Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Rengarenk çiçeklerin açtığı çok güzel bir ormanda, Tarçın adında pofuduk kuyruklu minik bir sincap yaşarmış.

Kış yaklaşırken Tarçın, yuvasına kocaman bir dağ gibi ceviz ve fındık toplamış. Ama Tarçın’ın küçük bir korkusu varmış. Kendi kendine hep, “Ya bu yiyecekler bana yetmezse? Ya kışın aç kalırsam?” dermiş. Bu yüzden yiyeceklerini hiç kimseyle paylaşmak istemiyormuş.

Bir sabah ormana lapa lapa kar yağmış. Tarçın sıcacık yuvasında otururken kapısı çalınmış: Tık, tık, tık!

Kapıyı açtığında, soğuktan titreyen minik kuş Cikcik’i görmüş. Cikcik, “Tarçın, kardan dolayı yiyecek bulamadım. Benimle bir tane fındığını paylaşır mısın?” diye sormuş. Tarçın tam “Hayır” diyecekken, ormanın en akıllısı Bilge Baykuş yanlarına uçmuş ve sevgiyle şöyle demiş: “Güzel Tarçın… Ormandaki tüm yiyecekleri bize veren Yüce Allah’tır. Allah, elindekini arkadaşlarıyla paylaşanları çok sever. Paylaşılan yiyecekler hiç eksilmez, aksine içine ‘bereket’ girer ve sevgiyle çoğalır.”

Bunu duyan Tarçın, rızkı verenin Allah olduğunu hatırlamış ve içindeki korku hemen uçup gitmiş. Gülümseyerek, “Tabii ki paylaşırım Cikcik, hadi içeri gel!” demiş.

İki arkadaş sıcacık yuvada sofraya oturmuşlar. Yemeye başlamadan önce hep birlikte “Bismillah” demişler. En tatlı fındıkları yiyip karınlarını güzelce doyurduktan sonra da kendilerine bu nimetleri veren Allah’a “Elhamdülillah” diyerek şükretmişler.

O kış Tarçın, yiyeceklerini ihtiyacı olan tüm arkadaşlarıyla paylaşmış. Bilge Baykuş’un dediği gibi, yiyecekleri hiç tükenmemiş! Çünkü yuvaya cimrilik yerine, sevgi ve Allah’ın bereketi dolmuş. Tarçın da ormanın en mutlu ve en cömert sincabı olmuş.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Ulu dağların eteğinde, havası her zaman taze ve çiçek kokulu yeşil bir şehirde Zeynep adında çok meraklı bir çocuk yaşarmış. Zeynep’in en sevdiği şey, her sabah bahçeye çıkıp doğanın nasıl uyandığını izlemekmiş.

Bir gün Zeynep, bahçedeki büyük bir elma ağacının altına oturmuş. Ağacın dallarındaki kırmızı elmalara, yerdeki renkli çiçeklere ve gökyüzündeki pamuk gibi bulutlara bakmış. Kendi kendine, “Acaba tüm bunlar nasıl bu kadar düzenli ve güzel görünüyor?” diye düşünmüş.

Tam o sırada, yanına minik bir kuş konmuş. Kuş neşeyle ötüyor, kanatlarını çırpıyormuş. Zeynep kuşa sormuş: “Minik kuş, sen hiç yorulmaz mısın? Sana bu güzel sesi kim verdi?”

Kuş, sanki Zeynep’i anlamış gibi bir süre daha ötmüş ve sonra gökyüzüne doğru uçmuş. O sırada bahçeyle ilgilenen dedesi Zeynep’in yanına gelmiş. Zeynep, merakla sormuş: “Dedeciğim, bu çiçekler nasıl rengarenk oluyor? Elmalar nasıl bu kadar tatlı? Ve biz onlara nasıl teşekkür etmeliyiz?”

Dedesi gülümseyerek Zeynep’in yanına oturmuş ve şefkatle anlatmaya başlamış: “Bak güzel kızım, bu gördüğün her şey; uçan kuşlar, parlayan güneş ve yediğimiz lezzetli meyveler, yüce Allah’ın bize birer hediyesidir. O, her şeyi büyük bir sevgi ve düzenle yaratmıştır. Çiçeklerin renklerini O verir, kuşların şarkılarını O öğretir.”

Zeynep gözlerini kocaman açmış: “Peki dede, biz bu güzel hediyeler için nasıl teşekkür edebiliriz?” Dedesi şöyle cevap vermiş: “Bizim en güzel teşekkürümüz ‘Elhamdülillah’ demektir. Bu kelime, ‘Bize bu güzellikleri verdiğin için Sana teşekkür ederiz Allah’ım’ demektir. Ayrıca sadece dilimizle değil, davranışlarımızla da teşekkür edebiliriz. Mesela çiçekleri koparmayarak, hayvanlara su vererek ve elimizdeki güzel şeyleri arkadaşlarımızla paylaşarak da şükretmiş oluruz.”

O gün Zeynep çok önemli bir şey öğrenmiş. Bahçedeki her çiçeğe, her canlıya daha sevgiyle bakmaya başlamış. Akşam olup güneş batarken, gökyüzündeki yıldızları izlemiş ve içinden usulca fısıldamış:

“Bize bu güzel dünyayı verdiğin için Elhamdülillah…” Zeynep o gece yatağına yattığında, hem zihni huzurla dolmuş hem de kalbi teşekkür etmenin verdiği mutlulukla ısınmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğayı seven çocuklara, biri şükretmeyi bilen kalplere, biri de masalı dinleyen tüm güzel ruhlara.

Bir varmış, bir yokmuş. Göklerin yedi kat ötesinde, her Ramazan ayının bitiminde gökyüzüne çıkan bir Ay Perisi yaşardı. Bu peri, sadece çocukların kalbindeki ışıltılı sevinçleri toplardı. Bu sene, o sihirli sevinci en çok hak edenlerden biri, minik Ali’ydi. Ali, Ramazan boyunca anne ve babasıyla iftar sofralarında oturmuş, sahurda uyanmış ve paylaşmanın, yardımlaşmanın ne kadar güzel olduğunu öğrenmişti. Ama Ramazan’ın son gecesi, kalbinde küçük bir hüzün vardı. Bayram sabahı neşeli olacaktı ama bu kutsal ayın bitiyor olması onu biraz üzüyordu.

Gece yarısı, Ali’nin odasına hafif, ışıltılı bir ışık süzüldü. Bu, Moon Sprite (Ay Perisi) idi. Küçük, yanardöner ve yıldız uçlu kanatları olan peri, Ali’nin yastığına kondu ve fısıldadı: “Neden bu kadar düşüncelisin, küçük Ali? Bayram sabahı en mutlu günlerden biridir.”

Ali, periye kalbini açtı. Paylaşma duygusunun ve Iftarların biteceğinden korkuyordu. Ay Perisi gülümsedi ve kanatlarını çırptı. Odanın içindeki Ramazan fenerleri (Fenerler) daha da parladı. “Ramazan, bu güzel duyguları kalbine yerleştirmek için bir antrenmandı, Ali,” dedi peri. “Bayram ise, bu duyguları en gürültülü ve en neşeli şekilde kutlama zamanıdır. Kalbindeki ışıltıyı Bayram sabahı herkesle paylaşmalısın.”

Ertesi sabah, Bayram namazının ardından Ali, kalbinde Moon Sprite’ın sözlerini hissederek uyandı. En güzel Bayram kıyafetlerini giydi ve Moon Sprite’ın ona verdiği sihirli görevi hatırladı: “Bayram Gülümsemeleri Topla!” Ali, anneannesinin (ninem) mutfağına girdi. Ninem, Bayram baklavasını (Baklava) hazırlıyordu. Ali, ona copper trays (bakır tepsiler) taşıyarak ve cevizleri dökerek yardım etti. Ninem’in yüzündeki gururlu ve mutlu gülümseme, Ali’nin kalbinde ilk “Bayram Gülümsemesi” oldu.

Öğleden sonra Ali, sokakta elinde bir mendille duran, biraz hüzünlü arkadaşı Ayşe’yi gördü. Ali, Moon Sprite’ın ona gösterdiği ışıltıyı hatırladı. Cebindeki Bayram şekerini (Şeker) çıkardı ve Ayşe’ye uzattı: “Bayram’ın kutlu olsun, Ayşe!” Ayşe’nin yüzünde oluşan kocaman gülümseme, Moon Sprite’ın bahsettiği en parlak gülümsemeydi.

Ali, o akşam gökyüzüne, crescent moon (hilal) bakarak gülümsedi. Moon Sprite haklıydı; Bayram, yardımlaşmanın ve sevginin en gürültülü kutlamasıydı.

Gökten üç Bayram şekeri düşmüş; biri rüya görenlerin, biri paylaşmayı sevenlerin, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.

Diğer Dini Hikayeler için kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.

Evvel zaman içinde, minarelerin ışıklarla süslendiği, fırınlardan mis gibi pide kokularının yükseldiği bir şehirde Hasan adında küçük bir çocuk yaşardı. Hasan o yıl çok heyecanlıydı çünkü ilk kez “tekne orucu” tutacak, öğlene kadar sabretmeyi deneyecekti.

Ramazan’ın ilk gecesi, davulun sesiyle “Güm bede güm güm!” diye uyandı. Gözlerini ovuşturarak kalktı. Evin içi loş bir ışıkla aydınlanmıştı. Annesi, babası ve nenesi yer sofrasına oturmuşlardı bile. Sahur sofrasının bereketi bir başkaydı; peynir zeytin sanki daha lezzetli, çay daha sıcaktı. Hasan, “Niyet ettim Allah rızası için oruç tutmaya” derken kendini kocaman bir adam gibi hissetti.

Sabah olduğunda her şey yolundaydı. Hasan oyunlar oynadı, resim yaptı. Ama saatler ilerleyip güneş tepeye yükselince, karnında küçük ziller çalmaya başladı. Sürekli mutfağın kapısına gidip saate bakıyordu. Zaman sanki durmuştu! Akrep ile yelkovan küsmüş gibi kıpırdamıyordu.

Hasan’ın suratı asıldı, mızmızlanmaya başladı. “Nene, daha çok var mı? Benim canım çok sıkıldı, karnım da acıktı!”

Nenesi, pencerenin kenarındaki koltuğundan gülümsedi. Elinde boş, cam bir kavanoz vardı.

“Gel bakalım sabırsız Hasan’ım,” dedi nenesi. “Ramazan sadece aç kalmak değildir ki. Ramazan, sabır ayıdır, güzel söz söyleme ayıdır. Bak bu elimdeki, senin ‘Sabır Kavanozun’ olsun.”

Hasan merakla boş kavanoza baktı. “Ama içi boş nene?”

“Şimdilik boş,” dedi nenesi. “Ne zaman canın sıkılsa, ne zaman acıksan, mızmızlanmak yerine küçük bir iyilik yap. Mesela saksıdaki çiçeğe biraz su ver, kardeşine gülümse ya da bana bir bardak su getir. Yaptığın her küçük iyilikte, hayalindeki bir ‘sabır taşını’ bu kavanoza attığını düşün. Bakalım iftara kadar kavanozun dolacak mı?”

Hasan’ın aklına bu fikir yattı. Saate bakmayı bıraktı. Önce gidip susamış gibi duran fesleğeni suladı. (Kavanoza hayali bir yeşil taş attı). Sonra annesine salata yaparken yardım etti, marulları yıkadı. (Kavanoza hayali bir kırmızı taş attı). Kardeşi oyuncağını paylaşmadığı için ağladığında, ona kızmak yerine kendi arabasını verdi. (Kavanoza kocaman, parlak bir mavi taş attı).

Hasan iyilik yaptıkça, zamanın nasıl geçtiğini anlamadı bile. Bir de baktı ki, güneş batmaya hazırlanıyor, gökyüzü turuncu ve mor renklere bürünmüş.

Ve nihayet, beklenen an geldi! Şehrin tepesinden “GÜM!” diye top sesi duyuldu, ardından ezan okunmaya başladı: “Allahu Ekber, Allahu Ekber!”

Sofrada dumanı tüten çorbalar, sıcacık pideler ve zeytinler onları bekliyordu. Hasan, nenesinin yanına oturdu.

“Nene,” dedi heyecanla. “Biliyor musun, benim Sabır Kavanozum ağzına kadar doldu! Hiç mızmızlanmadım!”

Nenesi onu alnından öptü. “Aferin benim güzel oğluma. İşte gerçek oruç budur. Şimdi bismillah de ve hurmanı ye.”

Hasan hurmayı ağzına attığında, hayatında yediği en tatlı şey olduğunu düşündü. O akşam yemeğin tadı bir başkaydı çünkü Hasan sadece midesini değil, sabırla ve iyilikle kalbini de doyurmuştu. O Ramazan boyunca Hasan’ın Sabır Kavanozu hiç boş kalmadı.

Gemini şunu dedi:

Hasan’ın sabır ve iyilik dolu hikayesi, Ramazan ayının manevi huzurunu çocukların kalbine dokuyarak sona eriyor. uyuyanguzel.com dünyasında keşfedilmeyi bekleyen daha yüzlerce macera ve eğitici öykü sizi bekliyor.

Siz de her akşam çocuğunuzla yeni bir yolculuğa çıkmak, onun hayal dünyasını zenginleştirmek isterseniz en güncel içeriklerimize ulaşmak için masal oku linkine tıklayarak ana sayfamıza göz atabilirsiniz.

Köyün en yaşlı çınarının altında, Kerem Dede ve torunu küçük Ömer oturuyordu. Ömer, sabahtan beri ektiği çiçek tohumlarının neden hemen açmadığını sorup duruyordu. Kerem Dede gülümseyerek Ömer’in saçlarını okşadı.

“Bak evladım,” dedi dedesi. “Sana toprak altındaki o küçücük tohumların, aslında bize Allah’ın sabrı nasıl öğrettiğini anlatan gizli bir hikayesini anlatayım mı?”

Ömer merakla gözlerini açtı. Dedesinin hikayeleri hep başkaydı.

“Çok eski zamanlarda, güneşin toprağı fırın gibi ısıttığı bir ovada, bir avuç tohum bir çuvalın içinde bekliyormuş. Aralarında en küçüğü olan ‘Minik Tohum’, sürekli şikayet ediyormuş: ‘Neden buradayız? Neden karanlıktayız? Ben çok daha büyük ve parlak olmak istiyordum!'”

“Sonra ne olmuş dede?” diye araya girdi Ömer.

“Bir gün bir çiftçi gelmiş, hepsini alıp toprağın derinliklerine gömmüş. Diğer tohumlar ‘Bismillah’ deyip beklemeye başlamışlar. Ama Minik Tohum çok kızmış. ‘Beni buraya neden hapsettiniz? Üstümde kocaman bir toprak yükü var, nefes alamıyorum!’ diye bağırmış.”

“Ama sonra gece olmuş, yağmur yağmış. Minik Tohum, toprağın o serin ve ıslak kokusunu duyunca durulmuş. Kalbine bir ses fısıldamış: ‘Sabret… Seni Yaratan, bu karanlığı senin için bir hazırlık kıldı.’“

“Minik Tohum ilk kez şikayet etmeyi bırakmış. Allah’a tevekkül etmiş. Üstündeki o ağır toprak yüküne ‘Sen beni ezmiyorsun, sen beni büyütüyorsun’ demiş. Ve o an, mucize başlamış. Minik Tohum’un kalbinden incecik, bembeyaz bir kök çıkmış. Toprağa sımsıkı tutunmuş.”

“O ağır toprak, aslında ona güç veriyormuş değil mi dede?” dedi Ömer heyecanla.

“Aynen öyle evladım. En ağır yükler, bizi Allah’a en çok yaklaştıran köklerimiz olur. Bahar geldiğinde o ‘şikayetçi’ Minik Tohum, ovanın en güzel, en mis kokulu çiçeği olarak güneşe selam vermiş. Diğer tohumlara bakıp gülümsemiş: ‘Karanlık olmasaydı, ışığın ne olduğunu asla bilemezdim’ demiş.”

Kerem Dede, yerdeki bir avuç toprağı Ömer’e gösterdi: “Unutma Ömer, dua etmek tohum ekmek gibidir. Sabretmek ise o tohumun büyüyeceğine inanmaktır. Allah, sabredenlerle beraberdir.”

Toprağın altındaki o küçük ama dirençli tohumun hikayesi, bize her zorluğun bir sonu olduğunu fısıldıyor. Çocuğunuzla bu manevi bağı güçlendirmeye devam etmek isterseniz, uyuyanguzel.com üzerindeki diğer Dini ve Eğitici Masallar koleksiyonumuza davetlisiniz.

Bir varmış, bir yokmuş. Kocaman, çiçekli bir bahçenin en uzun ağacında, minik bir kuş yaşarmış. Adı Maviş’miş. Maviş’in tüyleri gökyüzü gibi masmavi, gagası ise minicik ve sapsarıymış.

Bir sabah, güneş pırıl pırıl doğmuş. Maviş uyanmış, kanatlarını iki yana açmış ve tatlı tatlı esnemiş. “Bugün çok güzel bir gün olacak!” demiş.

Maviş çok acıkmış. Tam önündeki lezzetli buğday tanelerini yiyecekmiş ki, annesi yanına gelmiş. “Mavişçiğim,” demiş annesi şefkatle. “En önemli şeyi unuttun. Her güzel işe başlarken söylediğimiz o sihirli kelimeyi hatırlıyor musun?”

Maviş düşünmüş, düşünmüş… Sonra gülümseyerek: “Hatırladım anneciğim! Bismillah,” demiş.

Maviş, neşeyle “Bismillah” demiş ve buğday tanelerini yemeye başlamış. O gün yemekler sanki her zamankinden çok daha lezzetli gelmiş Maviş’e. Karnı doyunca da “Elhamdülillah” diyerek teşekkür etmiş.

Biraz sonra Maviş, bahçedeki renkli çiçeklerin üzerinden uçmak istemiş. Ama rüzgar biraz sert esiyormuş. Maviş önce biraz çekinmiş. Kendi kendine fısıldamış: “Haydi Maviş, Bismillah de, Allah sana yardım eder.”

Maviş, “Bismillah” diyerek kanatlarını çırpmış. Pır pır pır… Rüzgar ona hiç engel olmamış, sanki kanatlarının altından nazikçe itmiş. Maviş, bulutların arasında süzülürken kendini çok güçlü ve mutlu hissetmiş.

Öğleden sonra, Maviş’in arkadaşı Tavşancık gelmiş. Tavşancık’ın elinde bir sürü taze havuç varmış ama sepeti çok ağırmış. Maviş hemen arkadaşına yardım etmek istemiş. Sepetin kulpunu gagasıyla tutmuş ve “Bismillah” diyerek çekmiş. O da ne? Az önce çok ağır görünen sepet, sanki hafifleyivermiş! Birlikte havuçları Tavşancık’ın yuvasına taşımışlar.

Akşam olmuş, hava yavaş yavaş kararmış. Ay dede gökyüzünde parlamaya başlamış. Maviş’in uykusu gelmiş. Yumuşacık yuvasına girmiş. Annesi onun üstünü güzelce örtmüş.

Maviş gözlerini kapatmadan önce: “Allah’ım, verdiğin her şey için teşekkür ederim. Bismillah,” diyerek uykuya dalmış.

O gece Maviş, rüyasında pembe bulutların üzerinde uçtuğunu görmüş. Çünkü o artık biliyormuş ki; yemek yerken, oyun oynarken, uyurken, yani her güzel işe başlarken “Bismillah” derse, kalbi hep huzurla dolarmış.

Diğer dini masalları okumak isterseniz kategorimize ilerleyiniz.

Ramazan ayının ilk sahuru gelmişti. Gökmen bu gece sahur yapacakları için çok heyecanlıydı, yatağına girmişti ama uyku tutmuyordu. Biraz yatakta döndükten sonra uykuya daldı. Annesi Beril ve babası Ergün imsak vaktine doğru uyanmıştı, birlikte kahvaltı hazırlıyorlardı. Çocukları Gökmen ve Yeliz uyanmasın diye sessiz olmaya çalışıyorlardı. Ergün, mahallesinde olan fırından pide almak için dışarı çıktı, kızı Yeliz Ramazan pidesini çok seviyordu. Ev ahalisi için bir yumurtalı pide ve 2 ekmek aldı.

O sıra Beril oğlu Gökmen ve Kızı Yelizi uyandırmaya gitti. Sessizce “hadi uyanın çocuklar sahur vakti” dedi. Gökmen yavaşça yatağına oturdu, gözleri uykulu bir şekildeydi açmakta zorlanıyordu. Yeliz yatağından kalkmıştı kapının sesini duymuştu babası Ergün gelmişti. Sıcak pidenin kokusunu alabiliyordu. Hep birlikte mutfağa, yemek masasına geçtiler. Güzelce yemeklerini yediler, sularını içtiler.

İmsak vakti gelmişti, ezan okunuyordu. Hep birlikte abdest alıp sabah namazını kıldılar. Uyku için hazırlandılar ve ilk oruçları olduğu için çok heyecanlılardı. 2 saat sonra Ergün iş için hazırlandı, çocukları uyurken alınlarından öpüp gitti. Çocuklar uyandıklarında alışkanlık olarak dişlerini tam fırçalayacakları sıra Beril gördü ve hemen “oruçluyken misvak kullanırsanız hem orucunuzuda tehlikeye atmamış olursunuz!” Diyerek uyardı. Annesinin sözünü dinlediler misvak kullandılar, yüzlerini yıkayıp çıktılar, üstlerini değiştirerek okul için hazırlandılar. Servislerinin gelmesine daha vardı. Annelerine “ee anne biz ne yapacağız şimdi?” Diye sordular. Beril “ben Kur’an okuyayım sizde beni takip edin okul saatiniz gelene kadar, olur mu?” “Olur anne!” Beril fatiha suresinden başlayarak bakara suresinin 20. sayfasına kadar okudu. Servis saati geldi ve annelerine öpücük verip gittiler.

Beril evde tek kalmıştı. Dağınık olan yerleri topladı, çamaşırları astı ve yemek yapmaya koyuldu. Bugün yemek için daha fazla özen gösterdi. Çünkü çocuklarıyla beraber ilk oruçlarıydı. Çocukların sevdiği kırmızı mercimek çorbası, fırında patates köfte, şehriyeli pilav, mevsim salatası, ramazan şerbeti ve tatlı için supangle yaptı. Yemek işi de bitince Kur’an’ına kaldığı yerden devam etti. Ergün ramazan dolayısıyla eve erken geldi sofrayı kurdu. Beril dinlenmeye çekildi.

Ergün işte neler yaptığını anlattı, Beril de evde neler yaptığından bahsetti. Sonra çocukları hakkında konuşmaya başladılar. “Acaba ilk oruçları nasıl geçti? Zorlandılar mı? Eğer çok zorlanırlarsa su içmelerini söylemiştik içtiler mi? Diye konuşurken kapı çaldı çocuklar geldi. “Anne! Baba! Çok acıktık ve hiçbir şey yemedik! Beril ile Ergün birbirlerine bakıp gülüştüler. Ergün “hemen eller yıkanıyor üstlerinizi değişiyorsunuz sofrada bekleyeceğiz ezanı!”. “Tamam!”. Sofrada buluştular, Beril yemekleri ısıtmak için ocağın altını açtı.

Ezana 2 dakika kalmıştı çocuklarına “Peygamber efendimiz (sav) orucunu ilk hurma ile açardı şimdi bizde öyle yapacağız dedi.” Ezan okundu hurmalarını yediler ve akşam namazını kıldılar. Ve sofraya geçip yemek yemeye başladılar. Herkes o kadar çok açıkmıştı ki yemek bitene kadar kimseden ses çıkmadı. Sofrayı beraber topladılar, üzenlerine montlarını alıp yürümek için sahile indiler. Temiz hava yemekten sonra iyi gelmişti. Okulun nasıl geçtiğini sordu Ergün çocuklarına. Onlarda derslerde biraz zorladıklarını ama sonrasında oruç tutuyor olmak çok heyecanlı olduğu aklımıza geldi ve dayandık. Eve geçtiler.

Teravih namazı için abdest alıp hazırlandılar, seccadelerini ve tesbihlerini çantaya koyup camii ye doğru yürüdüler. Camii çok kalabalıktı ilk teravih namazlarını kıldılar tabi Yeliz ile Gökmen. Etraflarına bakıp durdular insanları takip ettiler. Eve geçtiler Beril çay koydu ocağa çocuklar üstlerini değişip hemen masalarına oturup ders çalıştılar. Ödevlerini bitirdiler. Salona geçtiklerin de annelerinin tatlı yaptığını görünce çok mutlu oldular ve ikisi birden annelerini öpüp “canım annem!” Dediler babaları da benim öpücüğüm nerede dedi ve gülüşerek Ergün’ü de öptüler. Tatlılarını yerlerken çocuk filmi seyrediyorlardı. Ergün bir bakmış ki çocuklar çoktan uykuya geçmişler. Kucaklayıp yataklarına yatırdılar. Beril ile Ergün çocukları adına hem çok sevinçli hem de çok gururluydular. Ortalığı toplayıp yeni gün için uyumaya gittiler. Son.