Sesli masal dinlemek için:

Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, altın sarısı savanaların tam ortasında, serin ve koca gövdeli bir baobab ağacının altında yaşayan sevimli bir aslan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi, kıpır kıpır, enerjik ve dünyalar tatlısı Minik Aslan Pırpır’mış.

Pırpır, gün boyu kelebeklerin peşinden koşar, yavru zürafalarla saklambaç oynar ve ormanın yankılanması için neşeyle kükremeye çalışırmış: “Miyav… ay yani, ROAAAR!”

Ormandaki diğer hayvanlar Pırpır’ın bu sevimli hallerine çok güler ve onu çok severlermiş. Ancak Pırpır’ın küçük bir huyu varmış; akşam olup güneş battığında, gökyüzü yıldızlarla dolduğunda bile hiç uyumak istemezmiş. Esnemekten ağzı kocaman açılsa ve gözleri kapanmaya başlasa da, “Ben daha hiç yorulmadım ki, biraz daha oyun oynayalım!” diye mızmızlanırmış.

Bir akşam, gökyüzü yavaş yavaş huzur verici bir laciverte dönerken, annesi ona şefkatle yaklaşmış ve patisiyle başını okşamış.

“Biliyor musun Pırpır,” demiş annesi yumuşacık bir fısıltıyla, “geceleri gökyüzünde sadece usulca uykuya dalan yavrulara göz kırpan gizli bir Uyku Yıldızı vardır. Eğer gözlerini sımsıkı kapatıp güzel hayaller kurarsan, o yıldız rüyalarına gelip sana ormanın en güzel, en huzurlu masallarını anlatır.”

Pırpır bunu duyunca çok heyecanlanmış. Sihirli yıldızı rüyasında görebilmek için hemen annesinin yumuşacık yelesine sokulmuş. Gözlerini sımsıkı kapatmış. Önce savanada esen ılık rüzgarın ninnisini duymuş… Sonra cırcır böceklerinin o ritmik, tatlı şarkısını…

Derken, gökyüzündeki en parlak yıldız usulca parlamış ve Pırpır çoktan derin, mışıl mışıl bir uykuya dalmış. Rüyasında, Uyku Yıldızı onu pofuduk bulutların üzerinde, gökyüzünün gizli köşelerinde harika bir maceraya çıkarmış.

O günden sonra Minik Aslan Pırpır, uyku vaktini hiç ama hiç kaçırmamış. Çünkü artık biliyormuş ki; en güzel maceralar, gözler kapandığında başlar.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, uçsuz bucaksız, altın sarısı otlarla kaplı sıcak bir savanada Badi adında sevimli mi sevimli bir yavru bufalo yaşarmış. Badi’nin kocaman, yumuşacık kulakları, parlak siyah burnu ve yere her bastığında “Güm! Güm!” diye ses çıkaran güçlü toynakları varmış.

Badi çok iyi kalpli bir yavruymuş ama bazen kendi cüssesine biraz üzülürmüş. Savanada dolaşırken incecik bacaklarıyla upuzun zıplayan ceylanları veya rüzgar gibi koşan çitaları izler, iç geçirirmiş. “Keşke ben de onlar gibi hafif olup havalara zıplayabilseydim,” der, sonra kendisi zıplamaya çalıştığında yere küt diye düşüp etrafı toz dumana katarmış.

Badi’nin sırtından hiç ayrılmayan, onun en yakın arkadaşı Piki adında minik, sarı tüylü bir kuş varmış. Piki, Badi’nin üzüldüğünü görünce kulağına eğilip cıvıldamış:
“Üzülme Badi! Ormandaki her canlının kendine has, bambaşka bir yeteneği vardır. Senin gücün de senin en büyük hediyendir. Sadece doğru zamanı bekle.”

Günlerden bir gün, savanada hava o kadar sıcak olmuş ki, hayvanların su içtiği küçük derenin suyu azalmaya başlamış. Üstelik gece çıkan fırtınada kocaman, ağır bir ağaç gövdesi devrilip derenin daralan ağzını tamamen kapatmış. Sular akamadığı için minik tavşanlar, kaplumbağalar ve kuşlar susuz kalmış. Bütün hayvanlar toplanmış, ağaç gövdesini itmeye çalışmışlar ama nafile! Ceylanlar boynuzlarıyla itmiş, tavşanlar patileriyle kazımış ama koca ağaç yerinden bile kıpırdamamış.

O sırada Badi ve minik kuşu Piki oradan geçiyormuş. Kalabalığı ve susuz kalan yavruları gören Badi hemen yardıma koşmuş. Piki sırtından havalanarak, “İşte senin zamanın geldi Badi! Göster onlara ne kadar güçlü olduğunu,” diye neşeyle ötmüş.

Badi derin bir nefes almış, yeri sarsan güçlü toynaklarını toprağa sağlamca basmış. Kocaman, güçlü başını ağaç gövdesine dayamış ve bütün gücüyle itmeye başlamış. “Hııııııh!” Badi ittikçe kasları gerilmiş, ayakları toprağa tutunmuş. Ve birden… Çatırt! O koca ağaç gövdesi yavaşça yana doğru yuvarlanmış.

Önü açılan dere suları şırıl şırıl, coşkuyla akmaya başlamış! Bütün minik hayvanlar sevinçle suya koşmuş. Tavşanlar zıplamış, kaplumbağalar neşeyle suya dalmış. Herkes Badi’nin etrafında toplanıp ona teşekkür etmiş. Ceylanlar bile onun ne kadar harika ve güçlü olduğunu söyleyerek onu alkışlamışlar.

Badi o gün, ağır ve iri olmasının kötü bir şey olmadığını, aksine kocaman gücüyle başkalarına yardım edebildiğini anlamış. Kendi benzersiz gücüyle gurur duymuş. O günden sonra savanada yere “Güm! Güm!” diye basarak yürürken başını hep dik tutmuş, yüzünden de kocaman gülümsemesi hiç eksik olmamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla barışık olanların başına, biri gücünü iyilik için kullananların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel çocukların başına.

Sesli masal dinlemek için:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusların en serin ve huzurlu sularında Bubu adında minik bir yavru mavi balina yaşarmış. Bubu, kocaman kuyruğu ve başının üzerindeki su püskürten sevimli deliğiyle okyanusun en neşeli yavrusuymuş. Bütün gün annesiyle yüzer, suyun yüzeyine çıkıp gökyüzüne neşeyle kocaman sular fışkırtırmış.

Balinalar okyanusta birbirleriyle haberleşmek ve duygularını anlatmak için çok güzel şarkılar söylerlermiş. Annelerinin ve babalarının şarkıları o kadar güçlü ve huzur vericiymiş ki, kilometrelerce uzaktan bile duyulurmuş. Ama minik Bubu henüz kendi şarkısını söylemeyi pek beceremiyormuş. Ne zaman derin bir nefes alıp şarkı söylemeye çalışsa, kocaman ağzından sadece komik ve incecik bir “Cik… cik…” sesi çıkarmış. Bubu bu duruma biraz üzülürmüş.

Güneşli bir sabah, Bubu ve annesi pırıl pırıl parlayan denizin tadını çıkarırken, Bubu’nun yanından kırmızı, parlak ve çok sevimli bir balık geçmiş. Bubu bu kırmızı balıkla oyun oynamak istemiş. Kırmızı balık önde, Bubu arkada kıvrıla kıvrıla yüzerken, Bubu bir an durup etrafına bakmış. Kocaman, upuzun deniz yosunlarından oluşan bir ormanın içine girmiş ve annesini göremiyormuş!

Okyanus birden gözüne çok büyük ve sessiz görünmüş. Bubu endişelenmiş. Hemen annesini çağırmak istemiş ama korkuyla acele ettiği için ağzından yine sadece fısıltı gibi “Cik… cik…” sesi çıkmış. Tam o sırada, annesinin ona her zaman uyumadan önce söylediği o bilgece sözler aklına gelmiş:

“Bubu, eğer bir gün sesini duyurmak istersen asla panik yapma. Korku sesini küçültür. Sadece sakinleş, derin bir nefes al ve kalbindeki sevgi dolu melodiyi suya bırak.”

Bubu kocaman gözlerini kapatmış. İçindeki korkuyu bir kenara bırakmış ve okyanusun serin suyundan yavaşça derin bir nefes almış. Sonra da içinden geldiği gibi, güçlü, uzun ve çok güzel bir melodi mırıldanmaya başlamış: “Huuuuu… Huuuuu…”

Bubu’nun cesur ve sakin şarkısı o kadar güzelmiş ki; yosun ormanlarını aşmış, dalgaların arasından süzülmüş ve doğruca annesinin kulaklarına ulaşmış. Çok geçmeden, annesinin o tanıdık, güven veren şarkısı Bubu’ya cevap vermiş. Saniyeler sonra annesi kocaman yüzgeçleriyle suyu yararak Bubu’nun yanına gelmiş ve ona şefkatle sarılmış.

“Şarkın harikaydı Bubu!” demiş annesi gururla. “Sakin kalıp kendi cesur sesini bulduğun için seninle ne kadar gurur duysam azdır.”

Bubu o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Zor bir durumla karşılaştığımızda ağlamak veya panik yapmak yerine; sakin kalıp kendimizi doğru ifade etmek en büyük gücümüzmüş. Üstelik herkesin kendi içinde, duyulmayı bekleyen harika bir sesi varmış. Gökten üç elma düşmüş; biri sakin kalarak zorlukları aşanların başına, biri kendi güzel sesini bulup cesurca şarkı söyleyenlerin başına, diğeri de uykuya dalmadan önce bu tatlı masalı dinleyen güzel miniklerin başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, rengarenk çiçeklerle ve meyve ağaçlarıyla dolu kocaman bir bahçesi olan şirin bir evde Asya adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Asya’nın güneşte parlayan yumuşacık saçları ve sevgiyle parıldayan kocaman ela gözleri varmış. O kadar güzel, o kadar iyi kalpli bir çocukmuş ki, ona bakan herkesin içi ısınırmış.

Bir ilkbahar sabahı, Asya bahçede çiçekleri sularken çalıların arasından incecik, titrek bir ses duymuş: “Miyav… miyav…” Ela gözlerini merakla kocaman açarak sesin geldiği yere doğru usulca yaklaşmış. Çalıları araladığında bir de ne görsün? Eski, hasır bir sepetin içinde birbirine sokulmuş üç tane minik kedi yavrusu duruyormuş. Kedicikler çok üşümüş ve acıkmış gibi görünüyorlarmış.

Asya hemen mutfağa koşup onlara ılık bir süt ve yumuşacık bir battaniye getirmiş. Minik kediler sütlerini kana kana içtikten sonra canlanmış ve neşeyle Asya’nın etrafında zıplamaya başlamışlar. İçlerinden biri bembeyaz tüylü, yusyuvarlak ve tıpkı bir yün yumağı gibiymiş. Asya onu kucağına alıp burnuna küçük bir öpücük kondurmuş ve “Senin adın Yumak olsun,” demiş. Yumak, bu ismi çok sevmiş olacak ki Asya’nın kucağında mutlu mutlu “Mırrr, mırrr” diye sesler çıkarmaya başlamış.

Günler geçmiş, minik kediler büyümüş ve Asya’nın en iyi arkadaşları olmuşlar. Bütün gün bahçede kelebekleri kovalıyor, çimenlerin üzerinde neşeyle yuvarlanıyorlarmış. Yumak, kardeşleri arasında en meraklı ve en yaramaz olanıymış.

Bir gün, altın sarısı kocaman bir kelebeğin peşinden koşarken bahçedeki yaşlı erik ağacına tırmanıvermiş. Daldan dala atlarken oldukça yükseğe çıkmış. Fakat kelebek uçup gidince Yumak aşağıya bakmış ve ne kadar yüksekte olduğunu fark edip çok korkmuş. Bulunduğu dala sıkıca tutunup ağlamaya başlamış: “Miyav! Miyav!”

Asya, ela gözlerini ağaca diktiğinde Yumak’ın titrediğini görmüş. Hiç panik yapmamış. Hemen koşup ağacın altına Yumak’ın en sevdiği puf minderi yerleştirmiş. Ardından kollarını yukarı doğru açarak, ona cesaret veren o tatlı ve sakin sesiyle seslenmiş: “Korkma Yumak, ben buradayım! Hadi, yavaşça inebilirsin. Sana güveniyorum.”

Asya’nın sevgi dolu sesini duyan Yumak sakinleşmiş. Minik patilerini dikkatlice dallara basarak yavaş yavaş aşağı inmiş. Son adıma geldiğinde ise hop diye doğrudan Asya’nın güvenli kollarına atlamış. Asya onu sımsıkı sarıp okşamış. O gün Asya, minik dostlarımızı sevmenin sadece onlarla oynamak değil, aynı zamanda zor zamanlarında onlara cesaret vermek ve korumak olduğunu çok iyi anlamış.

Akşam olup da gökyüzünde yıldızlar parlamaya başladığında, Asya yatağına uzanmış. Yumak ve diğer minik kediler de onun ayak ucuna kıvrılıp, günün yorgunluğuyla mışıl mışıl uykuya dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri ela gözlü güzel Asya’nın başına, biri yaramaz Yumak ve kardeşlerinin başına, diğeri de hayvanları çok seven ve bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi suların altın sarısı kumlarla buluştuğu şirin bir sahil kasabasında Doğa yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve rüzgarda dalgalanan güneş sarısı saçları varmış. Adı gibi doğayı çok seven bu güzel kız, her sabah sahile iner; martılara günaydın der, yengeçleri izler ve kumların üzerinde parlayan ilginç deniz kabuklarını incelermiş.

Bir sabah, sular çekildiğinde sahilde oluşan küçük bir kaya havuzundan “Şıp… şıp… şıp!” diye incecik bir ses duymuş. Doğa hemen merakla sesin geldiği yere doğru adımlamış. Eğilip suya baktığında bir de ne görsün? Rengarenk, üzeri puantiyeli, kocaman parlak gözleri olan minicik bir ahtapot! Ahtapot sekiz kolunu da birbirine dolamış, oldukça üzgün görünüyormuş.

Doğa en tatlı sesiyle, “Merhaba, benim adım Doğa. Sen neden bu kadar üzgünsün?” diye sormuş.

Minik ahtapot şaşkınlıkla başını kaldırmış. “Merhaba Doğa, benim adım da Kıpır,” demiş. “Denizin dibindeki yuvamı süslemek için harika bir ‘Gümüş İnci’ bulmuştum. Ama gece çıkan yaramaz bir dalga onu elimden aldı ve şu ilerideki Fısıldayan Kayalıklar’ın arasındaki dar bir yarığa sıkıştırdı. Sekiz kolum var ama hiçbiri o kadar dar bir yere giremiyor. İncimi sanırım sonsuza dek kaybettim.”

Doğa, yeni arkadaşının bu kadar üzülmesine hiç dayanamamış. “Üzülme Kıpır!” demiş güven veren bir gülümsemeyle. “Senin sekiz tane harika kolun var, benim de aklım ve iki elim. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, aşamayacağımız hiçbir zorluk yoktur. Hadi gidip o inciyi kurtaralım!”

Kıpır bu fikre çok sevinmiş. Doğa sahilden uzun, pürüzsüz ve sağlam bir deniz kamışı bulmuş. Kıpır denizin sığ sularından ilerlerken, Doğa da kayalıkların üzerinden dikkatlice yürüyerek Fısıldayan Kayalıklar’a varmışlar.

Kıpır, suyun altından incinin sıkıştığı o daracık yarığı göstermiş. Yarık gerçekten de çok darmış. Doğa, elindeki uzun deniz kamışını dikkatlice suyun içine, yarığa doğru uzatmış. Ancak yukarıdan tam olarak göremiyormuş. İşte tam bu sırada takım çalışması başlamış! Kıpır kollarından biriyle kamışın ucunu nazikçe tutmuş ve suyun altından Doğa’ya yön göstermiş. “Biraz sağa… Şimdi biraz aşağıya… Harika!”

Doğa ve Kıpır o kadar uyumlu çalışmışlar ki, kamışın ucuyla Gümüş İnci’yi yerinden hafifçe oynatıp zarar vermeden dışarı çıkarmayı başarmışlar. İnci yuvarlanıp Kıpır’ın yumuşacık kollarına düşmüş. Kıpır mutluluktan suyun içinde sevinç taklaları atmaya başlamış.

Doğa kayalıkların üzerinden eğilerek, “Gördün mü Kıpır?” demiş. “Farklı yeteneklerimizi bir araya getirdiğimizde her şey ne kadar da kolay oldu. Gerçek güç, dayanışma ve arkadaşlıktır.”

Kıpır, Doğa’ya sevgiyle kollarını sallamış. O günden sonra deniz mavisi gözlü Doğa ve sekiz kollu minik ahtapot Kıpır en iyi arkadaş olmuşlar. Doğa ona karadaki çiçekleri anlatmış, Kıpır da ona denizin altındaki renkli mercan ormanlarının masallarını fısıldamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayan arkadaşların başına, biri yardımlaşmanın gücüne inananların başına, diğeri de bu masalı dinleyen iyi kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Rengarenk çiçeklerin açtığı çok güzel bir ormanda, Tarçın adında pofuduk kuyruklu minik bir sincap yaşarmış.

Kış yaklaşırken Tarçın, yuvasına kocaman bir dağ gibi ceviz ve fındık toplamış. Ama Tarçın’ın küçük bir korkusu varmış. Kendi kendine hep, “Ya bu yiyecekler bana yetmezse? Ya kışın aç kalırsam?” dermiş. Bu yüzden yiyeceklerini hiç kimseyle paylaşmak istemiyormuş.

Bir sabah ormana lapa lapa kar yağmış. Tarçın sıcacık yuvasında otururken kapısı çalınmış: Tık, tık, tık!

Kapıyı açtığında, soğuktan titreyen minik kuş Cikcik’i görmüş. Cikcik, “Tarçın, kardan dolayı yiyecek bulamadım. Benimle bir tane fındığını paylaşır mısın?” diye sormuş. Tarçın tam “Hayır” diyecekken, ormanın en akıllısı Bilge Baykuş yanlarına uçmuş ve sevgiyle şöyle demiş: “Güzel Tarçın… Ormandaki tüm yiyecekleri bize veren Yüce Allah’tır. Allah, elindekini arkadaşlarıyla paylaşanları çok sever. Paylaşılan yiyecekler hiç eksilmez, aksine içine ‘bereket’ girer ve sevgiyle çoğalır.”

Bunu duyan Tarçın, rızkı verenin Allah olduğunu hatırlamış ve içindeki korku hemen uçup gitmiş. Gülümseyerek, “Tabii ki paylaşırım Cikcik, hadi içeri gel!” demiş.

İki arkadaş sıcacık yuvada sofraya oturmuşlar. Yemeye başlamadan önce hep birlikte “Bismillah” demişler. En tatlı fındıkları yiyip karınlarını güzelce doyurduktan sonra da kendilerine bu nimetleri veren Allah’a “Elhamdülillah” diyerek şükretmişler.

O kış Tarçın, yiyeceklerini ihtiyacı olan tüm arkadaşlarıyla paylaşmış. Bilge Baykuş’un dediği gibi, yiyecekleri hiç tükenmemiş! Çünkü yuvaya cimrilik yerine, sevgi ve Allah’ın bereketi dolmuş. Tarçın da ormanın en mutlu ve en cömert sincabı olmuş.

Masalı sesli dinleyin:

Orman Okulu’nda son zil neşeyle çalmış, ulu çınar ağacının altındaki tüm yavrular sevinçle havaya zıplamış. Sonunda beklenen o uzun yaz tatili gelmiş! Ormanın en hareketli ve oyuncu sincabı Fındık, okul çantasını koşturarak evdeki dolabın en derin köşesine saklamış. “Oh be!” demiş kendi kendine, “Bütün yaz sadece uyuyacağım, ceviz yiyeceğim ve hiçbir şey yapmayacağım. Yaşasın tembellik!”

İlk üç gün Fındık tam da planladığı gibi yapmış. Sabahları güneş tepeye çıkana kadar uyumuş, kalkıp koca bir tabak fındık ezmesi yemiş, sonra da bir ağaç dalına uzanıp öylece bulutları izlemiş. Ama dördüncü gün tuhaf bir şey olmuş: Fındık inanılmaz derecede sıkılmış! Sürekli yatmak, onun gibi kıpır kıpır bir sincaba hiç de iyi gelmemiş. Üstelik bütün gün hiçbir şey yapmamak onu daha da yorgun hissettirmeye başlamış.

Can sıkıntısıyla ormanda yürüyüşe çıkan Fındık, en yakın arkadaşı Kaplumbağa Tosbi’nin evine uğramış. Bir de ne görsün? Tosbi bahçesinde neşeyle oturmuş, elindeki renkli boyalarla dev bir tuvale ormanın resmini çiziyor. Yanındaki ahşap masada ise pırıl pırıl parlayan, sayfaları renkli hikaye kitapları duruyor.

Fındık şaşkınlıkla yanına yaklaşmış: “Tosbi, tatildeyiz unuttun mu? Neden boya yapıyor ve kitap okuyorsun? Bütün gün yatıp dinlensene!”

Tosbi gülümseyerek fırçasını suya batırmış ve akıllıca bir cevap vermiş: “Tatildeyiz diye eğlenmeyi ve yeni şeyler öğrenmeyi bırakmalı mıyız Fındık? Bütün gün sadece uyursak tatilin ne sihri kalır ki? Ben kendime bir Yaz Macerası Planı hazırladım. Sabahları kuş cıvıltıları eşliğinde biraz kitap okuyup yeni maceralara dalıyorum. Öğleden sonraları resim yapmayı öğreniyorum. Anneme bahçeyi sulamasında yardım ediyorum. Ve inanır mısın, geriye oyun oynamak için kocaman, harika bir vaktim kalıyor!”

Fındık kulaklarını kaşımış. Kendi geçirdiği üç sıkıcı günü, bir de Tosbi’nin neşe dolu, parlayan gözlerini düşünmüş. “Sanırım haklısın Tosbi,” demiş usulca. “Sadece yatarak zaman geçmiyor ve hiç de eğlenceli değil. Bana da resim yapmayı öğretir misin?”

Tosbi sevinçle ona fazladan bir fırça uzatmış. O günden sonra Fındık da kendi yaz planını yapmış. Sabahları Tosbi ile ceviz ağacının gölgesinde oturup uzay ve yıldızlar hakkında heyecanlı masal kitapları okumuşlar. Ormandaki farklı yaprakları toplayıp bir “Doğa Defteri” hazırlamışlar. Fındık, annesiyle birlikte kış için fındık kurutmayı bile öğrenmiş. Üstelik her gün seksek oynamak, derede yüzmek ve ağaçlara tırmanmak için eskisinden daha çok enerjisi varmış!

Yaz bittiğinde Fındık okula dönerken çantasını büyük bir heyecanla hazırlamış. Çünkü artık biliyormuş ki; dinlenmek çok güzeldir ama zamanı planlamak, yeni şeyler öğrenmek ve sevdiklerine yardım etmek, tatili dünyanın en eğlenceli macerasına dönüştürür!

Gökten üç elma düşmüş: Biri zamanını verimli değerlendirenlerin başına, biri yeni şeyler öğrenmeyi sevenlerin başına, diğeri de bu masalı okuyan akıllı çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Baharın en güzel, en güneşli günlerinden biriydi. Gökyüzünde pamuk gibi beyaz bulutlar süzülüyor, ağaçlardaki kuşlar neşeyle şarkılar söylüyordu. Altı yaşındaki Elif’in kalbi ise minik bir serçe gibi pır pır ediyordu. Çünkü bugün çok ama çok özel bir gündü. Elif, arkasında iki küçük destek tekerleği olan eski bisikletiyle vedalaşmış, ona hediye edilen kıpkırmızı, yepyeni, iki tekerlekli bisikletine kavuşmuştu. Bisikletinin rengi o kadar parlaktı ki, Elif ona “Kiraz” adını vermişti. Kiraz çok güzeldi, zili “çın çın” diye harika ses çıkarıyordu ama iki tekerlek üzerinde dengede durmak Elif’e kocaman bir dağa tırmanmak kadar zor ve ürkütücü geliyordu.

Babası yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle yanına geldi ve üzerinde sarı yıldız desenleri olan pembe kaskını Elif’in başına dikkatlice taktı. “Hazır mısın bakalım benim cesur kızım?” diye sordu. Elif başını usulca salladı ama küçük elleri direksiyonu sıkıca tutarken hafifçe titriyordu. “Baba, ya dengemi kaybedip düşersem? Ya Kiraz beni taşıyamazsa?” dedi endişeli bir sesle.

Babası onun hizasına gelmek için dizlerinin üzerine çöktü ve ellerini tuttu. “Düşmek, yeni bir şey öğrenmenin en doğal parçasıdır tatlım,” dedi yumuşacık bir sesle. “Ama ben senin tam arkandayım. Seni sımsıkı tutacağım. Senin görevin sadece karşıya bakmak ve pes etmeden pedalları çevirmek. Anlaştık mı?” Elif derin bir nefes aldı ve “Anlaştık!” dedi.

Birlikte evlerinin yanındaki büyük, yemyeşil parka gittiler. Parkın yolları dümdüz ve bisiklet sürmek için harikaydı. Elif, Kiraz’ın selesine yerleşti. Babası bisikleti tam arkasından, selenin altından iki eliyle sıkıca tuttu. “Şimdi,” dedi babası, “Gözlerini karşıdaki kocaman çınar ağacından ayırma. Bir, iki, üç… Çevir pedalları!”

Elif sağ ayağıyla pedala güçlüce bastı, ardından sol ayağıyla. Bisiklet önce biraz sağa, sonra biraz sola yalpaladı. Elif korkuyla, “Bırakma baba, sakın bırakma!” diye bağırdı. Babası, “Buradayım, seni tutuyorum! Harika gidiyorsun! Sadece karşıya bak, kollarını dik tut,” diyerek arkasından koşuyor ve ona cesaret veriyordu.

Birkaç denemeden sonra Elif’in korkusu yavaş yavaş azalmaya başladı. Pedalları daha hızlı, daha ritmik çeviriyordu. Rüzgar yanaklarını serinletirken kendini çok güçlü hissetti. Neşeyle “Çın çın!” diye zilini çaldı. Babasının sesi bu kez biraz daha geriden, nefes nefese geliyordu: “Harikasın Elif, sakın durma, kuşlar gibi uçuyorsun!”

Elif, babasının kendisini hala sıkıca tuttuğuna o kadar emindi ki… Ama babası çoktan ellerini seleden çekmişti! Elif rüzgarın sesini dinlerken bir an göz ucuyla arkasına baktı. Babası tam on adım geride durmuş, kollarını havaya kaldırmış ve sevinçle ona gülümsüyordu.

“Tek başıma sürüyorum! Baba bak, kendim sürüyorum!” diye sevinç çığlıkları attı Elif. Dengesini hiç kaybetmeden, parkın sonundaki papatyalara kadar sürmeyi başardı. Sonra babasının öğrettiği gibi frenleri yavaşça sıkarak durdu.

Babası koşarak yanına geldi ve onu kucaklayıp havada döndürdü. “Gördün mü benim şampiyon kızım? Cesaretin ve inancın sayesinde başardın!” dedi gururla. Elif, kırmızı bisikleti Kiraz’a sevgiyle sarıldı. Artık iki tekerlekli bisiklet sürmek korkutucu bir dağ değil, dünyanın en eğlenceli oyunuydu.

Masalı sesli dinleyin:

Derin mavi denizlerin kıyısında, altın sarısı kumsalı olan şirin bir sahil kasabasında Can adında bir çocuk yaşardı. Can dokuz yaşındaydı. Kumdan dev şatolar yapmaya, renkli deniz kabukları toplamaya ve sahilde koşuşturmaya bayılırdı. Ancak iş denize girmeye gelince işler değişirdi. Can sadece dizlerine kadar suya girer, daha ileri gitmekten çok korkardı. Arkadaşları denizin içinde gümüş balıklar gibi süzülür, neşeyle birbirleriyle yarışırken, o kenarda oturup onları hüzünle izlerdi. İçinden hep, “Ya ayaklarım yere değmezse? Ya suyun içinde batarsam?” diye geçirirdi. Su ona koca ve ürkütücü bir bilinmezlik gibi gelirdi.

Güneşli ve pırıl pırıl bir yaz sabahı, Can yine kıyıda oturmuş ayak parmaklarıyla kumu eşelerken iç çekerek denize bakıyordu. O sırada suyun yüzeyinde, güneş ışığıyla parlayan pürüzsüz bir yüzgeç belirdi. Bu, denizlerin en sevimli, en bilge yunusu Maviş’ti! Maviş, sığ sulara doğru zarifçe yüzüp başını sudan çıkardı ve Can’a bakarak gülümsedi.

“Merhaba Can!” dedi Maviş neşeli, ıslık gibi bir sesle. “Bugün su serin ve harika, neden sen de arkadaşlarına katılıp bu güzelliğin tadını çıkarmıyorsun?”

Can başını öne eğdi. “Ben yüzme bilmiyorum Maviş. Suyun beni taşıyabileceğine inanmıyorum. Ayaklarım kumu hissetmeyince çok korkuyorum, kalbim hızla çarpıyor.”

Maviş şefkatle ona baktı. “Deniz, ona güvenen herkesi kucaklar Can. Su senin düşmanın değil, seni destekleyen bir arkadaşındır. Yüzmenin sırrı sadece nefes almak, rahatlamak ve bedeni serbest bırakmaktır. Gel, sana denizin sihrini öğreteyim.”

Can biraz tereddüt etse de Maviş’in güven veren sözlerinden cesaret alarak yavaşça suya girdi. Su göğsüne kadar geldiğinde durdu. Maviş ona ilk kuralı söyledi: “Şimdi derin bir nefes al, yanaklarını kocaman şişir ve yüzünü suya daldırıp ağzından yavaşça baloncuklar çıkar.”

Can denileni yaptı. Suya eğildi ve üfledi. Bloop, bloop, bloop! Suyun altında baloncuklar çıkarmak onu kıkırdatmıştı; korkusu biraz olsun hafifledi.

“Harika gidiyorsun!” dedi Maviş heyecanla. “Şimdi kollarını kocaman bir denizyıldızı gibi iki yana aç. Derin bir nefes al, ciğerlerini havayla doldur. Ardından ayaklarını yerden yavaşça kes ve kendini suyun kollarına bırak. Korkma, ben tam yanındayım.”

Can tüm cesaretini topladı. Derin bir nefes aldı ve ayaklarını kumdan kesti. Gözlerini sımsıkı kapatmıştı ama beklediği gibi batmadı! İçindeki hava ve suyun kaldırma kuvveti onu sihirli bir yastık gibi yüzeyde tutuyordu.

“Şimdi bacaklarını ritmikçe çırp bakalım! Kollarınla da suyu geriye doğru çek!” diye seslendi bilge yunus.

Can bacaklarını çırpmaya, kollarını suyu itmek için kullanmaya başladı. Gözlerini açtığında kıyıdan uzaklaştığını ve suyun üzerinde kendi başına ilerlediğini fark etti. Başarmıştı! Yüzüyordu! İçindeki o büyük korku tamamen uçup gitmiş, yerini tarifsiz bir özgürlük ve başarma hissi almıştı.

“Teşekkür ederim Maviş! Ben de yüzüyorum!” diye bağırdı neşeyle. Maviş havaya sıçrayıp etrafa sular saçarak onun bu zaferini kutladı. Can, o günden sonra korkularını sulara gömdü ve denizin, özgürlüğün tadını doyasıya çıkardı.