Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış, bir yokmuş. Yüksek, dumanlı dağların eteğinde, her köşesi mis gibi ıhlamur kokan şirin bir kasabada Elif adında çok cesur bir çocuk yaşarmış. Elif’in en büyük eğlencesi, bahçesindeki ulu ağaçların altında hayaller kurmakmış.
Bir sabah Elif, bahçede oynarken yerde parlayan gümüş bir tüy bulmuş. Tüyü eline aldığı anda gökyüzünden minik, gözlüklü ve sırtında minicik bir çantası olan Postacı Bay Baykuş süzülerek inmiş. Baykuş biraz üzgünmüş: “Ah Elif! En önemli mektubu ‘Bulutlar Ülkesi’ndeki Gökkuşağı Bekçisi’ne götürmem gerekiyordu ama kanadım biraz yoruldu, rüzgar beni buralara savurdu,” demiş.
Elif, arkadaşına yardım etmek için hemen atılmış: “Üzülme Bay Baykuş, ben seninle gelirim! Birlikte götürebiliriz.” Baykuş’un çantasından çıkardığı sihirli toz sayesinde Elif’in sırtında görünmez kanatlar belirmiş ve macera dolu yolculuk başlamış. Geçtikleri ilk vadide her yer pamuk şeker gibi pembe bir sisle kaplıymış. Elif, bu sisin içinden çıkmak için en sevdiği bilmeceleri sormuş. Sis, her doğru cevapta biraz daha dağılmış. Nehrin suları piyano tuşları gibi ses çıkarıyormuş. Karşıya geçmek için taşlara doğru notalarla basmaları gerekmiş. Elif “Do-Re-Mi” diyerek neşeyle zıplayarak karşıya geçmiş.
Nihayet Bulutlar Ülkesi’ne vardıklarında, her yerin biraz gri olduğunu görmüşler. Gökkuşağı Bekçisi, “Hoş geldiniz! Renklerimizi kaybettik çünkü kimse birbirine güzel sözler söylemiyor,” demiş.
Elif hemen mektubu uzatmış. Mektup aslında boşmuş, sadece üzerinde bir ayna varmış. Bekçi aynaya baktığında kendi gülümsemesini görmüş. Elif de o sırada en içten gülümsemesiyle fısıldamış: “Senin neşen, dünyanın tüm renklerinden daha parlak!”
O an büyük bir mucize olmuş. Elif’in bu güzel sözüyle birlikte gökyüzünden renkler bir şelale gibi akmaya başlamış. Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi… Tüm dünya yeniden ışıl ışıl olmuş.
Görev tamamlanınca Postacı Bay Baykuş, Elif’i tekrar bahçesine bırakmış. Elif’e teşekkür ederek ona yıldız tozundan yapılma, hiç sönmeyen bir fener hediye etmiş. Elif gözlerini kırptığında akşam olmuştu bile. Artık her gece o fenerin ışığında, dünyanın renklerini nasıl kurtardığını hatırlayarak huzurla uyuyormuş.
Gökten üç elma düşmüş; Biri, yardıma ihtiyacı olanlara el uzatan cesur kalplere, Biri, güzel sözlerin gücüne inanan çocuklara, Biri de hayal kurmaktan hiç vazgeçmeyen, kalbi sevgi dolu Elif’e.
İyi uykular, tatlı rüyalar!