Işıltılı Orman’ın derinliklerinde, tüyleri gece mavisinde parlayan küçük bir ayı yaşardı. Adı Balon’du çünkü tüyleri o kadar yumuşak ve kabarıktı ki, tıpkı havada süzülen bir balona benziyordu. Işıltılı Orman’daki diğer ayılar bal ve kovan peşinde koşarken, Balon en çok ay ışığında dans etmeyi ve yıldızları saymayı severdi. Her gece, gökyüzünün en parlak yıldızına bir isim takardı.
Ama Balon’un bir sorunu vardı: Güneş batıp orman karardığında, diğer hayvanlar yuvalarına çekilirken, Balon’un kocaman gözleri bir türlü kapanmazdı. Uyumak istiyordu ama aklı hep yeni oyunlarla doluydu. Bir gece, ormanın en yaşlı ağacının tepesinde oturan Bilge Baykuş’un yanına gitmeye karar verdi.
“Bilge Baykuş,” dedi Balon, sesi biraz uykulu ama gözleri faltaşı gibi açıktı. “Neden herkes uyurken ben uyuyamıyorum?”
Bilge Baykuş kocaman gözlerini kırpıştırdı ve fısıldadı: “Balon, senin rüyaların henüz çiçek açmadı. Ormanın derinliklerinde, sadece dolunay geceleri açan sihirli bir Rüya Çiçeği vardır. Onun kokusu, en huzurlu rüyaları getirir.”
Balon o gece yola koyuldu. Işıltılı Orman’ın derinliklerine, sadece ay ışığının aydınlattığı gizli bir patikadan ilerledi. Yolda narin kanatlı peri ateşböcekleriyle karşılaştı, onlar ona yolu gösterdiler. Yolculuk sırasında, rüzgarın yapraklar arasında çıkardığı ninnileri dinledi. Sonunda, küçük bir gölün kenarında, gümüş yapraklı ve ay gibi parlayan bir çiçek buldu. İşte bu, Rüya Çiçeği’ydi.
Balon çiçeğe yaklaştı, yavaşça eğildi ve kokusunu içine çekti. O an, zihni sakinleşti. Vücudu bulutlar gibi hafifledi. Tüyleri daha da parladı ve gözleri yavaşça kapandı. Rüya Çiçeği’nin ninnisiyle, Balon hayatının en güzel, en huzurlu rüyasına daldı. Artık her dolunayda, o çiçeğin kokusuyla tatlı rüyalar görüyor ve Işıltılı Orman’ın en güzel uykusunu uyuyor.
Gökten üç elma düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanların başına.