Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken, uzak köylerin birinde ihtiyar anasıyla yaşayan bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın başında saçı yokmuş ama sırma gibi bir kalbi, zehir gibi bir aklı varmış.

Günlerden bir gün, Keloğlan’ın canı anasına yardım etmek istemiş. “Anacığım bütün gün çalışmaktan çok yoruluyor, ona ormandan güzel meyveler, taze mantarlar toplayayım” diyerek yola koyulmuş. Ormanın derinliklerine doğru yürürken, kuşların neşeyle şakıdığı, derelerin şırıl şırıl aktığı gizli bir vadiye gelmiş. Bir de ne görsün? Kocaman, ulu bir çınar ağacının altında, yaprakları gümüş gibi parlayan, etrafa ışık saçan mis kokulu bir çiçek duruyormuş.

Keloğlan hayranlıkla tam çiçeğe yaklaşacakken, dalların arasından bilge bir baykuş seslenmiş:

“Dur Keloğlan! O gördüğün sıradan bir bitki değil, sihirli Rüya Çiçeği’dir. Kokusu, geceleri uykusu kaçanlara en tatlı rüyaları, ormanın en güzel ninnilerini getirir.”

Keloğlan bunu duyunca çok sevinmiş. “Benim canım anam geceleri yorgunluktan gözüne uyku girmiyor, yatağında sağa sola dönüp duruyor. Bu çiçeği ona götürmeliyim!” demiş.

Fakat bilge baykuş kanatlarını çırparak onu uyarmış: “Bu çiçeği yerinden koparamazsın, toprağından ayırırsan sihri hemen bozulur. Ancak yanına oturup ona en sevdiğin şarkıyı söylersen, belki sana sihirli tohumlarından birini hediye eder.”

Keloğlan hemen bağdaş kurup parlayan çiçeğin karşısına oturmuş. Aklına küçüklüğünden beri çok sevdiği, neşeli ezgiler gelmiş. Başlamış tatlı tatlı mırıldanmaya: “Bir balık tuttum… ” diye neşeyle şarkısını söylerken, çiçek birden yapraklarını aralamış. Keloğlan’ın temiz kalbi ve güler yüzlü sesi çiçeğin çok hoşuna gitmiş. Ortasından pırıl pırıl parlayan, yıldız şeklinde minicik bir tohum yuvarlanıp Keloğlan’ın avucuna düşmüş.

Keloğlan sevinçle zıplamış, baykuşa teşekkür edip koşa koşa evinin yolunu tutmuş. Yıldız tohumunu evlerinin penceresindeki küçük toprak saksıya özenle ekmiş. O gece tohum hızla filizlenmiş ve pencerelerinde pırıl pırıl parlayan yeni bir Rüya Çiçeği açmış. Odanın içini öyle güzel, huzurlu bir koku kaplamış ki, Keloğlan’ın anası başını yastığa koyar koymaz mışıl mışıl uykuya dalmış. Rüyasında bulutların üzerinde gezindiğini, en güzel bahçelerde yürüdüğünü görmüş.

O günden sonra Keloğlan, çiçeğin çoğalan sihirli tohumlarını köydeki bütün çocuklara dağıtmış. Köyde uykusu kaçan, gece ağlayan hiçbir çocuk kalmamış. Bütün çocuklar geceleri en tatlı masalların rüyasını görüp, sabahları neşeyle uyanmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri anasını çok seven Keloğlan’ın başına, biri iyilik yapanlara yol gösteren bilge baykuşun başına, diğeri de yatağında mışıl mışıl uyuyup bu masalı dinleyen bütün güzel çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dalgaların şarkı söylediği, martıların neşeyle dans ettiği masmavi bir sahil kasabasında Mercan adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Mercan’ın tıpkı adı gibi nar çiçeği renginde yanakları, deniz mavisi kocaman gözleri ve rüzgarda uçuşan dalgalı saçları varmış.

Mercan denizi o kadar çok severmiş ki, bütün gününü kumsalda deniz kabukları toplayarak ve sığ sulardaki minik balıklarla konuşarak geçirirmiş. Sahildeki bütün hayvanlar onun en iyi arkadaşıymış.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Mercan kumsalda yürürken denizin dibindeki o rengarenk mercan kayalıklarının eskisi gibi parlamadığını fark etmiş. Kırmızı, mor, sarı mercanlar solmuş, grileşmeye başlamış. Suyun içi de çok sessizmiş. Mercan hemen en bilge arkadaşı olan Kaplumbağa Tostos’un yanına yüzmüş.

“Tostos amca, denizimize ne oldu? Mercanların renkleri neden soldu?” diye sormuş endişeyle.

Kaplumbağa Tostos yavaşça başını sallamış, “Ah güzel kızım…” demiş. “Denizin altındaki canlılar gülmeyi ve şarkı söylemeyi unuttular. Herkes sadece kendi işiyle meşgul, kimse birbiriyle oyun oynamıyor. Neşe bittiği için deniz de renklerini kaybediyor. Mercanların yeniden parlaması için denize sevgi ve neşe şarkıları fısıldamamız gerek.”

Bunu duyan Mercan’ın kocaman kalbi hemen harekete geçmiş. “Ben onlara şarkı söylemeyi yeniden hatırlatabilirim!” demiş.

Mercan kumsala koşmuş, oradan içi boş, kocaman ve kıvrımlı bir deniz kabuğu bulmuş. Bu kabuğun içine üflediğinde flüt gibi harika bir ses çıkıyormuş. Hemen suyun kenarına oturup, deniz kabuğuyla o güne kadar duyulmuş en tatlı, en neşeli melodiyi çalmaya başlamış. Melodi o kadar içten ve sevgi doluymuş ki, suyun üzerindeki dalgalar bile müziğe eşlik edip “Şıp, şıp” diye ritim tutmaya başlamış.

Önce minik gümüş balıkları sese gelmiş, suyun içinde dönerek dans etmeye başlamışlar. Sonra yengeçler kıskaçlarını birbirine vurarak müziğe katılmış. Ardından yunuslar suyun yüzeyine sıçrayarak neşeyle ıslık çalmışlar. Bütün deniz canlıları Mercan’ın etrafında toplanmış, büyük bir oyun çemberi kurmuşlar. Herkes birbirine gülümsüyor, birlikte harika bir şarkı söylüyormuş.

İşte tam o anda sihirli bir şey olmuş! Canlıların neşesi ve kahkahaları suyun içine yayıldıkça, grileşen mercan kayalıkları yavaş yavaş uyanmaya başlamış. Önce uçları pembeleşmiş, sonra gövdeleri sapsarı, masmavi, turuncu ve mor renklerle parlamış. Deniz, eskisinden bile daha canlı ve muhteşem bir hale gelmiş.

Kaplumbağa Tostos gülümseyerek Mercan’a bakmış. “Gördün mü güzel kızım,” demiş. “Sevginin ve birlikte gülmenin renklendiremeyeceği hiçbir yer yoktur.”

O günden sonra deniz canlıları bir daha oyun oynamayı hiç unutmamışlar. Mercan Kız da her sabah onlara yeni şarkılar çalmış. Ve o şirin sahil kasabası, sonsuza dek dünyanın en renkli, en mutlu yeri olarak kalmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları sevgiyle koruyanların başına, biri gülümsemeyi hiç unutmayanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, uçsuz bucaksız, altın sarısı otlarla kaplı sıcak bir savanada Badi adında sevimli mi sevimli bir yavru bufalo yaşarmış. Badi’nin kocaman, yumuşacık kulakları, parlak siyah burnu ve yere her bastığında “Güm! Güm!” diye ses çıkaran güçlü toynakları varmış.

Badi çok iyi kalpli bir yavruymuş ama bazen kendi cüssesine biraz üzülürmüş. Savanada dolaşırken incecik bacaklarıyla upuzun zıplayan ceylanları veya rüzgar gibi koşan çitaları izler, iç geçirirmiş. “Keşke ben de onlar gibi hafif olup havalara zıplayabilseydim,” der, sonra kendisi zıplamaya çalıştığında yere küt diye düşüp etrafı toz dumana katarmış.

Badi’nin sırtından hiç ayrılmayan, onun en yakın arkadaşı Piki adında minik, sarı tüylü bir kuş varmış. Piki, Badi’nin üzüldüğünü görünce kulağına eğilip cıvıldamış:
“Üzülme Badi! Ormandaki her canlının kendine has, bambaşka bir yeteneği vardır. Senin gücün de senin en büyük hediyendir. Sadece doğru zamanı bekle.”

Günlerden bir gün, savanada hava o kadar sıcak olmuş ki, hayvanların su içtiği küçük derenin suyu azalmaya başlamış. Üstelik gece çıkan fırtınada kocaman, ağır bir ağaç gövdesi devrilip derenin daralan ağzını tamamen kapatmış. Sular akamadığı için minik tavşanlar, kaplumbağalar ve kuşlar susuz kalmış. Bütün hayvanlar toplanmış, ağaç gövdesini itmeye çalışmışlar ama nafile! Ceylanlar boynuzlarıyla itmiş, tavşanlar patileriyle kazımış ama koca ağaç yerinden bile kıpırdamamış.

O sırada Badi ve minik kuşu Piki oradan geçiyormuş. Kalabalığı ve susuz kalan yavruları gören Badi hemen yardıma koşmuş. Piki sırtından havalanarak, “İşte senin zamanın geldi Badi! Göster onlara ne kadar güçlü olduğunu,” diye neşeyle ötmüş.

Badi derin bir nefes almış, yeri sarsan güçlü toynaklarını toprağa sağlamca basmış. Kocaman, güçlü başını ağaç gövdesine dayamış ve bütün gücüyle itmeye başlamış. “Hııııııh!” Badi ittikçe kasları gerilmiş, ayakları toprağa tutunmuş. Ve birden… Çatırt! O koca ağaç gövdesi yavaşça yana doğru yuvarlanmış.

Önü açılan dere suları şırıl şırıl, coşkuyla akmaya başlamış! Bütün minik hayvanlar sevinçle suya koşmuş. Tavşanlar zıplamış, kaplumbağalar neşeyle suya dalmış. Herkes Badi’nin etrafında toplanıp ona teşekkür etmiş. Ceylanlar bile onun ne kadar harika ve güçlü olduğunu söyleyerek onu alkışlamışlar.

Badi o gün, ağır ve iri olmasının kötü bir şey olmadığını, aksine kocaman gücüyle başkalarına yardım edebildiğini anlamış. Kendi benzersiz gücüyle gurur duymuş. O günden sonra savanada yere “Güm! Güm!” diye basarak yürürken başını hep dik tutmuş, yüzünden de kocaman gülümsemesi hiç eksik olmamış.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla barışık olanların başına, biri gücünü iyilik için kullananların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyip huzurla uykuya dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, her mevsimin ayrı bir güzellikle yaşandığı, etrafı yemyeşil ormanlarla çevrili bir kasabada Doğa adında çok güzel bir kız çocuğu yaşarmış. Doğa’nın deniz mavisi gözleri ve güneş ışığı gibi parlayan sarı saçları varmış. Adı gibi doğayı, çiçekleri, ağaçları ve tüm hayvanları çok severmiş. Doğa’nın bir de can yoldaşı, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan Maya adında tatlı mı tatlı bir kedisi varmış. Maya çok meraklı bir kediymiş; bütün gün kelebeklerin peşinden koşar, rüzgarda uçuşan yaprakları havada yakalamaya çalışırmış.

Güneşli bir bahar sabahı, Doğa ve Maya evlerinin arka bahçesinde oyun oynuyorlarmış. Maya, büyük çınar ağacının köklerinin arasında patisiyle toprağı eşelerken aniden heyecanla miyavlayarak Doğa’yı çağırmış. Doğa hemen koşup kedisinin yanına gelmiş. Bir de ne görsün? Toprağın içinde, yıldız gibi hafifçe parlayan, mavi renkli minicik bir tohum duruyormuş.

Doğa bu gizemli tohumu çok sevmiş. Hemen odasından en sevdiği kırmızı saksıyı getirmiş, içine yumuşacık toprak doldurmuş ve tohumu özenle ekmiş. Ona can suyunu vermiş ve saksıyı odasının en güzel güneş alan penceresine koymuş.

Günler geçmiş, Doğa her sabah uyanır uyanmaz tohumunu sulamış, güneşin onu ısıtmasını beklemiş. Ama bir hafta geçmesine rağmen saksıdan tek bir yeşil filiz bile çıkmamış. Doğa bu duruma biraz üzülmüş. “Neden büyümüyor Maya? Suyu mu eksik, güneşi mi?” diye fısıldamış kedisine. Maya ise saksının etrafında mırıldanarak dolanıp sanki ona bir şeyler anlatmaya çalışıyormuş.

O gece Doğa rüyasında bahçedeki yaşlı çınar ağacını görmüş. Çınar ağacı ona şefkatle gülümseyerek şöyle demiş: Güzel kızım, dünyadaki bazı özel şeyler sadece su ve güneşle büyümezler. Onların hayata tutunabilmek için en çok ihtiyaç duyduğu şey; sabır, sevgi dolu sözcükler ve yürekten söylenen güzel bir şarkıdır.”

Sabah uyanan Doğa heyecanla saksının başına koşmuş. Artık ne yapması gerektiğini çok iyi biliyormuş. Tohumunu sadece sulamakla kalmamış; her sabah ona tatlı tatlı “Günaydın” demiş, okulda öğrendiği en neşeli şarkıları ona söylemiş ve ona ne kadar değer verdiğini anlatmış. Maya da her gün saksının yanına kıvrılıp sevgiyle mırıl mırıl mırıldanmış.

Sabırla ve sevgiyle geçen birkaç günün ardından, bir sabah masalsı bir mucize gerçekleşmiş! Toprağın içinden, yaprakları gümüş gibi parlayan minicik bir filiz uyanmış. Filiz gün geçtikçe büyümüş ve pencerinin kenarında, dalları yıldızlar gibi parlayan harika bir ağaca dönüşmüş. Rüzgar estikçe ağacın yapraklarından çok tatlı, ninniler gibi huzur verici bir melodi yayılıyormuş. Bu yüzden Doğa ona “Fısıltı Ağacı” adını koymuş.

Doğa o gün çok önemli bir şey öğrenmiş; dünyadaki en güzel şeyler aceleyle değil, sevgiyle, güzel sözlerle ve sabırla büyürmüş. O günden sonra Doğa, Maya ve Fısıltı Ağacı odalarında hep en güzel masalları dinleyerek tatlı uykulara dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı ve hayvanları kalpten sevenlerin başına, biri sevgisini sabırla paylaşanların başına, diğeri de bu tatlı masalı dinleyen güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Rengarenk çiçeklerin açtığı çok güzel bir ormanda, Tarçın adında pofuduk kuyruklu minik bir sincap yaşarmış.

Kış yaklaşırken Tarçın, yuvasına kocaman bir dağ gibi ceviz ve fındık toplamış. Ama Tarçın’ın küçük bir korkusu varmış. Kendi kendine hep, “Ya bu yiyecekler bana yetmezse? Ya kışın aç kalırsam?” dermiş. Bu yüzden yiyeceklerini hiç kimseyle paylaşmak istemiyormuş.

Bir sabah ormana lapa lapa kar yağmış. Tarçın sıcacık yuvasında otururken kapısı çalınmış: Tık, tık, tık!

Kapıyı açtığında, soğuktan titreyen minik kuş Cikcik’i görmüş. Cikcik, “Tarçın, kardan dolayı yiyecek bulamadım. Benimle bir tane fındığını paylaşır mısın?” diye sormuş. Tarçın tam “Hayır” diyecekken, ormanın en akıllısı Bilge Baykuş yanlarına uçmuş ve sevgiyle şöyle demiş: “Güzel Tarçın… Ormandaki tüm yiyecekleri bize veren Yüce Allah’tır. Allah, elindekini arkadaşlarıyla paylaşanları çok sever. Paylaşılan yiyecekler hiç eksilmez, aksine içine ‘bereket’ girer ve sevgiyle çoğalır.”

Bunu duyan Tarçın, rızkı verenin Allah olduğunu hatırlamış ve içindeki korku hemen uçup gitmiş. Gülümseyerek, “Tabii ki paylaşırım Cikcik, hadi içeri gel!” demiş.

İki arkadaş sıcacık yuvada sofraya oturmuşlar. Yemeye başlamadan önce hep birlikte “Bismillah” demişler. En tatlı fındıkları yiyip karınlarını güzelce doyurduktan sonra da kendilerine bu nimetleri veren Allah’a “Elhamdülillah” diyerek şükretmişler.

O kış Tarçın, yiyeceklerini ihtiyacı olan tüm arkadaşlarıyla paylaşmış. Bilge Baykuş’un dediği gibi, yiyecekleri hiç tükenmemiş! Çünkü yuvaya cimrilik yerine, sevgi ve Allah’ın bereketi dolmuş. Tarçın da ormanın en mutlu ve en cömert sincabı olmuş.

Masalı sesli dinleyin:

Orman Okulu’nda son zil neşeyle çalmış, ulu çınar ağacının altındaki tüm yavrular sevinçle havaya zıplamış. Sonunda beklenen o uzun yaz tatili gelmiş! Ormanın en hareketli ve oyuncu sincabı Fındık, okul çantasını koşturarak evdeki dolabın en derin köşesine saklamış. “Oh be!” demiş kendi kendine, “Bütün yaz sadece uyuyacağım, ceviz yiyeceğim ve hiçbir şey yapmayacağım. Yaşasın tembellik!”

İlk üç gün Fındık tam da planladığı gibi yapmış. Sabahları güneş tepeye çıkana kadar uyumuş, kalkıp koca bir tabak fındık ezmesi yemiş, sonra da bir ağaç dalına uzanıp öylece bulutları izlemiş. Ama dördüncü gün tuhaf bir şey olmuş: Fındık inanılmaz derecede sıkılmış! Sürekli yatmak, onun gibi kıpır kıpır bir sincaba hiç de iyi gelmemiş. Üstelik bütün gün hiçbir şey yapmamak onu daha da yorgun hissettirmeye başlamış.

Can sıkıntısıyla ormanda yürüyüşe çıkan Fındık, en yakın arkadaşı Kaplumbağa Tosbi’nin evine uğramış. Bir de ne görsün? Tosbi bahçesinde neşeyle oturmuş, elindeki renkli boyalarla dev bir tuvale ormanın resmini çiziyor. Yanındaki ahşap masada ise pırıl pırıl parlayan, sayfaları renkli hikaye kitapları duruyor.

Fındık şaşkınlıkla yanına yaklaşmış: “Tosbi, tatildeyiz unuttun mu? Neden boya yapıyor ve kitap okuyorsun? Bütün gün yatıp dinlensene!”

Tosbi gülümseyerek fırçasını suya batırmış ve akıllıca bir cevap vermiş: “Tatildeyiz diye eğlenmeyi ve yeni şeyler öğrenmeyi bırakmalı mıyız Fındık? Bütün gün sadece uyursak tatilin ne sihri kalır ki? Ben kendime bir Yaz Macerası Planı hazırladım. Sabahları kuş cıvıltıları eşliğinde biraz kitap okuyup yeni maceralara dalıyorum. Öğleden sonraları resim yapmayı öğreniyorum. Anneme bahçeyi sulamasında yardım ediyorum. Ve inanır mısın, geriye oyun oynamak için kocaman, harika bir vaktim kalıyor!”

Fındık kulaklarını kaşımış. Kendi geçirdiği üç sıkıcı günü, bir de Tosbi’nin neşe dolu, parlayan gözlerini düşünmüş. “Sanırım haklısın Tosbi,” demiş usulca. “Sadece yatarak zaman geçmiyor ve hiç de eğlenceli değil. Bana da resim yapmayı öğretir misin?”

Tosbi sevinçle ona fazladan bir fırça uzatmış. O günden sonra Fındık da kendi yaz planını yapmış. Sabahları Tosbi ile ceviz ağacının gölgesinde oturup uzay ve yıldızlar hakkında heyecanlı masal kitapları okumuşlar. Ormandaki farklı yaprakları toplayıp bir “Doğa Defteri” hazırlamışlar. Fındık, annesiyle birlikte kış için fındık kurutmayı bile öğrenmiş. Üstelik her gün seksek oynamak, derede yüzmek ve ağaçlara tırmanmak için eskisinden daha çok enerjisi varmış!

Yaz bittiğinde Fındık okula dönerken çantasını büyük bir heyecanla hazırlamış. Çünkü artık biliyormuş ki; dinlenmek çok güzeldir ama zamanı planlamak, yeni şeyler öğrenmek ve sevdiklerine yardım etmek, tatili dünyanın en eğlenceli macerasına dönüştürür!

Gökten üç elma düşmüş: Biri zamanını verimli değerlendirenlerin başına, biri yeni şeyler öğrenmeyi sevenlerin başına, diğeri de bu masalı okuyan akıllı çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Derin mavi denizlerin kıyısında, altın sarısı kumsalı olan şirin bir sahil kasabasında Can adında bir çocuk yaşardı. Can dokuz yaşındaydı. Kumdan dev şatolar yapmaya, renkli deniz kabukları toplamaya ve sahilde koşuşturmaya bayılırdı. Ancak iş denize girmeye gelince işler değişirdi. Can sadece dizlerine kadar suya girer, daha ileri gitmekten çok korkardı. Arkadaşları denizin içinde gümüş balıklar gibi süzülür, neşeyle birbirleriyle yarışırken, o kenarda oturup onları hüzünle izlerdi. İçinden hep, “Ya ayaklarım yere değmezse? Ya suyun içinde batarsam?” diye geçirirdi. Su ona koca ve ürkütücü bir bilinmezlik gibi gelirdi.

Güneşli ve pırıl pırıl bir yaz sabahı, Can yine kıyıda oturmuş ayak parmaklarıyla kumu eşelerken iç çekerek denize bakıyordu. O sırada suyun yüzeyinde, güneş ışığıyla parlayan pürüzsüz bir yüzgeç belirdi. Bu, denizlerin en sevimli, en bilge yunusu Maviş’ti! Maviş, sığ sulara doğru zarifçe yüzüp başını sudan çıkardı ve Can’a bakarak gülümsedi.

“Merhaba Can!” dedi Maviş neşeli, ıslık gibi bir sesle. “Bugün su serin ve harika, neden sen de arkadaşlarına katılıp bu güzelliğin tadını çıkarmıyorsun?”

Can başını öne eğdi. “Ben yüzme bilmiyorum Maviş. Suyun beni taşıyabileceğine inanmıyorum. Ayaklarım kumu hissetmeyince çok korkuyorum, kalbim hızla çarpıyor.”

Maviş şefkatle ona baktı. “Deniz, ona güvenen herkesi kucaklar Can. Su senin düşmanın değil, seni destekleyen bir arkadaşındır. Yüzmenin sırrı sadece nefes almak, rahatlamak ve bedeni serbest bırakmaktır. Gel, sana denizin sihrini öğreteyim.”

Can biraz tereddüt etse de Maviş’in güven veren sözlerinden cesaret alarak yavaşça suya girdi. Su göğsüne kadar geldiğinde durdu. Maviş ona ilk kuralı söyledi: “Şimdi derin bir nefes al, yanaklarını kocaman şişir ve yüzünü suya daldırıp ağzından yavaşça baloncuklar çıkar.”

Can denileni yaptı. Suya eğildi ve üfledi. Bloop, bloop, bloop! Suyun altında baloncuklar çıkarmak onu kıkırdatmıştı; korkusu biraz olsun hafifledi.

“Harika gidiyorsun!” dedi Maviş heyecanla. “Şimdi kollarını kocaman bir denizyıldızı gibi iki yana aç. Derin bir nefes al, ciğerlerini havayla doldur. Ardından ayaklarını yerden yavaşça kes ve kendini suyun kollarına bırak. Korkma, ben tam yanındayım.”

Can tüm cesaretini topladı. Derin bir nefes aldı ve ayaklarını kumdan kesti. Gözlerini sımsıkı kapatmıştı ama beklediği gibi batmadı! İçindeki hava ve suyun kaldırma kuvveti onu sihirli bir yastık gibi yüzeyde tutuyordu.

“Şimdi bacaklarını ritmikçe çırp bakalım! Kollarınla da suyu geriye doğru çek!” diye seslendi bilge yunus.

Can bacaklarını çırpmaya, kollarını suyu itmek için kullanmaya başladı. Gözlerini açtığında kıyıdan uzaklaştığını ve suyun üzerinde kendi başına ilerlediğini fark etti. Başarmıştı! Yüzüyordu! İçindeki o büyük korku tamamen uçup gitmiş, yerini tarifsiz bir özgürlük ve başarma hissi almıştı.

“Teşekkür ederim Maviş! Ben de yüzüyorum!” diye bağırdı neşeyle. Maviş havaya sıçrayıp etrafa sular saçarak onun bu zaferini kutladı. Can, o günden sonra korkularını sulara gömdü ve denizin, özgürlüğün tadını doyasıya çıkardı.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzaklarda, yemyeşil ulu ağaçlarla dolu kocaman ve huzurlu bir ormanda, minicik, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan çok tatlı bir tavşancık yaşarmış. Bu minik tavşanın adı Ponpon’muş. Ponpon’un kulakları upuzun ve içi pembe renkliymiş. Minik burnu gün boyu pıt pıt diye seğirir, pofuduk kuyruğu pıtır pıtır titrermiş. Ponpon, sabahları güneş doğduğunda uyanmayı, yeşil çimenlerde hoplaya zıplaya oynamayı çok severmiş. Karnı acıktığında taze, sulu havuçları kıtır kıtır kemirirmiş. Havuçlarını yerken o kadar mutlu olurmuş ki, neşeyle kendi etrafında fırıl fırıl dönermiş.

Bir gün ormanda gezinirken, masmavi kanatları olan nazik bir kelebekle tanışmış. Kelebek yavaşça Ponpon’un kulağına konmuş. Ponpon kıkır kıkır gülmeye başlamış. İki sevimli arkadaş bütün gün çiçeklerin arasında oynamışlar. Ponpon sarı papatyaların arasına saklanmış, mavi kelebek de onu hemen bulmuş. Rüzgar hafifçe esmiş, ağaçların yaprakları hışır hışır ses çıkarmış. Minik kuşlar tatlı tatlı öterek onlara çok güzel bir ninni söylemiş.

Akşam yaklaşmış. Güneş uykuya dalarken gökyüzü pembe ve mor renklere boyanmış. Ormana yumuşacık bir sessizlik çökmüş. Bütün gün zıplayıp oynayan minik Ponpon’un gözleri kapanmaya başlamış. Ağzıyla tatlı tatlı esnemiş. Minik ayaklarıyla pıtır pıtır yürüyerek sıcacık yuvasına, annesinin kollarına gitmiş. Uyuyan güzel minik kızlar gibi o da hemen tatlı rüyalara dalmış. Gökten üç tatlı havuç düşmüş; biri Ponpon’a, biri annesine, biri de uykuya dalan sana.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Eski zamanların o güzel günlerinde, küçük ve şirin bir kasabada yaşayan Geppetto Usta ve onun tahtadan yaptığı, canlanan biricik oğlu Pinokyo yaşarmış. Pinokyo, yalan söylediğinde burnunun uzamasına sebep olan o eski hatalarından çok şey öğrenmiş, ancak hala dünyanın ne kadar büyük ve sürprizlerle dolu olduğunu yeni yeni keşfediyormuş.

Bir sabah Geppetto Usta, atölyesinde derin bir iç çekmiş. Kasabadaki tüm çocukları sevindirecek, onlara en tatlı ninnileri çalacak dev bir müzik kutusu yapmak istiyormuş. Ancak bunun için kasabanın çok uzağındaki gizemli Mavi Çam Ormanı’ndan özel bir dal getirmesi gerekiyormuş. Geppetto Usta artık yaşlandığı için bu uzun yola çıkacak gücü yokmuş.

Pinokyo hemen öne atılmış. “Babacığım! Ben giderim. Mavi Çam Ormanı’nı bulur, o dalı sana getiririm!” demiş heyecanla.

Geppetto Usta gülümsemiş ve Pinokyo’nun tahta yanaklarını okşamış: — “Peki benim cesur oğlum. Ama bana bir söz vermelisin: Yolda oyalanmadan, kimsenin seni kandırmasına izin vermeden doğrudan ormana gidip döneceksin.”

Pinokyo, “Söz veriyorum babacığım!” diyerek yola koyulmuş.

Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Tam Mavi Çam Ormanı’nın girişine yaklaşırken, karşısına süslü püslü tüyleriyle Gösterişli Papağan ve göbeğini kaşıyan Tembel Porsuk çıkmış.

Papağan şakıyarak, “Aaa! Nereye böyle küçük tahta çocuk? Şuradaki tepenin ardında Şekerden Şatolar Festivali var! Orada pamuk şekerden bulutlar, çikolatadan nehirler var. Neden o sıkıcı ormana gidiyorsun ki?” demiş.

Tembel Porsuk da esneyerek eklemiş: — “Boşver ormanı… Gel bizimle bütün gün yan gelip yatalım, oyunlar oynayalım.”

Pinokyo’nun gözleri parlamış. Şekerden şatolar ve çikolata nehirleri kulağa o kadar harika geliyormuş ki, adımları yavaşlamış. İçinden, “Sadece küçücük bir süre baksam, sonra ormana gitsem ne olur ki?” diye geçirmiş.

Fakat tam o sırada, burnunda hafif bir kaşıntı hissetmiş. Yalan söylemediği için burnu uzamıyormuş ama kalbinin derinliklerinde bir sızı hissetmiş. Geppetto Usta’nın yorgun ama umut dolu gözleri aklına gelmiş. Kasabadaki çocukların müzik kutusunu beklerkenki heyecanlarını düşünmüş.

Pinokyo derin bir nefes almış, dik durmuş ve Gösterişli Papağan ile Tembel Porsuk’a dönerek gür bir sesle cevap vermiş: — “Hayır, teşekkür ederim! Benim babama verilmiş bir sözüm var. Verilen sözü tutmamak, yalan söylemek kadar kötüdür!”

Bu kararlı sözleri duyan Papağan ve Porsuk, Pinokyo’yu kandıramayacaklarını anlayıp şaşırarak oradan uzaklaşmışlar.

Pinokyo hemen ormana girmiş. Ormanın derinliklerinde, yaprakları gökyüzü gibi masmavi parlayan Mavi Çam ağacını bulmuş. Ağacın dalında duran bilge bir ağaçkakan, Pinokyo’nun dürüstlüğünü ve kararlılığını gördüğü için ona kendi rızasıyla kırılmış en güzel, en sağlam dalı hediye etmiş.

Pinokyo, Mavi Çam dalını alıp koşarak atölyeye, babasının yanına dönmüş. Geppetto Usta oğlunun sağ salim, üstelik görevini başarıyla tamamlayarak döndüğünü görünce sevinçten ağlamış.

O akşam, kasabanın meydanında kurulan dev müzik kutusundan yayılan harika melodiler eşliğinde tüm çocuklar neşeyle dans etmiş. Pinokyo ise tahtadan göğsünün içinde, gerçek bir kalbin attığını hissetmiş. Çünkü sevginin ve sorumluluğun, dünyanın en tatlı şekerinden bile daha güzel olduğunu öğrenmiş.

Gökten üç palamut düşmüş; biri verdiği sözü her zaman tutan dürüst çocukların başına, biri sevgiyle çalışan Geppetto Usta’nın başına, diğeri de bu masalı okuyup kalbinde iyiliği yeşerten herkesin başına!