Masalı sesli dinleyin:

Baharın en güzel, en güneşli günlerinden biriydi. Gökyüzünde pamuk gibi beyaz bulutlar süzülüyor, ağaçlardaki kuşlar neşeyle şarkılar söylüyordu. Altı yaşındaki Elif’in kalbi ise minik bir serçe gibi pır pır ediyordu. Çünkü bugün çok ama çok özel bir gündü. Elif, arkasında iki küçük destek tekerleği olan eski bisikletiyle vedalaşmış, ona hediye edilen kıpkırmızı, yepyeni, iki tekerlekli bisikletine kavuşmuştu. Bisikletinin rengi o kadar parlaktı ki, Elif ona “Kiraz” adını vermişti. Kiraz çok güzeldi, zili “çın çın” diye harika ses çıkarıyordu ama iki tekerlek üzerinde dengede durmak Elif’e kocaman bir dağa tırmanmak kadar zor ve ürkütücü geliyordu.

Babası yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle yanına geldi ve üzerinde sarı yıldız desenleri olan pembe kaskını Elif’in başına dikkatlice taktı. “Hazır mısın bakalım benim cesur kızım?” diye sordu. Elif başını usulca salladı ama küçük elleri direksiyonu sıkıca tutarken hafifçe titriyordu. “Baba, ya dengemi kaybedip düşersem? Ya Kiraz beni taşıyamazsa?” dedi endişeli bir sesle.

Babası onun hizasına gelmek için dizlerinin üzerine çöktü ve ellerini tuttu. “Düşmek, yeni bir şey öğrenmenin en doğal parçasıdır tatlım,” dedi yumuşacık bir sesle. “Ama ben senin tam arkandayım. Seni sımsıkı tutacağım. Senin görevin sadece karşıya bakmak ve pes etmeden pedalları çevirmek. Anlaştık mı?” Elif derin bir nefes aldı ve “Anlaştık!” dedi.

Birlikte evlerinin yanındaki büyük, yemyeşil parka gittiler. Parkın yolları dümdüz ve bisiklet sürmek için harikaydı. Elif, Kiraz’ın selesine yerleşti. Babası bisikleti tam arkasından, selenin altından iki eliyle sıkıca tuttu. “Şimdi,” dedi babası, “Gözlerini karşıdaki kocaman çınar ağacından ayırma. Bir, iki, üç… Çevir pedalları!”

Elif sağ ayağıyla pedala güçlüce bastı, ardından sol ayağıyla. Bisiklet önce biraz sağa, sonra biraz sola yalpaladı. Elif korkuyla, “Bırakma baba, sakın bırakma!” diye bağırdı. Babası, “Buradayım, seni tutuyorum! Harika gidiyorsun! Sadece karşıya bak, kollarını dik tut,” diyerek arkasından koşuyor ve ona cesaret veriyordu.

Birkaç denemeden sonra Elif’in korkusu yavaş yavaş azalmaya başladı. Pedalları daha hızlı, daha ritmik çeviriyordu. Rüzgar yanaklarını serinletirken kendini çok güçlü hissetti. Neşeyle “Çın çın!” diye zilini çaldı. Babasının sesi bu kez biraz daha geriden, nefes nefese geliyordu: “Harikasın Elif, sakın durma, kuşlar gibi uçuyorsun!”

Elif, babasının kendisini hala sıkıca tuttuğuna o kadar emindi ki… Ama babası çoktan ellerini seleden çekmişti! Elif rüzgarın sesini dinlerken bir an göz ucuyla arkasına baktı. Babası tam on adım geride durmuş, kollarını havaya kaldırmış ve sevinçle ona gülümsüyordu.

“Tek başıma sürüyorum! Baba bak, kendim sürüyorum!” diye sevinç çığlıkları attı Elif. Dengesini hiç kaybetmeden, parkın sonundaki papatyalara kadar sürmeyi başardı. Sonra babasının öğrettiği gibi frenleri yavaşça sıkarak durdu.

Babası koşarak yanına geldi ve onu kucaklayıp havada döndürdü. “Gördün mü benim şampiyon kızım? Cesaretin ve inancın sayesinde başardın!” dedi gururla. Elif, kırmızı bisikleti Kiraz’a sevgiyle sarıldı. Artık iki tekerlekli bisiklet sürmek korkutucu bir dağ değil, dünyanın en eğlenceli oyunuydu.

Bir varmış, bir yokmuş. Yeşilin binbir tonunu barındıran, rüzgar estikçe yaprakların neşeyle fısıldaştığı Neşeli Orman’da, Orman Okulu’nun son günü gelip çatmış. Minik Sincap Ceviz ve arkadaşları, o sabah erkenden büyük bir heyecanla uyanmışlar. Çünkü bugün, bütün bir kış boyunca verdikleri emeklerin karşılığı olan “Bahar Karnesi”ni alacakları günmüş.

Ceviz okula vardığında, tahtadan yapılmış geniş sınıfın içi cıvıl cıvılmış. Zıpzıp Tavşan, Yavru Ayı Balpençesi ve Minik Kuş Pırpır çoktan yerlerini almışlardı. Birazdan öğretmenleri Bilge Baykuş içeri girmiş. Kocaman, yuvarlak gözlüklerinin üzerinden gülümseyerek öğrencilerine bakmış ve üzerinde palamut damgaları olan karneleri sırayla dağıtmaya başlamış.

Karneler dağıtıldığında sınıfta büyük bir sevinç yaşanmış. Zıpzıp Tavşan “Engel Atlama” dersinden, Balpençesi ise “Orman Meyvelerini Tanıma” dersinden tam not almış. Ceviz’in karnesi de harikaymış; “Hızlı Tırmanma”, “Kışlık Erzak Saklama” ve “Orman Kuralları” derslerinin hepsi yıldızlı pekiyiymiş!

Ancak bu büyük sevincin ortasında Ceviz’in aklına bir soru takılmış. Parmağını kaldırıp heyecanla sormuş: — “Bilge öğretmenim, karnelerimizi aldık ve artık okulumuz kapanıyor. Peki biz bu upuzun yaz tatilinde ne yapacağız? Sadece uyuyup boş boş mu oturacağız? Ben okulda sizinle yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyordum, sıkılmaktan korkuyorum.”

Bilge Baykuş şefkatle gülümsemiş ve kanatlarını çırparak yavaşça Ceviz’in yanına yaklaşmış: — “Sevgili yavrularım,” demiş gür ama yumuşak bir sesle, “Okul binaları kapanabilir ama öğrenmek asla bitmez! Yaz tatili, hayatın en büyük, en eğlenceli okuludur. Size bu yaz için çok özel bir ödev veriyorum: Doğa Ana’nın sırlarını keşfedeceksiniz. Kitaplardan okuduğunuz her şeyi, şimdi yaşayarak, eğlenerek deneyimleyeceksiniz. Bol bol dinlenin, yeni oyunlar icat edin ve bolca anı biriktirin.”

Bu sözler Ceviz’in içini ferahlatmış. O gün okul zili son kez çalmış ve orman halkı için unutulmaz yaz tatili başlamış.

Tatil boyunca orman, Ceviz ve arkadaşları için kocaman bir oyun parkına dönüşmüş. Günler o kadar dolu dolu geçiyormuş ki Ceviz sıkılmaya hiç fırsat bulamamış. Sabahları Neşeli Dere’nin serin sularında yüzme yarışları yapmışlar. Akşamüstleri en yüksek meşe ağacına tırmanıp batan güneşi izlemişler. Yavru Ayı Balpençesi onlara dağ çileklerinin en kırmızısını nasıl seçeceklerini öğretirken, Pırpır gökyüzündeki bulutların şekillerinden hikayeler uydurmayı göstermiş.

Ceviz ise dere kenarında bulduğu ince dallardan minik tekneler yapıp suya bırakmış; böylece suyun nasıl aktığını, rüzgarın yaprakları nasıl ittiğini kendi gözleriyle öğrenmiş. Geceleri ise hep birlikte ateş böceklerinin ışığında çimenlere uzanmışlar, gökyüzündeki parlak yıldızları sayıp birbirlerine hayallerini anlatmışlar.

Yaz tatilinin sonlarına doğru Ceviz anlamış ki; Bilge Baykuş çok haklıymış. Okulda öğrendikleri bilgileri yaz tatilinde doğada yaşayarak pekiştirmişler. Üstelik doyasıya oynamış, güneşin, temiz havanın ve arkadaşlığın tadını çıkarmışlar. Yaz tatili, bedeni dinlendirmek, ruhu neşelendirmek ve yeni bir yıla enerji toplamak için verilen sihirli bir molaymış.

Günler günleri kovalamış, sonbahar rüzgarları hafiften esmeye başladığında okul zili tekrar çalmış. Minik Sincap Ceviz, bu kez okula çok daha mutlu, çok daha güçlü ve anlatacak bir sürü yeni hikayeyle dönmüş.

Gökten üç palamut düşmüş; biri karnesini alıp yaz tatilinin tadını doyasıya çıkaran tüm çocukların başına, biri çocuklara bu güzel oyun alanlarını sunan doğa ananın başına, diğeri de dinlenmenin ve oyun oynamanın en az ders çalışmak kadar önemli olduğunu bilen güzel okurların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Gökyüzünün en yumuşak köşesinde, pamuk şekerine benzeyen Bulut Kasabası varmış. Burada minik kuzu Pufi, babası Alp, annesi Gül ve abisi Gökçe ile birlikte huzurla yaşarmış. Aile olmak, onlar için her sabah birbirine sarılarak ısınmak demekmiş.

Bir gün, herkesin heyecanla beklediği Dev Gökkuşağı Şöleni sabahı, kasabanın üzerine kapkara, dev bir Fırtına Bulutu çökmüş. Her yer kararmış, gökkuşağının renkleri solmuş. Diğer bulut koyunları korkuyla yuvalarına çekilmiş. Pufi’nin babası Alp, ailesini yanına çağırıp şöyle demiş: “Korkmayın! Fırtına ne kadar büyük olursa olsun, bizim sevgimiz ondan daha güçlüdür. Haydi, el ele verelim!”

Baba Alp, en güçlü rüzgarıyla karanlığı üflemiş. Anne Gül, içindeki sevgi dolu pembe ışığı yaymış. Pufi ve Gökçe ise minik ışıklarıyla onlara destek olmuşlar. Ailedeki bu birliği gören diğer komşular da cesaretlenmiş. Hepsi bir olup ışıklarını birleştirince, simsiyah bulut daha fazla dayanamayıp dağılmış. Güneş yeniden açmış ve gökyüzünde gelmiş geçmiş en parlak gökkuşağı belirmiş. O gece Pufi, ailesine sarılırken anlamış ki; gerçek güç kaslarda değil, zor anlarda birbirine sımsıkı tutunmaktaymış.

Gökten üç elma düşmüş: Biri ailesine değer verenlere, biri zorluklara karşı el ele verenlere, biri de bu tatlı masalı dinleyenlere..

İyi uykular!

Masalı sesli dinleyin:

Editörün Notu: Bu masal, çocukların hastalık dönemlerinde yaşadıkları korku ve endişeyi azaltmak, vücutlarının doğal savunma mekanizmalarını (ateş, öksürük) somutlaştırarak anlatmak amacıyla pedagojik ilkelere uygun olarak kaleme alınmıştır.

Güneşli, pırıl pırıl bir sabahtı. Yaren, odasındaki oyuncak ayısıyla evcilik oynamayı çok seven, neşeli ve enerjik bir kız çocuğuydu. Yaren’in dışarıdan bakıldığında sadece gülen yüzü ve kıvırcık saçları görünse de, aslında teninin altında devasa, tıkır tıkır işleyen ve onu her saniye koruyan muazzam bir krallık vardı. Bu krallığın adı “Vücut Kalesi” idi.

Vücut Kalesi’nde milyonlarca minik, çalışkan muhafız yaşardı. Bu muhafızların tek bir görevi vardı: Yaren’in sağlığını korumak, onun parkta özgürce koşmasını ve geceleri deliksiz uyumasını sağlamak.

Mevsimlerden sonbahardı ve havalar yavaş yavaş soğumaya başlamıştı. Rüzgarlı bir okul gününde, görünmez, çok küçük ve biraz da tembel bir misafir Vücut Kalesi’nin kapılarından içeri sızmayı başardı. Adı Pofuduk Grip’ti. Pofuduk Grip aslında çok tehlikeli değildi ama gittiği her yeri dağıtmayı, her yere yayılmayı çok severdi.

O gece Yaren uyurken, Pofuduk Grip kaledeki koridorlarda gezindi. Önce Yaren’in boğazına yerleşti. Sonra burnunun içindeki küçük odacıklara girdi. Sabah olduğunda Yaren kendini hiç de her zamanki gibi enerjik hissetmiyordu. Gözlerini açmakta zorlanıyor, boğazında sanki küçük kum taneleri varmış gibi bir gıdıklanma hissediyordu. Üstelik burnu, suyu kesilmeyen küçük bir musluk gibi sürekli akıyordu.

Yaren’in annesi odaya girdi, elini yavaşça kızının alnına koydu. “Sanırım Vücut Kalesi’nin muhafızları şu an içeride büyük bir temizlik operasyonu yapıyor,” dedi şefkatle.

Yaren, annesinin ne demek istediğini tam anlayamamıştı. “Temizlik mi? İçeride kim var anne?” diye sordu kısık bir sesle.

Annesi yatağın kenarına oturdu ve anlatmaya başladı: “Senin kaleni koruyan Beyaz Muhafızlar vardır. Onlar vücuduna giren mikropları anında fark ederler. Pofuduk Grip içeri girdiğinde, muhafızlar hemen kırmızı alarm verdiler. Senin alnının şu an biraz sıcak olmasının, yani ateşinin çıkmasının sebebi bu. Muhafızlar, kalenin devasa fırınlarını yaktılar. Çünkü mikroplar sıcaktan hiç hoşlanmaz ve fırınlar yandığında çabucak kaçmak isterler.”

Yaren bir anda arka arkaya üç kez hapşırdı. “Hapşu! Hapşu! Hapşu!”

“Çok yaşa!” dedi annesi gülümseyerek. “İşte bu da kalenin Rüzgar Mancınıkları! Hapşırdığında ya da öksürdüğünde, vücudun içerideki mikropları dışarıya fırlatan güçlü bir rüzgar yaratır. Ama unutma, rüzgar mancınıkları çalışırken her zaman kolunun içiyle ağzını kapatmalısın. Buna ‘Kahramanlık Pelerini’ denir. Eğer pelerinini kapatmazsan, fırlayan mikroplar arkadaşlarının kalelerine sızabilir.”

Yaren artık içerideki savaşı anlamıştı. Beyaz Muhafızlar onun için gece gündüz çalışıyordu ve Yaren’in de kendi kalesinin komutanı olarak onlara destek olması gerekiyordu.

Hemen planını yaptı. İlk görevi ‘Şifa Nehri’ni güçlendirmekti. Annesinin getirdiği ılık suyu yudum yudum içti. İçtiği her yudum su, kaledeki nehirlere katılıyor, Pofuduk Grip’in bıraktığı izleri yıkayıp temizliyordu. Ardından, annesinin hazırladığı sıcacık tavuk suyuna çorbadan içti. Çorbanın içindeki sebzeler, muhafızların ellerinde parlayan güçlü vitamin kalkanlarına dönüştü.

En önemli görev ise dinlenmekti. Yaren gözlerini kapattı ve derin bir uykuya daldı. Uyku, Vücut Kalesi’nin en büyük sırrıydı. Yaren uyudukça, kaledeki tüm enerji sadece onarıma ve temizliğe harcanıyor, yıkılan duvarlar yeniden örülüyordu.

Üç gün süren dinlenme ve sağlıklı beslenme operasyonunun ardından, Beyaz Muhafızlar savaşı tamamen kazandı. Pofuduk Grip, bu kadar güçlü ve iyi bakılan bir kalede barınamayacağını anlayıp uzaklara gitti.

Yaren güneşli bir sabaha gözlerini açtığında, boğazındaki kum taneleri tamamen kaybolmuştu. Burnu artık akmıyor, kolları ve bacakları o eski enerjik gücüne kavuşmuştu. Yatağından neşeyle zıpladı.

Artık hastalanmanın korkutucu bir şey olmadığını biliyordu. Hastalık, sadece Vücut Kalesi’nin ne kadar güçlü çalıştığını gösteren küçük bir sınavdı. Yaren suyunu içtikçe, sağlıklı beslendikçe ve yeterince uyudukça; içindeki o muazzam krallık onu ömür boyu korumaya devam edecekti.

Masalı sesli dinleyebilirsiniz:

Bir varmış, bir yokmuş. Ulu çamların gökyüzüne uzandığı, rengarenk kır çiçeklerinin mis gibi koktuğu Neşeli Orman’da sevimli bir sincap ailesi yaşarmış. Anne sincap, baba sincap ve ailenin en küçüğü olan Zıpzıp, ulu bir meşe ağacının kovuğundaki sıcacık yuvalarında hayatlarını sürdürürmüş.

Ancak Zıpzıp son zamanlarda bu hayattan biraz şikayetçiymiş. “Anne, neden kış için sürekli kozalak ve ceviz toplamak zorundayız? Baba, neden yuvamızı hep beraber temizliyoruz? Ben artık büyüdüm, kuralların olmadığı, sadece oyun oynadığım büyük bir yerde tek başıma yaşamak istiyorum!” dermiş. Anne ve baba sincap birbirlerine bakıp sevgiyle gülümser, “Aile demek, zorlukları omuz omuza aşmak, sevinci ve hayatı paylaşmak demektir küçüğüm,” derlermiş. Fakat Zıpzıp bu sözlerin anlamını bir türlü kavrayamazmış.

Güneşli ve ılık bir ilkbahar sabahı, Zıpzıp kimseye haber vermeden yuvasından ayrılmış. Ormanın daha önce hiç gitmediği derinliklerine doğru zıplayarak ilerlemiş. Bir süre sonra, şelale kenarında kocaman, içi bomboş ve manzarası harika olan terk edilmiş bir ağaç kovuğu bulmuş. “İşte benim yeni ve özgür evim!” diyerek sevinçle etrafta koşturmuş. Bütün gün sadece oyun oynamış, dallardan dallara atlamış ve hiç iş yapmamış.

Fakat hava kararmaya, güneş yerini serin ve karanlık bir geceye bırakmaya başladığında işler değişmiş. Zıpzıp’ın karnı guruldamaya başlamış ama yanında yiyecek tek bir fındık bile yokmuş. Rüzgâr esip yapraklar ürkütücü sesler çıkardığında içi korkuyla ürpermiş. Eskiden olsa babasının tüylü, güçlü kollarına saklanır, annesinin tatlı ninnisini dinleyerek güven içinde uykuya dalarmış. Şimdi ise o koca ağaç kovuğunda yapayalnızmış ve çok üşüyormuş. O an anlamış; bu büyük ağaç sadece ahşaptan bir yermiş. Onu “yuva” yapan şey duvarlar veya manzara değil, ailesinin sevgisi, birlikte yenilen o akşam yemekleri ve paylaşılan sıcaklıkmış.

Karanlıkta titreyerek büzüşen Zıpzıp, aniden tanıdık ve şefkatli bir ses duymuş: “Zıpzıp! Neredesin küçüğüm?” Bu ses babasına aitmiş! Kısa süre sonra anne ve babası, ellerinde yollarını aydınlatan ateşböceği fenerleriyle onu bulmuşlar. Annesi koşarak ona sımsıkı sarılmış, babası ise üşüyen minik patilerini kendi nefesiyle ısıtmış. Hiç kimse ona kızmamış, sadece onu sağ salim bulmanın verdiği büyük sevinçle gözyaşı dökmüşler.

Zıpzıp, ailesinin o sıcacık kucağında burnunu çekerek, “Özür dilerim,” demiş. “En güzel evin, en büyük zenginliğin ve en güvenli yerin sizin yanınız olduğunu şimdi anladım. Siz olmadan benim hiçbir neşem olamazmış.”

O günden sonra Zıpzıp, ailesiyle birlikte çalışmaktan, onlara yardım etmekten ve akşamları birbirlerine sokulup uyumaktan hiç şikayet etmemiş. Aile bağlarının, hayatta sahip olunabilecek en güçlü ve en sihirli şey olduğunu bir daha asla unutmamış.

Gökten üç ceviz düşmüş; biri ailesinin kıymetini bilenlerin, biri her koşulda evladına sevgiyle sarılan anne babaların, diğeri de bu masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel kalpli çocukların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Göz kamaştırıcı uzayın derinliklerinde değil, sıcacık ve huzurlu bir evde minik Elif yaşardı. Elif’in odası, pamuk gibi battaniyeler, pofuduk yastıklar ve geceyi aydınlatan geleneksel fenerlerin (Fenerler) warm ışığıyla doluydu. Elif, bu odada en çok annesinin ona sarılmasını ve ninniler söylemesini severdi.

Fakat o gece, dışarıda hava çok sertleşti. Gökyüzü gürledi, şimşekler çaktı ve yağmur pencerelere “tıp tıp” diye vurmaya başladı. Elif, bu güçlü seslerden biraz korktu. Yorganına iyice sarındı ama gözlerini bir türlü kapatamadı.

Tam o sırada, odanın kapısı usulca açıldı. İçeriye, Elif’in narin Ay Perisi gibi yumuşak ve şefkatli annesi girdi. Elif’in hüzünlü halini görmüş ve hemen yanına süzülmüştü.

“Merhaba minik Elif,” demiş annesi yumuşacık ve anlayışlı bir sesle. “Görüyorum ki dışarıdaki gürültüler uykunu kaçırmış.”

Elif, annesine sığındı. “Hava çok gürültülü, anne,” demiş titrek bir sesle. “Korkuyorum.”

Annesi sevgiyle gülümsemiş. Onu azarlamak yerine, yeteneklerini kullanarak harika bir fikir bulmuş. “Bazen uykuyu sevdirecek özel bir yatak tasarlamama ne dersin?”

Annesi hemen Elif’i kucağına aldı, en sevdiği yorganını çenesine kadar çekti. Sonra, sesi dünyanın en yumuşak ipeği gibi, ninnisine başladı:

Yağmur yağar tıp tıp,Ninni, minik yavrum, ninni.Karanlığı aydınlatır kalbin,Ninni, canım kızım, ninni.

Elif, annesinin kucağında kendini dünyanın en güvenli yerinde hissederdi. Annesinin saçlarının kokusu, ninnisinin huzurlu melodisi ve kalbinin ritmi, Elif’in içindeki tüm “Gündüz Telaşı’nı” (Gündüz Telaşı) silip atardı. Dışarıdaki gürültüler, annesinin sesine karışıp uzaklaşmış gibiydi.

Barbie, Lumina’nın sırtında evine dönerken, Dünya’daki uykusu kaçan çocukların da Kıvılcım ile birlikte en güzel rüyalara daldığını biliyormuş. Gökyüzündeki her bir yıldız, o gece çocukların uykusuna sevgiyle bekçilik yapmış.

Gökten üç Bayram şekeri düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanlerin başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yumuşak, en pofuduk köşesinde, bembeyaz bulutlardan yapılmış bir dünyada Pamuk adında minik bir bulut tavşanı yaşardı. Pamuk’un tüyleri o kadar yumuşaktı ki, dokunan herkesin içi huzurla dolardı. Pamuk, her gece gökyüzünü süsleyen yıldızları izlemeyi ve onların ninnilerini dinlemeyi çok severdi. Yıldızların şarkısı, dünyadaki tüm canlıları mışıl mışıl uyuturdu.

Ancak bir gece, Pamuk gökyüzünde büyük bir sessizlik fark etti. En parlak, en neşeli şarkıları söyleyen “Mavi Yıldız” yerinde yoktu! Mavi Yıldız’ın şarkısı susunca, gökyüzü hüzünlü bir karanlığa büründü. Diğer yıldızlar da üzüntüden ışıklarını kıstılar. Mavi Yıldız’ın şarkısı olmadan dünyadaki çocuklar ve hayvanlar bir türlü uykuya dalamıyor, yataklarında dönüp duruyorlardı.

Gökyüzünün bilge sakini Ay Dede, Pamuk’u yanına çağırdı. “Pamuk,” dedi Ay Dede, sesi bulutlar kadar yumuşaktı. “Mavi Yıldız’ın şarkısı susarsa, dünya huzurunu kaybeder. Onu ancak sen bulabilirsin. Senin kalbinin sıcaklığı ve tüylerinin yumuşaklığı, ona yeniden şarkı söylettirebilir.”

Pamuk, Ay Dede’nin sözlerini dinledi ve cesurca yola koyuldu. Ay ışığının aydınlattığı gizli bir patikadan, gökyüzünün en karanlık köşelerine doğru ilerledi. Yolculuğu sırasında, narin kanatlı peri ateşböcekleriyle karşılaştı, onlar ona yolu gösterdiler. Rüzgârın yapraklar arasında çıkardığı ninnileri dinleyerek, sonunda derin bir vadinin dibinde, sönükleşmiş ve yorgun düşmüş Mavi Yıldız’ı buldu.

Mavi Yıldız, “Şarkı söylemeyi unuttum,” dedi üzgün bir sesle. “Gündüz Telaşı (Gündüz Telaşı) beni çok yordu, ışığım söndü.”

Pamuk, Mırıldanan İpek (Mırıldanan İpek) gibi yumuşacık tüyleriyle Mavi Yıldız’a sarıldı. Kalbinin sıcaklığını ve tüylerinin yumuşaklığını ona hissettirdi. “Şarkın susmadı, sadece dinlenmeye ihtiyacı vardı,” diye fısıldadı Pamuk.

Pamuk’un şefkatiyle Mavi Yıldız’ın içindeki ışık yeniden parlamaya başladı. Pespembe, masmavi ışıklar saçarak gökyüzüne yükseldi. Mavi Yıldız’ın şarkısı yeniden duyulmaya başladığında, gökyüzü canlandı, dünyadaki çocuklar ve hayvanlar huzurla uykuya daldılar. Pamuk, Ay Dede’nin yanında Mavi Yıldız’ın şarkısını dinlerken, o da en tatlı rüyalara daldı.

Gökten üç elma düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Göklerin yedi kat ötesinde, her Ramazan ayının bitiminde gökyüzüne çıkan bir Ay Perisi yaşardı. Bu peri, sadece çocukların kalbindeki ışıltılı sevinçleri toplardı. Bu sene, o sihirli sevinci en çok hak edenlerden biri, minik Ali’ydi. Ali, Ramazan boyunca anne ve babasıyla iftar sofralarında oturmuş, sahurda uyanmış ve paylaşmanın, yardımlaşmanın ne kadar güzel olduğunu öğrenmişti. Ama Ramazan’ın son gecesi, kalbinde küçük bir hüzün vardı. Bayram sabahı neşeli olacaktı ama bu kutsal ayın bitiyor olması onu biraz üzüyordu.

Gece yarısı, Ali’nin odasına hafif, ışıltılı bir ışık süzüldü. Bu, Moon Sprite (Ay Perisi) idi. Küçük, yanardöner ve yıldız uçlu kanatları olan peri, Ali’nin yastığına kondu ve fısıldadı: “Neden bu kadar düşüncelisin, küçük Ali? Bayram sabahı en mutlu günlerden biridir.”

Ali, periye kalbini açtı. Paylaşma duygusunun ve Iftarların biteceğinden korkuyordu. Ay Perisi gülümsedi ve kanatlarını çırptı. Odanın içindeki Ramazan fenerleri (Fenerler) daha da parladı. “Ramazan, bu güzel duyguları kalbine yerleştirmek için bir antrenmandı, Ali,” dedi peri. “Bayram ise, bu duyguları en gürültülü ve en neşeli şekilde kutlama zamanıdır. Kalbindeki ışıltıyı Bayram sabahı herkesle paylaşmalısın.”

Ertesi sabah, Bayram namazının ardından Ali, kalbinde Moon Sprite’ın sözlerini hissederek uyandı. En güzel Bayram kıyafetlerini giydi ve Moon Sprite’ın ona verdiği sihirli görevi hatırladı: “Bayram Gülümsemeleri Topla!” Ali, anneannesinin (ninem) mutfağına girdi. Ninem, Bayram baklavasını (Baklava) hazırlıyordu. Ali, ona copper trays (bakır tepsiler) taşıyarak ve cevizleri dökerek yardım etti. Ninem’in yüzündeki gururlu ve mutlu gülümseme, Ali’nin kalbinde ilk “Bayram Gülümsemesi” oldu.

Öğleden sonra Ali, sokakta elinde bir mendille duran, biraz hüzünlü arkadaşı Ayşe’yi gördü. Ali, Moon Sprite’ın ona gösterdiği ışıltıyı hatırladı. Cebindeki Bayram şekerini (Şeker) çıkardı ve Ayşe’ye uzattı: “Bayram’ın kutlu olsun, Ayşe!” Ayşe’nin yüzünde oluşan kocaman gülümseme, Moon Sprite’ın bahsettiği en parlak gülümsemeydi.

Ali, o akşam gökyüzüne, crescent moon (hilal) bakarak gülümsedi. Moon Sprite haklıydı; Bayram, yardımlaşmanın ve sevginin en gürültülü kutlamasıydı.

Gökten üç Bayram şekeri düşmüş; biri rüya görenlerin, biri paylaşmayı sevenlerin, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Diğer Dini Hikayeler için kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın, yıldızların parlaklığıyla ölçüldüğü ve bulutların pamuk şekerinden daha yumuşak olduğu çok uzak bir diyarda, Aethelgard adında huzur dolu bir krallık varmış. Bu krallığı diğer tüm yerlerden ayıran çok özel bir sırrı varmış: Fısıldayan Orman’dan esen sihirli rüzgâr.

Aethelgard’da güneş yavaşça dağların ardına saklanıp, gökyüzü gece mavisinin en güzel tonlarına büründüğünde, Fısıldayan Orman’dan tatlı bir rüzgâr esmeye başlarmış. Bu rüzgâr, ağaçların yaprakları arasından geçerken adeta dünyanın en dinlendirici ninnisini mırıldanır, evlerin açık pencerelerinden süzülerek insanların odalarına dolarmış. Rüzgârın bu huzur veren şarkısını duyan herkes, günün tüm yorgunluğunu unutur, gözleri yavaşça kapanır ve rüyaların en güzel çiçeklerini topladıkları derin, deliksiz bir uykuya dalarmış. Bu yüzden Aethelgard’da herkes her sabah yüzünde kocaman bir gülümsemeyle uyanır, kimse kimseye kötü söz söylemezmiş.

Fakat günlerden bir gün, daha önce hiç yaşanmamış korkunç bir şey olmuş. Güneş batmış, yıldızlar gökyüzündeki yerini almış ama o beklenen esinti gelmemiş. Fısıldayan Orman’ın yaprakları kımıldamıyor, krallığın üzerine ağır, sağır edici bir sessizlik çöküyormuş. İnsanlar yataklarına yatmış, gözlerini kapatmış ama nafile! Rüzgârın şarkısı olmadan kimse uykuya dalamamış.

Birinci günün sabahı herkes biraz yorgunmuş. İkinci gün göz altlarında morluklar oluşmaya başlamış. Üçüncü gün ise krallıkta tahammülsüzlük ve mutsuzluk baş göstermiş. Fırıncı ekmekleri yakıyor, terzi kumaşları yanlış kesiyor, çocuklar sokaklarda neşeyle koşturmak yerine sürekli ağlıyormuş. Uyku, Aethelgard’ı terk etmiş.

Bu krallıkta, köyün en yetenekli saat ustasının kızı olan Elara adında küçük, cesur bir kız yaşarmış. Elara’nın odası, babasının yaptığı irili ufaklı yüzlerce saatle doluymuş. Tik-tak, tik-tak… Elara, rüzgâr esmediğinde bile bu saatlerin düzenli ritmini dinleyerek uyumayı başaran tek kişiymiş. Ancak etrafındaki herkesin, özellikle de çok sevdiği babasının uykusuzluktan günden güne solduğunu görmek onun küçük kalbini çok acıtıyormuş.

Bir gece, babasının atölyesindeki en eski ve en güzel cep saatini boynuna asarak kararını vermiş: “Rüzgârın neden şarkı söylemeyi bıraktığını bulmalıyım!”

Elara, krallığın sınırlarını aşarak Fısıldayan Orman’ın derinliklerine doğru yola çıkmış. Orman o kadar sessizmiş ki, Elara kendi kalp atışlarını bile duyabiliyormuş. Günlerce yürümüş, yüksek tepeleri aşmış ve sonunda rüzgârın doğduğu yere, Kristal Dağ’ın zirvesine ulaşmış.

Zirveye vardığında gördüğü manzara karşısında şaşkına dönmüş. Rüzgârın Ruhu – gümüş saçlı, şeffaf kanatlı, ışıltılı bir varlık – devasa, karanlık bir ağın içine hapsolmuştu! Bu ağ, insanların korkularından ve endişelerinden beslenen Kâbus Örümceği tarafından örülmüştü. Ağ o kadar kalın ve ses geçirmezdi ki, Rüzgârın Ruhu ne kadar çırpınırsa çırpınsın, şarkısı dışarı çıkamıyor, ağın içinde kaybolup gidiyordu.

Kâbus Örümceği, sekiz kırmızı gözüyle Elara’ya bakarak tıslamış: “Buradan git küçük kız! Sessizlik ve uykusuzluk artık bu krallığa hükmedecek. Benim ağımı hiçbir kılıç kesemez, hiçbir ateş yakamaz!”

Elara korkuyla bir adım geri atmış ama sonra boynundaki cep saatini hatırlamış. Kılıç veya ateş işe yaramayabilirdi, peki ya ritim ve ses?

“Ağını kılıçla kesmeyeceğim,” demiş Elara cesurca. “Onu unuttuğu ritimle parçalayacağım!”

Boynundaki gümüş cep saatini çıkarmış ve kurma kolunu sonuna kadar çevirmiş. Ardından saatin kapağını açmış. Atölyenin en özel saati olan bu eşya, sadece “tik-tak” etmekle kalmıyor, babasının içine yerleştirdiği minik zillerle harika, umut dolu bir melodi çalıyormuş. Çın… çın… tik-tak…

Elara saati ağa doğru yaklaştırmış. Saatin melodisi, o sağır edici karanlık sessizliğe çarpmış. Önce hiçbir şey olmamış. Sonra, saatin düzenli ve huzur verici ritmi ağın iplerinde titreşimler yaratmaya başlamış. Kâbus Örümceği’nin ağı, umutsuzluk ve kaostan yapıldığı için, bu düzenli, huzurlu ve sevgi dolu ritme dayanamamış. Titreşimler büyümüş, büyümüş ve aniden kristal bir bardağın kırılması gibi şangırt diye çatlayarak tuzla buz olmuş!

Kâbus Örümceği çığlıklar atarak dağın karanlık çatlaklarına kaçıp saklanmış. Rüzgârın Ruhu derin bir nefes almış, gümüş kanatlarını çırpmış ve Elara’ya sevgiyle gülümsemiş.

“Teşekkür ederim cesur kız,” diye fısıldamış Rüzgâr. “Şimdi, krallığına uykuyu geri götürme vakti.”

Elara dağdan aşağı inerken, Rüzgârın Ruhu onun etrafında neşeyle dans ediyormuş. Fısıldayan Orman’ın yaprakları yeniden hışırdayarak şarkılarına başlamış. Rüzgârın o tatlı, ninni gibi esintisi Aethelgard’ın sokaklarına, evlerine ve odalarına tekrar dolmuş.

Elara kasabaya vardığında herkesin çoktan derin, huzurlu bir uykuya daldığını görmüş. Fırıncı hamur teknesinin başında, terzi kumaşlarının üzerinde, çocuklar ise yumuşacık yataklarında gülümsüyormuş. Elara kendi yatağına uzanmış, boynundaki saati başucuna koymuş, pencereden giren ılık rüzgârın ninnisini dinleyerek o da güzel bir rüyaya doğru yelken açmış.

Bir zamanlar, her şeyin bir sesi ve her sesin bir rengi olduğu Sesler Ülkesi adında büyüleyici bir yer vardı. Bu ülkede rüzgar estiğinde turuncu bir melodi bırakır, yağmur yağdığında ise gökyüzünden masmavi notalar dökülürdü. Bu ülkenin en meraklı sakini, sırtında eski bir keman kutusu taşıyan, kocaman gözlü küçük Elif’ti. Elif’in özel bir yeteneği vardı: O, diğer insanların duyamadığı “kalp seslerini” duyabiliyordu.

Bir sabah, Sesler Ülkesi büyük bir sessizliğe uyandı. Kuşlar kanat çırpıyor ama ses çıkmıyordu; nehir akıyor ama şırıltısı duyulmuyor, çiçekler açıyor ama renkleri gri görünüyordu. Ülkenin üzerine “Büyük Sessizlik” çökmüştü. İnsanlar birbirlerine bakıyor ama konuşacak heves bulamıyorlardı. Çünkü ses olmayınca, renkler de solmuştu.

Elif, bu duruma çok üzüldü. Dedesi ona hep şöyle derdi: “Elif, eğer dünya susarsa, iyilik şarkısını sadece cesur bir kalp söyleyebilir.” Elif, sırtındaki kemanını sıkıca kavradı ve Sessizlik’in kaynağını bulmak için Melodi Ormanı’na doğru yola çıktı.

İlk Nota: Cesaretin Siyah-Beyaz Mağarası

Ormanın girişinde devasa, kapkaranlık bir mağara duruyordu. İçeriden tek bir tıkırtı bile gelmiyordu. Elif korktu ama geri dönmedi. Mağaraya adım attığında, her şeyin siyah beyaz olduğunu gördü. Mağaranın köşesinde, sesi kısılmış dev bir baykuş oturuyordu. Baykuş, “Gırtlağımda bir düğüm var, kimse korkusunu anlatmadığı için sesim kayboldu,” dedi (tabii bunu işaret diliyle yaptı).

Elif, kemanını çıkardı. Kendi korkularını, karanlıktan çekindiği anları düşünerek hüzünlü ama güçlü bir nota çaldı. O an, mağaranın tavanından aşağıya parıl parıl parlayan Kırmızı bir Nota düştü. Cesaret, kırmızının en canlı tonuyla mağarayı aydınlattı. Baykuşun sesi geri geldi! Elif ilk parçayı bulmuştu.

İkinci Nota: Paylaşmanın Altın Gölü

Yoluna devam eden Elif, kurumaya yüz tutmuş Altın Göl‘e ulaştı. Gölün ortasında küçük bir balık, bir damla su için çırpınıyordu. Gölün etrafındaki tüm hayvanlar ise sadece kendilerine yetecek kadar suyu saklamış, kimseyle paylaşmıyordu. Paylaşılmayan her şey gibi, gölün suyu da rengini ve sesini kaybetmişti.

Elif, sepetindeki son elmasını küçük bir tavşanla paylaştı. Ardından kemanıyla neşeli, kıvrak bir melodi çalmaya başladı. Paylaşmanın verdiği huzuru notalara döktü. O an, hayvanlar birbirlerine yardım etmeye başladı. Göl birdenbire köpürdü ve içinden Sarı bir Nota yükseldi. Göl, güneşten daha parlak bir altına dönüştü ve sular şırıl şırıl akmaya başladı.

Üçüncü Nota: Sevginin Sonsuz Tepesi

Son olarak Elif, ülkenin en yüksek noktasına, Sonsuz Tepe‘ye tırmandı. Orada dev bir ayna duruyordu. Aynaya bakan herkes sadece kendi kusurlarını görüyordu. Bu yüzden insanlar kendilerini sevmeyi bırakmış, bu da dünyadaki son rengi de alıp götürmüştü. Elif aynaya baktı; yorgundu, üstü başı toz içindeydi ama kalbindeki sevgi parlıyordu.

Kemanının tellerine son kez vurdu. Bu sefer çaldığı melodi, dünyanın en güzel ninnisi gibiydi. Kendini sevmenin, hatalarıyla barışık olmanın melodisiydi bu. Aynanın içinden Mor bir Nota fırladı ve gökyüzüne doğru yükseldi.

Büyük Senfoni ve Renklerin Dönüşü

Elif elindeki kırmızı, sarı ve mor notaları birleştirdi. Kasabanın meydanına döndüğünde, tüm gücüyle kemanını çalmaya başladı. Kırmızı cesareti, sarı paylaşmayı, mor ise sevgiyi temsil ediyordu. Üç renk havada birleşti, dev bir gökkuşağına dönüştü ve tüm ülkenin üzerine bir yağmur gibi yağdı.

Bir anda kuşlar cıvıldamaya, nehirler şarkı söylemeye başladı. Griye dönen evler yeniden pembeye, maviye büründü. İnsanlar birbirlerine sarıldı. Artık herkes biliyordu ki; dünya, kalplerdeki iyilik sustuğu zaman sessizleşirdi. Elif, kemanını kutusuna koydu ve gülümsedi. O günden sonra Sesler Ülkesi hiç susmadı; çünkü her çocuk, Elif gibi kendi içindeki melodiyi korumayı öğrendi.

Dünya bazen susabilir ama içimizdeki iyilik şarkısı asla bitmez. Elif’in bu rengarenk ve melodik yolculuğu size ilham verdiyse, hayal dünyanızın sınırlarını zorlayacak diğer hikayelerimizi de mutlaka okumalısınız. uyuyanguzel.com sitemizdeki en yeni maceraları keşfetmek ve yeni dünyalara yelken açmak için macera masalları sayfamızı ziyaret etmeyi unutmayın.