Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, gökyüzünün denize karıştığı turkuaz suların derinliklerinde, dillere destan bir su altı sarayı varmış. Bu sarayda Türk boylarının efsanelerinde adı geçen, saçları deniz dalgaları gibi dalgalanan, tokaları ve elbiseleri kıpkırmızı mercanlardan yapılmış, güzeller güzeli Mercan Kız yaşarmış. Mercan Kız, denizlerin koruyucusu, su altı canlılarının en yakın dostu ve suların gizli hakimiymiş.

Günlerden bir gün, Ege kıyılarında yaşayan cesur ve iyi kalpli bir çocuk olan Batu, küçük kayığıyla denize açılmış. Batu, denizi o kadar çok severmiş ki, balıklarla konuşur, yunusların dilinden anlarmış. Ancak o gün deniz çok durgun ve hüzünlüymüş. Suların o pırıl pırıl maviliği gitmiş, yerine yorgun, gri bir renk gelmiş.

Batu, denizin neden bu kadar üzgün olduğunu anlamak için suya eğildiğinde, kayığının yanına altın sarısı, minik bir balık yaklaşmış. Balık, nefes nefese konuşmaya başlamış: — “Batu, lütfen bize yardım et! Derin Denizler Mağarası’ndaki Işık İncisi‘ni gölge yengeçleri çaldı. İnci olmadan denizlerimiz rengini kaybediyor, yosunlar soluyor. Mercan Kız onu aramak için mağaraya gitti ama yengeçlerin karanlık büyüsü yüzünden tek başına başaramaz.”

Batu hiç düşünmeden, “Nasıl yardım edebilirim?” diye sormuş. Altın balık, Batu’nun boynuna sihirli bir deniz kabuğu kolyesi takmış. Bu kolye sayesinde Batu, suyun altında tıpkı bir balık gibi rahatça nefes alabilecekmiş.

Batu suya dalar dalmaz, kendini bambaşka bir dünyada bulmuş. Altın balığın peşinden derinliklere doğru yüzerken, devasa mağaranın girişinde Mercan Kız’ı görmüş. Mercan Kız’ın o muhteşem kırmızı mercanları bile ışıltısını kaybetmek, solmak üzereymiş.

— “Merhaba cesur çocuk,” demiş Mercan Kız, gümüş gibi çınlayan incecik sesiyle. “Gölge yengeçleri sadece karanlıktan beslenirler, onlar saf iyilikten ve cesaretten çekinirler. Benim deniz sihrim onların karanlık kabuklarına etki etmiyor, ama senin insan kalbindeki korkusuzluk onları uzaklaştırabilir.”

Batu ve Mercan Kız birlikte karanlık mağaraya girmişler. İçerisi zifiri karanlıkmış ve devasa gölge yengeçleri parıl parıl parlayan Işık İncisi’nin etrafını sarmışlar. Batu, hiç korkmadan yengeçlerin üzerine doğru yüzmüş. İçindeki sevgi ve cesaret, boynundaki deniz kabuğu kolyenin uyanmasını sağlamış. Kolye o kadar parlak bir ışık saçmış ki, gölge yengeçleri bu saf ışıktan kamaşan gözlerini kapatıp mağaranın derinliklerine doğru kaçışmışlar.

Mercan Kız nazikçe Işık İncisi’ni almış ve denizin tam kalbine, dev bir istiridyenin içine yerleştirmiş. O anda gri sular yeniden turkuaz rengine dönmüş, solan mercanlar çiçek açmış, deniz yıldızları neşeyle parlamış.

Mercan Kız, Batu’ya dönerek tatlı bir tebessümle: — “Senin saf kalbin olmasaydı, denizlerimiz sonsuza dek karanlıkta kalacaktı. Artık dalgaların sesi her kulağına geldiğinde bil ki, bu denizlerin sana söylediği bir teşekkür şarkısıdır,” demiş.

Batu, kayığına geri döndüğünde denizin her zamankinden daha güzel, daha canlı olduğunu görmüş. O günden sonra ne zaman denize baksa, suyun altında ona gülümseyen kırmızı mercanları ve o güzel su perisini hatırlar, denizi korumak için elinden geleni yaparmış.

Gökten üç mercan tanesi düşmüş; biri cesur kalpli çocukların başına, biri doğayı ve denizleri koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gezegenlerin etrafında gümüş halkaların döndüğü, göktaşlarının neşeyle saklambaç oynadığı devasa Samanyolu Galaksisi’nde, Mavi İstasyon adında kocaman, uçan bir ev varmış. Bu evde, uzayı keşfetmeyi çok seven, kıvırcık saçlı ve meraklı Nova adında küçük bir kız yaşarmış.

Nova’nın en yakın arkadaşı, kuyruğu bir anten gibi sallanan, metalden yapılmış sevimli robot köpeği Piksel’miş. Piksel havladığında “Hav hav” yerine “Bip bop!” diye ses çıkarır, mutlu olduğunda gözlerindeki mavi ışıklar yanıp sönermiş.

Bir sabah Mavi İstasyon’un ana bilgisayarı olan “Büyük Beyin” uyarı vermiş: — “Dikkat! Dikkat! İstasyonun enerji kaynağı olan Işık Kristali’nin gücü bitmek üzere.”

Eğer kristalin gücü tamamen biterse, istasyonun ışıkları sönecek ve Nova’nın uzay serasında özenle yetiştirdiği galaksi çilekleri solacakmış. Nova hemen kolları sıvamış. Uzay kaskını takmış, sadık dostu Piksel’i yanına almış ve minik, hızlı roketleri olan “Kuyruklu Yıldız”a atlamışlar. Pili yeniden doldurmak için evrenin en parlak yeri olan Işıl Tarlası’na gidip yeni bir Işık Kristali bulmaları gerekiyormuş.

Roketle yıldızların arasından süzülürken yolda hüzünlü hüzünlü sürüklenen minik bir uzay aracı görmüşler. Aracı kullanan, yörüngesini kaybetmiş sevimli bir uzaylı çocukmuş. Adı Lumo olan bu çocuk, Işıl Tarlası’nın nerede olduğunu bildiğini ama tek başına haritayı okuyamadığı için kaybolduğunu söylemiş.

Nova ona gülümseyerek elini uzatmış: “Hiç üzülme Lumo! Bizimle gelebilirsin. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, yolu çok daha kolay buluruz.”

Üç yeni arkadaş hemen iş bölümü yapmış:

Lumo, kendi dilindeki uzay haritasını okumuş. Piksel, burnundaki özel radarla uzaydaki meteor taşlarının yerini tespit edip onlara çarpmadan ilerlemelerini sağlamış. Nova, roketin direksiyonuna geçip aracı ustalıkla yönlendirmiş.

Birlikte o kadar uyumlu çalışmışlar ki, çok geçmeden etrafı pırıl pırıl parlayan, rengarenk ışıkların dans ettiği Işıl Tarlası’na ulaşmışlar. Tarlanın tam ortasında, istasyonlarına yetecek kadar büyük ve parlak bir Işık Kristali duruyormuş. Nova kristali dikkatlice almış.

Geri döndüklerinde kristali Mavi İstasyon’un motoruna yerleştirmişler. Bir anda tüm istasyon eskisinden bile daha parlak bir ışıkla aydınlanmış. Galaksi çilekleri neşeyle kıpkırmızı olmuş. Lumo da artık kendi evine dönebilmek için istasyonun iletişim cihazını kullanarak ailesine haber vermiş.

Nova o gün çok önemli bir şey keşfetmiş: Uzay ne kadar büyük, karanlık ve bilinmez görünürse görünsün; iyi dostlarla ve yardımlaşarak çıkılan her yolculuk, evrendeki en parlak yıldızdan bile daha aydınlıktır.

Gökten üç parlak yıldız kaymış;

Biri cesareti ve zekasıyla istasyonu kurtaran Nova’nın kaskına, biri dostunu hiç yalnız bırakmayan sadık robot Piksel’in antenine, diğeri de gökyüzüne bakıp yıldızların ötesini hayal eden bu masalı okuyan güzel çocukların omuzlarına konmuş!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış bir yokmuş. Yüksek dağların eteğinde, mis gibi ıhlamur kokan bir şehirde Melis adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Melis her akşam penceresinden parlayan yıldızları izler, onlara ulaşmanın yollarını düşünürmüş. Bir gece, odasının penceresinde gümüş kanatlı küçük bir kuş belirmiş.

Kuş fısıldamış: “Melis, Zamanın Ötesindeki Ada’nın ışığı sönüyor. Onu kurtarmak için senin hayal gücüne ihtiyacımız var.” Melis hiç tereddüt etmeden kuşu takip etmiş. Birlikte beyaz bulutların üzerinde süzülerek devasa bir denize ulaşmışlar. Kuş, “Burayı geçmek için bir şifre bulmalısın,” demiş. Melis düşünmüş. Şehirdeki en güzel şeyin sevgi ve paylaşmak olduğunu hatırlamış. “Şifre: Dostluk!” diye bağırmış. Bir anda denizin üzerinde parlayan kristal bir köprü belirmiş.

Adaya ulaştıklarında karşılarına göğe kadar uzanan dev bir kütüphane çıkmış. Kütüphanedeki kitaplar kendi kendine konuşuyor, masallar anlatıyormuş. Melis tozlu raflardan “Geleceğin Masalları” kitabını almış. Kitabı açtığında kendini yemyeşil, uçsuz bucaksız bir bahçede bulmuş. Burada, ağaçlardan meyveler sarkıyormuş ama yaprakları biraz solgunmuş. Melis hemen en sevdiği neşeli şarkıyı söylemeye başlamış. O söyledikçe ağaçlar parlamış, çiçekler rengarenk açmış.

Gümüş kanatlı kuş, Melis’e yıldız tozundan bir madalya vermiş. “Sen hayal kurmayı ve doğayı sevmeyi hiç bırakmadın Melis. Dünyayı kurtaran asıl güç budur,” demiş. Melis gözlerini açtığında güneş heybetli dağların üzerinden yeni doğuyormuş. Artık biliyormuş ki; en büyük hazine, kalbindeki iyilik ve hiç bitmeyen hayalleridir.

Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı yazana, biri cesur Melis’e, biri de hayal kurmaktan vazgeçmeyen tüm çocuklara.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Yüksek, dumanlı dağların eteğinde, her köşesi mis gibi ıhlamur kokan şirin bir kasabada Elif adında çok cesur bir çocuk yaşarmış. Elif’in en büyük eğlencesi, bahçesindeki ulu ağaçların altında hayaller kurmakmış.

Bir sabah Elif, bahçede oynarken yerde parlayan gümüş bir tüy bulmuş. Tüyü eline aldığı anda gökyüzünden minik, gözlüklü ve sırtında minicik bir çantası olan Postacı Bay Baykuş süzülerek inmiş. Baykuş biraz üzgünmüş: “Ah Elif! En önemli mektubu ‘Bulutlar Ülkesi’ndeki Gökkuşağı Bekçisi’ne götürmem gerekiyordu ama kanadım biraz yoruldu, rüzgar beni buralara savurdu,” demiş.

Elif, arkadaşına yardım etmek için hemen atılmış: “Üzülme Bay Baykuş, ben seninle gelirim! Birlikte götürebiliriz.” Baykuş’un çantasından çıkardığı sihirli toz sayesinde Elif’in sırtında görünmez kanatlar belirmiş ve macera dolu yolculuk başlamış. Geçtikleri ilk vadide her yer pamuk şeker gibi pembe bir sisle kaplıymış. Elif, bu sisin içinden çıkmak için en sevdiği bilmeceleri sormuş. Sis, her doğru cevapta biraz daha dağılmış. Nehrin suları piyano tuşları gibi ses çıkarıyormuş. Karşıya geçmek için taşlara doğru notalarla basmaları gerekmiş. Elif “Do-Re-Mi” diyerek neşeyle zıplayarak karşıya geçmiş.

Nihayet Bulutlar Ülkesi’ne vardıklarında, her yerin biraz gri olduğunu görmüşler. Gökkuşağı Bekçisi, “Hoş geldiniz! Renklerimizi kaybettik çünkü kimse birbirine güzel sözler söylemiyor,” demiş.

Elif hemen mektubu uzatmış. Mektup aslında boşmuş, sadece üzerinde bir ayna varmış. Bekçi aynaya baktığında kendi gülümsemesini görmüş. Elif de o sırada en içten gülümsemesiyle fısıldamış: “Senin neşen, dünyanın tüm renklerinden daha parlak!”

O an büyük bir mucize olmuş. Elif’in bu güzel sözüyle birlikte gökyüzünden renkler bir şelale gibi akmaya başlamış. Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi… Tüm dünya yeniden ışıl ışıl olmuş.

Görev tamamlanınca Postacı Bay Baykuş, Elif’i tekrar bahçesine bırakmış. Elif’e teşekkür ederek ona yıldız tozundan yapılma, hiç sönmeyen bir fener hediye etmiş. Elif gözlerini kırptığında akşam olmuştu bile. Artık her gece o fenerin ışığında, dünyanın renklerini nasıl kurtardığını hatırlayarak huzurla uyuyormuş.

Gökten üç elma düşmüş; Biri, yardıma ihtiyacı olanlara el uzatan cesur kalplere, Biri, güzel sözlerin gücüne inanan çocuklara, Biri de hayal kurmaktan hiç vazgeçmeyen, kalbi sevgi dolu Elif’e.

İyi uykular, tatlı rüyalar!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş; piksellerin dans ettiği, neon ışıkların hiç sönmediği ve herkesin hayalindeki evi inşa edebildiği muazzam bir evren varmış. Bu evrenin adı PK XD Dünyası imiş. Bu dünyada çocuklar sadece yaşamaz; uçar, dans eder ve en sevimli evcil hayvanlarla dostluk kurarlarmış.

Bu neşeli şehirde, üzerinde en sevdiği neon zırhı, yanında ise parlayan bir Neon Ejderhası olan Mavi adında bir çocuk yaşarmış. Mavi’nin en büyük tutkusu, Arkadaşlık Meydanı’nda dostlarıyla buluşup Crazy Run yarışlarına katılmakmış. Ancak bir sabah, PK XD dünyasında hiç görülmemiş bir şey olmuş.

Güneş doğduğunda Meydan her zamanki gibi ışıl ışıl değilmiş. Gökyüzü biraz grileşmiş, evlerin üzerindeki o canlı renkler solmaya başlamış. Hatta Dev Robot’un gözlerindeki ışık bile titriyormuş. Şehrin her yerinde bir fısıltı yayılmış: “Glitch geri döndü ve renkleri çalıyor!”

Mavi, yanındaki sadık ejderhasına bakmış. Ejderhasının o parlak mor rengi bile matlaşmış. “Buna bir son vermeliyiz Zıpzıp,” demiş. “Eğer renkler giderse, burası sadece gri bir kutu yığınına dönüşür.”

Mavi, hemen şehrin merkezindeki Admin’in yanına gitmiş. Admin, her zamanki karizmatik duruşuyla oradaymış ama endişeliymiş. Admin, Mavi’ye dönerek şöyle demiş:

“Glitch, renkleri sadece bir mini oyunun içine sakladı. Ama bu oyun bildiğin yarışlara benzemez. Bu oyunu kazanmak için sadece hızlı olmak yetmez; yaratıcı olman ve paylaşman gerekir.”

Mavi, Arcade salonuna koşmuş. Dev ekranın önünde Glitch’in gölgesi belirmiş. Glitch gülerek, “Eğer bu labirenti 60 saniyede geçemezsen, tüm PK XD evreni siyah-beyaz olacak!” demiş.

Mavi, labirente daldığında yolların sürekli değiştiğini görmüş. Karşısına çıkan engelleri aşmak için Yerçekimi Botları‘nı kullanmış, yükseklerden uçmuş. Ancak sona yaklaştığında yolu kocaman bir duvar kesmiş. Duvarın üzerinde sadece bir yazı varmış: “Yalnız giden hızlı gider, beraber giden uzağa…”

Tam o sırada, Mavi’nin arkadaşlarından Lara ve Can da yanına gelmiş. Onlar da renklerini kurtarmak için buradaymış. Mavi anlamış ki, bu duvarı tek başına yıkamaz.

• Lara, en hızlı evcil hayvanını öne sürmüş.
• Can, çantasından en güçlü güçlendiricilerini çıkarmış.
• Mavi ise herkesi organize etmiş.

Hepsi aynı anda “Arkadaşlık Gücü!” diye bağırıp duvara dokunduklarında, duvar gökkuşağı renklerine bölünerek patlamış!

Labirentin sonunda Glitch, parlak bir Yıldız Çıkartması‘na dönüşerek ortadan kaybolmuş. O an, Admin’in sesi tüm şehirde yankılanmış: “Tebrikler vatandaşlar! Paylaşmanın ve beraber hareket etmenin en büyük güçlendirici olduğunu kanıtladınız.”

Birdenbire;

1. Gökyüzü yeniden masmavi olmuş.
2. Evler neon sarısı, şeker pembesi ve fıstık yeşiliyle parlamış.
3. Evcil hayvanlar sevinçle zıplamaya başlamış.

Mavi, arkadaşlarıyla beraber Meydan’da en büyük Pizza Partisi‘ni vermiş. O günden sonra PK XD dünyasında herkes şunu öğrenmiş: En iyi zırh veya en nadir evcil hayvan sende olsa bile, bir arkadaşınla paylaşmadığın sürece o dünyanın rengi hep biraz eksik kalırmış.

Gökten üç Gökkuşağı Kutusu düşmüş; biri bu masalı okuyan PK XD oyuncusuna, biri oyun içindeki tüm sadık evcil hayvanlara, biri de her zaman dostluğu kazanan Admin’e…