Bir varmış, bir yokmuş. Dünyanın en yumuşak bulutlarının hemen arkasında, teleskoplarla bile görünmeyen “Kumaşyaka” adında gizli bir diyar varmış. Bu diyar bildiğimiz yerlere hiç benzemezmiş. Kumaşyaka’da dağlar üst üste yığılmış pofuduk yastıklardan oluşur, nehirler şırıl şırıl akan mavi ipeklerden ibaretmiş. Ağaçların gövdeleri rengarenk iplik yumaklarından, yaprakları ise rüzgârda hışırdayan yumuşacık tüllerdenmiş.
Bu huzurlu diyarın sakinleri “Uyku Terzisi Perileri” imiş. Onların görevi dünyadaki çocukların pijamalarına, battaniyelerine ve yastık kılıflarına görünmez uyku sihirleri dikmekmiş. Kimi peri esneme tozunu pijamaların yakasına serper, kimi peri ise tatlı rüyaları yastıkların içine işlermiş.
Bu periler arasında Pıtçıt adında, diğerlerinden çok farklı, minicik bir peri yaşarmış. Diğer perilerin ışıldayan, şeffaf kanatları varken; Pıtçıt’ın kanatları koyu mor renkli, yumuşacık bir kadifedenmiş. Başında ise gümüş rengi, parlak bir dikiş yüksüğü takılıymış. Pıtçıt’ın çok özel ve gizli bir görevi varmış: O, çocukların pijamalarına görünmez “Kadife Uyku Düğmeleri” dikermiş. Bir çocuk gece yatağa yattığında, farkında olmadan pijamasındaki bu görünmez düğmeye dokunursa, içine aniden sıcacık bir süt içmiş gibi bir huzur dolar ve saniyeler içinde mışıl mışıl uykuya dalarmış.
Fakat günlerden bir gün, Kumaşyaka diyarında hiç beklenmedik, tuhaf bir fırtına kopmuş. Bu fırtına yağmur ya da kar değil, “Gündüz Telaşı” adında gürültülü ve dikenli bir rüzgârmış. İnsanların dünyasındaki bitmek bilmeyen koşuşturmacalar, ödev stresleri ve tablet oyunlarının sesleri gökyüzüne yükselerek bu fırtınayı yaratmış. Fırtına Kumaşyaka’dan geçerken, diyarın o yumuşacık ipliklerine görünmez dikenler bırakmış.
O gece dünyadaki hiçbir çocuk uyuyamamış. Battaniyelerini üzerlerine çektiklerinde kaşınmaya, terlemeye ve yatakta dönüp durmaya başlamışlar. Çünkü o Dikenli Gündüz Telaşı, battaniyelerin dokusuna karışmış, çocukların zihnini pır pır eden düşüncelerle doldurmuş. Pıtçıt’ın diktiği görünmez düğmeler bile işe yaramıyormuş, çünkü çocuklar telaştan düğmeleri bulup dokunamıyormuş.
Kumaşyaka’nın Baş Terzisi olan ulu Makas Perisi, altın makasını şakırdatarak çaresizce bağırmış: “Dikenli iplikleri kesemiyorum! Kestikçe çoğalıyorlar. Dünyadan uyku tamamen silinecek!”
Pıtçıt, kadife kanatlarını çırparak öne çıkmış. “Telaşı makasla kesip atamayız ulu peri,” demiş incecik ama cesur bir sesle. “Telaşı ancak yumuşatabiliriz. Bize Yastık Dağı’nın zirvesinde yaşayan efsanevi Bulut Tırtılı’nın ürettiği ‘Mırıldanan İpek’ lazım.”
Diğer periler korkuyla geri adım atmış. Çünkü Yastık Dağı’nın zirvesi çok yüksekmiş ve Bulut Tırtılı devasa boyutta, sürekli uyuyan, uyandırıldığında ise çok huysuzlanan bir yaratıkmış. Ama dünyadaki uykusuz çocukların göz altlarındaki morlukları düşünen Pıtçıt, bir saniye bile tereddüt etmeden yola koyulmuş.
Pıtçıt, ipek nehirleri aşmış, yumak ağaçlarının arasından süzülmüş ve günlerce uçarak Yastık Dağı’nın zirvesine ulaşmış. Karşısında bir otobüs büyüklüğünde, üzeri bembeyaz pamuklarla kaplı Bulut Tırtılı duruyormuş. Ama bir sorun varmış: Tırtıl uyumuyormuş! Gündüz Telaşı fırtınası onu da etkilemişti. Koca tırtıl, pofuduk gövdesiyle bir o yana bir bu yana dönüyor, huzursuzca kıvranıyordu. Uyumadığı için de o efsanevi Mırıldanan İpek’i üretemiyordu.
Tırtıl, Pıtçıt’ı görünce inlemiş, “İçimde binlerce minik karınca geziyor sanki! Kafamın içi çok gürültülü! Bana yardım et küçük peri, uyumak istiyorum!”
Pıtçıt hemen başındaki gümüş yüksüğü çıkarmış. Elini cebine atıp en saf, en yumuşak kadife sihrini parmaklarının ucuna toplamış. “Gürültüyle savaşma,” diye fısıldamış Pıtçıt tırtıla. “Sadece benim şarkımı dinle.”
Pıtçıt, havada süzülerek tırtılın o devasa, pofuduk alnına konmuş. İncecik parmaklarıyla, tırtılın tüylerinin tam ortasına koskocaman, görünmez bir Kadife Uyku Düğmesi dikmeye başlamış. Bir yandan da Kumaşyaka’nın o eski, ninnimsi şarkısını mırıldanıyormuş:
İlmek ilmek ördüm geceyi, Yumuşattım sert heceyi. Yıldızları battaniye yaptım, Ört üstüne, unut endişeyi.
Pıtçıt son düğümü attığı anda, dev tırtıl alnındaki o sihirli düğmeyi hissetmiş. Aniden bütün kasları gevşemiş. İçindeki o telaşlı karıncalar birer birer kaybolmuş. Tırtıl ağzını kocaman açarak gökyüzünü sarsan bir esneme koparmış. Gözleri yavaşça kapanmış ve derin, gürültülü ama huzurlu bir horlamayla uykuya dalmış.
Tırtıl uykuya dalar dalmaz, ağzından gümüş renginde, kedi mırıltısına benzer sesler çıkaran, parıl parıl parlayan “Mırıldanan İpek” dökülmeye başlamış. Pıtçıt hemen bu ipekleri toplamış, kadife kanatlarını son hızla çırparak perilerin yanına dönmüş.
O gece tüm Uyku Terzisi Perileri sabaha kadar çalışmışlar. Mırıldanan İpek’i, dünyadaki tüm çocukların battaniyelerine, yastıklarına ve pijamalarına gizlice işlemişler. İpek kumaşlara değdiği anda, o dikenli Gündüz Telaşı iplikleri eriyip yumuşacık birer pamuğa dönüşmüş.
Dünyadaki yataklarında dönüp duran çocuklar, bu mırıldanan ipeğin yumuşaklığını hissetmişler. Tıpkı kucağa alınmış gibi güvende hissetmişler. Elleri farkında olmadan pijamalarındaki o görünmez düğmeye gitmiş ve saniyeler içinde, yüzlerinde kocaman bir gülümsemeyle en güzel rüyalara dalmışlar.
O günden sonra Pıtçıt, Kumaşyaka’nın en sevilen perisi olmuş. Şimdi, eğer gece yatağına yattığında içini bir telaş kaplarsa, sakın korkma. Sadece pijamanın kenarına ya da battaniyenin en yumuşak yerine dokun. Kim bilir, belki de Pıtçıt’ın senin için diktiği o görünmez Kadife Uyku Düğmesi tam da oradadır. Dokun, derin bir nefes al ve uykunun o yumuşacık kollarına kendini bırak. İyi geceler…