Sesli masal dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Işıkların ve sanatın kalbi Paris’te, Teyze Millicent’in dillere destan bir moda evi varmış. Ancak son zamanlarda işler pek iyi gitmiyor, bu tarihi moda evi kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyormuş. Tam da bu sırada, hem teyzesini ziyaret etmek hem de ona moral vermek için Barbie, Paris’e gelmiş.

Moda evinin o eski, ihtişamlı günlerine dönmesini isteyen Barbie, pes etmemeye kararlıymış. Moda evinin tavan arasında gezinirken, tozlu rafların arkasında gizli, parıl parıl parlayan sihirli bir dolap keşfetmiş. Dolabın kapağını araladığında, içeriden rengarenk ışıklar saçan üç küçük moda perisi çıkıvermiş! Bu perilerin adları Pırıltı, Işıltı ve Neşe’ymiş.

Periler, Barbie’ye tatlı bir sır vermişler: “Eğer kalbindeki sevgiyle ve tutkuyla tasarımlar yaparsan, biz de onlara gerçek bir sihir katarız!”

Bu sözler üzerine Barbie ve yakın arkadaşı Alice, hemen çizim masasının başına geçmişler. Barbie, en sevdiği toz pembe tülleri, parlak ipekleri ve yumuşacık kumaşları özenle kesip biçmeye başlamış. Geceler boyunca çalışıp, daha önce Paris’te hiç görülmemiş güzellikte bir koleksiyon hazırlamışlar. Elbiseler tamamlandığında, periler üzerlerinde uçuşarak onlara sihirli yıldız tozları serpmiş. Elbiseler aniden kendi kendine parıldamaya, renk değiştirmeye ve adeta masalsı bir ışık saçmaya başlamış.

Büyük defile günü gelip çattığında, Paris’in en ünlü modacıları salonu hıncahınç doldurmuş. Müzik başladığında ve modeller o sihirli elbiselerle podyuma çıktığında herkesin nefesi kesilmiş. Kumaşlar sahnede adeta dans ediyor, etrafa neşe yayılıyormuş.

Defile o kadar büyük bir başarı yakalamış ki, Teyze Millicent’in moda evi bir gecede kurtulmuş ve eski şanına geri dönmüş. Barbie ise, en zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin, yaratıcılığın ve iyi dostların hayattaki en büyük sihir olduğunu bir kez daha anlamış. O günden sonra Paris’te herkes, içindeki o gizli sihri bulmak için kendi kalbinin sesini dinlemeye başlamış.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; her köşesi kitaplarla, haritalarla ve renkli kalemlerle dolu kocaman bir evde yaşayan akıllı mı akıllı bir kız varmış. Herkes ona Sindirella dermiş. Ancak bu Sindirella, eski masallardaki gibi sadece balo hayalleri kuran biri değilmiş; o, yeni şeyler öğrenmeyi, deneyler yapmayı ve doğayı keşfetmeyi çok severmiş.

Sindirella’nın iki üvey ablası varmış. Bu ablalar kötü kalpli değillermiş ama bütün günlerini sadece tablet ekranlarına bakarak ve oyun oynayarak geçirirlermiş. Ne odalarını toplarlar, ne de bir kitabın kapağını açarlarmış. Bir gün, şehre büyük bir haber gelmiş: “Büyük Bilim ve İcat Şenliği” düzenlenecekmiş! Bu şenlikte çocuklar kendi icatlarını sergileyecek, dünyanın en büyük teleskopuyla yıldızlara bakılacakmış.

Sindirella bu habere o kadar sevinmiş ki hemen hazırlıklara başlamış. Ancak üvey annesi ona, “Evdeki tüm sorumluluklarını yerine getirmeden, odanı toplamadan ve ödevlerini bitirmeden hiçbir yere gidemezsin,” demiş. Ablaları ise şenliğe gitmek bile istememiş, “Orada sadece kitaplar ve icatlar var, biz evde kalıp ekran izleyeceğiz,” diyerek odalarına çekilmişler.

Sindirella pes etmemiş. Zamanını o kadar iyi planlamış ki, işlerini sıraya koymuş, ödevlerini dikkatlice bitirmiş ve odasını pırıl pırıl yapmış. Ancak işlerini bitirdiğinde şenliğe giden son otobüsü kaçırdığını fark etmiş. Bahçedeki bir ağacın altına oturup üzüntüyle beklerken, ağacın dalları arasından kocaman gözlüklü Bilge Baykuş süzülerek yanına inmiş. Ağlama akıllı kız,” demiş Bilge Baykuş. “Sorumluluklarını bilen ve öğrenmeyi bu kadar çok seven bir çocuğun şenliği kaçırmasına izin veremem!”

Bilge Baykuş kanatlarını çırpmış ve Sindirella’nın bahçedeki eski bisikletini, güneş enerjisiyle çalışan harika ve güvenli bir bisiklete dönüştürmüş. Kafasına da yıldız desenli sağlam bir kask takmış. “Fakat unutma Sindirella,” diye uyarmış Baykuş. “Saat tam 21:00’de evde olmalısın. Çünkü büyüyen çocukların zihinlerinin dinlenmesi için uykularını iyi almaları gerekir. Sihir değil, sağlıklı bir uyku seni yarına hazırlar!”

Sindirella şenliğe vardığında gözlerine inanamamış. Her yerde deney tüpleri, robotlar ve hikaye kitapları varmış. Hemen yarışma alanına gidip evde atık malzemelerden yaptığı “Kuş Yemliği Robotu”nu jüriye sunmuş. Herkes bu çevre dostu icada hayran kalmış. Şenliğin başkanı olan Bilim İnsanı Prens, bu icadın sahibini tebrik etmek için yanına gelirken, saatin 21:00’e yaklaştığını duyan Sindirella hemen harekete geçmiş.

Verdiği sözü tutmak ve uyku saatini kaçırmamak için hızla bisikletine koşmuş. Ama o kadar acele ediyormuş ki, icadının çalışma planlarını çizdiği mavi kapaklı not defterini masada unutmuş.

Ertesi gün Bilim İnsanı Prens, elinde mavi kapaklı not defteriyle tüm şehri dolaşmaya başlamış. “Bu defterdeki çevre dostu planları çizen akıllı çocuğu arıyorum, onu baş asistanım yapacağım!” diyormuş. Sıra Sindirella’nın evine geldiğinde, üvey ablaları hemen öne atılmış. “O defter bizim!” demişler. Ancak Prens defterdeki matematik formüllerini ve doğa notlarını sorunca, bütün gün sadece ekran izleyen ablalar tek bir soruya bile cevap verememişler.

O sırada Sindirella merdivenlerden inmiş ve defterdeki formülün eksik kalan kısmını ezberden, teker teker saymış. Hatta defterden kopardığı diğer eskiz kağıdını da cebinden çıkarıp Prens’e göstermiş. Prens, aradığı akıllı ve çalışkan çocuğu bulduğu için çok sevinmiş.

O günden sonra Sindirella, Prens’in laboratuvarında şehre faydalı icatlar yapmaya başlamış. Ablaları mı? Onlar da Sindirella’nın ne kadar mutlu ve başarılı olduğunu görünce tabletleri bir kenara bırakmış, kitap okumaya ve doğayı keşfetmeye başlamışlar.

Bu masaldan anlıyoruz ki;

En büyük sihir; gösterişli kıyafetler değil, aklımız ve bilgimizdir.

Zamanı iyi kullanmak ve sorumlulukları yerine getirmek, bizi her zaman başarıya götürür.

Dünyadaki en güzel maceralar ekranların içinde değil, okuduğumuz kitaplarda ve keşfettiğimiz doğadadır.

Ve her ne kadar eğleniyor olsak da, sağlıklı büyümek için vaktinde uyumak en önemli kurallardan biridir.

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alıcı renklerle parlayan sonsuz uzayın kalbinde, Yıldız Tozu Bulutsusu adında büyülü bir galaksi varmış. Bu galaksinin en yetenekli ve sevgi dolu sakini, Yıldız Mimarı Barbie imiş. Barbie, dünyadaki gibi binalar yapmazmış; onun işi gökyüzündeki takımyıldızları ve uykucu gezegenleri tasarlamakmış. Üzerinde gece mavisinden, etekleri samanyolu gibi ışıldayan muhteşem bir elbise taşırmış. Elindeki sihirli gümüş pergeliyle yıldızları gökyüzüne öyle güzel ve huzurlu bir sırayla dizermiş ki, dünyadaki çocuklar gece gökyüzüne baktığında içlerini derin bir sakinlik kaplar ve mışıl mışıl uykuya dalarlarmış.

Ancak bir gece, Barbie’nin özenle hazırladığı gökyüzü yatağında bir tuhaflık olmuş. Takımyıldızlarının tam ortasında, “Kıvılcım” adında minik, pespembe ve hiperaktif bir yıldız bir türlü yerinde duramıyormuş. Kıvılcım o kadar enerjikmiş ki, bir sağa bir sola zıplıyor, ışığını sürekli yakıp söndürerek etrafındaki yaşlı ve yorgun yıldızların da uykusunu kaçırıyormuş. Göktaşı yastıklarının üzerinde bir trambolin gibi zıplıyor, pırıl pırıl kozmik tozları etrafa saçıyormuş.

Bütün galaksinin uykusuz kaldığını fark eden Barbie, sadık dostu ve ulaşım aracı olan “Lumina” adındaki şeffaf, parlayan dev Uzay Vatozu’na binerek nazikçe Kıvılcım’ın yanına süzülmüş.

“Merhaba küçük Kıvılcım,” demiş Barbie yumuşacık ve anlayışlı bir sesle. “Görüyorum ki bu gece enerjin içine sığmıyor.”

Kıvılcım sönükleşerek biraz utanmış. “Özür dilerim Barbie,” demiş titrek bir ışıkla. “Uzay o kadar büyük ve gizemli ki, uyuyup hiçbir anı kaçırmak istemiyorum. Gözlerimi kapattığımda çok sıkılıyorum, içimden sürekli oyun oynamak geliyor.”

Barbie sevgiyle gülümsemiş. Onu azarlamak yerine, yeteneklerini kullanarak harika bir fikir bulmuş. “Bazen uyku, hiçbir şeyi kaçırmak değil; yarınki yeni maceralar ve oyunlar için en güzel enerjiyi toplamaktır. Sana uykuyu sevdirecek özel bir yatak tasarlamama ne dersin?”

Barbie hemen sihirli gümüş pergelini çıkarmış. Galaksinin en yumuşak, pembe ve mor renkli nebula gazlarından pamuk gibi ipler eğirmiş. İki parlak hilali birbirine bağlayarak, Kıvılcım için kozmik bir “Rüya Hamağı” inşa etmiş. Bu hamak, uzay boşluğunda kendi kendine yavaşça sallanıyor ve her sallandığında evrenin en rahatlatıcı, fısıltı gibi ninnisini söylüyormuş.

Kıvılcım, Barbie’nin hazırladığı bu özel hamağa merakla yerleşmiş. Hamağın o yumuşacık sallantısı ve uzayın derin, sakinleştirici ninnisi Kıvılcım’ın pespembe ışığını yavaşça loşlaştırmış. “Burası çok rahatmış, tıpkı bir kucak gibi…” diye esnemiş küçük yıldız. Saniyeler içinde, Kıvılcım derin ve tatlı bir uykuya dalmış. Onun uyumasıyla birlikte, tüm galaksiye yeniden o ışıltılı ve sessiz huzur yayılmış.

Barbie, Lumina’nın sırtında evine dönerken, Dünya’daki uykusu kaçan çocukların da Kıvılcım ile birlikte en güzel rüyalara daldığını biliyormuş. Gökyüzündeki her bir yıldız, o gece çocukların uykusuna sevgiyle bekçilik yapmış.

Gökten üç kozmik yıldız tozu düşmüş; biri rüya görenlerin, biri gökyüzüne bakıp hayal kuranların, diğeri de şu an gözlerini kapatıp tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Evvel zaman içinde, gökkuşağının yeryüzüne değdiği yerde, Kroma adında büyüleyici bir krallık vardı. Kroma’da her şey kelimelerle anlatılamayacak kadar canlıydı; nehirler turkuaz akar, ağaçlar zümrüt gibi parlar, sarayın duvarları ise güneş batarken yakut gibi ışıldardı.

Bu krallığın prensesi Lila, diğer prenseslere hiç benzemezdi. Süslü elbiseler veya balolar yerine, zamanını elleri boya içinde, sarayın bahçesinde resim yaparak geçirirdi. Lila’nın sihirli bir fırçası vardı; bu fırça, dokunduğu her şeye sadece renk değil, hayat da verirdi. Yaptığı kelebek resimleri tuvalden uçup gider, çizdiği çiçekler mis gibi kokmaya başlardı.

Ancak bir gün, Kroma’nın başına korkunç bir şey geldi. “Gri Solgunluk” adı verilen eski bir lanet, krallığın sınırlarından içeri sızmaya başladı. Bu sinsi sisin değdiği her şey—çiçekler, binalar, hatta insanların neşesi—bir anda kül rengine dönüyor, donuklaşıyor ve cansızlaşıyordu.

Solgunluk sarayın kapılarına dayandığında, Kral ve Kraliçe’nin bile taçlarının parıltısı sönmeye başlamıştı. Lila, en sevdiği gül bahçesinin gri bir taşa dönüştüğünü görünce ne yapması gerektiğini anladı. Krallığın kalbi olan ve tüm renklerin kaynağı sayılan “Prizma Kristali”ni bulup iyileştirmeliydi.

Lila, boya paletini ve sihirli fırçasını alıp yola koyuldu. Krallığın griye dönmüş kısımlarından geçerken, fırçasıyla dokunduğu yerlere küçük renk patlamaları bıraktı. Üzgün, gri bir kuşa masmavi bir kanat çizdiğinde, kuş yeniden şakımaya başladı. Donuk bir köprünün korkuluklarını sarıya boyadığında, nehir yeniden akmaya başladı.

Zorlu bir yolculuktan sonra Lila, Prizma Kristali’nin saklı olduğu Fısıltı Mağarası’na ulaştı. Mağaranın içi zifiri karanlık ve soğuktu. Ortada, bir zamanlar ışıl ışıl parlayan ama şimdi çatlamış ve matlaşmış devasa Prizma Kristali duruyordu.

Kristalin başında, “Gölge Dokuyan” adında, renksiz ve hüzünlü bir yaratık bekliyordu. Bu yaratık, krallığın ihmal edilen, unutulan köşelerindeki mutsuzluktan besleniyordu ve renkleri emerek var olmaya çalışıyordu.

Gölge Dokuyan, Lila’ya doğru gri bir sis dalgası gönderdi. Ama Lila korkmadı. O, savaşmak için değil, yaratmak için oradaydı.

“Senin de renklere ihtiyacın var,” dedi Lila şefkatle.

Sihirli fırçasını en parlak altın sarısına batırdı ve doğrudan Gölge Dokuyan’ın üzerine doğru savurdu. Boya yaratığa değdiğinde, yaratık acı çekmedi; aksine, şaşkınlıkla parlamaya başladı. Lila durmadı. Kırmızılar, turuncular, morlar… Fırçası bir dansçının adımları gibi hareket ediyor, hem yaratığı hem de matlaşmış Prizma Kristali’ni boyuyordu.

Lila boyadıkça, Prizma Kristali’ndeki çatlaklar ışıkla dolmaya başladı. Ve sonunda, kristalden o kadar güçlü bir gökkuşağı dalgası yayıldı ki, mağaranın dışına taştı.

Bu renk dalgası tüm Kroma Krallığı’nın üzerinden geçti. Griye dönen her şey, eskisinden bile daha canlı ve parlak renklerine kavuştu. Kral ve Kraliçe’nin neşesi yerine geldi, saray yeniden ışıldadı.

Gölge Dokuyan ise artık gri değildi; ışık saçan, renkli bir koruyucuya dönüşmüştü.

Prenses Lila saraya döndüğünde, sadece bir prenses olarak değil, krallığın “Usta Sanatçısı” olarak karşılandı. Kroma halkı o gün şunu öğrendi: Dünya bazen grileşse bile, içimizdeki renkleri cesaretle paylaştığımızda, her şeyi yeniden aydınlatabilirdik.

renses Lila’nın fırçasından dökülen renklerle krallık yeniden hayat buldu. Sanatın ve cesaretin her türlü karanlığı dağıtabileceğini anlatan bu hikaye, umarız miniklerin hayal dünyasında rengarenk izler bırakmıştır. uyuyanguzel.com sitemizdeki diğer sihirli yolculuklara eşlik etmek isterseniz Çocuk Masalları sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.