Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kocaman turuncu kayaların ve sıcacık sarı kumların olduğu çok güzel bir çöl varmış. Bu çölde, “Pıt, pıt, pıt!” diye hızlıca yürüyen, minicik, parlak yeşil bir kertenkele yaşarmış. Adı Kıpır’mış.

Kıpır, güneşlenmeyi ve sıcak kayaların üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş. Sabahları güneşi görünce “Ne kadar güzel bir gün!” diye neşeyle gülümser, uzun kuyruğunu sallar dururmuş.

Kıpır’ın yaşadığı bu kocaman kayaların en tepesinde ise tüyleri yumuşacık, kocaman gözlü ve çok iyi kalpli bir akbaba yaşarmış. Onun adı da Pırpır’mış. Pırpır, kocaman kanatlarını iki yana açıp gökyüzünde süzülmeyi çok severmiş. “Fiyuuu, fiyuuu!” diye rüzgarla dans eder, beyaz bulutlara “Merhaba!” dermiş. Pırpır, her zaman gülümseyen ve arkadaş canlısı bir kuşmuş.

Bir sabah minik kertenkele Kıpır, çöldeki en yüksek kayanın en tepesine çıkmak istemiş. Oradan gökyüzünün ve bulutların ne kadar güzel göründüğünü hep merak ediyormuş. Kendi kendine, “Oraya tırmanacağım!” demiş.

“Pıt, pıt, pıt,” diye tırmanmaya başlamış. Birinci kayayı geçmiş. İkinci kayayı geçmiş. Ama üçüncü kayaya gelince Kıpır’ın minicik bacakları çok yorulmuş.

“Oof, of,” diye iç çekmiş Kıpır. “En tepeye asla çıkamayacağım sanırım. Oraya kadar yürüyecek gücüm kalmadı.”

O sırada gökyüzünde süzülen Akbaba Pırpır, aşağıda boynunu bükmüş, üzgün üzgün duran yeşil kertenkeleyi görmüş. Hemen kocaman kanatlarını yavaşça çırparak süzülmüş ve Kıpır’ın yanına inmiş.

“Merhaba minik dostum! Ben Akbaba Pırpır. Neden böyle üzgünsün?” diye sormuş yumuşacık, tatlı bir sesle.

Kıpır, başını kaldırıp bu kocaman ama sevimli kuşa bakmış: “Merhaba Pırpır. Ben de Kertenkele Kıpır. En yüksek kayanın tepesine çıkıp bulutlara yakından bakmak istiyordum. Ama bacaklarım çok yoruldu.”

Pırpır neşeyle gülümsemiş. “Hiç üzülme Kıpır! Benim kocaman kanatlarım ve çok güçlü bir sırtım var. Eğer istersen sırtıma binebilirsin. Seninle birlikte en yüksek kayaya uçabiliriz!”

Bunu duyan Kıpır’ın gözleri sevinçle parlamış. “Gerçekten mi? Çok teşekkür ederim!” demiş heyecanla. Hemen “pıt, pıt, pıt” diye yürüyüp Pırpır’ın yumuşacık tüylerinin arasına, sırtına tırmanmış ve sıkıca tutunmuş.

“Hazır mısın Kıpır?” diye sormuş Pırpır. “Hazırıııım!” diye bağırmış Kıpır.

Pırpır kanatlarını açmış: “Bir, iki, üüüç!” Kanatlarını çırpmış ve havalanmışlar. “Fiyuuu!” diye gökyüzüne doğru uçmuşlar. Kıpır aşağıya bakmış; büyük kayalar, evler gibi küçücük görünüyormuş. Rüzgar yüzüne hafifçe vururken kertenkele kıkır kıkır gülmüş.

Çok geçmeden en yüksek kayanın tepesine konmuşlar. Kıpır, gördüğü manzara karşısında büyülenmiş. Pamuk gibi beyaz bulutlar sanki hemen ellerini uzatsa dokunacak kadar yakınmış. Güneş, her yeri pırıl pırıl altın rengine boyuyormuş.

“Burası harika Pırpır! Bana yardım ettiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az,” demiş Kıpır, yeni dostuna sarılarak.

Pırpır da kertenkeleye sevgiyle bakmış. “Arkadaşların görevi birbirine yardım etmektir Kıpır. Ne zaman istersen seninle bulutlara tekrar uçabiliriz.”

O günden sonra, minik kertenkele Kıpır ile kocaman kanatlı akbaba Pırpır en iyi arkadaş olmuşlar. Biri “pıt, pıt, pıt” diye koşarak, diğeri “fiyuuu” diye uçarak her gün çölün tadını çıkarmışlar.

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın başına, biri uslu uslu dinleyen miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Bu masal 1-3 yaş çocuk masalıdır.

Bir varmış, bir yokmuş. Bulutların hemen üzerinde, sadece tatlı rüyaların görüldüğü sihirli bir yer varmış: Rüya Diyarı. Bu diyar, pofuduk pamuklardan dağları, mırıldanan ipekten nehirleri ve parlayan yıldızlardan ağaçlarıyla dünyanın en huzurlu yeriymiş.

Rüya Diyarı’nda, Tonton adında, tüyleri dünyanın en yumuşak kadifesinden daha yumuşak, minicik ve yuvarlak bir ayıcık yaşarmış. Tonton, sarı ve mavi çizgili, sıcacık pijamalarını giymeyi ve başına minik, yumuşak gece başlığını takmayı çok severmiş. Her akşam, odasındaki oymalı geleneksel fenerlerin ışığı süzülürken, Tonton yatağına girmek için can atarmış. Ama o gece, Tonton’un kocaman gözleri bir türlü kapanmıyor, aklında hep yeni oyunlar uçuşup duruyormuş.

Tonton, yuvarlak penceresinden gökyüzündeki kocaman, gümüş hilale bakıp, “Neden uykum gelmiyor?” diye düşünmüş. O sırada, pencerenin kenarında narin, Ateşböceği gibi parlayan yeşil ışığıyla Ay Perisi belirmiş. Ay Perisi, Tonton’un hüzünlü halini görmüş ve usulca yanına süzülmüş.

“Tonton,” diye fısıldamış peri, gümüş bir çan sesi gibi incecik sesiyle. “Oyun oynamak çok güzel, ama vücudunun ve aklının dinlenmesi lazım. ‘Gündüz Telaşı’ seni biraz yormuş. Onları yumuşatmak için Rüya Diyarı’na gidip ‘Mırıldanan İpek’ bulmalıyız. O ipekle sana bir huzur battaniyesi örebiliriz.”

Tonton, Ay Perisi’nin peşinden yıldızlı geceye doğru süzülmüş. Rüya Diyarı’na vardıklarında, devasa, parlayan bloklardan ve yumuşak kumaşlardan oluşan büyülü bir yapı karşılamış onları. Bu, Rüya Diyarı’nın kapısıymış! Ama kapı, statik-elektrik dolu, karmaşık ipliklerle sarılıymış ve pofuduk ama huysuz bir canavar tarafından korunuyormuş.

Ay Perisi, Tonton’un kalbindeki sevgiyi kullanmasını istemiş. Tonton, canavara yaklaşmış ve “Sen de yorgunsun,” demiş yumuşak bir sesle. “Sen de tıpkı benim gibi dinlenmek ve huzur bulmak istiyorsun.” Canavar rahatlamış ve karmaşık iplikler çözülüp yumuşak, renkli peluş minderlere dönüşmüş.

Tonton, Mırıldanan İpek’i almış ve Ay Perisi ile odasına dönmüş. Perinin yardımıyla, sihirli ipeği yorganının kenarına işlemişler. İpek kumaşlara değdiği anda, odanın içini pamuk şekerinden daha yumuşak bir huzur kaplamış.

O gece, Tonton yatağında huzurla uykuya daldı, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle en güzel rüyalara yelken açtı.

Bir zamanlar, her şeyin bir sesi ve her sesin bir rengi olduğu Sesler Ülkesi adında büyüleyici bir yer vardı. Bu ülkede rüzgar estiğinde turuncu bir melodi bırakır, yağmur yağdığında ise gökyüzünden masmavi notalar dökülürdü. Bu ülkenin en meraklı sakini, sırtında eski bir keman kutusu taşıyan, kocaman gözlü küçük Elif’ti. Elif’in özel bir yeteneği vardı: O, diğer insanların duyamadığı “kalp seslerini” duyabiliyordu.

Bir sabah, Sesler Ülkesi büyük bir sessizliğe uyandı. Kuşlar kanat çırpıyor ama ses çıkmıyordu; nehir akıyor ama şırıltısı duyulmuyor, çiçekler açıyor ama renkleri gri görünüyordu. Ülkenin üzerine “Büyük Sessizlik” çökmüştü. İnsanlar birbirlerine bakıyor ama konuşacak heves bulamıyorlardı. Çünkü ses olmayınca, renkler de solmuştu.

Elif, bu duruma çok üzüldü. Dedesi ona hep şöyle derdi: “Elif, eğer dünya susarsa, iyilik şarkısını sadece cesur bir kalp söyleyebilir.” Elif, sırtındaki kemanını sıkıca kavradı ve Sessizlik’in kaynağını bulmak için Melodi Ormanı’na doğru yola çıktı.

İlk Nota: Cesaretin Siyah-Beyaz Mağarası

Ormanın girişinde devasa, kapkaranlık bir mağara duruyordu. İçeriden tek bir tıkırtı bile gelmiyordu. Elif korktu ama geri dönmedi. Mağaraya adım attığında, her şeyin siyah beyaz olduğunu gördü. Mağaranın köşesinde, sesi kısılmış dev bir baykuş oturuyordu. Baykuş, “Gırtlağımda bir düğüm var, kimse korkusunu anlatmadığı için sesim kayboldu,” dedi (tabii bunu işaret diliyle yaptı).

Elif, kemanını çıkardı. Kendi korkularını, karanlıktan çekindiği anları düşünerek hüzünlü ama güçlü bir nota çaldı. O an, mağaranın tavanından aşağıya parıl parıl parlayan Kırmızı bir Nota düştü. Cesaret, kırmızının en canlı tonuyla mağarayı aydınlattı. Baykuşun sesi geri geldi! Elif ilk parçayı bulmuştu.

İkinci Nota: Paylaşmanın Altın Gölü

Yoluna devam eden Elif, kurumaya yüz tutmuş Altın Göl‘e ulaştı. Gölün ortasında küçük bir balık, bir damla su için çırpınıyordu. Gölün etrafındaki tüm hayvanlar ise sadece kendilerine yetecek kadar suyu saklamış, kimseyle paylaşmıyordu. Paylaşılmayan her şey gibi, gölün suyu da rengini ve sesini kaybetmişti.

Elif, sepetindeki son elmasını küçük bir tavşanla paylaştı. Ardından kemanıyla neşeli, kıvrak bir melodi çalmaya başladı. Paylaşmanın verdiği huzuru notalara döktü. O an, hayvanlar birbirlerine yardım etmeye başladı. Göl birdenbire köpürdü ve içinden Sarı bir Nota yükseldi. Göl, güneşten daha parlak bir altına dönüştü ve sular şırıl şırıl akmaya başladı.

Üçüncü Nota: Sevginin Sonsuz Tepesi

Son olarak Elif, ülkenin en yüksek noktasına, Sonsuz Tepe‘ye tırmandı. Orada dev bir ayna duruyordu. Aynaya bakan herkes sadece kendi kusurlarını görüyordu. Bu yüzden insanlar kendilerini sevmeyi bırakmış, bu da dünyadaki son rengi de alıp götürmüştü. Elif aynaya baktı; yorgundu, üstü başı toz içindeydi ama kalbindeki sevgi parlıyordu.

Kemanının tellerine son kez vurdu. Bu sefer çaldığı melodi, dünyanın en güzel ninnisi gibiydi. Kendini sevmenin, hatalarıyla barışık olmanın melodisiydi bu. Aynanın içinden Mor bir Nota fırladı ve gökyüzüne doğru yükseldi.

Büyük Senfoni ve Renklerin Dönüşü

Elif elindeki kırmızı, sarı ve mor notaları birleştirdi. Kasabanın meydanına döndüğünde, tüm gücüyle kemanını çalmaya başladı. Kırmızı cesareti, sarı paylaşmayı, mor ise sevgiyi temsil ediyordu. Üç renk havada birleşti, dev bir gökkuşağına dönüştü ve tüm ülkenin üzerine bir yağmur gibi yağdı.

Bir anda kuşlar cıvıldamaya, nehirler şarkı söylemeye başladı. Griye dönen evler yeniden pembeye, maviye büründü. İnsanlar birbirlerine sarıldı. Artık herkes biliyordu ki; dünya, kalplerdeki iyilik sustuğu zaman sessizleşirdi. Elif, kemanını kutusuna koydu ve gülümsedi. O günden sonra Sesler Ülkesi hiç susmadı; çünkü her çocuk, Elif gibi kendi içindeki melodiyi korumayı öğrendi.

Dünya bazen susabilir ama içimizdeki iyilik şarkısı asla bitmez. Elif’in bu rengarenk ve melodik yolculuğu size ilham verdiyse, hayal dünyanızın sınırlarını zorlayacak diğer hikayelerimizi de mutlaka okumalısınız. uyuyanguzel.com sitemizdeki en yeni maceraları keşfetmek ve yeni dünyalara yelken açmak için macera masalları sayfamızı ziyaret etmeyi unutmayın.

Bir varmış, bir yokmuş… Yemyeşil ağaçların gökyüzüne değdiği, neşeli kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı “Fındık Kabuğu Ormanı”nda, Pofuduk adında, kuyruğu kendinden büyük, sevimli mi sevimli bir sincap yaşarmış. Pofuduk’un en sevdiği şey, elinden hiç düşürmediği, pırıl pırıl parlayan “Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu”ymuş. Bu palamudun ekranında rengarenk oyunlar oynar, komik videolar izler, başını kaldırıp etrafına bakmaya fırsat bile bulamazmış.

Bir sabah, Pofuduk’un ailesi büyük bir heyecanla uyanmış. “Hadi Pofuduk, hazırlan! Bugün Mavi Göl Kıyısı’na tatile gidiyoruz!” demiş annesi. Pofuduk, gözlerini Sihirli Palamut’tan ayırmadan, “Tamam anne, bavulumu hazırladım,” demiş ama aslında tek hazırladığı, palamudunun şarj aletiymiş. Yolculuk başladığında, araba kıvrımlı yollardan, çiçekli tepelerden, şırıl şırıl akan nehirlerin yanından geçmiş. Ama Pofuduk bunların hiçbirini görmemiş. O sadece palamudundaki zıplayan top oyununa odaklanmış. Babası, “Bak Pofuduk, şu bulut tıpkı bir file benziyor!” demiş, ama Pofuduk sadece “Hı-hı,” diyerek başını sallamış.

Sonunda Mavi Göl Kıyısı’na varmışlar. Göl, güneşin altında binbir pırıltıyla parlıyormuş. Kumlar yumuşacık, hava mis gibi çam kokuyormuş. Pofuduk, göl kenarındaki iskeleye koşmuş ama amacı manzaraya bakmak değilmiş; orada Wi-Fi çekip çekmediğini kontrol edecekmiş. Tam o sırada, iskelenin ıslak tahtasında ayağı kaymış ve “Lop!” diye bir ses duyulmuş. Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu, Pofuduk’un elinden kayıp gölün serin sularına düşmüş! Palamut bir-iki baloncuk çıkarıp derinlere gömülmüş.

Pofuduk’un dünyası başına yıkılmış. “Hayır! Oyunlarım, videolarım, her şeyim gitti!” diye ağlamaya başlamış. O kadar üzgünmüş ki, tatilin bittiğini düşünmüş. Tam o sırada, yanında yavaşça yürüyen, sırtında yosun tutmuş kocaman bir kabuk taşıyan yaşlı Kaplumbağa Tonton belirmiş. Tonton, bilge gözleriyle Pofuduk’a bakmış. “Neden bu kadar üzgünsün küçük dostum? Tatil daha yeni başlıyor,” demiş sakin bir sesle. Pofuduk, burnunu çekerek olanları anlatmış.

Kaplumbağa Tonton gülümsemiş. “Biliyor musun Pofuduk,” demiş, “Bazen en güzel ekran, kendi gözlerimizdir. Ve en eğlenceli oyunlar, parmaklarımızın ucunda değil, şu kumların arasında, suyun serinliğinde saklıdır. Gel, sana gerçek bir macera göstereyim.” Tonton, Pofuduk’u kumsala götürmüş. Önce birlikte ıslak kumlardan kocaman bir kale yapmışlar. Pofuduk, kumun parmaklarının arasındaki gıdıklayıcı hissini ilk defa fark etmiş. Sonra göle girip minik balıklarla kovalamaca oynamışlar. Suyun serinliği Pofuduk’u ferahlatmış.

Akşam olduğunda, diğer hayvan çocuklar ateş böceklerinin peşinden koşarken Pofuduk da onlara katılmış. Hiçbir ekranda olmayan, gerçek ve canlı ışıkları yakalamaya çalışmak o kadar eğlenceliymiş ki! Pofuduk o gün, rüzgarın sesini dinlemiş, güneşin batarken gökyüzünü nasıl turuncuya boyadığını izlemiş ve yeni arkadaşlarıyla kahkahalar atarak oynamış.

Gece olup yatağına yattığında, Pofuduk gözlerini kapatmış. Zihninde palamudundaki oyunlar değil, o gün yaşadığı gerçek anılar canlanmış: Kumdan kalenin kulesi, balıkların gümüş pulları, ateş böceklerinin dansı… Pofuduk, “Tonton haklıymış,” diye düşünmüş. “Gerçek dünya, ekrandaki dünyadan çok daha renkli ve heyecanlıymış.” O gece, Pofuduk hayatının en huzurlu uykusunu uyumuş. Ertesi gün ve tatilin geri kalanında, Pofuduk Sihirli Palamut’u hiç aramamış. Çünkü artık biliyormuş ki, en güzel anılar ekrana değil, kalbe kaydedilirmiş.

Çocukların telefon alışkanlığı veya diğer alışkanlıkları hakkında hazırlanan en kaliteli uyku masalları için tıklayıp diğer masallara ilerleyebilirsiniz.

Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün en yüksek tepesinde, bulutların pamuk gibi dizildiği bir yer varmış. Burada, diğer kedilere hiç benzemeyen, tüyleri gece mavisi, gözleri ise gümüş gibi parlayan Astro Kedi yaşarmış. Astro Kedi’nin en büyük tutkusu, her gece minik teleskopuyla gökyüzünü izlemek ve yıldızların şarkısını dinlemekmiş.

Bir gece Astro, gökyüzünde bir tuhaflık fark etmiş. En parlak yıldız olan “Kutup Yıldızı” her zamankinden daha sönük yanıyormuş. Sanki birisi onun ışığını bir battaniyeyle örtmüş gibiymiş. Astro, “Bu işte bir terslik var,” demiş patisiyle bıyıklarını düzelterek. “Eğer yıldızlar sönük kalırsa, gece yolunu bulan denizciler ve ormandaki minik tavşanlar yollarını kaybedebilirler.”

Hemen sırt çantasını hazırlamış. İçine sihirli bir fener, bir avuç parlayan kurabiye ve en yakın dostu olan Robot Pip’i koymuş. Pip, sadece “Bip-bop” diye konuşan ama kalbi altın gibi olan, pervaneli küçük bir robotmuş.

Astro ve Pip, bahçedeki eski ahşap kulübeden bozma, ama içi ileri teknolojiyle dolu roketlerine binmişler. Astro, “Hazır mısın Pip? Kemerleri bağla!” demiş. Pip neşeyle “Bip-bop!” diye karşılık vermiş. Geri sayım başlamış: “3… 2… 1… Fıııııış!”

Roket gökyüzüne doğru süzülürken, bulutların arasından geçmişler. Önce pamuk şekerine benzeyen pembe bulutları, sonra da uyuyan kuşların kanat seslerini arkalarında bırakmışlar. Uzayın o sonsuz derinliğine ulaştıklarında, etraf simsiyah değil, lacivert ve mor ışıklarla doluymuş.

İlk durakları, havada uçuşan kocaman sabun köpüklerine benzeyen Balon Gezegeni olmuş. Burada her şey zıplıyormuş! Astro, roketi nazikçe bir balonun üzerine indirmiş. Tam o sırada karşılarına kocaman, gri bir toz bulutu çıkmış. Bu toz bulutu, yıldızların üzerine konup onların parlamasını engelliyormuş.

Toz bulutunun içinden küçük, sevimli bir Uzay Fil Fili çıkmış. Fili, “Özür dilerim Astro,” demiş burnunu çekerek. “Çok fazla hapşırdım ve bütün bu tozlar yıldızların üzerine saçıldı. Şimdi onları nasıl temizleyeceğimi bilmiyorum.”

Astro gülümsemiş. Pip’in içinden dev bir vantilatör çıkarmışlar. “Üzülme Fili, birlikte her şeyi eski haline getirebiliriz,” demiş Astro. Pip vantilatörü çalıştırmış ve tüm gri tozları uzay boşluğuna, kimseye zarar vermeyecekleri bir kara deliğe doğru üflemişler.

Tozlar gidince, Kutup Yıldızı birden parlamaya başlamış! Ama sadece parlamakla kalmamış, Astro ve Pip’e teşekkür etmek için gökkuşağı renklerinde ışıklar saçmış. Astro, yıldızın üzerinden bir parça ışık tozu almış ve kendi teleskopuna sürmüş. Artık dünyadaki tüm çocuklar, uyumadan önce gökyüzüne baktıklarında Astro’nun temizlediği o parlak yıldızları görebilecekmiş.

Astro ve Pip, roketlerini tekrar Dünya’ya, o çiçekli bahçeye doğru çevirmişler. Yol boyunca Samanyolu’nun o yumuşak müziğini dinlemişler. Roket bahçeye sessizce konduğunda, Ay Dede onlara göz kırpmış.

Astro Kedi, yumuşacık sepetine kıvrılmış. Pip de yanındaki şarj istasyonuna yerleşmiş. Astro gözlerini kapatırken şöyle fısıldamış: “Dünya ne kadar güzel, uzay ne kadar gizemli… Ama en güzeli, dostlarınla birlikte birilerine yardım edebilmek.”

O gece tüm çocuklar, gökyüzündeki pırıl pırıl yıldızların altında en tatlı rüyalarına dalmışlar.

Çocuğunuz uykuya dalmadıysa hemen diğer etkili hikayelerimize ulaşıp masal oku.

Okulun son zili çaldığında Pınar çok sevinçliydi. Yaz tatili sonunda gelmişti! Annesi Meltem, Pınar’ı bir yüzme kursuna yazdırmıştı. “Hem eğlenirsin hem de yüzme becerilerini geliştirirsin,” demişti annesi. Pınar, açık çatılı havuzun serin sularında yüzmeye başladığında, güneşin ışıkları suyun üzerinde dans ediyordu. Suyun altında balık gibi hareket etmeyi çok sevmişti.

Babası Hakan ise Pınar’ın İngilizcesini geliştirmesi için bir sürpriz hazırlamıştı. Evlerinin kitaplığında rengarenk kapaklı İngilizce ders kitapları sıralanmıştı. Pınar, her gün birkaç sayfa okuyarak kelime dağarcığını ve cümle kurma becerilerini geliştiriyordu. Annesiyle İngilizce konuşmaya başladığında kendini daha rahat hissediyordu. Temel olarak evdeki sandalye, masa, buzdolabını ingilizce olarak söylemeyi öğrendi. Daha sonra günaydın, iyi uykular gibi kelimeleri de kullanmayı alışkanlık haline getiriyordu.

Bir akşam, aile akşam yemeğinde bir araya geldiğinde, Meltem Hakan’a gülümseyerek baktı. “Neden birlikte bir tatil planlamıyoruz?” dedi. Hakan’ın gözleri heyecanla parladı. “Neden olmasın?” diye karşılık verdi. İnternetten cruise gemisi turlarına bakmaya başladılar. İlk rotalarını seçerken İtalya’nın güzellikleri onları büyüledi. Sicilya adasında antik kalıntıları gezecek, limon bahçelerinde dolaşacaklardı. Ardından, Hırvatistan’ın tarih kokan şehri Dubrovnik’e gitmek istediler. Gemi İstanbul’dan kalkacaktı ve bu da yolculuğun başlangıcının oldukça heyecan verici olacağını düşündürüyordu. Pınar, yüzme kursunda öğrendiği becerileri tatilde denemek için sabırsızlanıyordu. Annesi ve babasıyla birlikte güneşin altında yüzmek, yeni yerler keşfetmek ve ingilizcesini pratiğe dökmek için sabırsızlanıyordu. Ve böylece, Pınar’ın yaz heyecanı başlamıştı. Güneş, deniz ve macera onları bekliyordu. Yaz tatili boyunca hem eğlenecek hem de yeni şeyler öğrenmenin tadını çıkaracaktı.

Gemi İstanbul Galata limanından ayrılırken, Pınar’ın kalbi heyecanla çarpıyordu. İlk defa büyük bir gemiyle yolculuğa çıkıyordu ve bu macera onun için unutulmaz olacaktı. Ailesiyle birlikte güvertede durup, yavaşça uzaklaşan İstanbul manzarasını izlerken, geminin kornası çaldı. Yolculuk resmen başlamıştı. Gemi, devasa büyüklüğüyle bir şehir gibiydi. İçinde odalar, birçok restoran, havuzlar, kaydıraklar ve hatta bir sinema salonu bile vardı. Pınar, geminin her köşesini keşfetmek için sabırsızlanıyordu. Gemi yolculuğunun ilk akşamında, aile güzel bir restoranda yemek yemeye karar verdi. Restoranın menüsü çok zengindi. Deniz ürünleri, İtalyan yemekleri, Asya mutfağı ve daha birçok seçenek vardı. Pınar, merakla menüyü inceledi. İtalyan pizzası ve deniz mahsullü makarna sipariş etti. Yemeğin lezzeti mükemmeldi. Gemi hafifçe sallanırken, masalarında servis edilen taze meyve portakal, çilek ve tatlılarla akşam yemeklerini tamamladılar.

Yemekten sonra gemi Akdeniz sularında yol alıyor, Sicilya limanına yanaşmaya çalışıyordu, Pınar, Meltem, Hakan uçsuz bucaksız denizi geminin güvertesinde koltuklarda otururken izliyorlardı. Gemi limana yanaştı ve müziğin sesini duymaya başladılar gemide eğlence düzenleniyordu.

Aile gemide düzenlenen eğlence aktivitelerine katıldı. İlk durak, büyük salonda düzenlenen canlı müzik ve dans gösterisiydi. Pınar, elektronik müzik eşliğinde sahnedeki sanatçıların performansını izlerken çok eğlendi.

Gece olduğunda, herkes odalarına çekildi. Pınar’ın kaldığı oda, küçük ama çok rahattı. Pencereden dışarı baktığında, denizin karanlık yüzeyi ve uzaklarda parıldayan yıldızlar görülüyordu. Hafif dalga sesleriyle uykuya dalmak çok huzur vericiydi. Annesi ve babası da kendi odalarında rahat bir uyku çekiyorlardı. Pınar, sabahın getireceği yeni maceralar için heyecanlıydı. Gemi gece yolculuğa çıkmıştı. Sabah olduğunda, gemi Sicilya’ya yaklaşmıştı. Pınar ve ailesi, güverteden adayı izleyerek kahvaltılarını yaptılar. Kahvaltıda taze meyveler, peynirler, kruvasanlar ve daha birçok lezzet vardı. Pınar, yüzme kursunda öğrendiği yeni becerileri havuzda kullanmak için kahvaltıdan sonra babası ile birlikte kaydıraklı havuza indi. Can simidini ve yanına oyuncaklarını aldı, havuzda yüzdüler. Yüzmeleri bitince kurulanmak için çıktılar. Sicilya’yı gezmek istediler.

Gemiden indiklerinde, Sicilya’nın tarihi sokaklarında yürüyüşe çıktılar. Antik kalıntıları gezdiler, Zisa Sarayını ziyaret ettiler, limon bahçelerinde dolaştılar ve kıtır hamur içi tatlı peynir dolgusu ile cannoli yediler. Pınar, annesi ve babasıyla birlikte bu muhteşem adayı keşfetmekten büyük keyif aldı.

Ertesi gün Adriyatik’in İncisi Dubrovnik’e vardılar. Tarihi surlarla çevrili bu şehir, Pınar’ın hayal gücünü ateşledi. Aile, surların üzerinde yürüyüş yaparak şehri kuşbakışı izledi. Hırtatistan’a özgü olan Soparnik böreği yediler. Pınar yemeği ingilizce konuşma becerileri ile sipariş etti. Yerel halkla iletişim kurarak pratiğe döktü. Ailesi, Pınar’ın İngilizcesinin ne kadar geliştiğini görmekten çok mutlu oldu.

Her akşam, gemiye döndüklerinde yorgun ama mutlu oluyorlardı. Güzel yemekler yiyor, yeni arkadaşlar ediniyor ve her gece rahat bir uykunun keyfini çıkarıyorlardı. Gemi, İstanbul’a geri dönerken Pınar, bu maceranın hayatı boyunca unutamayacağı bir anı olduğunu düşündü.

Yaz tatili, Pınar için yalnızca eğlence dolu değil, aynı zamanda son derece öğretici ve unutulmaz geçmişti. Ailesiyle birlikte geçirdiği bu harika günler, onun yaşamında kalıcı yer bir edindi.

Harun ve Meltem çifti, yaşlılık dönemlerini geçirmek üzere göktelenlerin arasında bulunan küçük gecekondu evlerini satmak zorunda kalmışlardı. Çevrelerindeki komşularının evlerini satıp yerlerine gökdelenlerin yükseldiği bir ticaret merkezi oluşmuştu. Ancak Sayıl ailesi, ısrarlara rağmen evlerini satmamış, küçük gecekondu evlerinde mutlu bir yaşam sürmeyi tercih etmişti.

Bir kış gününde, müteahhitlerin teklifleri karşısında direnç gösteremeyen Sayıl ailesi, nihayet evlerini satmaya karar verdiler. Kazandıkları parayla köylerine, Nevşehir’e dönmeye karar verdiler. Haruna, bir gün köy muhtarı evini neden sattığını sordu. Harun, muhtara dönüp, “Muhtar efendi, orası çok kalabalıklaştı. Artık karşı koyamaz hale geldik. Ama inanıyorum ki, zamanla o şehir hayatı onları da yoracak. Herkes bir gün köyüne dönmek isteyecek,” dedi.

Muhtar düşündü ve Harun’un söylediklerine hak verdi. “Doğru diyorsun,” dedi. “Köyüne hoş geldin.” Harun ve Meltem çifti, köylerine dönmüş olmanın huzuruyla yaşamlarını sürdürmeye başladılar. Harun, köyde bir tarla satın aldı, tarlaya havuç, biber, salatalık ekmeye başladı. Bir gün akşam eşi ile birlikte, sobanın başına geçip, portakal kabuklarını sobanın üstüne koydu, çaydanlığıda sobanın üstüne koymuşlardı, sobaya odun atarakta ateşi harmanladılar.

Kar yağışının altında, sobanın ısısında çaylarını yudumlayarak geçmiş günleri anlatmaya başladılar. Harun, “Bu sakinlik, bu temiz hava, bize şehirdeki karmaşadan uzak bir huzur getirdi,” dedi. Meltem ise, “Evet, herkes birbirini tanır, birbirine yardım eder burada. Bu samimiyetin değeri paha biçilemez,” diye ekledi.

O gece, kar taneleri pencerelerinden süzülüyordu. Sayıl ailesi, köydeki huzurlu yaşamlarının tadını çıkarırken, şehirde koşuşturan insanların bir gün onların izinden geleceğine dair içten bir inanca sahiptiler. Gecekondu evleri belki küçüktü, ama içinde barındırdığı mutluluk ve huzur, hiçbir gökdelenin sağlayamayacağı bir zenginlikti.