Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Ulu dağların eteğinde, havası her zaman taze ve çiçek kokulu yeşil bir şehirde Zeynep adında çok meraklı bir çocuk yaşarmış. Zeynep’in en sevdiği şey, her sabah bahçeye çıkıp doğanın nasıl uyandığını izlemekmiş.

Bir gün Zeynep, bahçedeki büyük bir elma ağacının altına oturmuş. Ağacın dallarındaki kırmızı elmalara, yerdeki renkli çiçeklere ve gökyüzündeki pamuk gibi bulutlara bakmış. Kendi kendine, “Acaba tüm bunlar nasıl bu kadar düzenli ve güzel görünüyor?” diye düşünmüş.

Tam o sırada, yanına minik bir kuş konmuş. Kuş neşeyle ötüyor, kanatlarını çırpıyormuş. Zeynep kuşa sormuş: “Minik kuş, sen hiç yorulmaz mısın? Sana bu güzel sesi kim verdi?”

Kuş, sanki Zeynep’i anlamış gibi bir süre daha ötmüş ve sonra gökyüzüne doğru uçmuş. O sırada bahçeyle ilgilenen dedesi Zeynep’in yanına gelmiş. Zeynep, merakla sormuş: “Dedeciğim, bu çiçekler nasıl rengarenk oluyor? Elmalar nasıl bu kadar tatlı? Ve biz onlara nasıl teşekkür etmeliyiz?”

Dedesi gülümseyerek Zeynep’in yanına oturmuş ve şefkatle anlatmaya başlamış: “Bak güzel kızım, bu gördüğün her şey; uçan kuşlar, parlayan güneş ve yediğimiz lezzetli meyveler, yüce Allah’ın bize birer hediyesidir. O, her şeyi büyük bir sevgi ve düzenle yaratmıştır. Çiçeklerin renklerini O verir, kuşların şarkılarını O öğretir.”

Zeynep gözlerini kocaman açmış: “Peki dede, biz bu güzel hediyeler için nasıl teşekkür edebiliriz?” Dedesi şöyle cevap vermiş: “Bizim en güzel teşekkürümüz ‘Elhamdülillah’ demektir. Bu kelime, ‘Bize bu güzellikleri verdiğin için Sana teşekkür ederiz Allah’ım’ demektir. Ayrıca sadece dilimizle değil, davranışlarımızla da teşekkür edebiliriz. Mesela çiçekleri koparmayarak, hayvanlara su vererek ve elimizdeki güzel şeyleri arkadaşlarımızla paylaşarak da şükretmiş oluruz.”

O gün Zeynep çok önemli bir şey öğrenmiş. Bahçedeki her çiçeğe, her canlıya daha sevgiyle bakmaya başlamış. Akşam olup güneş batarken, gökyüzündeki yıldızları izlemiş ve içinden usulca fısıldamış:

“Bize bu güzel dünyayı verdiğin için Elhamdülillah…” Zeynep o gece yatağına yattığında, hem zihni huzurla dolmuş hem de kalbi teşekkür etmenin verdiği mutlulukla ısınmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı seven çocuklara, biri şükretmeyi bilen kalplere, biri de masalı dinleyen tüm güzel ruhlara.

Bir varmış, bir yokmuş. Kocaman, çiçekli bir bahçenin en uzun ağacında, minik bir kuş yaşarmış. Adı Maviş’miş. Maviş’in tüyleri gökyüzü gibi masmavi, gagası ise minicik ve sapsarıymış.

Bir sabah, güneş pırıl pırıl doğmuş. Maviş uyanmış, kanatlarını iki yana açmış ve tatlı tatlı esnemiş. “Bugün çok güzel bir gün olacak!” demiş.

Maviş çok acıkmış. Tam önündeki lezzetli buğday tanelerini yiyecekmiş ki, annesi yanına gelmiş. “Mavişçiğim,” demiş annesi şefkatle. “En önemli şeyi unuttun. Her güzel işe başlarken söylediğimiz o sihirli kelimeyi hatırlıyor musun?”

Maviş düşünmüş, düşünmüş… Sonra gülümseyerek: “Hatırladım anneciğim! Bismillah,” demiş.

Maviş, neşeyle “Bismillah” demiş ve buğday tanelerini yemeye başlamış. O gün yemekler sanki her zamankinden çok daha lezzetli gelmiş Maviş’e. Karnı doyunca da “Elhamdülillah” diyerek teşekkür etmiş.

Biraz sonra Maviş, bahçedeki renkli çiçeklerin üzerinden uçmak istemiş. Ama rüzgar biraz sert esiyormuş. Maviş önce biraz çekinmiş. Kendi kendine fısıldamış: “Haydi Maviş, Bismillah de, Allah sana yardım eder.”

Maviş, “Bismillah” diyerek kanatlarını çırpmış. Pır pır pır… Rüzgar ona hiç engel olmamış, sanki kanatlarının altından nazikçe itmiş. Maviş, bulutların arasında süzülürken kendini çok güçlü ve mutlu hissetmiş.

Öğleden sonra, Maviş’in arkadaşı Tavşancık gelmiş. Tavşancık’ın elinde bir sürü taze havuç varmış ama sepeti çok ağırmış. Maviş hemen arkadaşına yardım etmek istemiş. Sepetin kulpunu gagasıyla tutmuş ve “Bismillah” diyerek çekmiş. O da ne? Az önce çok ağır görünen sepet, sanki hafifleyivermiş! Birlikte havuçları Tavşancık’ın yuvasına taşımışlar.

Akşam olmuş, hava yavaş yavaş kararmış. Ay dede gökyüzünde parlamaya başlamış. Maviş’in uykusu gelmiş. Yumuşacık yuvasına girmiş. Annesi onun üstünü güzelce örtmüş.

Maviş gözlerini kapatmadan önce: “Allah’ım, verdiğin her şey için teşekkür ederim. Bismillah,” diyerek uykuya dalmış.

O gece Maviş, rüyasında pembe bulutların üzerinde uçtuğunu görmüş. Çünkü o artık biliyormuş ki; yemek yerken, oyun oynarken, uyurken, yani her güzel işe başlarken “Bismillah” derse, kalbi hep huzurla dolarmış.

Diğer dini masalları okumak isterseniz kategorimize ilerleyiniz.

Ramazan ayının ilk sahuru gelmişti. Gökmen bu gece sahur yapacakları için çok heyecanlıydı, yatağına girmişti ama uyku tutmuyordu. Biraz yatakta döndükten sonra uykuya daldı. Annesi Beril ve babası Ergün imsak vaktine doğru uyanmıştı, birlikte kahvaltı hazırlıyorlardı. Çocukları Gökmen ve Yeliz uyanmasın diye sessiz olmaya çalışıyorlardı. Ergün, mahallesinde olan fırından pide almak için dışarı çıktı, kızı Yeliz Ramazan pidesini çok seviyordu. Ev ahalisi için bir yumurtalı pide ve 2 ekmek aldı.

O sıra Beril oğlu Gökmen ve Kızı Yelizi uyandırmaya gitti. Sessizce “hadi uyanın çocuklar sahur vakti” dedi. Gökmen yavaşça yatağına oturdu, gözleri uykulu bir şekildeydi açmakta zorlanıyordu. Yeliz yatağından kalkmıştı kapının sesini duymuştu babası Ergün gelmişti. Sıcak pidenin kokusunu alabiliyordu. Hep birlikte mutfağa, yemek masasına geçtiler. Güzelce yemeklerini yediler, sularını içtiler.

İmsak vakti gelmişti, ezan okunuyordu. Hep birlikte abdest alıp sabah namazını kıldılar. Uyku için hazırlandılar ve ilk oruçları olduğu için çok heyecanlılardı. 2 saat sonra Ergün iş için hazırlandı, çocukları uyurken alınlarından öpüp gitti. Çocuklar uyandıklarında alışkanlık olarak dişlerini tam fırçalayacakları sıra Beril gördü ve hemen “oruçluyken misvak kullanırsanız hem orucunuzuda tehlikeye atmamış olursunuz!” Diyerek uyardı. Annesinin sözünü dinlediler misvak kullandılar, yüzlerini yıkayıp çıktılar, üstlerini değiştirerek okul için hazırlandılar. Servislerinin gelmesine daha vardı. Annelerine “ee anne biz ne yapacağız şimdi?” Diye sordular. Beril “ben Kur’an okuyayım sizde beni takip edin okul saatiniz gelene kadar, olur mu?” “Olur anne!” Beril fatiha suresinden başlayarak bakara suresinin 20. sayfasına kadar okudu. Servis saati geldi ve annelerine öpücük verip gittiler.

Beril evde tek kalmıştı. Dağınık olan yerleri topladı, çamaşırları astı ve yemek yapmaya koyuldu. Bugün yemek için daha fazla özen gösterdi. Çünkü çocuklarıyla beraber ilk oruçlarıydı. Çocukların sevdiği kırmızı mercimek çorbası, fırında patates köfte, şehriyeli pilav, mevsim salatası, ramazan şerbeti ve tatlı için supangle yaptı. Yemek işi de bitince Kur’an’ına kaldığı yerden devam etti. Ergün ramazan dolayısıyla eve erken geldi sofrayı kurdu. Beril dinlenmeye çekildi.

Ergün işte neler yaptığını anlattı, Beril de evde neler yaptığından bahsetti. Sonra çocukları hakkında konuşmaya başladılar. “Acaba ilk oruçları nasıl geçti? Zorlandılar mı? Eğer çok zorlanırlarsa su içmelerini söylemiştik içtiler mi? Diye konuşurken kapı çaldı çocuklar geldi. “Anne! Baba! Çok acıktık ve hiçbir şey yemedik! Beril ile Ergün birbirlerine bakıp gülüştüler. Ergün “hemen eller yıkanıyor üstlerinizi değişiyorsunuz sofrada bekleyeceğiz ezanı!”. “Tamam!”. Sofrada buluştular, Beril yemekleri ısıtmak için ocağın altını açtı.

Ezana 2 dakika kalmıştı çocuklarına “Peygamber efendimiz (sav) orucunu ilk hurma ile açardı şimdi bizde öyle yapacağız dedi.” Ezan okundu hurmalarını yediler ve akşam namazını kıldılar. Ve sofraya geçip yemek yemeye başladılar. Herkes o kadar çok açıkmıştı ki yemek bitene kadar kimseden ses çıkmadı. Sofrayı beraber topladılar, üzenlerine montlarını alıp yürümek için sahile indiler. Temiz hava yemekten sonra iyi gelmişti. Okulun nasıl geçtiğini sordu Ergün çocuklarına. Onlarda derslerde biraz zorladıklarını ama sonrasında oruç tutuyor olmak çok heyecanlı olduğu aklımıza geldi ve dayandık. Eve geçtiler.

Teravih namazı için abdest alıp hazırlandılar, seccadelerini ve tesbihlerini çantaya koyup camii ye doğru yürüdüler. Camii çok kalabalıktı ilk teravih namazlarını kıldılar tabi Yeliz ile Gökmen. Etraflarına bakıp durdular insanları takip ettiler. Eve geçtiler Beril çay koydu ocağa çocuklar üstlerini değişip hemen masalarına oturup ders çalıştılar. Ödevlerini bitirdiler. Salona geçtiklerin de annelerinin tatlı yaptığını görünce çok mutlu oldular ve ikisi birden annelerini öpüp “canım annem!” Dediler babaları da benim öpücüğüm nerede dedi ve gülüşerek Ergün’ü de öptüler. Tatlılarını yerlerken çocuk filmi seyrediyorlardı. Ergün bir bakmış ki çocuklar çoktan uykuya geçmişler. Kucaklayıp yataklarına yatırdılar. Beril ile Ergün çocukları adına hem çok sevinçli hem de çok gururluydular. Ortalığı toplayıp yeni gün için uyumaya gittiler. Son.