Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış bir yokmuş. Yüksek dağların eteğinde, mis gibi ıhlamur kokan bir şehirde Melis adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Melis her akşam penceresinden parlayan yıldızları izler, onlara ulaşmanın yollarını düşünürmüş. Bir gece, odasının penceresinde gümüş kanatlı küçük bir kuş belirmiş.
Kuş fısıldamış: “Melis, Zamanın Ötesindeki Ada’nın ışığı sönüyor. Onu kurtarmak için senin hayal gücüne ihtiyacımız var.” Melis hiç tereddüt etmeden kuşu takip etmiş. Birlikte beyaz bulutların üzerinde süzülerek devasa bir denize ulaşmışlar. Kuş, “Burayı geçmek için bir şifre bulmalısın,” demiş. Melis düşünmüş. Şehirdeki en güzel şeyin sevgi ve paylaşmak olduğunu hatırlamış. “Şifre: Dostluk!” diye bağırmış. Bir anda denizin üzerinde parlayan kristal bir köprü belirmiş.
Adaya ulaştıklarında karşılarına göğe kadar uzanan dev bir kütüphane çıkmış. Kütüphanedeki kitaplar kendi kendine konuşuyor, masallar anlatıyormuş. Melis tozlu raflardan “Geleceğin Masalları” kitabını almış. Kitabı açtığında kendini yemyeşil, uçsuz bucaksız bir bahçede bulmuş. Burada, ağaçlardan meyveler sarkıyormuş ama yaprakları biraz solgunmuş. Melis hemen en sevdiği neşeli şarkıyı söylemeye başlamış. O söyledikçe ağaçlar parlamış, çiçekler rengarenk açmış.
Gümüş kanatlı kuş, Melis’e yıldız tozundan bir madalya vermiş. “Sen hayal kurmayı ve doğayı sevmeyi hiç bırakmadın Melis. Dünyayı kurtaran asıl güç budur,” demiş. Melis gözlerini açtığında güneş heybetli dağların üzerinden yeni doğuyormuş. Artık biliyormuş ki; en büyük hazine, kalbindeki iyilik ve hiç bitmeyen hayalleridir.
Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı yazana, biri cesur Melis’e, biri de hayal kurmaktan vazgeçmeyen tüm çocuklara.