Masalı sesli dinleyin:
Bir zamanlar, rüzgarın hep aynı yöne estiği Sakin Kasaba’da yaşayan, hayalleri gökyüzü kadar geniş bir çocuk varmış. Adı Kerem’miş. Kerem, herkesin yere baktığı bu kasabada hep yukarıya, bulutların hareketine bakarmış. En büyük hayali, ufuk çizgisinin ötesinde ne olduğunu görmekmiş.
Bir gün Kerem, kasabanın dışındaki eski bir kulübede terk edilmiş, tozlu bir sandık bulmuş. Sandığın içinde gümüş parıltılı bir yelken bezi ve eski bir pusula varmış. Kerem, bu yelkeni tahta bir sala bağlamış. O an mucizevi bir şey olmuş; yelken rüzgarı değil, bulutları yakalamış! Sal yavaşça yerden yükselmiş. Kerem, yanına sadece cesaretini ve küçük köpeği Kıvırcık’ı almış.
Bulut Gemi yükseldikçe kasaba küçücük kalmış. Kerem ve Kıvırcık, pamuk şekerine benzeyen bulutların arasından süzülmüşler. Yolda, kanatları mücevher gibi parlayan dev kuşlarla selamlaşmışlar. Kerem bazen korkmuş çünkü rüzgar sertleşmiş ve pusula çılgınca dönmeye başlamış. Ama o, yıldızların rehberliğine güvenmiş. “Korku, maceranın tuzu biberidir,” diyerek yola devam etmiş.
Gecenin sonunda, daha önce hiçbir haritada olmayan, gökyüzünde asılı duran Işık Ülkesi’ne ulaşmışlar. Buradaki ağaçlar gümüşten, nehirler ise erimiş yıldız ışığındanmış. Kerem orada, her şeyi merak etmenin ve denemenin ne kadar kıymetli olduğunu öğrenmiş. Işık Ülkesi’nin sakinleri ona, “Dünya, sadece gördüğün yer değil, hayal etmeye cesaret ettiğin yerdir,” demişler.
Kerem kasabasına döndüğünde artık eski Kerem değilmiş. Cebinde Işık Ülkesi’nden getirdiği parlayan taşlar, kalbinde ise sayısız anı varmış. Kasabadaki diğer çocuklara maceralarını anlatmış ve artık kimse sadece yere bakmıyormuş. Kerem öğretmiş ki; gerçek yolculuk sadece ayaklarınla değil, hayallerinle yapılır.
Gökten üç elma düşmüş; biri keşfetmeyi sevenlere, biri yıldızlara bakıp hayal kuranlara, biri de bu masalı dinleyen cesur kalpli çocuklara.