Sesli masal dinlemek için:

Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, altın sarısı savanaların tam ortasında, serin ve koca gövdeli bir baobab ağacının altında yaşayan sevimli bir aslan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi, kıpır kıpır, enerjik ve dünyalar tatlısı Minik Aslan Pırpır’mış.

Pırpır, gün boyu kelebeklerin peşinden koşar, yavru zürafalarla saklambaç oynar ve ormanın yankılanması için neşeyle kükremeye çalışırmış: “Miyav… ay yani, ROAAAR!”

Ormandaki diğer hayvanlar Pırpır’ın bu sevimli hallerine çok güler ve onu çok severlermiş. Ancak Pırpır’ın küçük bir huyu varmış; akşam olup güneş battığında, gökyüzü yıldızlarla dolduğunda bile hiç uyumak istemezmiş. Esnemekten ağzı kocaman açılsa ve gözleri kapanmaya başlasa da, “Ben daha hiç yorulmadım ki, biraz daha oyun oynayalım!” diye mızmızlanırmış.

Bir akşam, gökyüzü yavaş yavaş huzur verici bir laciverte dönerken, annesi ona şefkatle yaklaşmış ve patisiyle başını okşamış.

“Biliyor musun Pırpır,” demiş annesi yumuşacık bir fısıltıyla, “geceleri gökyüzünde sadece usulca uykuya dalan yavrulara göz kırpan gizli bir Uyku Yıldızı vardır. Eğer gözlerini sımsıkı kapatıp güzel hayaller kurarsan, o yıldız rüyalarına gelip sana ormanın en güzel, en huzurlu masallarını anlatır.”

Pırpır bunu duyunca çok heyecanlanmış. Sihirli yıldızı rüyasında görebilmek için hemen annesinin yumuşacık yelesine sokulmuş. Gözlerini sımsıkı kapatmış. Önce savanada esen ılık rüzgarın ninnisini duymuş… Sonra cırcır böceklerinin o ritmik, tatlı şarkısını…

Derken, gökyüzündeki en parlak yıldız usulca parlamış ve Pırpır çoktan derin, mışıl mışıl bir uykuya dalmış. Rüyasında, Uyku Yıldızı onu pofuduk bulutların üzerinde, gökyüzünün gizli köşelerinde harika bir maceraya çıkarmış.

O günden sonra Minik Aslan Pırpır, uyku vaktini hiç ama hiç kaçırmamış. Çünkü artık biliyormuş ki; en güzel maceralar, gözler kapandığında başlar.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Çok eski zamanlarda, Uzak Doğu’nun yemyeşil ormanlarında, geçimini bambu keserek sağlayan yaşlı ve iyi kalpli bir adam yaşarmış. Karısıyla birlikte sakin bir hayat süren bu adamın en büyük üzüntüsü, hiç çocuklarının olmamasıymış.

Bir gün ormanda çalışırken, etrafındaki bambulardan birinin içinden pırıl pırıl, altın rengi bir ışık saçıldığını fark etmiş. Merakla yaklaşıp bambuyu dikkatlice kestiğinde, gözlerine inanamamış. Bambunun içinde, parmak kadar küçük, dünyalar tatlısı bir kız bebek varmış!

Yaşlı adam bebeği özenle avuçlarının arasına alıp hemen eve koşmuş. Karısıyla birlikte bebeği o kadar çok sevmişler ki ona Kaguya, yani “Işıldayan Gece” adını vermişler.

Kaguya sıradan bir bebek değilmiş. O, bambuların büyüdüğü kadar hızlı büyümüş ve kısa sürede etrafına neşe saçan, çok güzel genç bir kız olmuş. Üstelik Kaguya eve geldiğinden beri yaşlı adam ormana her gittiğinde bambuların içinde altınlar bulmaya başlamış. Aile, hem zengin hem de çok mutluymuş.

Kaguya’nın eşsiz güzelliğini duyan krallar, prensler ve şövalyeler uzak diyarlardan gelip onunla evlenmek istemişler. Ancak Kaguya, onlardan bulunması imkansız olan ejderha boynuzu taşı ya da sihirli ateş faresi kürkü gibi hediyeler isteyerek hepsini nazikçe geri çevirmiş. Çünkü Kaguya’nın kalbinde kimseye söyleyemediği bir hüzün varmış.

Günler geçtikçe, Kaguya geceleri gökyüzündeki dolunaya bakıp sessizce ağlamaya başlamış. Yaşlı anne ve babası dayanamayıp ona nedenini sorduğunda, Kaguya gözyaşları içinde gerçeği anlatmış:

“Anneciğim, babacığım… Ben aslında bu dünyadan değilim. Benim gerçek evim Ay’da. Siz bana çok iyi baktınız ama yakında Ay perileri beni almaya gelecek ve gökyüzüne dönmek zorundayım.”

Yaşlı çift bu duruma çok üzülmüş. Onu korumak için dolunay gecesi evin etrafına muhafızlar dizmişler. Ancak Ay en parlak halini aldığında, gökyüzünden inen sihirli, gümüş bir ışık hüzmesi bütün muhafızları nazikçe uyutmuş. Ay’dan gelen periler, ışıktan bir arabayla Kaguya’yı almaya gelmişler.

Kaguya, kendisini sevgiyle büyüten dünya ailesine son kez sımsıcak sarılmış. Onlara sevgi dolu bir mektup bırakmış ve ışıktan arabasına binerek yıldızların arasına, evine doğru yükselmiş.

O günden sonra yaşlı adam ve karısı, her dolunay çıktığında gökyüzüne bakıp gülümsemişler. Ay’ın o parlak ışığının, güzel kızları Kaguya’nın onlara gönderdiği bir sevgi mesajı olduğunu bilerek, kalplerinde hep onun sevgisiyle yaşamışlar.

İyi uykular çocuklar.

Sesli masal dinlemek için:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusların en serin ve huzurlu sularında Bubu adında minik bir yavru mavi balina yaşarmış. Bubu, kocaman kuyruğu ve başının üzerindeki su püskürten sevimli deliğiyle okyanusun en neşeli yavrusuymuş. Bütün gün annesiyle yüzer, suyun yüzeyine çıkıp gökyüzüne neşeyle kocaman sular fışkırtırmış.

Balinalar okyanusta birbirleriyle haberleşmek ve duygularını anlatmak için çok güzel şarkılar söylerlermiş. Annelerinin ve babalarının şarkıları o kadar güçlü ve huzur vericiymiş ki, kilometrelerce uzaktan bile duyulurmuş. Ama minik Bubu henüz kendi şarkısını söylemeyi pek beceremiyormuş. Ne zaman derin bir nefes alıp şarkı söylemeye çalışsa, kocaman ağzından sadece komik ve incecik bir “Cik… cik…” sesi çıkarmış. Bubu bu duruma biraz üzülürmüş.

Güneşli bir sabah, Bubu ve annesi pırıl pırıl parlayan denizin tadını çıkarırken, Bubu’nun yanından kırmızı, parlak ve çok sevimli bir balık geçmiş. Bubu bu kırmızı balıkla oyun oynamak istemiş. Kırmızı balık önde, Bubu arkada kıvrıla kıvrıla yüzerken, Bubu bir an durup etrafına bakmış. Kocaman, upuzun deniz yosunlarından oluşan bir ormanın içine girmiş ve annesini göremiyormuş!

Okyanus birden gözüne çok büyük ve sessiz görünmüş. Bubu endişelenmiş. Hemen annesini çağırmak istemiş ama korkuyla acele ettiği için ağzından yine sadece fısıltı gibi “Cik… cik…” sesi çıkmış. Tam o sırada, annesinin ona her zaman uyumadan önce söylediği o bilgece sözler aklına gelmiş:

“Bubu, eğer bir gün sesini duyurmak istersen asla panik yapma. Korku sesini küçültür. Sadece sakinleş, derin bir nefes al ve kalbindeki sevgi dolu melodiyi suya bırak.”

Bubu kocaman gözlerini kapatmış. İçindeki korkuyu bir kenara bırakmış ve okyanusun serin suyundan yavaşça derin bir nefes almış. Sonra da içinden geldiği gibi, güçlü, uzun ve çok güzel bir melodi mırıldanmaya başlamış: “Huuuuu… Huuuuu…”

Bubu’nun cesur ve sakin şarkısı o kadar güzelmiş ki; yosun ormanlarını aşmış, dalgaların arasından süzülmüş ve doğruca annesinin kulaklarına ulaşmış. Çok geçmeden, annesinin o tanıdık, güven veren şarkısı Bubu’ya cevap vermiş. Saniyeler sonra annesi kocaman yüzgeçleriyle suyu yararak Bubu’nun yanına gelmiş ve ona şefkatle sarılmış.

“Şarkın harikaydı Bubu!” demiş annesi gururla. “Sakin kalıp kendi cesur sesini bulduğun için seninle ne kadar gurur duysam azdır.”

Bubu o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Zor bir durumla karşılaştığımızda ağlamak veya panik yapmak yerine; sakin kalıp kendimizi doğru ifade etmek en büyük gücümüzmüş. Üstelik herkesin kendi içinde, duyulmayı bekleyen harika bir sesi varmış. Gökten üç elma düşmüş; biri sakin kalarak zorlukları aşanların başına, biri kendi güzel sesini bulup cesurca şarkı söyleyenlerin başına, diğeri de uykuya dalmadan önce bu tatlı masalı dinleyen güzel miniklerin başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, her mevsimin ayrı bir güzellikle yaşandığı, etrafı yemyeşil ormanlarla çevrili bir kasabada Doğa adında çok güzel bir kız çocuğu yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve güneş ışığı gibi parlayan sarı saçları varmış. Adı gibi doğayı, çiçekleri, ağaçları ve tüm hayvanları çok severmiş. Doğa’nın bir de can yoldaşı, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan Maya adında tatlı mı tatlı bir kedisi varmış. Maya çok meraklı bir kediymiş; bütün gün kelebeklerin peşinden koşar, rüzgarda uçuşan yaprakları havada yakalamaya çalışırmış.

Güneşli bir bahar sabahı, Doğa ve Maya evlerinin arka bahçesinde oyun oynuyorlarmış. Maya, büyük çınar ağacının köklerinin arasında patisiyle toprağı eşelerken aniden heyecanla miyavlayarak Doğa’yı çağırmış. Doğa hemen koşup kedisinin yanına gelmiş. Bir de ne görsün? Toprağın içinde, yıldız gibi hafifçe parlayan, mavi renkli minicik bir tohum duruyormuş.

Doğa bu gizemli tohumu çok sevmiş. Hemen odasından en sevdiği kırmızı saksıyı getirmiş, içine yumuşacık toprak doldurmuş ve tohumu özenle ekmiş. Ona can suyunu vermiş ve saksıyı odasının en güzel güneş alan penceresine koymuş.

Günler geçmiş, Doğa her sabah uyanır uyanmaz tohumunu sulamış, güneşin onu ısıtmasını beklemiş. Ama bir hafta geçmesine rağmen saksıdan tek bir yeşil filiz bile çıkmamış. Doğa bu duruma biraz üzülmüş. “Neden büyümüyor Maya? Suyu mu eksik, güneşi mi?” diye fısıldamış kedisine. Maya ise saksının etrafında mırıldanarak dolanıp sanki ona bir şeyler anlatmaya çalışıyormuş.

O gece Doğa rüyasında bahçedeki yaşlı çınar ağacını görmüş. Çınar ağacı ona şefkatle gülümseyerek şöyle demiş: Güzel kızım, dünyadaki bazı özel şeyler sadece su ve güneşle büyümezler. Onların hayata tutunabilmek için en çok ihtiyaç duyduğu şey; sabır, sevgi dolu sözcükler ve yürekten söylenen güzel bir şarkıdır.”

Sabah uyanan Doğa heyecanla saksının başına koşmuş. Artık ne yapması gerektiğini çok iyi biliyormuş. Tohumunu sadece sulamakla kalmamış; her sabah ona tatlı tatlı “Günaydın” demiş, okulda öğrendiği en neşeli şarkıları ona söylemiş ve ona ne kadar değer verdiğini anlatmış. Maya da her gün saksının yanına kıvrılıp sevgiyle mırıl mırıl mırıldanmış.

Sabırla ve sevgiyle geçen birkaç günün ardından, bir sabah masalsı bir mucize gerçekleşmiş! Toprağın içinden, yaprakları gümüş gibi parlayan minicik bir filiz uyanmış. Filiz gün geçtikçe büyümüş ve pencerinin kenarında, dalları yıldızlar gibi parlayan harika bir ağaca dönüşmüş. Rüzgar estikçe ağacın yapraklarından çok tatlı, ninniler gibi huzur verici bir melodi yayılıyormuş. Bu yüzden Doğa ona “Fısıltı Ağacı” adını koymuş.

Doğa o gün çok önemli bir şey öğrenmiş; dünyadaki en güzel şeyler aceleyle değil, sevgiyle, güzel sözlerle ve sabırla büyürmüş. O günden sonra Doğa, Maya ve Fısıltı Ağacı odalarında hep en güzel masalları dinleyerek tatlı uykulara dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları kalpten sevenlerin başına, biri sevgisini sabırla paylaşanların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyen güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Orman Okulu’nda son zil neşeyle çalmış, ulu çınar ağacının altındaki tüm yavrular sevinçle havaya zıplamış. Sonunda beklenen o uzun yaz tatili gelmiş! Ormanın en hareketli ve oyuncu sincabı Fındık, okul çantasını koşturarak evdeki dolabın en derin köşesine saklamış. “Oh be!” demiş kendi kendine, “Bütün yaz sadece uyuyacağım, ceviz yiyeceğim ve hiçbir şey yapmayacağım. Yaşasın tembellik!”

İlk üç gün Fındık tam da planladığı gibi yapmış. Sabahları güneş tepeye çıkana kadar uyumuş, kalkıp koca bir tabak fındık ezmesi yemiş, sonra da bir ağaç dalına uzanıp öylece bulutları izlemiş. Ama dördüncü gün tuhaf bir şey olmuş: Fındık inanılmaz derecede sıkılmış! Sürekli yatmak, onun gibi kıpır kıpır bir sincaba hiç de iyi gelmemiş. Üstelik bütün gün hiçbir şey yapmamak onu daha da yorgun hissettirmeye başlamış.

Can sıkıntısıyla ormanda yürüyüşe çıkan Fındık, en yakın arkadaşı Kaplumbağa Tosbi’nin evine uğramış. Bir de ne görsün? Tosbi bahçesinde neşeyle oturmuş, elindeki renkli boyalarla dev bir tuvale ormanın resmini çiziyor. Yanındaki ahşap masada ise pırıl pırıl parlayan, sayfaları renkli hikaye kitapları duruyor.

Fındık şaşkınlıkla yanına yaklaşmış: “Tosbi, tatildeyiz unuttun mu? Neden boya yapıyor ve kitap okuyorsun? Bütün gün yatıp dinlensene!”

Tosbi gülümseyerek fırçasını suya batırmış ve akıllıca bir cevap vermiş: “Tatildeyiz diye eğlenmeyi ve yeni şeyler öğrenmeyi bırakmalı mıyız Fındık? Bütün gün sadece uyursak tatilin ne sihri kalır ki? Ben kendime bir Yaz Macerası Planı hazırladım. Sabahları kuş cıvıltıları eşliğinde biraz kitap okuyup yeni maceralara dalıyorum. Öğleden sonraları resim yapmayı öğreniyorum. Anneme bahçeyi sulamasında yardım ediyorum. Ve inanır mısın, geriye oyun oynamak için kocaman, harika bir vaktim kalıyor!”

Fındık kulaklarını kaşımış. Kendi geçirdiği üç sıkıcı günü, bir de Tosbi’nin neşe dolu, parlayan gözlerini düşünmüş. “Sanırım haklısın Tosbi,” demiş usulca. “Sadece yatarak zaman geçmiyor ve hiç de eğlenceli değil. Bana da resim yapmayı öğretir misin?”

Tosbi sevinçle ona fazladan bir fırça uzatmış. O günden sonra Fındık da kendi yaz planını yapmış. Sabahları Tosbi ile ceviz ağacının gölgesinde oturup uzay ve yıldızlar hakkında heyecanlı masal kitapları okumuşlar. Ormandaki farklı yaprakları toplayıp bir “Doğa Defteri” hazırlamışlar. Fındık, annesiyle birlikte kış için fındık kurutmayı bile öğrenmiş. Üstelik her gün seksek oynamak, derede yüzmek ve ağaçlara tırmanmak için eskisinden daha çok enerjisi varmış!

Yaz bittiğinde Fındık okula dönerken çantasını büyük bir heyecanla hazırlamış. Çünkü artık biliyormuş ki; dinlenmek çok güzeldir ama zamanı planlamak, yeni şeyler öğrenmek ve sevdiklerine yardım etmek, tatili dünyanın en eğlenceli macerasına dönüştürür!

Gökten üç elma düşmüş: Biri zamanını verimli değerlendirenlerin başına, biri yeni şeyler öğrenmeyi sevenlerin başına, diğeri de bu masalı okuyan akıllı çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, ulu ağaçların gökyüzüne uzandığı, rengarenk çiçeklerin açtığı Neşeli Orman adında harika bir yer varmış. Bu ormanda şırıl şırıl akan bir derenin kenarında, tüyleri yumuşacık, sevimli mi sevimli yavru bir ayı yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Pofuduk, ormanda koşuşturmayı, ağaçlara tırmanmayı ve en yakın arkadaşı tavşan Zıpzıp ile yeşil çimenlerin üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş.

Güneşli ve pırıl pırıl bir sabah, Pofuduk ve Zıpzıp en sevdikleri oyun alanına, derenin kenarına gitmişler. Ancak oraya vardıklarında gördükleri manzara karşısında ikisi de donakalmış. O güzelim yeşil çimenlerin üzeri parlak kağıtlar, boş kutular ve plastik şişelerle doluymuş. Önceki gün ormana gelen ziyaretçiler, ne yazık ki çöplerini toplamadan gitmişler.

Zıpzıp uzun kulaklarını üzüntüyle aşağı indirmiş. “Burası çok kötü görünüyor Pofuduk. Artık burada oyun oynayamayız,” demiş.

Pofuduk da çok üzülmüş ama pes etmeye hiç niyeti yokmuş. O sırada, küçük bir kuşun yerde duran şeffaf bir poşetin içine takıldığını ve çırpındığını görmüşler. Pofuduk hemen koşup nazik patileriyle poşeti açmış ve küçük kuşu kurtarmış. Kuş, “Cik cik, teşekkür ederim!” diyerek sevinçle gökyüzüne uçmuş.

Pofuduk, Zıpzıp’a dönerek kararlı bir sesle, “Orman bizim evimiz Zıpzıp. Eğer evimizi temiz tutmazsak, burada yaşayan tüm hayvanlar ve bitkiler zarar görebilir. Çevremizi korumak bizim görevimiz, bu çöpleri hemen toplamalıyız!” demiş.

İki arkadaş hemen işe koyulmuşlar. Pofuduk büyük şişeleri kucaklıyor, Zıpzıp ise küçük kağıtları toplayıp bir araya getiriyormuş. Ama çöp o kadar çokmuş ki, ikisi de kısa sürede yorulmuş. “Bunu tek başımıza başaramayacağız sanırım,” diye iç çekmiş Pofuduk.

Tam o sırada, ulu bir çınar ağacının dalında oturan Bilge Baykuş, olan biteni izliyormuş. Kanatlarını çırparak yanlarına inmiş. “Çocuklar, doğayı korumak için gösterdiğiniz bu çaba çok değerli,” demiş. “Ama büyük işler, büyük bir dayanışma gerektirir.” Ardından derin bir nefes alıp ormandaki tüm hayvanlara seslenmiş: “Huu huu! Orman halkı, evimizi temizlemek için yardıma gelin!”

Bilge Baykuş’un çağrısını duyan sincaplar, geyikler, kirpiler ve kaplumbağalar hemen derenin kenarına koşmuşlar. Sincaplar ceviz kabuklarını, geyikler büyük kartonları, kirpiler ise dikenlerine taktıkları yaprakların arasındaki çöpleri toplamış. Herkes el ele verince, o kocaman çöp yığını bir saat içinde tamamen temizlenmiş.

Çöpleri ormanın dışındaki geri dönüşüm kutularına taşımışlar. Bilge Baykuş onlara, “Kağıtları mavi kutuya, plastikleri sarı kutuya, camları ise yeşil kutuya atmalıyız. Böylece bu atıklar doğaya zarar vermek yerine yeniden dönüştürülüp kullanılabilir,” diyerek harika bir bilgi vermiş. Hayvanlar, çöpleri türlerine göre ayırarak doğaya en büyük iyiliği yapmışlar.

Neşeli Orman yeniden eski güzelliğine, tertemiz haline kavuşmuş. Pofuduk o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Doğayı korumak herkesin göreviymiş ve birlik olunca aşılamayacak hiçbir zorluk yokmuş.

Gökten üç elma düşmüş: Biri çevresini temiz tutanların başına, biri doğayı seven miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; her köşesi kitaplarla, haritalarla ve renkli kalemlerle dolu kocaman bir evde yaşayan akıllı mı akıllı bir kız varmış. Herkes ona Sindirella dermiş. Ancak bu Sindirella, eski masallardaki gibi sadece balo hayalleri kuran biri değilmiş; o, yeni şeyler öğrenmeyi, deneyler yapmayı ve doğayı keşfetmeyi çok severmiş.

Sindirella’nın iki üvey ablası varmış. Bu ablalar kötü kalpli değillermiş ama bütün günlerini sadece tablet ekranlarına bakarak ve oyun oynayarak geçirirlermiş. Ne odalarını toplarlar, ne de bir kitabın kapağını açarlarmış. Bir gün, şehre büyük bir haber gelmiş: “Büyük Bilim ve İcat Şenliği” düzenlenecekmiş! Bu şenlikte çocuklar kendi icatlarını sergileyecek, dünyanın en büyük teleskopuyla yıldızlara bakılacakmış.

Sindirella bu habere o kadar sevinmiş ki hemen hazırlıklara başlamış. Ancak üvey annesi ona, “Evdeki tüm sorumluluklarını yerine getirmeden, odanı toplamadan ve ödevlerini bitirmeden hiçbir yere gidemezsin,” demiş. Ablaları ise şenliğe gitmek bile istememiş, “Orada sadece kitaplar ve icatlar var, biz evde kalıp ekran izleyeceğiz,” diyerek odalarına çekilmişler.

Sindirella pes etmemiş. Zamanını o kadar iyi planlamış ki, işlerini sıraya koymuş, ödevlerini dikkatlice bitirmiş ve odasını pırıl pırıl yapmış. Ancak işlerini bitirdiğinde şenliğe giden son otobüsü kaçırdığını fark etmiş. Bahçedeki bir ağacın altına oturup üzüntüyle beklerken, ağacın dalları arasından kocaman gözlüklü Bilge Baykuş süzülerek yanına inmiş. Ağlama akıllı kız,” demiş Bilge Baykuş. “Sorumluluklarını bilen ve öğrenmeyi bu kadar çok seven bir çocuğun şenliği kaçırmasına izin veremem!”

Bilge Baykuş kanatlarını çırpmış ve Sindirella’nın bahçedeki eski bisikletini, güneş enerjisiyle çalışan harika ve güvenli bir bisiklete dönüştürmüş. Kafasına da yıldız desenli sağlam bir kask takmış. “Fakat unutma Sindirella,” diye uyarmış Baykuş. “Saat tam 21:00’de evde olmalısın. Çünkü büyüyen çocukların zihinlerinin dinlenmesi için uykularını iyi almaları gerekir. Sihir değil, sağlıklı bir uyku seni yarına hazırlar!”

Sindirella şenliğe vardığında gözlerine inanamamış. Her yerde deney tüpleri, robotlar ve hikaye kitapları varmış. Hemen yarışma alanına gidip evde atık malzemelerden yaptığı “Kuş Yemliği Robotu”nu jüriye sunmuş. Herkes bu çevre dostu icada hayran kalmış. Şenliğin başkanı olan Bilim İnsanı Prens, bu icadın sahibini tebrik etmek için yanına gelirken, saatin 21:00’e yaklaştığını duyan Sindirella hemen harekete geçmiş.

Verdiği sözü tutmak ve uyku saatini kaçırmamak için hızla bisikletine koşmuş. Ama o kadar acele ediyormuş ki, icadının çalışma planlarını çizdiği mavi kapaklı not defterini masada unutmuş.

Ertesi gün Bilim İnsanı Prens, elinde mavi kapaklı not defteriyle tüm şehri dolaşmaya başlamış. “Bu defterdeki çevre dostu planları çizen akıllı çocuğu arıyorum, onu baş asistanım yapacağım!” diyormuş. Sıra Sindirella’nın evine geldiğinde, üvey ablaları hemen öne atılmış. “O defter bizim!” demişler. Ancak Prens defterdeki matematik formüllerini ve doğa notlarını sorunca, bütün gün sadece ekran izleyen ablalar tek bir soruya bile cevap verememişler.

O sırada Sindirella merdivenlerden inmiş ve defterdeki formülün eksik kalan kısmını ezberden, teker teker saymış. Hatta defterden kopardığı diğer eskiz kağıdını da cebinden çıkarıp Prens’e göstermiş. Prens, aradığı akıllı ve çalışkan çocuğu bulduğu için çok sevinmiş.

O günden sonra Sindirella, Prens’in laboratuvarında şehre faydalı icatlar yapmaya başlamış. Ablaları mı? Onlar da Sindirella’nın ne kadar mutlu ve başarılı olduğunu görünce tabletleri bir kenara bırakmış, kitap okumaya ve doğayı keşfetmeye başlamışlar.

Bu masaldan anlıyoruz ki;

En büyük sihir; gösterişli kıyafetler değil, aklımız ve bilgimizdir.

Zamanı iyi kullanmak ve sorumlulukları yerine getirmek, bizi her zaman başarıya götürür.

Dünyadaki en güzel maceralar ekranların içinde değil, okuduğumuz kitaplarda ve keşfettiğimiz doğadadır.

Ve her ne kadar eğleniyor olsak da, sağlıklı büyümek için vaktinde uyumak en önemli kurallardan biridir.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, karların lapa lapa yağdığı çok soğuk bir kış gecesinde, küçük ve sevimli bir kız sokağın köşesinde büzüşmüş ellerini ısıtmaya çalışıyormuş. Bu küçük kızın sepetinde o gün satamadığı kibritleri varmış. Küçük kızımız Elif, umudunu hiç kaybetmeyen ve hayal gücü sınır tanımayan akıllı bir çocukmuş.

Elif, elleri çok üşüdüğünde sepetinden bir kibrit çıkarmış ve duvara sürtüp yakmış. Çıkan minik ve sıcak alev, karanlık sokağı altın sarısı bir ışıkla aydınlatmış. Klasik masaldaki gibi sadece soba ya da sıcak bir oda hayal etmek yerine, Elif ellerini alevin önüne koymuş ve karlı duvarda kocaman, kanat çırpan bir gölge kuş yapmış.

Kuş gölgesi o kadar neşeliymiş ki, yoldan hızlıca geçen telaşlı insanlar bile durup gülümsemiş. Elif ikinci kibriti yakmış; bu kez parmaklarını ustaca kıvırarak zıplayan komik bir gölge tavşan yapmış. Tavşanın pıtır pıtır hareketlerini gören mahalledeki diğer çocuklar, soğuğu unutup merakla Elif’in etrafında toplanmışlar. Elif her kibrit yaktığında, neşeyle kıkırdayarak gölgelerle yepyeni bir masal anlatıyormuş.

O sırada sokağın karşısındaki iyi kalpli fırıncı amca dışarı çıkmış. Elif’in anlattığı bu harika gölge tiyatrosunu izlemiş. Elif’in o soğukta bile çevresine ışık ve neşe saçmasına çok hayran kalmış.

“Küçük kız,” demiş fırıncı amca sevgiyle gülümseyerek, “Bu harika yeteneğini neden sokakta harcıyorsun? İçeride sıcacık şöminemin kocaman ateşi var. Gel, masallarını o büyük ateşte anlat; hem sana fırından yeni çıkmış sıcacık bir tarçınlı çörek vereyim.”

Elif bu teklife çok sevinmiş. O kış gecesini ve ondan sonraki tüm geceleri sokakta değil; sıcacık fırının içinde, yanan şöminenin karşısında, etrafına toplanan çocuklara harika gölge masalları anlatarak geçirmiş.

Böylece bu hikaye bize, en soğuk anlarda bile içimizdeki yaratıcılığın ve iyiliğin, hem kendi hayatımızı hem de çevremizi sıcacık yapabileceğini öğretmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri Elif’in, biri iyi kalpli fırıncının, biri de bu masalı dinleyip sıcacık yatağında tatlı rüyalara dalan çocukların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, şırıl şırıl akan sularıyla ünlü Fısıldayan Nehir’in kıyısında, doğadaki her canlıyla konuşmayı çok seven Can adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Can, her sabah nehrin kenarına iner, kurbağaların şarkılarını dinler, kuşlara günaydın dermiş.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Can nehir kenarında yürürken çok hafif bir ağlama sesi duymuş. Sesin geldiği yere doğru yaklaştığında, ana nehirden kopuk kalmış, kurumak üzere olan küçük bir su birikintisinin içinde çırpınan minik bir balık görmüş. Pulları güneş ışığında gümüş gibi parladığı için ona “Gümüş Yüzgeç” adını vermiş.

Gümüş Yüzgeç, üzüntüyle Can’a bakmış: “Lütfen bana yardım et! Gece yağan şiddetli yağmurda büyük bir kaya yuvarlanıp nehrin bu kolunu kapattı. Sular çekiliyor ve ben yuvama, ailemin yanına dönemiyorum.”

Can hemen büyük kayayı itmeye çalışmış ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile kıpırdamamış. Bunun üzerine Can, ormandaki dostlarına seslenmiş. Yardıma ilk koşan, sırtında kocaman eviyle Bilge Kaplumbağa olmuş. Durumu gören Bilge Kaplumbağa: “Kayayı yerinden oynatamayabiliriz ama birleşirsek suya yeni bir yol açabiliriz,” demiş.

Bu söz üzerine ormandaki diğer canlılar da işe koyulmuş:

Hızlı tavşanlar güçlü arka ayaklarıyla toprağı hızla kazarak yeni bir kanalın taslağını oluşturmuşlar. Akıllı kargalar gagalarında taşıdıkları çakıl taşlarını yeni kanalın kenarlarına dizerek, suyun toprağı yutmasını engellemişler. Can, eline aldığı kalın bir dal parçasıyla, tavşanların kazdığı yolu genişletip nehirden birikintiye doğru birleştirmiş.

Sonunda Can, aradaki son toprak parçasını da kaldırdığında, Fısıldayan Nehir’in serin ve temiz suları coşkuyla yeni yola dolmuş. Kurumak üzere olan su birikintisi bir anda canlanmış ve ana nehirle birleşmiş.

Gümüş Yüzgeç, neşeli bir takla atarak Can’a ve orman dostlarına seslenmiş: “Hepinize ne kadar teşekkür etsem az! Farklı yeteneklerinizi birleştirdiniz ve bana yeniden hayat verdiniz.” diyerek nehrin derinliklerinde süzülüp ailesine doğru yola çıkmış.

Can, o gün eve dönerken yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. Çünkü çok değerli bir ders öğrenmiş: Dünyadaki her canlının kendine has bir yeteneği vardır ve bu yetenekler bir araya geldiğinde aşılamayacak hiçbir engel yoktur.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayanların, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin, diğeri de bu masalı dinleyip kalbinde iyiliği büyüten güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, gökyüzünde iki tane dolunayın aynı anda parladığı, devasa ağaçların bulutlara dokunmak ister gibi yükseldiği Zaman Ötesi Orman adında gizemli bir yer vardı. Bu ormanda, diğer dinozorlardan biraz farklı olan, mercan rengi pullara sahip genç bir Parasaurolophus yaşardı. Adı Alaz’dı. Alaz’ın başının arkasında uzun, geriye doğru uzanan bir tacı vardı ve bu taç sayesinde rüzgarı harika melodilere dönüştürebiliyordu.

Alaz, sadece otları çiğneyip gününü geçiren bir dinozor değildi; onun kalbi her zaman keşif heyecanıyla atardı. En büyük hayali ise ormanın en derin yerindeki Sisli Vadi’de gizlendiği söylenen, antik çağlardan kalma “Yıldız Kristali”ni bulmaktı.

Bir sabah, Alaz sırt çantasına benzer büyük bir palmiye yaprağını kuşanıp yola çıktı. Tek başına gitmiyordu; ona en yakın dostu, gökyüzünün en hızlı uçan afacan Talarurus’u Pırpır eşlik ediyordu. Pırpır küçük, zırhlı ve kuyruğunun ucunda topuzu olan bir dinozordu ama cüssesinden çok daha büyük bir cesarete sahipti.

Yol boyunca ormanın derinliklerine doğru ilerlediler:

Sular o kadar hızlı akıyordu ki geçmek imkansız gibiydi. Alaz, tacından derin ve kalın bir ses çıkardı. Bu ses frekansı, nehir kenarında uyuklayan devasa bir Brachiosaurus’u uyandırdı. Dev dostları, uzun boynunu köprü gibi uzatarak onların karşıya geçmesini sağladı.

İçerisi tamamen karanlıktı ve rüzgar kayaların arasından geçerken ürkütücü sesler çıkarıyordu. Pırpır, kuyruğunu kayalara vurarak ritmik bir güven sesi çıkardı ve Alaz’ın tacından yayılan hafif parıltıyla yollarını buldular. Nihayet Sisli Vadi’ye vardıklarında, vadinin tam ortasında, devasa bir çınar ağacının kökleri arasında gökyüzü renginde parıldayan Yıldız Kristali’ni gördüler. Kristal, etrafına büyüleyici bir ışık yayıyordu.

Ancak tam kristale yaklaşacaklarken, çalılıkların arasından ormanın en çok çekinilen canlısı belirdi: Genç bir Tyrannosaurus Rex, yani Gölge! Gölge, keskin dişlerini göstererek hırladı. Ama gözlerinde öfkeden ziyade, şaşkınlık ve yalnızlık vardı.

Alaz geri adım atmadı. Tacını kullanarak vadiyi sakinleştiren, adeta bir ninnini andıran yumuşacık ve barışçıl bir melodi çalmaya başladı. Melodinin dalgaları Gölge’nin kulaklarına ulaştığında, genç T-Rex’in o sert duruşu yumuşadı ve şaşkınlıkla yere oturdu. Bugüne kadar herkes ondan kaçmıştı, ilk defa birisi ona zarar vermek yerine güzel bir müzikle yaklaşmıştı.

Alaz müziği bitirdiğinde Gölge’ye doğru bir adım attı: “Biz buraya savaşmaya değil, bu kristalin sırrını çözmeye geldik. Eğer istersen, sen de bizimle bir kaşif olabilirsin,” dedi. Gölge, büyük başını sallayarak teklifi kabul etti. Üç arkadaş el ele (ya da pati patiye) verip kristale dokunduklarında, vadi birden rengarenk ışıklarla doldu. Kristal onlara yeni dünyaların, keşfedilmemiş adaların haritasını gökyüzünde gösterdi.

O günden sonra Alaz, Pırpır ve Gölge, Zaman Ötesi Orman’ın en ünlü kaşif grubu oldular. Anladılar ki; en büyük güç keskin dişler ya da büyük cüsseler değil, farklılıklara saygı duyup bir arada olabilmekti.

Gökten üç dev yumurta düşmüş: Biri içindeki keşif duygusunu hiç kaybetmeyen cesur çocuklara, biri arkadaşlığın değerini bilen ve ön yargısız yaklaşan kalplere, biri de bu güzel masalı dinleyip tatlı rüyalara dalmaya hazırlanan kaşiflere… Şimdi dinlenme vakti, iyi uykular!