Bir varmış, bir yokmuş. Göz kamaştırıcı uzayın derinliklerinde değil, sıcacık ve huzurlu bir evde minik Elif yaşardı. Elif’in odası, pamuk gibi battaniyeler, pofuduk yastıklar ve geceyi aydınlatan geleneksel fenerlerin (Fenerler) warm ışığıyla doluydu. Elif, bu odada en çok annesinin ona sarılmasını ve ninniler söylemesini severdi.
Fakat o gece, dışarıda hava çok sertleşti. Gökyüzü gürledi, şimşekler çaktı ve yağmur pencerelere “tıp tıp” diye vurmaya başladı. Elif, bu güçlü seslerden biraz korktu. Yorganına iyice sarındı ama gözlerini bir türlü kapatamadı.
Tam o sırada, odanın kapısı usulca açıldı. İçeriye, Elif’in narin Ay Perisi gibi yumuşak ve şefkatli annesi girdi. Elif’in hüzünlü halini görmüş ve hemen yanına süzülmüştü.
“Merhaba minik Elif,” demiş annesi yumuşacık ve anlayışlı bir sesle. “Görüyorum ki dışarıdaki gürültüler uykunu kaçırmış.”
Elif, annesine sığındı. “Hava çok gürültülü, anne,” demiş titrek bir sesle. “Korkuyorum.”
Annesi sevgiyle gülümsemiş. Onu azarlamak yerine, yeteneklerini kullanarak harika bir fikir bulmuş. “Bazen uykuyu sevdirecek özel bir yatak tasarlamama ne dersin?”
Annesi hemen Elif’i kucağına aldı, en sevdiği yorganını çenesine kadar çekti. Sonra, sesi dünyanın en yumuşak ipeği gibi, ninnisine başladı:
Yağmur yağar tıp tıp,Ninni, minik yavrum, ninni.Karanlığı aydınlatır kalbin,Ninni, canım kızım, ninni.
Elif, annesinin kucağında kendini dünyanın en güvenli yerinde hissederdi. Annesinin saçlarının kokusu, ninnisinin huzurlu melodisi ve kalbinin ritmi, Elif’in içindeki tüm “Gündüz Telaşı’nı” (Gündüz Telaşı) silip atardı. Dışarıdaki gürültüler, annesinin sesine karışıp uzaklaşmış gibiydi.
Barbie, Lumina’nın sırtında evine dönerken, Dünya’daki uykusu kaçan çocukların da Kıvılcım ile birlikte en güzel rüyalara daldığını biliyormuş. Gökyüzündeki her bir yıldız, o gece çocukların uykusuna sevgiyle bekçilik yapmış.
Gökten üç Bayram şekeri düşmüş; biri rüya görenlerin, biri bu masalı anlatanın, diğeri de şu an tatlı tatlı uykuya dalmak üzere olanlerin başına.