Masalı sesli dinleyebilirsiniz:
Bir varmış, bir yokmuş. Ulu çamların gökyüzüne uzandığı, rengarenk kır çiçeklerinin mis gibi koktuğu Neşeli Orman’da sevimli bir sincap ailesi yaşarmış. Anne sincap, baba sincap ve ailenin en küçüğü olan Zıpzıp, ulu bir meşe ağacının kovuğundaki sıcacık yuvalarında hayatlarını sürdürürmüş.
Ancak Zıpzıp son zamanlarda bu hayattan biraz şikayetçiymiş. “Anne, neden kış için sürekli kozalak ve ceviz toplamak zorundayız? Baba, neden yuvamızı hep beraber temizliyoruz? Ben artık büyüdüm, kuralların olmadığı, sadece oyun oynadığım büyük bir yerde tek başıma yaşamak istiyorum!” dermiş. Anne ve baba sincap birbirlerine bakıp sevgiyle gülümser, “Aile demek, zorlukları omuz omuza aşmak, sevinci ve hayatı paylaşmak demektir küçüğüm,” derlermiş. Fakat Zıpzıp bu sözlerin anlamını bir türlü kavrayamazmış.
Güneşli ve ılık bir ilkbahar sabahı, Zıpzıp kimseye haber vermeden yuvasından ayrılmış. Ormanın daha önce hiç gitmediği derinliklerine doğru zıplayarak ilerlemiş. Bir süre sonra, şelale kenarında kocaman, içi bomboş ve manzarası harika olan terk edilmiş bir ağaç kovuğu bulmuş. “İşte benim yeni ve özgür evim!” diyerek sevinçle etrafta koşturmuş. Bütün gün sadece oyun oynamış, dallardan dallara atlamış ve hiç iş yapmamış.
Fakat hava kararmaya, güneş yerini serin ve karanlık bir geceye bırakmaya başladığında işler değişmiş. Zıpzıp’ın karnı guruldamaya başlamış ama yanında yiyecek tek bir fındık bile yokmuş. Rüzgâr esip yapraklar ürkütücü sesler çıkardığında içi korkuyla ürpermiş. Eskiden olsa babasının tüylü, güçlü kollarına saklanır, annesinin tatlı ninnisini dinleyerek güven içinde uykuya dalarmış. Şimdi ise o koca ağaç kovuğunda yapayalnızmış ve çok üşüyormuş. O an anlamış; bu büyük ağaç sadece ahşaptan bir yermiş. Onu “yuva” yapan şey duvarlar veya manzara değil, ailesinin sevgisi, birlikte yenilen o akşam yemekleri ve paylaşılan sıcaklıkmış.
Karanlıkta titreyerek büzüşen Zıpzıp, aniden tanıdık ve şefkatli bir ses duymuş: “Zıpzıp! Neredesin küçüğüm?” Bu ses babasına aitmiş! Kısa süre sonra anne ve babası, ellerinde yollarını aydınlatan ateşböceği fenerleriyle onu bulmuşlar. Annesi koşarak ona sımsıkı sarılmış, babası ise üşüyen minik patilerini kendi nefesiyle ısıtmış. Hiç kimse ona kızmamış, sadece onu sağ salim bulmanın verdiği büyük sevinçle gözyaşı dökmüşler.
Zıpzıp, ailesinin o sıcacık kucağında burnunu çekerek, “Özür dilerim,” demiş. “En güzel evin, en büyük zenginliğin ve en güvenli yerin sizin yanınız olduğunu şimdi anladım. Siz olmadan benim hiçbir neşem olamazmış.”
O günden sonra Zıpzıp, ailesiyle birlikte çalışmaktan, onlara yardım etmekten ve akşamları birbirlerine sokulup uyumaktan hiç şikayet etmemiş. Aile bağlarının, hayatta sahip olunabilecek en güçlü ve en sihirli şey olduğunu bir daha asla unutmamış.
Gökten üç ceviz düşmüş; biri ailesinin kıymetini bilenlerin, biri her koşulda evladına sevgiyle sarılan anne babaların, diğeri de bu masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel kalpli çocukların başına.