Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Bir varmış, bir yokmuş… Yemyeşil ağaçların gökyüzüne değdiği, neşeli kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı “Fındık Kabuğu Ormanı”nda, Pofuduk adında, kuyruğu kendinden büyük, sevimli mi sevimli bir sincap yaşarmış. Pofuduk’un en sevdiği şey, elinden hiç düşürmediği, pırıl pırıl parlayan “Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu”ymuş. Bu palamudun ekranında rengarenk oyunlar oynar, komik videolar izler, başını kaldırıp etrafına bakmaya fırsat bile bulamazmış.

Bir sabah, Pofuduk’un ailesi büyük bir heyecanla uyanmış. “Hadi Pofuduk, hazırlan! Bugün Mavi Göl Kıyısı’na tatile gidiyoruz!” demiş annesi. Pofuduk, gözlerini Sihirli Palamut’tan ayırmadan, “Tamam anne, bavulumu hazırladım,” demiş ama aslında tek hazırladığı, palamudunun şarj aletiymiş. Yolculuk başladığında, araba kıvrımlı yollardan, çiçekli tepelerden, şırıl şırıl akan nehirlerin yanından geçmiş. Ama Pofuduk bunların hiçbirini görmemiş. O sadece palamudundaki zıplayan top oyununa odaklanmış. Babası, “Bak Pofuduk, şu bulut tıpkı bir file benziyor!” demiş, ama Pofuduk sadece “Hı-hı,” diyerek başını sallamış.

Sonunda Mavi Göl Kıyısı’na varmışlar. Göl, güneşin altında binbir pırıltıyla parlıyormuş. Kumlar yumuşacık, hava mis gibi çam kokuyormuş. Pofuduk, göl kenarındaki iskeleye koşmuş ama amacı manzaraya bakmak değilmiş; orada Wi-Fi çekip çekmediğini kontrol edecekmiş. Tam o sırada, iskelenin ıslak tahtasında ayağı kaymış ve “Lop!” diye bir ses duyulmuş. Sihirli Ekranlı Meşe Palamudu, Pofuduk’un elinden kayıp gölün serin sularına düşmüş! Palamut bir-iki baloncuk çıkarıp derinlere gömülmüş.

Pofuduk’un dünyası başına yıkılmış. “Hayır! Oyunlarım, videolarım, her şeyim gitti!” diye ağlamaya başlamış. O kadar üzgünmüş ki, tatilin bittiğini düşünmüş. Tam o sırada, yanında yavaşça yürüyen, sırtında yosun tutmuş kocaman bir kabuk taşıyan yaşlı Kaplumbağa Tonton belirmiş. Tonton, bilge gözleriyle Pofuduk’a bakmış. “Neden bu kadar üzgünsün küçük dostum? Tatil daha yeni başlıyor,” demiş sakin bir sesle. Pofuduk, burnunu çekerek olanları anlatmış.

Kaplumbağa Tonton gülümsemiş. “Biliyor musun Pofuduk,” demiş, “Bazen en güzel ekran, kendi gözlerimizdir. Ve en eğlenceli oyunlar, parmaklarımızın ucunda değil, şu kumların arasında, suyun serinliğinde saklıdır. Gel, sana gerçek bir macera göstereyim.” Tonton, Pofuduk’u kumsala götürmüş. Önce birlikte ıslak kumlardan kocaman bir kale yapmışlar. Pofuduk, kumun parmaklarının arasındaki gıdıklayıcı hissini ilk defa fark etmiş. Sonra göle girip minik balıklarla kovalamaca oynamışlar. Suyun serinliği Pofuduk’u ferahlatmış.

Akşam olduğunda, diğer hayvan çocuklar ateş böceklerinin peşinden koşarken Pofuduk da onlara katılmış. Hiçbir ekranda olmayan, gerçek ve canlı ışıkları yakalamaya çalışmak o kadar eğlenceliymiş ki! Pofuduk o gün, rüzgarın sesini dinlemiş, güneşin batarken gökyüzünü nasıl turuncuya boyadığını izlemiş ve yeni arkadaşlarıyla kahkahalar atarak oynamış.

Gece olup yatağına yattığında, Pofuduk gözlerini kapatmış. Zihninde palamudundaki oyunlar değil, o gün yaşadığı gerçek anılar canlanmış: Kumdan kalenin kulesi, balıkların gümüş pulları, ateş böceklerinin dansı… Pofuduk, “Tonton haklıymış,” diye düşünmüş. “Gerçek dünya, ekrandaki dünyadan çok daha renkli ve heyecanlıymış.” O gece, Pofuduk hayatının en huzurlu uykusunu uyumuş. Ertesi gün ve tatilin geri kalanında, Pofuduk Sihirli Palamut’u hiç aramamış. Çünkü artık biliyormuş ki, en güzel anılar ekrana değil, kalbe kaydedilirmiş.

Çocukların telefon alışkanlığı veya diğer alışkanlıkları hakkında hazırlanan en kaliteli uyku masalları için tıklayıp diğer masallara ilerleyebilirsiniz.

Bir zamanlar uzak bir köyde Yaren adında bir tatlı mı tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Yaren dedesiyle vakit geçirmeyi çok severmiş. Dedesi sabah camiiden döner dönmez bahçesinin başına geçermiş. Yaren de hemen arkasından koşarmış. Dede, bugün ne ekeceğiz demiş heyecan ile. Dedesi gülümseyip elindeki kağıdın içine sarmış olduğu mandalina tohumlarını göstermiş. Bu tohumlar büyüdükten sonra bize şeker gibi mandalinalar verecek demiş. Yaren dedesinin dikkatlice nasıl yaptığını izlemiş, eline bir kaç tohum alıp, toprağa eğilmiş, minik elleriyle delikler açmış, tohumları içine bırakmış. Sonra dedesi ile birlikte üzerini toprakla örtmüşler. Her sabah Yaren, dedesiyle birlikte bahçeye gider, günaydın bebek mandalinalar, büyüyün bakalım dermiş. Güneş aydınlatmış, yağmur yağmış, çiçekler açmış, kuşlar cıvıldamış.

Bir sabah Yaren küçük bir filiz görmüş. Dedee! Bak! Uyanmışlar! demiş heyecanla. Evet yavrum senin sevgin ile onlar dahada hızlı büyüyorlar, mutluluğunu görüyorlar demiş. Günler geçmiş, filizler büyümüş, yapraklar yeşillenmiş derken bir sabah, dalların ucunda turuncu mandalinalar parlamaya başlamış. Hemen siftahı yapmak istemiş, dedesi bir tanecik koparıp, kabuğunu soyup vermiş. Tatlı, sulu, ve şeker gibiymiş. Sevinçten zıplamış, Dedee! hemen bir sürü toplayalım köydeki herkese ikram edelim demiş.

Dedesiyle birlikte mandalinaları toplamışlar, sonra köydeki herkese ikram etmişler. Buyrun! Bizim bahçemizden tatlı mandalinalar demiş Yaren mutlulukla. Ertesi gün Yaren sabah yağmurun sesine uyanış, pıt pıt diye cama vuruyormuş yağmur damlası. Yaren hemen bahçeye koşmak istemiş ama dedesi gülümsemiş, bugün dışarı çıkamayız Yaren, ama korkma. Yağmur tohumların dostudur demiş. Dedesi gülmüş, elini Yaren’in omzuna koymuş; Hayır yavrum, tam tersi! Yağmur onların yemeğidir. Bulutlardan gelen su ile daha tatlı olurlar. Bir süre sonra yağmur dinmiş, Yaren sevinçle dışarı koşmuş, minik mandalinaların ve yapraklardaki damlaları görünce gülümsemiş Dedee! Mandalinalar banyo yapmış gibi olmuşlar! Evet Yaren, şimdi daha güçlü olacaklar. Ve gerçekten de, o yağmurdan sonra mandalina ağaçları her zamankinden daha canlı, daha yeşil olmuş.

Sultan papağanı ailesi Sarıyer de palmiye ağacında yuva yapmışlardı. Yuvalarını çalı çırpı toplayarak sağlamlaştırmışlardı. Anne papağanın adı Zuzuydu, babanın ise Pırpırdı. Birde ailenin küçük yavrusu Kekik vardı. Kekik yeni doğmuştu sarı saçlı, al yanaklı gri bir kuştu.

Kekik uçmak için çok sabırsızlanıyordu, anne ve babasına artık uçmak istediğini, yuvaya yemek getirmek istediğini söylüyordu. Ormanda ailesi üzüm, dut, böğürtlen gibi meyveler toplardı. En sevdiği meyve üzümdü, renkli renkli üzümler yerdi. Ailesi biraz daha sabretmesi gerektiğini biraz daha büyüdüğünde ağaçtan inip uçabileceğini söylüyorlardı çünkü kanatları büyümeliydi.

Genelde çok uyurlardı, sabahları ıslık çalarlardı, birlikte vakit geçirmeyi çok severlerdi. Bir gün yağmur ve rüzgar başlamıştı, yuvaları sallanıyordu. Kekik çok korkuyordu babası Pırpır korkmamasını yuvayı korunaklı yaptığını söyledi. Birlikte sımsıkı sarıldılar ve yavaş yavaş rüzgar dindi, hafif yağmur yağıyordu. Bir de ne görsünler. Aşağıda bir papağan.

Kekik babası Pırpıra baba aşağıdaki papağanı ben getireceğim bana güvenin dedi. Aşağıya süzülerek indi. Zuzu ve Pırpır şaşkınlıkla izliyordu. Yavrusunun güçlü kanatları olduğunu gördü. Kekik yere inmişti hemen papağanı sardı. İyi misin diye seslendi, papağan iyiyim dedi.

Hemen seni yuvaya götüreceğim bana tutun birlikte kanat çırpalım dedi. Birlikte yuvaya çıkmayı başardılar. Papağan ormanlara alışık değildi, evde yaşayan bir papağandı. Yağmur dindi. Zuzu papağana nasıl geldiğini sordu. Papağan ismim Rıfkı dedi. Küçük güzel bir evde yaşıyordum, hep kafesteydim. Evin penceresini bana bakan Salih amca açık unuttu dedi. Bende dışarı çıkmaya çok hevesliydim çıkınca bir anda rüzgarın etkisi ile buralara kadar geldim yolumu kaybettim dedi.

Şimdi evime dönmek istiyorum, evimde olsaydım kafesimde salıncağımda sallanırdım. Pırpır Rıfkı’nın bugün dinlenmesini istedi, hava kararmıştı, yarın sabahtan yola çıkarsın dedi, ben şehire evine nasıl gideceğini sana iyice tarif edeceğim dedi. O gün hep birlikte uyudular. Ertesi sabah, Kekik uyanır uyanmaz hemen heyecanla Rıfkı’ya dönüp, “Gideceğin yolu hatırlıyor musun?” diye sordu.

Rıfkı minik Kekiğe gülümsedi ve “Evet, hatırlıyorum baban bana anlattı ve hatırladım. Salih amcanın evi şehirdeydi. Şehir merkezine gitmek için ana yola ulaşmam gerekecek. Sonra birkaç büyük bina ve parkı geçip, nihayetinde sokaklardan birinde Salih amcanın evi olmalı. Yolda diğer kuşlarla karşılaşabiliriz, onlardan yardım isteyebiliriz” dedi.

Zuzu ve Pırpır, Kekiğin heyecanına gülümseyerek karşılık verdiler. “Kekik, biz babanla konuştuk artık tek başına uçabileceğine inanıyoruz. Rıfkı’ya yardım edeceksin, değil mi?” dedi Zuzu.

Kekik gururla başını salladı. “Tabii ki anne, Rıfkı’yı evine güvenle götüreceğim, birlikte uçacağız” dedi.
Her biri yuvalarından çıktılar ve hazırlıklarını tamamladılar. Kekik hafifçe kanatlarını çırptı ve yavaşça havalandılar.

Yol boyunca, Rıfkı önceki gece yaşadıkları hakkında konuştu. Kekik ona ailelerinin hikayesini anlattı, üzüm toplamaya ne kadar bayıldıklarını ve her sabah birlikte ıslık çalmayı ne kadar sevdiklerini.

Rıfkı’nın kalbi bu nazik ailenin samimiyetiyle ısındı. Onlarla birlikte olmak, onların güvenliğini sağlamak ve sonunda evine dönmek için sabırsızlanıyordu. Yol boyunca, diğer kuşlarla karşılaştılar ve her biri yol tarifi için yardım etti. Rıfkı ve Kekik birlikte Salih amcanın evini buldular.

Rıfkı’nın yuvaya dönmesi herkesi mutlu etti. Salih amca, Rıfkı’nın geri dönmesinden çok mutlu oldu ve onun için minik bir salıncak hazırladı.
Rıfkı Kekiğe teşekkür etti ve Kekik tekrardan evine döndü.

Beklenen an gelmişti, Bora’nın babası Alp’in astrofotoğrafçılığa ilgisi vardı. Yarın 12 nisan günlerden cumaydı. Brooks adlı kuyruklu yıldız güneş sisteminden geçecekti ve karanlık, şehir ışıklarının olmadığı yerde çıplak gözle bile görülebilirdi.

21 nisana doğru ise güneşe en yakın yaklaşımı olacaktı. Bora’nın babası Alp’de Bora ile birlikte teleskobu ile hem bu özel anları yakalamak hemde fotoğraf çekmek istiyorlardı. Kuyruklu yıldız geçişi zamanları ise meteor yağmuru başlamış olacak ve en yoğun 5 mayıs’ta görünecekti. Akşam vakti yemeklerini yedikten sonra bahçeye çıkmışlardı. Babası Alp teleskobunu matematiksel hesaplamalar yaparak konumlandırmıştı.

Babası Alp, teleskobu doğru konumlandırdıktan sonra Bora’ya dönerek, “İşte, şimdi Brooks kuyruklu yıldızını gözlemeye hazırız,” dedi. Bora heyecanla babasına baktı. “Gerçekten mi? Ne zaman göreceğiz?”

Alp gülümsedi. “Yaklaşık yarım saat içinde, yavaş yavaş gözlemlenebilir hale gelmeli. Güneş batarken gökyüzü daha da karanlıklaşacak, bu da bize daha iyi bir görüş sağlayacak.” Babasıyla birlikte beklemeye başladılar. Gökyüzü giderek karanlıklaşıyor ve yıldızlar daha belirgin hale geliyordu.

Bir süre sonra, Bora heyecanla işaret etti. “Baba, orada! Bir ışık çizgisi gibi!” Alp gülümsedi ve teleskobu ayarlayarak gözlemlemeye başladılar. Brooks kuyruklu yıldızı, gökyüzünde görkemli bir şekilde parlıyordu. Uzayın derinliklerinden gelen bu olağanüstü güzellik, ikisini de büyülüyordu. Babası Alp bir yandan bu önemli anı fotoğraflamaya çalışıyordu. Kendisinin bu hobisi oğlu Borayı da mutlu ediyordu.

Fotoğraf karesine, Brooks kuyruklu yıldızının muhteşem görüntüsü net bir şekilde yansıdı. Alp, kamerayı indirerek Bora’ya döndü. “İşte,” dedi gururla, “bu anı ölümsüzleştirdik.” Bora, babasının omzuna gülümseyerek dokundu. “Harika oldu, baba. İnanılmaz bir deneyimdi.”

Alp, oğlunun bu mutluluğunu görmekten dolayı içi huzurla doldu. “Evet, gerçekten de öyle. Ve daha nice benzer anları birlikte paylaşacağız oğlum dedi.” Alp bu heyecan dolu anları okulda arkadaşlarına anlatmak için sabırsızlanıyordu. Ve yakında gerçekleşecek olan meteor yağmurunu sabırsızlıkla beklemeye başladı.

Bir zamanlar, Umut adında genç bir çocuk yaşarmış. Umut’un kasabasında insanlarla hayvanlar arasında özel bir bağ vardı. İnsanlar, konuşan kuş türlerini keşfetmişti. Umut, kasabasının en sevimli hayvanlarından biri olan Şahane adlı renkli kanatlı bir muhabbet kuşuna sahipti. Şahane diğer muhabbet kuşları gibi değildi biraz büyük kanatları vardı, uçan arabaların etrafında dolaşmaktan büyük keyif alırdı. Umut, bir gün gökyüzünde uçan arabalarla muhteşem bir yolculuk yapma hayali kurduğunda, Şahane hemen yanında yer almak istedi.

Bir gün, Umut’un yaşadığı kasabanın bilim ve teknoloji fuarı düzenlendi. Umut, bu fırsatı değerlendirmeye karar verdi.

Fuarın en ilginç bölümlerinden biri, mucitlerin tasarladığı uçan arabaların sergilendiği alandı. Umut, bu arabaları inceledikçe gözleri parladı. “Bir gün ben de bir uçan arabaya binip gökyüzünde özgürce gezeceğim!” diye iç geçirdi. O gün, bir mucit olan Profesör Ömer’den haberdar oldu. Umut’un hayali, kasabasındaki bir mucit olan Profesör Ömer ile tanışmasıyla gerçekleşti. Profesör, Umut ve Şahane’ye, hayal ettikleri uçan arabayı tasarlamak için yardım etmeye karar verdi.

Profesör uçan arabaların tasarımı konusunda uzman bir bilim insanıydı. Profesör, genç çocuğun azmi ve tutkusu karşısında etkilendi. Birlikte çalışmaya karar verdiler. Umut, Profesörün rehberliğinde uçan arabaların tasarımı ve yapımı konusunda eğitim aldı.
İlk olarak, tasarım aşamasında birçok farklı fikir ortaya çıkmıştı. Umut ve Profesör, en etkili ve güvenli tasarımı bulmak için uzun saatler boyunca tartışıp, çeşitli planlar üzerinde çalışıyorlardı. Bazı tasarımlar başarısız olmuş, ancak bu başarısızlıklar, onlara daha iyi bir çözüm bulma konusunda motivasyon sağlamıştı.

İkinci olarak, malzeme seçimi ve uygun teknolojiyi bulma süreci oldukça zorlu geçiyordu. Uçan arabayı sağlam, hafif ve güvenli bir şekilde inşa etmek için en uygun malzemeleri bulmak için günlerce araştırma yapmışlardı. Ayrıca, gelişmiş teknolojileri entegre etmek ve aracı çevre dostu hale getirmek için çaba gösteriyorlardı.

Geceleri, tasarım üzerinde düşünerek ve plan yaparak geçiriyorlardı. Profesör Ömer, bilgi birikimi ve deneyimiyle Umut’a rehberlik ederken, Umut da genç ve yaratıcı zekasıyla çeşitli çözümler üretiyordu. Geceler boyunca makinelerle uğraşarak, prototipleri test ediyor ve her seferinde daha iyi bir sonuca ulaşmaya çalışıyorlardı.

Zorluklarla dolu bu süreçte, Umut, Şahane ve Profesör birbirlerine olan güvenlerini pekiştirdiler. Her başarısızlık, yeni bir öğrenme fırsatı olarak değerlendiriliyor ve bir sonraki adıma daha hazır bir şekilde geçiyorlardı. Bu sürecin sonunda ortaya çıkan uçan araba, sadece bir taşıma aracı değil, aynı zamanda başarı ve dayanışmanın bir simgesi olmuştu.

Zamanla, muhteşem bir uçan araba ortaya çıktı. Renkli kanatlı kuşlar, tüylü dostlar ve hatta minik tavşanlar, bu arabada özel bölmelerde konforlu bir şekilde seyahat edebilecekleri düşünülmüştü. Umut, bu masalsı araçla hem kasabasını hem de hayvan arkadaşlarını gökyüzünde özgürce gezdirmenin hayalini kurdu.

Gün geldiğinde, kasaba sakinleri ve hayvan dostları bir araya geldi. Umut, Şahane ve diğer hayvanlar, renkli ve büyülü uçan arabaya binerek gökyüzünde eşsiz bir yolculuğa çıktılar. Umut’un hayali gerçek olmuştu: İnsanlar ve hayvanlar, birlikte uçan arabalarla masalsı bir yolculuğa çıkarak, dostluklarını daha da pekiştirdiler ve kasabalarını daha da güzelleştirdiler. Ve böylece, Umut’un kasabasında yaşanan bu masalsı yolculuk, insanların ve hayvanların bir arada mutlu bir şekilde havada uçabildiği tatlı anı oldu.