Sesli masal dinlemek için:

Güneş, yeşil ormanın eteklerindeki sakin gölün üzerinde yavaşça yükselirken, doğa da uykusundan uyanıyordu. Burası, minik çocukların doğayı keşfettiği, yeni şeyler öğrenirken eğlendiği huzurlu bir orman okuluydu. Beton yığınlarından uzak, devasa çınar ağaçlarının gölgesinde ve kuş cıvıltılarının tam ortasında gerçek bir öğrenme merkeziydi.sli

Sabah saat dokuzda minik öğrenciler neşeyle sınıfa gelmeye başladılar. Sınıfın en meraklı ve öğrenmeye hevesli iki öğrencisi vardı: Güler yüzlü Deniz ve her detayı büyük bir dikkatle inceleyen Zeynep. Bugün öğretmenleri Elif Hanım, çocuklara doğadaki renkleri, sayıları ve dostluğu öğretecek eğlenceli bir etkinlik planlamıştı.

Deniz, sınıfın kapısından içeri girerken biraz heyecanlandı ama Zeynep hemen yanına koştu. Elindeki rengârenk ahşap şekilleri Deniz’e göstererek, “Günaydın Deniz! Gel birlikte üçgenleri ve daireleri ayıralım, sana da yardım edeyim” dedi. Deniz’in yüzü güldü, arkadaşının elini tuttu ve “Çok teşekkür ederim, birlikte öğrenelim” diye yanıt verdi.

İkili hemen ahşap oyun masasına oturdular. Elif Hanım masaya farklı renklerde geometrik şekiller yerleştirmişti:

Kırmızı üçgenleri ve mavi daireleri tek tek saymaya başladılar: “Bir, iki, üç, dört…” Şekilleri doğru kutulara yerleştirdiklerinde öğretmenleri onları alkışladı ve bu durum onlara büyük bir mutluluk verdi.

Kuşluk vakti geldiğinde, Elif Hanım tüm çocukları bahçedeki büyük çınar ağacının altındaki ahşap masalara davet etti. Bahçede minik bir fen dersi onları bekliyordu: Toprakta hareket eden sevimli karıncalar ve ağaçtaki yapraklar…

Karıncalar sırayla yürürken, çocuklar doğadaki canlıların da bir evi ve bir görevi olduğunu öğrendiler. Deniz ve Zeynep, ellerine büyüteç alıp yaprak damarlarını incelediler: “Bak Zeynep, yaprağın üzerindeki çizgiler ne kadar da düzenli!” diye fısıldadı Deniz.

Öğle yemeğinden sonra serbest etkinlik saatinde boya kalemlerini el aldılar. Gördükleri ağaçları, kuşları ve güneş çizmeyi denediler. Birlikte paylaşarak boya kalemlerini kullanmak, sırayla arkadaşına vermek ve eksik renkleri yardımlaşarak tamamlamak onlara paylaşmanın mutluluğunu öğretiyordu. Arkadaşlık; sadece birlikte oynamak değil, aynı zamanda birlikte öğrenmek ve birbirine destek olmak demekti.

Güneş yavaşça batmaya ve akşam serinliği esmeye başladığında, miniklerin göz kapakları ağırlaşmaya başladı. Aileleri onları okul kapısında karşılamak için bekliyordu. Deniz ile Zeynep okul bahçesinden ayrılırken birbirlerine el salladılar:

“Yarın okulda hangi yeni şeyi öğreneceğiz aceba?” diye sordu Deniz heyecanla. “Bilmem ama kesin çok eğlenceli olacak, yarın yine görüşürüz!” dedi Zeynep gülümseyerek.

Evlerine gidip yumuşacık yataklarına yattıklarında, her ikisinin de zihninde gün boyu öğrendikleri yeni bilgiler, kulaklarında ise neşeli okul cıvıltıları vardı. Derin bir nefes alıp gözlerini kapattılar. Gerçek bir okulda geçen, öğrenme ve dostluk dolu bir gün böylece tatlı bir “iyi geceler” ile sona erdi.

Masalı sesli dinleyin:

Orman Okulu’nda son zil neşeyle çalmış, ulu çınar ağacının altındaki tüm yavrular sevinçle havaya zıplamış. Sonunda beklenen o uzun yaz tatili gelmiş! Ormanın en hareketli ve oyuncu sincabı Fındık, okul çantasını koşturarak evdeki dolabın en derin köşesine saklamış. “Oh be!” demiş kendi kendine, “Bütün yaz sadece uyuyacağım, ceviz yiyeceğim ve hiçbir şey yapmayacağım. Yaşasın tembellik!”

İlk üç gün Fındık tam da planladığı gibi yapmış. Sabahları güneş tepeye çıkana kadar uyumuş, kalkıp koca bir tabak fındık ezmesi yemiş, sonra da bir ağaç dalına uzanıp öylece bulutları izlemiş. Ama dördüncü gün tuhaf bir şey olmuş: Fındık inanılmaz derecede sıkılmış! Sürekli yatmak, onun gibi kıpır kıpır bir sincaba hiç de iyi gelmemiş. Üstelik bütün gün hiçbir şey yapmamak onu daha da yorgun hissettirmeye başlamış.

Can sıkıntısıyla ormanda yürüyüşe çıkan Fındık, en yakın arkadaşı Kaplumbağa Tosbi’nin evine uğramış. Bir de ne görsün? Tosbi bahçesinde neşeyle oturmuş, elindeki renkli boyalarla dev bir tuvale ormanın resmini çiziyor. Yanındaki ahşap masada ise pırıl pırıl parlayan, sayfaları renkli hikaye kitapları duruyor.

Fındık şaşkınlıkla yanına yaklaşmış: “Tosbi, tatildeyiz unuttun mu? Neden boya yapıyor ve kitap okuyorsun? Bütün gün yatıp dinlensene!”

Tosbi gülümseyerek fırçasını suya batırmış ve akıllıca bir cevap vermiş: “Tatildeyiz diye eğlenmeyi ve yeni şeyler öğrenmeyi bırakmalı mıyız Fındık? Bütün gün sadece uyursak tatilin ne sihri kalır ki? Ben kendime bir Yaz Macerası Planı hazırladım. Sabahları kuş cıvıltıları eşliğinde biraz kitap okuyup yeni maceralara dalıyorum. Öğleden sonraları resim yapmayı öğreniyorum. Anneme bahçeyi sulamasında yardım ediyorum. Ve inanır mısın, geriye oyun oynamak için kocaman, harika bir vaktim kalıyor!”

Fındık kulaklarını kaşımış. Kendi geçirdiği üç sıkıcı günü, bir de Tosbi’nin neşe dolu, parlayan gözlerini düşünmüş. “Sanırım haklısın Tosbi,” demiş usulca. “Sadece yatarak zaman geçmiyor ve hiç de eğlenceli değil. Bana da resim yapmayı öğretir misin?”

Tosbi sevinçle ona fazladan bir fırça uzatmış. O günden sonra Fındık da kendi yaz planını yapmış. Sabahları Tosbi ile ceviz ağacının gölgesinde oturup uzay ve yıldızlar hakkında heyecanlı masal kitapları okumuşlar. Ormandaki farklı yaprakları toplayıp bir “Doğa Defteri” hazırlamışlar. Fındık, annesiyle birlikte kış için fındık kurutmayı bile öğrenmiş. Üstelik her gün seksek oynamak, derede yüzmek ve ağaçlara tırmanmak için eskisinden daha çok enerjisi varmış!

Yaz bittiğinde Fındık okula dönerken çantasını büyük bir heyecanla hazırlamış. Çünkü artık biliyormuş ki; dinlenmek çok güzeldir ama zamanı planlamak, yeni şeyler öğrenmek ve sevdiklerine yardım etmek, tatili dünyanın en eğlenceli macerasına dönüştürür!

Gökten üç elma düşmüş: Biri zamanını verimli değerlendirenlerin başına, biri yeni şeyler öğrenmeyi sevenlerin başına, diğeri de bu masalı okuyan akıllı çocukların başına.

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her sabah altın sarısı ışıklarıyla gülümsediği, yemyeşil ağaçların rüzgarla şarkılar söylediği Yıldıztepe Kasabası’nda okulların kapanma vakti gelmiş. Öğrenciler, karnelerini alıp sevinçle evlerine koşarken içlerinde tatlı bir heyecan varmış. Ancak tatilin üzerinden henüz birkaç gün geçmişken; Emre, Kerem ve Zeynep mahalledeki kocaman bir çimenlikte can sıkıntısıyla otururken bulmuşlar kendilerini.

Kerem büyük bir esnemeyle gerinmiş ve “Bütün kış bu uzun tatili bekledim ama şimdi ne yapacağımı bilemiyorum,” demiş. “Bütün gün gölgede oturup dinlenmek de bir süre sonra sıkıcı gelmeye başladı.”

Emre omuzlarını düşürmüş, “Ben de sabahtan akşama kadar parkta koşturuyorum ama hep aynı şeyleri yapıyoruz, yeni bir oyun bulamıyorum,” diye eklemiş.

Onların bu can sıkıntısını duyan, kasabanın en sevilen ve bilge kişisi Elif Öğretmen, elindeki kitaplarla ulu çınar ağacının gölgesine, çocukların yanına gelmiş. Gülümseyerek çantasından eski, rulo haline getirilmiş bir parşömen kağıt çıkarmış.

— “Sevgili çocuklar,” demiş Elif Öğretmen şefkatli bir sesle, “Yaz tatili sadece boş durmak veya sıkılmak için değil, kendinize yeni renkler katmak için harika bir fırsattır. Size ‘Yıldıztepe Yaz Maceraları Haritası’nı getirdim. Bu haritadaki görevleri tamamlarsanız, hayatınızın en güzel yazını geçirirsiniz.”

Çocuklar heyecanla haritanın etrafına toplanmışlar. Haritada birbirinden farklı ve eğlenceli dört durak varmış:

Birinci durak: Kitaplar Şelalesi: Elif Öğretmen, “Tatil, okulda okumaya vakit bulamadığınız o heyecanlı masalları ve macera kitaplarını okumak için en güzel zamandır,” diye açıklamış. “Kitaplar sizi oturduğunuz yerden bambaşka dünyalara götürür, hayal gücünüzü büyütür.”

İkinci durak: Yetenek Çayırı: “Burada yeni bir şeyler öğrenmelisiniz. Okul yokken yeni bir hobi edinmek çok keyiflidir. Belki resim yapmak, belki kilden şekiller üretmek, belki de yeni bir müzik aleti çalmayı denemek…”

Üçüncü durak: Doğa Dedektifliği: “Çevrenizdeki bitkileri, böcekleri ve yıldızları inceleyin. Doğanın nasıl çalıştığını, karıncaların nasıl yuva yaptığını, bitkilerin nasıl büyüdüğünü gözlemleyin.”

Çocukların gözleri sevinçle parlamış. Haritadaki maceraları tamamlamak için hemen işe koyulmuşlar. Emre, en sevdiği meşe ağacının gölgesine geçip her gün yeni bir macera kitabı okumaya başlamış. Okudukça hayal gücü o kadar gelişmiş ki, arkadaşlarına o güne kadar hiç oynamadıkları harika oyunlar icat etmiş. Meraklı Zeynep, Yetenek Çayırı’nda renkli taşlardan ve kuru yapraklardan muazzam tablolar yapmayı öğrenmiş. Kerem ise Doğa Dedektifi olup parktaki farklı çiçekleri incelemiş; akşamları ise annesine sofrayı kurarken ve mutfağı toplarken yardım ederek Yardımlaşma Tepesi görevini başarıyla tamamlamış.

Yaz tatilinin sonuna geldiklerinde hiçbiri bir daha “Canım sıkıldı” dememiş. Aksine hepsi yepyeni şeyler öğrenmiş, ailelerine destek olmuş ve doyasıya eğlenmişler. Anlamışlar ki; yaz tatili sadece uyumak değil; okuyarak, keşfederek, yeni hobiler edinerek ve sevdikleriyle paylaşımlarda bulunarak geçirildiğinde çok daha sihirli bir serüvene dönüşüyormuş.

Gökten üç elma düşmüş; biri tatilini hem eğlenip hem kendini geliştirerek geçiren tüm zeki öğrencilerin başına, biri onlara yol gösteren öğretmenlerin başına, diğeri de bu masalı keyifle okuyan güzel çocukların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Yeşilin binbir tonunu barındıran, rüzgar estikçe yaprakların neşeyle fısıldaştığı Neşeli Orman’da, Orman Okulu’nun son günü gelip çatmış. Minik Sincap Ceviz ve arkadaşları, o sabah erkenden büyük bir heyecanla uyanmışlar. Çünkü bugün, bütün bir kış boyunca verdikleri emeklerin karşılığı olan “Bahar Karnesi”ni alacakları günmüş.

Ceviz okula vardığında, tahtadan yapılmış geniş sınıfın içi cıvıl cıvılmış. Zıpzıp Tavşan, Yavru Ayı Balpençesi ve Minik Kuş Pırpır çoktan yerlerini almışlardı. Birazdan öğretmenleri Bilge Baykuş içeri girmiş. Kocaman, yuvarlak gözlüklerinin üzerinden gülümseyerek öğrencilerine bakmış ve üzerinde palamut damgaları olan karneleri sırayla dağıtmaya başlamış.

Karneler dağıtıldığında sınıfta büyük bir sevinç yaşanmış. Zıpzıp Tavşan “Engel Atlama” dersinden, Balpençesi ise “Orman Meyvelerini Tanıma” dersinden tam not almış. Ceviz’in karnesi de harikaymış; “Hızlı Tırmanma”, “Kışlık Erzak Saklama” ve “Orman Kuralları” derslerinin hepsi yıldızlı pekiyiymiş!

Ancak bu büyük sevincin ortasında Ceviz’in aklına bir soru takılmış. Parmağını kaldırıp heyecanla sormuş: — “Bilge öğretmenim, karnelerimizi aldık ve artık okulumuz kapanıyor. Peki biz bu upuzun yaz tatilinde ne yapacağız? Sadece uyuyup boş boş mu oturacağız? Ben okulda sizinle yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyordum, sıkılmaktan korkuyorum.”

Bilge Baykuş şefkatle gülümsemiş ve kanatlarını çırparak yavaşça Ceviz’in yanına yaklaşmış: — “Sevgili yavrularım,” demiş gür ama yumuşak bir sesle, “Okul binaları kapanabilir ama öğrenmek asla bitmez! Yaz tatili, hayatın en büyük, en eğlenceli okuludur. Size bu yaz için çok özel bir ödev veriyorum: Doğa Ana’nın sırlarını keşfedeceksiniz. Kitaplardan okuduğunuz her şeyi, şimdi yaşayarak, eğlenerek deneyimleyeceksiniz. Bol bol dinlenin, yeni oyunlar icat edin ve bolca anı biriktirin.”

Bu sözler Ceviz’in içini ferahlatmış. O gün okul zili son kez çalmış ve orman halkı için unutulmaz yaz tatili başlamış.

Tatil boyunca orman, Ceviz ve arkadaşları için kocaman bir oyun parkına dönüşmüş. Günler o kadar dolu dolu geçiyormuş ki Ceviz sıkılmaya hiç fırsat bulamamış. Sabahları Neşeli Dere’nin serin sularında yüzme yarışları yapmışlar. Akşamüstleri en yüksek meşe ağacına tırmanıp batan güneşi izlemişler. Yavru Ayı Balpençesi onlara dağ çileklerinin en kırmızısını nasıl seçeceklerini öğretirken, Pırpır gökyüzündeki bulutların şekillerinden hikayeler uydurmayı göstermiş.

Ceviz ise dere kenarında bulduğu ince dallardan minik tekneler yapıp suya bırakmış; böylece suyun nasıl aktığını, rüzgarın yaprakları nasıl ittiğini kendi gözleriyle öğrenmiş. Geceleri ise hep birlikte ateş böceklerinin ışığında çimenlere uzanmışlar, gökyüzündeki parlak yıldızları sayıp birbirlerine hayallerini anlatmışlar.

Yaz tatilinin sonlarına doğru Ceviz anlamış ki; Bilge Baykuş çok haklıymış. Okulda öğrendikleri bilgileri yaz tatilinde doğada yaşayarak pekiştirmişler. Üstelik doyasıya oynamış, güneşin, temiz havanın ve arkadaşlığın tadını çıkarmışlar. Yaz tatili, bedeni dinlendirmek, ruhu neşelendirmek ve yeni bir yıla enerji toplamak için verilen sihirli bir molaymış.

Günler günleri kovalamış, sonbahar rüzgarları hafiften esmeye başladığında okul zili tekrar çalmış. Minik Sincap Ceviz, bu kez okula çok daha mutlu, çok daha güçlü ve anlatacak bir sürü yeni hikayeyle dönmüş.

Gökten üç palamut düşmüş; biri karnesini alıp yaz tatilinin tadını doyasıya çıkaran tüm çocukların başına, biri çocuklara bu güzel oyun alanlarını sunan doğa ananın başına, diğeri de dinlenmenin ve oyun oynamanın en az ders çalışmak kadar önemli olduğunu bilen güzel okurların başına!

Metin, zengin bir ailenin tek çocuğuydu. Babası oto galeri sahibi, annesi ise özel bir hastanede profesör doktordu. Metin için özel bir bakıcı tutmuşlardı. Bakıcı yemekleri yapıyor, evi temizliyor ve Metin’in ödevlerine yardım ediyordu.
Annesi ve babası işten geç geldikleri için Metin ile ilgilenmeye pek vakit bulamıyorlardı. Bu yüzden Metin, sevgiden biraz mahrum büyüyordu.

Metin 14 yaşındaydı. Ailesi ona ne isterse alıyordu: evde oyun bilgisayarı, PlayStation, havuz ve bahçede basket oynaması için bir pota bile vardı. İmkanları genişti. Fakat anne ve babası, hayatın zorluklarını öğrenmesi için onu özel okula değil, devlet okuluna göndermişlerdi. Bazı arkadaşları onun kadar şanslı değildi. Okuyup bir şeyler başarmak, iyi yerlere gelmek istiyorlardı çünkü hedefleri vardı. İyi bir üniversite kazanıp mezun olmak, meslek sahibi olmak istiyorlardı. Metin bu konuda şanslıydı; ailesinin mal varlığı sayesinde isterse kendi işini kurabilir, hatta çalışmasına gerek bile kalmazdı.
Yine de ailesi onun iyi bir üniversite kazanmasını ve başarılı bir iş insanı olmasını istiyordu.

Metin lise 1’e gidiyordu. Okul ders saati bittiğinde servise binip eve giderdi. Eve geldiğinde bakıcı yemeği hazırlamış olurdu. Yemeğini yedikten sonra hemen bilgisayarın başına geçerdi. Platonik olarak aşık olduğu kızı düşünür, bazen tablete onun resmini çizmeye çalışırdı.

Bir gün, günlerden pazartesiydi. Metin, anne babasından gizli sabaha kadar bilgisayar oynamış ve uykusuz bir şekilde okula gitmişti. Sınıftaki arkadaşları onun bazı davranışlarına çok sinirlenirdi çünkü Metin parasıyla hava atmaya çalışır, insanları ezerdi.
Ha ha ha, sizin oyuncu bilgisayarınız yok mu? Benim babam ne istersem alır! Bu soğukta siz üşümüşsünüzdür şimdi, ben servisle sıcak klimada geldim derdi.

Arkadaşları onu çok ukala ve sinir bozucu buluyordu. Bu yüzden yalnız kalıyordu, fakat Metin ısrarla aynı davranışları sürdürüyordu.

O gün, sevdiği kızı koridorda gördü. Yanına yaklaştı.
Merhaba Melike, nasılsın? dedi.
İyiyim Metin, sen nasılsın?
Ben de iyiyim. Benimle kantine inmek ister misin? Sana tost almak isterim, dedi.

Melike, Metin’in bazı arkadaşlarıyla alay ettiğini biliyordu. Bu yüzden ona karşı soğuktu ve aslında onu uyarmak istiyordu. Çünkü Metin bu şekilde ne Melike’nin kalbini kazanabilirdi, ne de arkadaşlarıyla iyi anlaşabilirdi.
Ama Melike, Metin’in hayatına girecek ve onun tüm dünyasını değiştirecekti. Metin, yardımsever, herkesle iyi anlaşabilen, çok akıllı bir iş insanı ve bir aşk adamı olacaktı. Melike ile evleneceklerdi.

Melike, Metin’in tost teklifini kabul etmedi, görüşürüz diyip yanından ayrıldı.

Metin, onun uzaklaşan adımlarını bir süre sessizce izledi. İçinde tuhaf bir sızı hissetti ama adını koyamadı.

Metin’in çevresinde bulunan arkadaşları, onun parasının çok olduğunu bildikleri için genellikle yanına gelir, ondan bir şeyler ısmarlamasını isterlerdi. Metin de çoğu zaman bunu övünerek yapardı. Fakat o arkadaşlıkların samimi olmadığını fark etmiyordu. Aslında kimse onu gerçekten dinlemiyor, kimseyle gerçek bir bağ kuramıyordu.

Bir gün okul çıkışında yine birkaç arkadaşı yanına geldi.
Metin, hadi kantine gidelim, bize tost ısmarlarsın, dediler.
Metin gülümsedi, Tamam, dedi ama bu kez içinden gelmiyordu. Melike’nin sabahki tavrı hâlâ aklındaydı.

Kantinde otururken arkadaşları gülüp şakalaşıyor, sipariş ettikleri tostları yiyordu. Metin ise sessizdi. Elindeki telefonla oynuyor gibi görünse de aklı başka yerdeydi.
Niye suratın asık oğlum? dedi biri.
Yok bir şey diye cevapladı Metin kısa bir ses tonuyla.

O akşam eve gittiğinde bakıcısı her zamanki gibi onu karşıladı.
Metin, yemeğini hazırladım. Bugün biraz sessizsin, iyi misin? diye sordu.
İyiyim abla, sadece yorgunum, dedi Metin ama içi karışıktı.

Bilgisayarının başına geçti, oyunu açtı ama bu kez eğlenemiyordu. Ne kadar kazandığı, ne kadar güçlü olduğu önemli değildi; çünkü artık içten içe fark ediyordu: kimse onu gerçekten sevmiyordu. Metin kendine çeki düzen vermesinin farkına varmaya başladı, hem arkadaşlarını hem Melike yi kaybedecekti.

Metin, dışarıdan bakıldığında her şeye sahip gibi görünüyordu ama aslında iç dünyasında büyük bir boşluk vardı.
Ailesi onu çok seviyordu belki ama bunu göstermeyi hiç becerememişlerdi.
Babası sabah erkenden oto galerisine gider, gece geç saatlere kadar çalışırdı. Eve geldiğinde çoğu zaman yorgun olur, yemek yer yemez televizyonun karşısında uyuyakalırdı.
Metin bazen gün boyunca babasının sesini bile duymadan uykuya dalardı.

Annesi ise özel bir hastanede profesör doktordu. Hayatını işine adamıştı. Yoğun ameliyatlar, toplantılar, konferanslar… Eve geldiğinde tek istediği şey sessizlikti.
Metin bazen annesine gününün nasıl geçtiğini anlatmak isterdi ama annesi genellikle “Şimdi olmaz, oğlum, çok yorgunum, derdi.
Zamanla Metin konuşmayı bıraktı.

Evdeki sessizlik onun en yakın dostu haline geldi.
Ne kadar pahalı eşyalarla çevrili olursa olsun, evin duvarları soğuktu. Bakıcısı iyi bir insandı, elinden geldiğince onunla ilgilenirdi ama bir annenin şefkatini, bir babanın ilgisini veremezdi.

Metin bazen pencereden dışarı bakar, parkta babasıyla oyun oynayan çocukları izlerdi.
O an içinden sadece şunu geçirirdi:
“Keşke ben de onların yerinde olsaydım.”

Belki de bu yüzden okulda hava atıyor, dikkat çekmeye çalışıyordu. Çünkü birilerinin onu fark etmesini istiyordu.
Ama kimse fark etmiyordu. O akşamdan sonra Metin’in aklına hep aynı sahne geliyordu:
Melike’nin yüzündeki o ciddi ifade…
Hiçbir şey söylememişti ama sanki gözleriyle sen böyle biri olma demişti.

Metin, bunu düşünmeden edemiyordu.
O gün arkadaşlarına hava atarken aldığı boş gülümsemeleri, onların samimiyetsiz kahkahalarını hatırladı.
Kimse gerçekten onu dinlemiyordu.
Ama Melike’nin sessizliği, hepsinden daha çok etkilemişti.

Günler geçtikçe Metin değişti.
Artık arkadaşlarına yukarıdan bakmıyor, onlarla gerçekten vakit geçiriyordu.
Birlikte ders çalışıyor, bazen teneffüslerde basket oynuyorlardı.
Kısa sürede sınıfta herkes onun bu halini sevmeye başladı.

Melike de bunu fark etti.
Bir gün teneffüste yanına geldi, sessizce oturdu.
Bu halin güzel, dedi kısaca.
Metin başını kaldırıp gülümsedi.
Sanırım artık gerçekten arkadaş olabiliyoruz, dedi.

O günden sonra Metin, yalnız bir çocuk değil; dostlarının güvendiği biri oldu.
Zenginliğin gösterişle değil, kalple paylaşıldığında anlam kazandığını artık çok iyi biliyordu.

Bir gün teneffüste okul bahçesinde yağmur hafifçe çiseliyordu.
Metin, çantasından aldığı şeffaf poşeti açıp, Melike’nin kitaplarını korumak için tuttu.
Senin kitapların ıslanmasın diye,” dedi utangaç bir gülümsemeyle.

Melike bir an durdu, sonra gözlerini Metin’e dikti ve gülümsedi:
“Teşekkür ederim Metin, bu davranışın çok düşünceli.”

O an Metin’in içi ısındı. Sessizce düşündü.
İşte küçük bir iyilik, büyük bir kalp kazanırmış.

O günden sonra Metin, sadece Melike’nin değil, arkadaşlarının da güvenini ve sevgisini kazandı.
Ve anladı ki, gerçek değer paylaşılan küçük inceliklerde ve samimiyette saklıydı. SON.

Kaan ortaokulu bitirmişti artık liseye başlayacaktı, hayalindeki bilgisayara sahip olmak için kuaförde yazın çıraklık yapmıştı, ailesi Kaan’a bir bilgisayar almıştı fakat yıllar geçmişti, artık yeni nesil oyunları bilgisayarı kaldırmıyordu. Kuaför de yerleri süpürdü, saç tıraşı bitmiş olan insanların, ensesinde kalan tüyleri tıraş etti, saçlarını yıkadı ve havlu ile kuruladı. 4-5 kişiden biri Kaan’a cebinden çıkan beş, on Türk lirasını veriyordu. Kaan’ın mutluluğu bu süre zarfında paha biçilemezdi, çünkü aldığı her para onun hayallerine bir adım daha yaklaştırıyordu. Okul sezonu açılmaya yakın kuaförden ayrılmıştı, istediği parayı biraz biriktirebilmişti, babasına kazandığı paraları gösterdi, bilgisayar almak için parası tam yetmiyordu, ama eksik olan kısmı ailesi tamamlayacaktı ve çok mutluydu, artık Kaan’ın yapması gereken bilgisayar araştırması yapmak, ram’leri ekran kartlarını karşılaştırmaktı. İstediği bilgisayarı topladı, abisi bilgisayardan anladığı için parçaları kasaya yerleştirmesine yardım etti ve artık güçlü bir bilgisayarı olmuştu, hikayeli oyunlar, arkadaşları ile oyunlar oynayabilecekti, eski monitörünü, klavyesini kullanmaya devam etti. Sırada en sevdiği oyunları yüklemek vardı, hemen dünyaca ünlü League of Legends oyununu indirdi. Ailesi oyunlara çok bağımlı olmasını istemiyordu, fakat Kaan kendine bir düzen kurmuştu, oynayacağı saatleri, ders çalışma saatlerini belirlemişti. Lisenin ilk senesi başladı, arkadaşları ile tanıştı LOL (League of Legends) oyunundan bahsetti, arkadaşlarıda bu oyunu bildiği için hızlı kaynaştılar.

Birlikte okuldan eve geldikten sonra LOL oynadılar, lise takımlarını kurdular. Takımın ismi KOMBO’ydu. Kaan, Orkun, Mert, Burak, Oğuzhan isimlerinden geliyordu. Ders saatlerini aksatmıyor, bir yandan sınavlarına çalışıyordu. Lise 1 dönem yarısına geldiklerinde bir haber duydular, Okullar arası League Of Legends turnuvası olacaktı, yarışmayı ise Belediye düzenliyordu, katılan tüm herkese klavye & fare oyuncu seti dağıtılacaktı. birinci olan takıma ise hem kupa verilecek, hemde global LOL turnuvasına katılmaları için destek olacaktı. Çok heyecanlıydılar, hemen turnuvaya başvurmak için bir kağıda takımlarının adını ve isimlerini yazıp okul yönetimine verdiler. Başvuruları alınıp onaylanmıştı, geriye sadece turnuva gününü beklemek o gün gelene kadar iyi bir ekip olup turnuvayı kazanmalıydılar. Okuldan eve geldikten sonra önce derslerine çalıştılar daha sonra arkadaşları ile anlaştıkları gibi saat dört de bilgisayar başına geçiyorlardı. KOMBO takımı, disiplinli bir şekilde her gün antrenman yapıyordu. Saatlerce strateji deniyorlardı. Kimi zaman kaybettiklerinde moral bozuluyordu ama Kaan hep takımına moral veriyordu. Turnuvaya haftalar kalmıştı. Kaan ve arkadaşları her gün okuldan sonra antrenman yapıyorlardı. Önce ödevlerini bitiriyor, sonra planladıkları gibi bilgisayarlarının başına geçiyorlardı. Takımda herkesin bir rolü vardı. Kaan ormancı olmayı seçmişti çünkü haritanın kontrolünü sağlamak ve takımına sürpriz hamleler yapmak hoşuna gidiyordu.

Takımda herkesin bir rolü vardı;

Kaan ormancıydı. Ormancı, oyunda haritanın kenarlarında “orman” denilen bölgelerde yaratıkları keser, altın ve güç kazanır. Ama asıl görevi, rakip takımı hazırlıksız yakalayıp sürpriz baskınlar yapmaktır.

Orkun orta koridorda oynuyordu. Orta koridor oyuncusu, haritanın tam ortasında rakibiyle yüzleşir, oyunun gidişatını belirler.

Mert üst koridorun savaşçısıydı, genellikle güçlü ve dayanıklı şampiyonlarla oynar, rakibini geride bırakmaya çalışırdı.

Burak nişancıydı; takımın en çok hasar veren oyuncusu. Onun görevi rakipleri hızlıca düşürmekti.

Oğuzhan destekti; Burak’ı korur, takımına görüş sağlar, savaşlarda iyileştirme ve kalkan verir.

Orkun orta koridordan “Rakibim ileri çıktı, Kaan gelebilir misin?” dediğinde Kaan hemen oraya gidiyor, rakibi 2’ye 1 yakalayıp düşürüyorlardı. Bu taktiğe “gank” deniliyordu.

Burak ve Oğuzhan alt koridorda beraber oynuyorlardı. Burak nişancı olarak rakip kuleyi yıkmaya çalışırken, Oğuzhan sürekli onu koruyordu. Bir maçta Burak’ın canı az kaldığında Oğuzhan tam zamanında kalkan açmış, Burak kurtulup rakibini alt etmişti. Bu da oyunda takım uyumunun ne kadar önemli olduğunu gösteriyordu.

Mert üst koridorda tek başına savaş veriyordu. Ama onun da görevi büyüktü; çünkü rakibini üstüne çekip diğer koridorların rahatlamasını sağlıyordu.

Böyle böyle günler geçti. KOMBO artık tam bir ekip olmuştu.

Turnuva günü gelmişti, spor salonu dolmuştu, sahnede bilgisayarlar hazırdı. KOMBO kırmızı formalarıyla sahneye çıktığında tribünden alkışlar yükseldi. Aileleri en ön sırada onları gururla izliyordu.

İlk maçlarında heyecandan biraz hata yaptılar. Rakip öne geçti. Ama Kaan sakin kaldı, Arkadaşlar, biz bu oyunu defalarca çalıştık. Hadi birlikte toparlayalım, dedi. Sonra bir anda gizlice rakiplerin arkasına dolaştı ve beklenmedik bir baskın yaptı. Takımı bu fırsatı değerlendirdi ve oyunu çevirdi. Seyirciler ayağa kalkıp alkışladı.

Birer birer maçları kazandılar. Artık finaldeydiler. Rakip takım çok güçlüydü ama KOMBO daha çok inanmıştı. Maç çok çekişmeli geçti. Dakikalar ilerledikçe heyecan doruğa çıktı. Baron adı verilen en güçlü yaratık haritada belirmişti. Baron’u alan takım büyük bir güç kazanıyordu. Kaan takıma, “Şimdi Baron’u deneyelim. Orkun, sen rakibi oyalayacaksın. Oğuzhan ve Burak, siz benimle gelin. Mert, sen üstten baskı yap,” dedi. Plan kusursuz işledi. KOMBO Baron’u aldı. Güçlenen takım son hücumla rakibin üssüne girdi ve oyunu bitirdi. KOMBO takımı sadece bir turnuvayı değil, aynı zamanda dostluğu, emeğin karşılığını ve birlikte başarmanın mutluluğunu kazanmıştı.

Ve Kaan içinden şöyle dedi: “Hayallerime ulaşmak için önce kuaförde süpürgeyi tuttum, sonra klavyeyi… Şimdi ise kupayı tutuyorum.” Salon alkışlarla yankılandı. Belediye başkanı kupayı KOMBO’nun ellerine verdi. Aileleri koşarak yanlarına geldi. Kaan’ın annesi sarılıp, Oğlum, ne kadar gurur duydum seninle! dedi. Babası ise, Sen sadece oyun kazanmadın, disiplininle, çalışkanlığınla da kazandın, diyerek tokalaşıp yanaklarından öptü.

Sınav zamanı yaklaşıyordu. Salih bu sene YKS sınavına girecekti ama bir türlü bilgisayar oyunlarını bırakamıyordu. Okuldan eve geldiğinde bilgisayar oyunu oynuyor, futbol izliyor; boş vakitlerinde ise arkadaşlarıyla dışarı çıkıp PS cafe’ye gidiyordu.Ailesi, “Evladım, eğer sınavına çalışmazsan iyi bir üniversiteye gidemezsin,” diyordu. Ama bu sözler Salih’in bir kulağından giriyor, diğerinden çıkıyordu. Hayatı laylaylom yaşıyordu. Her şeyin lise bittikten sonra bu kadar kolay olmayacağının farkında değildi. “Bir yere girip çalışırım, asgari ücret kazanırım, o para bana yeter. Ailemin yanında yaşarım,” diye düşünüyordu.

Oysa çalışsa, gerçekten istese başarabilecekti. Ama arkadaşlarının laflarına uyuyordu. “Okusak ne olacak? Ne kadar maaş alacağız? Vasıfsız işlerde daha çok para var,” diyorlardı. Girişimcilik fikirleri düşünüyorlardı ama ellerinde ne sermaye vardı ne de imkân.Zaman geldi çattı. Salih’in çalışmayan dediği arkadaşları iyi üniversitelere yerleşmişti. Hatta “ders çalışmıyorum” diyen yakın çevresindekiler bile iyi puanlar almıştı. Şaşkındı. Onların da çalışmadığını sanmıştı.

Lise bitti. Arkadaşları yavaş yavaş farklı şehirlere üniversite okumaya gittiler. Kimisi bilgisayar mühendisliği, kimisi edebiyat öğretmenliği okuyordu. Bazılarının ise babalarının yanında hazır işleri vardı. Zamanla arkadaşlarıyla irtibatı azaldı. Hem uzaklardı hem de Salih, aslında onların gerçek dost olmadığını anlamaya başlamıştı. Yalnız kalmıştı. Ailesinin söyledikleri aklına geliyordu: “Ders çalış, kendini kurtar, oyunlara bu kadar vakit ayırma…”
Keşke daha önce dinleseydi.

Salih, yarı zamanlı bir giyim mağazasında işe girdi. İlk zamanlar heyecanlıydı ama sonra işin zorluğunu gördü. Tüm gün t-shirt katlıyor, müşterilerle ilgileniyor, ayakta saatlerce duruyordu.

İşten eve geldiğinde yorgunluktan yatağa kendini zor atıyordu. Annesi, “Günün nasıl geçti?” diye sorduğunda, “Çok yoruldum, ayaklarım ağrıdı,” diyordu. Salih’in aklında araba almak, gezmek, yurt dışına çıkmak gibi hayaller vardı. Ama bir şeyi unutuyordu: Kolay para kazanmak diye bir şey yoktu. Emek vermeden, zorlanmadan para kazanılamayacağını çalışırken yavaş yavaş öğrenmeye başlamıştı.

Artık aklında bir şey daha vardı: “Gelecek sene YKS’ye hazırlanacağım. Bu kez gerçekten çalışacağım ve üniversiteye gideceğim.”
Geç kalmışlık hissi vardı. Arkadaşlarının ondan önde olduğu düşüncesi içini kemiriyordu. Ama artık bir hayat tecrübesi kazanmıştı. Anlamıştı ki; bu işlerde kazandığı para ne ona yetecekti ne de hayallerine yaklaştıracaktı.

Üniversite okurken yine yarı zamanlı işlerde çalışabilirdi. Ama bu kez bir amacı, bir hedefi olacaktı. Kendine güveni az da olsa yeşermeye başlamıştı. Kendi yolunu çizmenin vakti gelmişti. O gece yatağa uzandığında ilk kez oyunları değil, çalışma planını düşünerek uykuya daldı. Ve belki de bu, Salih’in hayatındaki gerçek başlangıçtı. Salih biraz dinlendi ama alışkanlıklarını da temelli değiştirmeye karar verdi. Artık oyunları tamamen bırakmamıştı, ama onları bir ödül gibi görüyordu. Günlük çalışma hedeflerini tamamlamadan bilgisayar oyunu oynamıyordu. Saat tutuyor, 2 saatten fazla başında durmuyordu. Kendine söz vermişti, kontrolsüzlüğe bir daha asla izin vermeyecekti. Üstelik artık bilgisayarı sadece oyun için değil, bilgi için de kullanıyordu. Youtube’da kimya videoları izliyor, üniversiteler hakkında araştırmalar yapıyor, forumlarda sınav stratejilerini inceliyordu. Zamanla kimya konularına daha çok ilgi duymaya başladı. Moleküllerin yapısı, tepkimeler. Haftalar geçtikçe deneme sınavlarında netleri artmaya başladı. Başta 3 doğru yaptığı matematikte artık 12-13 doğru yapıyordu. Her küçük başarı ona motivasyon veriyor, içinde yeni bir umut büyüyordu.

Zaman hızla geçti. Takvimler Haziran ayını gösterdiğinde, sınav günü gelip çatmıştı. Elinde giriş belgesi, sırtında bir yılın emeğiyle sınav salonuna girdi. Kalbi çarpıyordu ama bu kez korkudan değil; hazır olduğunu bilmenin verdiği iç huzurdan.

Sınavdan çıktığında yorgundu ama umutluydu. Ne olursa olsun denemişti, mücadele etmişti. Artık hiçbir pişmanlığı yoktu.

Sonunda sonuçlar açıklandı. Salih aldığı puanı görünce gözlerine inanamadı. Türkiye genelinde ortalamanın çok üzerindeydi. Tercih döneminde hayali olan bir devlet üniversitesinin Kimya Mühendisliği bölümüne yerleşti. Ailesi onunla gurur duyuyordu. Salih ise en çok kendisiyle gurur duyuyordu. Çünkü ne kadar geç olursa olsun, hayatı boyunca unutamayacağı bir şey öğrenmişti:

“Başlamak için en doğru zaman, gerçekten karar verdiğin andır.”

Can, 2. sınıfa giden zeki bir çocuktu ve özellikle telefon ve tablet oyunlarına karşı büyük bir ilgi duyuyordu. Annesi, Can’ın gözlerinin dinlenmesi, daha fazla hareket etmesi ve ders çalışıp kitap okuması için sınırlar koymak istiyordu. Can, annesini çok seviyordu ve genellikle annesinin kurallarına uymaya çalışsa da, oyunlardan vazgeçmek konusunda biraz zorlanıyordu.

Bir gün, Can akşam saatlerinde gizlice tabletini eline alarak bir oyun yüklemeye karar verdi. Ancak zamanın nasıl geçtiğini fark etmedi ve karanlıkta ekrana bakmanın gözleri için zararlı olduğunu bilmiyordu. Ertesi gün okula erken kalkması gerekiyordu ve iyi bir gece uykusuna ihtiyacı vardı.

Annesi, Can’ın tabletini elinde görünce, saat 9:30 olduğunu ve şimdi uyuması gerektiğini söyledi. Uyku ile ilgili birkaç önemli bilgiyi de paylaştı. “Uyursan hem büyürsün hem de sabaha dinç ve zinde kalkmış olursun. Yorgun olmazsın, mutlu olursun” dedi. Ayrıca odanın karanlık olmasının, iyi bir uykunun yanı sıra melatonin hormonunun vücuttaki bağışıklık sistemini güçlendirdiğini ve hücreleri yenilediğini ekledi.

Can, annesinin bu bilgileri paylaşmasıyla birlikte uykusuna daha fazla özen göstermeye karar verdi. Odayı karanlık tutarak melatonin hormonunun faydalarını anlamış ve bu bilgiyi dikkate almaya başlamıştı. Daha iyi bir uykuya odaklanarak hem sağlığına dikkat etti hem de annesinin önerilerini daha iyi anlamış oldu.

Bundan sonra, Can annesinin tavsiyelerine daha fazla dikkat etmeye başladı. Telefon ve tablet kullanımını sınırlamak konusunda daha disiplinli olmaya çabaladı. Annenin öğrettikleriyle birlikte, her gece odasını karanlık tutarak uyumasını düzenli hale getirdi.

Can, zamanla tablet oyunlarına olan bağımlılığını azalttı ve annesinin belirlediği sınırları aşmadan eğlenceli aktivitelere yönlendirdi. Daha fazla kitap okumaya ve ders çalışmaya zaman ayırmaya başladı. Annesiyle birlikte yapılan etkinliklerle birlikte, derslerine olan ilgisi arttı ve okulda daha başarılı bir öğrenci olmaya başladı. Bir gün annesi, Can’a bir öğrencinin hayatındaki dengeyi korumanın önemini anlatarak, eğlence ve sorumluluk arasında bir denge kurmanın önemine vurgu yaptı. Can, bu sözleri içselleştirerek, oyun oynamak ve eğlenmekle birlikte derslerine ve sağlığına da özen göstermenin önemini kavradı.

Aynı zamanda kitaplarla, resimlerle ve kendi yaratıcı projeleriyle dolu bir atmosfer haline geldi. Annesi, Can’ın bu değişimini gördükçe gururlandı ve onun büyüme sürecinde sağlıklı alışkanlıklar geliştirmesinden mutluluk duydu.

Böylece, Can hem eğlenceyi hem de sorumluluklarını dengeleyerek, sağlıklı bir yaşam tarzını benimsemiş ve bu alışkanlıklarıyla mutlu bir çocukluk geçirmeye devam etmişti. Annesiyle olan sağlıklı iletişimi ve rehberliği sayesinde, Can hayatına daha bilinçli ve dengeli bir şekilde devam ediyordu.

Güneşin yavaş yavaş yükseldiği ve kuşların cıvıldadığı bir sabah Emir ve Elif okula hazırlanıyorlardı.
Emir, Elif’e olan duygularını bir sır olarak sakladı ama bir şekilde ona özel olduğunu hissettirmeye çalıştı.
Elif, gün başlamadan önce annesinin kendisi için hazırladığı kahvaltı masasında otururken aklına birdenbire bir fikir geldi. Bugün neden Emir’e özel bir kahvaltı hazırlamayayım diye düşündü. Böyle düşünerek hemen harekete geçti. Elif mutfağa giderek annesinden yardım istedi ve birlikte nefis bir kahvaltı hazırlamaya karar verdiler.
Elif sürpriz kahvaltı fikrini annesine anlattığında annesi gülerek ona destek oldu. Birlikte hazırladığımız kahvaltı sıcak simit, krem ​​peynir, zeytin ve reçine çayından oluşuyordu. Elif bu leziz kahvaltıyı özel bir piknik sepetine koydu.

Elif dışarı çıktı ve tatlı piknik sepetiyle Emir’in evine gitti. İçten içe Emir’in bu hareketi takdir edeceğini umarak kalbinin daha hızlı attığını hissetti. Emir’in kapısını çaldı, emir kapıyı açtı, içeri davet etti ve tatlı sepetle içeri girdi.
Emir, Elif’in sürprizi karşısında şaşkınlığını gizleyemedi. Elif gülümsedi ve şöyle dedi: Bugün seninle kahvaltı yapmak istedim. ‘İkisi de kahvaltıda sohbet etti, kahkahaları odayı neşelendirdi. Elif’in bu nazik tavrı Emir’in gönlünde ayrı bir yer edindi. Zaman ilerledikçe Emir ve Elif birbirlerine daha da yakınlaşmaya başladı. Elif’in bu hareketi Emir’in kalbini ele geçirmiş gibiydi. Emir kıza olan hislerini artık gizleyememiş ve günün sonunda cesaretini toplayarak “Seninle geçirdiğim zamanlar benim için çok özel” diyebildi. Elif içten bir gülümsemeyle cevap verdi. ” Karşı karşıya hislerimiz dedi. Aynı zamanda seninle vakit geçirmek de çok hoşuma gidiyor dedi. ” Böylece, Emir’in duyguları açığa çıktı ve ikisi de birbirlerine olan sevgilerini keşfettiler. Elif’in küçük kahvaltı sürprizi, bu güzel hikayenin başlangıcı oldu ve ikisinin de kalplerinde unutulmaz bir anı olarak yer buldu.

Emir ve Elif, kahvaltının ardından birlikte okula gittiler. Yolda, birbirlerine daha yakından tanıma fırsatı buldular. Ortak ilgi alanları, hobiler ve hayalleri hakkında konuşarak, aralarındaki bağı daha da güçlendirdiler. Okulda çiftin arkadaşları Emir’in Elif’e olan hislerini fark eder. Ancak Emir duygularını ifade etmekte biraz tereddüt ediyordu. Elif ise bu durumu çekingenlik olarak algılıyor ve bazen duygularını gizlemeye çalışıyordu. Bir gün Emir ve Elif bir okul etkinliğinde birlikte çalışma fırsatı buldular. Uyumları sadece arkadaşlıkta değil, işbirliğinde de ne kadar başarılı olduklarını gösteriyordu. Etkinlik bittiğinde Emir Elif’e birlikte çalışmak gerçekten çok güzeldi.
Belki başka projelerde de birlikte çalışabiliriz” dedi. Elif teklife gülümsedi ve şöyle dedi: ”Birlikte çalışmak gerçekten çok güzeldi. Seninle çalışmak büyük bir zevkti bana çok yardımcı oldun dedi. Günler geçtikçe Emir ve Elif birbirlerine olan duygularını giderek daha fazla dile getirmeye başladılar. Ancak bu süre zarfında birbirlerine olan sevgilerini tam olarak ifade etmekte bazı zorluklar yaşadılar. İkisi de birbirlerine olan duygularını hem utangaç hem de gülerek ifade etmeye çalıştılar.

Bir gün okul bahçesinde dolaşırken güzel manzaranın tadını çıkarırken oturup sohbet etmeye karar verdiler.
Güneş batarken Emir cesaretini toplayıp şunu söyledi: “Elif, seninle vakit geçirmeyi seviyorum.
Seninleyken mutluyum. Elif bu sözleri duyunca içtenlikle gülümsedi ve şöyle dedi: Seni seviyorum.
Bu itiraflaar onun kalbinde sevinç patlamasına neden oldu.
Emir ve Elif artık duygularını açıkça ifade etmişler ve birbirlerine olan aşklarını tam anlamıyla keşfetmişlerdir.
Bu güzel an onun hayatında unutulmaz bir dönüm noktası oldu. Gelecekte birlikte nice mutlu anlara yeni bir başlangıçlar ​​yaptılar.