Lila çok mutluymuş ama akşam yağan ilk yağmurda bütün boyalar akıp gitmiş. Ağaç daha da hüzünlü ve gri görünüyormuş.

Lila çaresizce ağacın dibinde otururken, kasabanın en yaşlı ve en yavaş sakini Bilge Kaplumbağa Tostos usulca yanına gelmiş.

— “Aceleyle yapılan iş, yağmurda akan boyaya benzer Lila,” demiş gümrah ve yavaş bir sesle. “Ağacı dışarıdan boyayarak kurtaramazsın. Onu içeriden iyileştirmen gerek. Bunun için sana verdiğim bu tohumu büyütmelisin.”

Tostos, Lila’nın avucuna gri, küçücük ve gösterişsiz bir tohum bırakmış. Lila sabırsızca sormuş: — “Bu hemen büyür mü? Yarına kocaman olur mu? Ne kadar sürer?”

Tostos gülümsemiş: — “Büyümesi için üç şeye ihtiyacı var: Biraz su, biraz güneş ve bolca sabır. Eğer onu acele ettirmeden, severek beklersen, ağacı iyileştirecek sihirli enerjiyi sana verecektir.”

Lila tohumu saksıya ekmiş ve sulamış. Ertesi sabah heyecanla uyanıp saksıya koşmuş ama hiçbir şey yokmuş! İkinci gün bakmış, yine yok. Üçüncü gün, normalde olsa saksıyı bir kenara bırakacak olan Lila, bu kez ağacı kurtarmak için pes etmemiş. Her gün tohumu sulamış, saksıyı güneş alan bir yere koymuş ve ona güzel şarkılar mırıldanmış.

Tam bir hafta sonra, toprağın içinden minicik, parlak yeşil bir filiz başını uzatmış. Lila o an kalbinde büyük bir heyecan hissetmiş. Kendi emeğiyle, yavaş yavaş ve bekleyerek bir şeyin büyümesini izlemek ne kadar da muazzam bir duyguymuş!

Filiz büyüdükçe etrafına ışıltılı, sihirli bir toz yaymaya başlamış. Lila saksıyı kucaklayıp Gökkuşağı Çınarı’nın yanına götürmüş. Dev çınar ağacı, o küçücük filizden yayılan sakin, sevgi dolu ve “sabırlı” enerjiyi hissedince derin bir nefes almış.

Köklerinden dallarına doğru bir sıcaklık yayılmış. Gri yapraklarına yavaş yavaş kırmızı, sarı, mavi, yeşil renkler geri dönmüş. Gökkuşağı Çınarı eskisinden bile daha parlak, daha canlı olmuş!

O gün Lila ve tüm kasaba çok önemli bir şey öğrenmiş: En güzel şeyler, sevgiyle ve zamanla büyür. O günden sonra Tezayak Kasabası’nda kimse eskisi kadar acele etmemiş. İnsanlar birbirlerini dinlemek, doğayı izlemek ve anın tadını çıkarmak için zaman ayırmaya başlamışlar.

Gökten üç elma düşmüş;

Biri sabretmenin ne kadar tatlı bir ödülü olduğunu öğrenen Lila’nın başına, biri sevgi ve ilgiyle yeniden renklenen Gökkuşağı Çınarı’nın kalbine, diğeri de her güzel şeyin biraz zamana ihtiyacı olduğunu bilen, bu masalı okuyan akıllı ve güzel çocukların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, şırıl şırıl akan sularıyla ünlü Fısıldayan Nehir’in kıyısında, doğadaki her canlıyla konuşmayı çok seven Can adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Can, her sabah nehrin kenarına iner, kurbağaların şarkılarını dinler, kuşlara günaydın dermiş.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Can nehir kenarında yürürken çok hafif bir ağlama sesi duymuş. Sesin geldiği yere doğru yaklaştığında, ana nehirden kopuk kalmış, kurumak üzere olan küçük bir su birikintisinin içinde çırpınan minik bir balık görmüş. Pulları güneş ışığında gümüş gibi parladığı için ona “Gümüş Yüzgeç” adını vermiş.

Gümüş Yüzgeç, üzüntüyle Can’a bakmış: “Lütfen bana yardım et! Gece yağan şiddetli yağmurda büyük bir kaya yuvarlanıp nehrin bu kolunu kapattı. Sular çekiliyor ve ben yuvama, ailemin yanına dönemiyorum.”

Can hemen büyük kayayı itmeye çalışmış ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile kıpırdamamış. Bunun üzerine Can, ormandaki dostlarına seslenmiş. Yardıma ilk koşan, sırtında kocaman eviyle Bilge Kaplumbağa olmuş. Durumu gören Bilge Kaplumbağa: “Kayayı yerinden oynatamayabiliriz ama birleşirsek suya yeni bir yol açabiliriz,” demiş.

Bu söz üzerine ormandaki diğer canlılar da işe koyulmuş:

Hızlı tavşanlar güçlü arka ayaklarıyla toprağı hızla kazarak yeni bir kanalın taslağını oluşturmuşlar. Akıllı kargalar gagalarında taşıdıkları çakıl taşlarını yeni kanalın kenarlarına dizerek, suyun toprağı yutmasını engellemişler. Can, eline aldığı kalın bir dal parçasıyla, tavşanların kazdığı yolu genişletip nehirden birikintiye doğru birleştirmiş.

Sonunda Can, aradaki son toprak parçasını da kaldırdığında, Fısıldayan Nehir’in serin ve temiz suları coşkuyla yeni yola dolmuş. Kurumak üzere olan su birikintisi bir anda canlanmış ve ana nehirle birleşmiş.

Gümüş Yüzgeç, neşeli bir takla atarak Can’a ve orman dostlarına seslenmiş: “Hepinize ne kadar teşekkür etsem az! Farklı yeteneklerinizi birleştirdiniz ve bana yeniden hayat verdiniz.” diyerek nehrin derinliklerinde süzülüp ailesine doğru yola çıkmış.

Can, o gün eve dönerken yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. Çünkü çok değerli bir ders öğrenmiş: Dünyadaki her canlının kendine has bir yeteneği vardır ve bu yetenekler bir araya geldiğinde aşılamayacak hiçbir engel yoktur.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayanların, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin, diğeri de bu masalı dinleyip kalbinde iyiliği büyüten güzel çocukların başına.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en yüksek tepelerinde, bembeyaz pamuk bulutların üzerine kurulmuş Bulutköy adında sihirli bir kasaba varmış. Bu kasabanın en büyük özelliği, gökyüzünde süzülen ahşap uçan gemilerle seyahat etmeleriymiş.

Köyde yaşayan iki çok yakın arkadaş varmış:

• Ozan: Rüzgarın dilinden anlayan, uçan gemileri büyük bir ustalıkla kullanan cesur bir çocuk.
• Ada: Yıldızların yerini ezbere bilen, sihirli haritaları okuyabilen akıllı bir kız.
• Ve tabii ki yanlarından hiç ayrılmayan, pofuduk beyaz tüyleriyle havada süzülebilen neşeli köpekleri Bulut.

Bulutköy, gücünü ve sıcaklığını kasabanın tam ortasındaki meydanda duran “Güneş Taşı”ndan alırmış. Ancak bir sabah köylüler uyandığında her yerin karanlık ve soğuk olduğunu fark etmişler. Yaramaz bir rüzgar perisi, Güneş Taşı’nı alıp “Kayıp Adalar”a saklamış!

Ozan ve Ada, köylerine tekrar aydınlığı getirmek için hemen harekete geçmişler.

Yıldız Haritası ve Fırtına

Küçük ama çok hızlı olan “Rüzgar Gülü” adındaki uçan gemilerine atlamışlar. Gece çöktüğünde yollarını kaybetmişler. Gökyüzü zifiri karanlıkmış.

O sırada Ada, çantasından sihirli yıldız haritasını çıkarmış. Harita pırıl pırıl parlayarak onlara Kayıp Adalar’ın yolunu göstermiş. Ancak oraya varmadan önce büyük bir bulut fırtınasının içinden geçmeleri gerekiyormuş. Ozan dümenin başına geçmiş, rüzgarı hissederek gemiyi fırtınanın içinden bir kuş gibi süzülerek, zarar görmeden çıkarmayı başarmış.

Kristal Mağara ve Güneş Taşı

Sonunda havada süzülen Kayıp Adalar’a ulaşmışlar. Adanın en yüksek tepesinde devasa bir Kristal Mağara parlıyormuş. İçeri girdiklerinde Güneş Taşı’nın sıcak ve parlak sarı ışığını görmüşler. Yaramaz rüzgar perisi taşın etrafında dönüyormuş.

Peri, “Eğer benimle bir oyun oynar ve üç bilmecemi bilirseniz, taşı size geri veririm,” demiş.

Ada bilgeliğiyle, Ozan pratik zekasıyla perinin tüm bilmecelerini kolayca bilmiş. Peri çok eğlenmiş ve sözünü tutarak Güneş Taşı’nı onlara vermiş. Üstelik taşı gemiye taşımalarına da yardım etmiş.

Ozan, Ada ve Bulut köylerine döndüklerinde Güneş Taşı’nı yerine koymuşlar. Bulutköy tekrar eski sıcak ve aydınlık günlerine kavuşmuş. Herkes onlara minnettar kalmış.

Gökten üç elma düşmüş:

• Birincisi, cesaretiyle fırtınaları aşan Ozan’ın başına,
• İkincisi, bilgeliğiyle karanlıkları aydınlatan Ada’nın başına,
• Üçüncüsü, onlara masal boyunca heyecanla eşlik eden siz güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Dünyanın en yüksek dağının tepesinde, bulutların hemen altında kurulmuş Gökköy adında gizemli bir köy varmış. Bu köyün çocukları, geceleri gökyüzündeki yıldızları izlemeyi ve onların yaydığı tatlı ışıkta saklambaç oynamayı çok severlermiş. Köyde yaşayan iki yakın arkadaş vardı: Güneş ve Gece. Güneş pırıl pırıl enerjisiyle bilinirdi; Gece ise sessizdi ve ahşaptan harika oyuncaklar yapan çok yetenekli bir çocuktu.

Bir sonbahar akşamı, çocuklar meydanda toplandı. Fakat o gece garip bir şey oldu; gökyüzündeki en parlak yıldız olan Kutup Yıldızı birdenbire gözden kayboldu. Onun gitmesiyle gökyüzü karanlık oldu ve diğer küçük yıldızlar da korkudan ışıklarını kıstılar. Çocukların neşesi kaçmıştı, çünkü karanlıkta oyun oynamak imkansızdı.

Güneş, Gece’nin yanına koştu: “Gece, Kutup Yıldızı olmadan gökyüzü çok mutsuz görünüyor. Onu bulmak için yukarıya, bulutların ötesine çıkmalıyız!” dedi. Gece gülümsedi: “Haklısın Güneş. Gökyüzüne ulaşmamız gerekiyorsa, bulutlara uzanacak sihirli bir merdiven inşa edelim.”

İki dost hemen işe koyuldu. Gece, kurumuş çınar dallarını özenle kesti ve basamaklar haline getirdi. Güneş ise rüzgarın getirdiği yumuşak bulut parçalarını toplayarak bu basamakların etrafını sardı, tırmanırken ayakları hiç acımayacaktı. Köyün diğer çocukları Asya ve Mert de boş durmadılar. Asya güçlü halatları getirdi, Mert fenerler hazırladı. Çocuklar el ele verdiğinde, merdiven yükseldi ve ucu bulutlara gizlendi.

Güneş ve Gece, fenerlerini yakarak yukarı tırmandılar. Bulutların üzerine çıktıklarında, Kutup Yıldızı’nın ağladığını gördüler. Işığı tamamen sönmek üzereydi. Güneş şefkatle sordu: “Neden buraya saklandın güzel yıldız? Aşağıda tüm çocuklar seni bekliyor.” Yıldız titreyen sesle cevap verdi: “Dünyayı aydınlatmaktan yoruldum. Kimsenin beni fark ettiğini, bana değer verdiğini düşünmüyordum. Yalnız hissettim.”

Gece öne çıktı ve kendi elleriyle oyduğu, üzerinde köydeki tüm çocukların isimleri yazan ahşap yıldız figürünü çıkardı. “Bu bizim köyün kalbi,” dedi. “Biz her gece senin ışığın sayesinde bir araya gelip dostluğumuzu büyütüyoruz. Sen asla yalnız değilsin, neşemizin kaynağısın.”

Çocukların bu içten sevgisini gören Kutup Yıldızı’nın içi sıcacık oldu. Mutluluktan birdenbire eskisinden daha parlak, altın sarısı bir ışık yaymaya başladı. Işığıyla gökyüzünde tatlı bir şarkı yankılandı. Güneş ve Gece, yıldızla vedalaşarak aşağı indiler. Onlar meydana ayak bastıklarında, tüm gökyüzü yeniden ışıl ışıl parlıyordu. Artık biliyorlardı ki dünyaya ışık veren sadece yıldızlar değil, kalplerindeki dostluktu.

Gökten üç yıldız düşmüş: Sevgi dolu çocuklara, üreten ellere ve kendi yıldızını hayal eden sizlere… İyi uykular!

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, gökyüzünde iki tane dolunayın aynı anda parladığı, devasa ağaçların bulutlara dokunmak ister gibi yükseldiği Zaman Ötesi Orman adında gizemli bir yer vardı. Bu ormanda, diğer dinozorlardan biraz farklı olan, mercan rengi pullara sahip genç bir Parasaurolophus yaşardı. Adı Alaz’dı. Alaz’ın başının arkasında uzun, geriye doğru uzanan bir tacı vardı ve bu taç sayesinde rüzgarı harika melodilere dönüştürebiliyordu.

Alaz, sadece otları çiğneyip gününü geçiren bir dinozor değildi; onun kalbi her zaman keşif heyecanıyla atardı. En büyük hayali ise ormanın en derin yerindeki Sisli Vadi’de gizlendiği söylenen, antik çağlardan kalma “Yıldız Kristali”ni bulmaktı.

Bir sabah, Alaz sırt çantasına benzer büyük bir palmiye yaprağını kuşanıp yola çıktı. Tek başına gitmiyordu; ona en yakın dostu, gökyüzünün en hızlı uçan afacan Talarurus’u Pırpır eşlik ediyordu. Pırpır küçük, zırhlı ve kuyruğunun ucunda topuzu olan bir dinozordu ama cüssesinden çok daha büyük bir cesarete sahipti.

Yol boyunca ormanın derinliklerine doğru ilerlediler:

Sular o kadar hızlı akıyordu ki geçmek imkansız gibiydi. Alaz, tacından derin ve kalın bir ses çıkardı. Bu ses frekansı, nehir kenarında uyuklayan devasa bir Brachiosaurus’u uyandırdı. Dev dostları, uzun boynunu köprü gibi uzatarak onların karşıya geçmesini sağladı.

İçerisi tamamen karanlıktı ve rüzgar kayaların arasından geçerken ürkütücü sesler çıkarıyordu. Pırpır, kuyruğunu kayalara vurarak ritmik bir güven sesi çıkardı ve Alaz’ın tacından yayılan hafif parıltıyla yollarını buldular. Nihayet Sisli Vadi’ye vardıklarında, vadinin tam ortasında, devasa bir çınar ağacının kökleri arasında gökyüzü renginde parıldayan Yıldız Kristali’ni gördüler. Kristal, etrafına büyüleyici bir ışık yayıyordu.

Ancak tam kristale yaklaşacaklarken, çalılıkların arasından ormanın en çok çekinilen canlısı belirdi: Genç bir Tyrannosaurus Rex, yani Gölge! Gölge, keskin dişlerini göstererek hırladı. Ama gözlerinde öfkeden ziyade, şaşkınlık ve yalnızlık vardı.

Alaz geri adım atmadı. Tacını kullanarak vadiyi sakinleştiren, adeta bir ninnini andıran yumuşacık ve barışçıl bir melodi çalmaya başladı. Melodinin dalgaları Gölge’nin kulaklarına ulaştığında, genç T-Rex’in o sert duruşu yumuşadı ve şaşkınlıkla yere oturdu. Bugüne kadar herkes ondan kaçmıştı, ilk defa birisi ona zarar vermek yerine güzel bir müzikle yaklaşmıştı.

Alaz müziği bitirdiğinde Gölge’ye doğru bir adım attı: “Biz buraya savaşmaya değil, bu kristalin sırrını çözmeye geldik. Eğer istersen, sen de bizimle bir kaşif olabilirsin,” dedi. Gölge, büyük başını sallayarak teklifi kabul etti. Üç arkadaş el ele (ya da pati patiye) verip kristale dokunduklarında, vadi birden rengarenk ışıklarla doldu. Kristal onlara yeni dünyaların, keşfedilmemiş adaların haritasını gökyüzünde gösterdi.

O günden sonra Alaz, Pırpır ve Gölge, Zaman Ötesi Orman’ın en ünlü kaşif grubu oldular. Anladılar ki; en büyük güç keskin dişler ya da büyük cüsseler değil, farklılıklara saygı duyup bir arada olabilmekti.

Gökten üç dev yumurta düşmüş: Biri içindeki keşif duygusunu hiç kaybetmeyen cesur çocuklara, biri arkadaşlığın değerini bilen ve ön yargısız yaklaşan kalplere, biri de bu güzel masalı dinleyip tatlı rüyalara dalmaya hazırlanan kaşiflere… Şimdi dinlenme vakti, iyi uykular!

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, rüzgarın hep aynı yöne estiği Sakin Kasaba’da yaşayan, hayalleri gökyüzü kadar geniş bir çocuk varmış. Adı Kerem’miş. Kerem, herkesin yere baktığı bu kasabada hep yukarıya, bulutların hareketine bakarmış. En büyük hayali, ufuk çizgisinin ötesinde ne olduğunu görmekmiş.

Bir gün Kerem, kasabanın dışındaki eski bir kulübede terk edilmiş, tozlu bir sandık bulmuş. Sandığın içinde gümüş parıltılı bir yelken bezi ve eski bir pusula varmış. Kerem, bu yelkeni tahta bir sala bağlamış. O an mucizevi bir şey olmuş; yelken rüzgarı değil, bulutları yakalamış! Sal yavaşça yerden yükselmiş. Kerem, yanına sadece cesaretini ve küçük köpeği Kıvırcık’ı almış.

Bulut Gemi yükseldikçe kasaba küçücük kalmış. Kerem ve Kıvırcık, pamuk şekerine benzeyen bulutların arasından süzülmüşler. Yolda, kanatları mücevher gibi parlayan dev kuşlarla selamlaşmışlar. Kerem bazen korkmuş çünkü rüzgar sertleşmiş ve pusula çılgınca dönmeye başlamış. Ama o, yıldızların rehberliğine güvenmiş. “Korku, maceranın tuzu biberidir,” diyerek yola devam etmiş.

Gecenin sonunda, daha önce hiçbir haritada olmayan, gökyüzünde asılı duran Işık Ülkesi’ne ulaşmışlar. Buradaki ağaçlar gümüşten, nehirler ise erimiş yıldız ışığındanmış. Kerem orada, her şeyi merak etmenin ve denemenin ne kadar kıymetli olduğunu öğrenmiş. Işık Ülkesi’nin sakinleri ona, “Dünya, sadece gördüğün yer değil, hayal etmeye cesaret ettiğin yerdir,” demişler.

Kerem kasabasına döndüğünde artık eski Kerem değilmiş. Cebinde Işık Ülkesi’nden getirdiği parlayan taşlar, kalbinde ise sayısız anı varmış. Kasabadaki diğer çocuklara maceralarını anlatmış ve artık kimse sadece yere bakmıyormuş. Kerem öğretmiş ki; gerçek yolculuk sadece ayaklarınla değil, hayallerinle yapılır.

Gökten üç elma düşmüş; biri keşfetmeyi sevenlere, biri yıldızlara bakıp hayal kuranlara, biri de bu masalı dinleyen cesur kalpli çocuklara.