Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yüksek katında, pamuk şekerinden tepelerin olduğu bir diyar varmış. Bu diyarda Pamuk adında minik, bembeyaz ve pofuduk bir bulut yaşarmış. Pamuk, gökyüzünde süzülmeyi çok severmiş ama bir derdi varmış: Herkesin bir rengi varken o sadece beyazmış. Güneş altın sarısı, gökyüzü turkuaz mavisi, çiçekler ise al ve mordu. Pamuk ise aynaya baktığında (yani durgun bir göle yansıdığında) kendini çok sıradan bulurmuş. “Ben de renklenmek istiyorum,” dermiş iç çekerek.
Bir sabah Pamuk, gökyüzünün en yaşlısı ve en bilgesi olan Altın Işık’a, yani Güneş’e gitmiş. “Bilge Güneş,” demiş Pamuk. “Sen herkesi aydınlatıyor ve renklendiriyorsun. Neden beni de bir elma gibi kırmızı ya da bir orman gibi yeşil yapmıyorsun?” Güneş, sıcak bir gülümsemeyle cevap vermiş: “Sevgili Pamuk, her şeyin bir zamanı ve her varlığın bir görevi vardır. Sen sabretmeyi bilirsen, renkler sana kendiliğinden gelecektir.” Pamuk bu söze pek anlam verememiş ama süzülmeye devam etmiş.
O öğleden sonra, gökyüzünde aniden bir hareketlilik başlamış. Rüzgâr sert esmiş, şimşekler hafifçe “merhaba” demiş ve yağmur damlaları yeryüzüne inmeye başlamış. Pamuk, içindeki tüm yağmuru boşaltırken kendini çok hafiflemiş hissetmiş. Tam o sırada, yağmurun bittiği ve Güneş’in yeniden gülümsediği o sihirli anda, gökyüzünde muazzam bir kapı açılmış. Bu, Gökkuşağı Terzisi’nin kapısıymış!
Gökkuşağı Terzisi, elindeki yedi renkli iplikle Pamuk’un içinden geçmiş. Bir ucu maviden, diğer ucu kırmızıdan süzülen bu muhteşem Renk Kuşağı, Pamuk’u bir taht gibi sarmış. Pamuk o an anlamış; kendisi o kadar saf ve beyazmış ki, dünyanın tüm renkleri ancak onun üzerinde bu kadar güzel görünebilirmiş.
Pamuk yeryüzüne bakmış. Az önce üzerine yağmur bıraktığı toprak, canlanmaya başlamış. Kurumuş çiçekler canlanmış, yeşil yapraklar parlamış. Pamuk şunu fark etmiş: Kendi rengi yok gibi görünse de, onun bıraktığı her damla yeryüzünde binbir rengin açmasını sağlıyormuş. Beyaz olmak, aslında tüm renkleri kucaklamak demekmiş.
O günden sonra Pamuk bir daha asla “Sıradanım,” dememiş. Ne zaman gökyüzünde süzülse, rüzgârın fısıltısıyla şu şarkıyı mırıldanırmış: “Saf kalbimle gökyüzündeyim, Damlamla toprağın içindeyim. Renkleri ben taşımasam da, Renklerin doğduğu yer benim.”
Gökten üç elma düşmüş; biri hayallerinin peşinden koşanlara, biri sabretmeyi bilenlere, diğeri de bu masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel kalpli çocuklara. İyi uykular.