Bir zamanlar uzak bir köyde Yaren adında bir tatlı mı tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Yaren dedesiyle vakit geçirmeyi çok severmiş. Dedesi sabah camiiden döner dönmez bahçesinin başına geçermiş. Yaren de hemen arkasından koşarmış. Dede, bugün ne ekeceğiz demiş heyecan ile. Dedesi gülümseyip elindeki kağıdın içine sarmış olduğu mandalina tohumlarını göstermiş. Bu tohumlar büyüdükten sonra bize şeker gibi mandalinalar verecek demiş. Yaren dedesinin dikkatlice nasıl yaptığını izlemiş, eline bir kaç tohum alıp, toprağa eğilmiş, minik elleriyle delikler açmış, tohumları içine bırakmış. Sonra dedesi ile birlikte üzerini toprakla örtmüşler. Her sabah Yaren, dedesiyle birlikte bahçeye gider, günaydın bebek mandalinalar, büyüyün bakalım dermiş. Güneş aydınlatmış, yağmur yağmış, çiçekler açmış, kuşlar cıvıldamış.

Bir sabah Yaren küçük bir filiz görmüş. Dedee! Bak! Uyanmışlar! demiş heyecanla. Evet yavrum senin sevgin ile onlar dahada hızlı büyüyorlar, mutluluğunu görüyorlar demiş. Günler geçmiş, filizler büyümüş, yapraklar yeşillenmiş derken bir sabah, dalların ucunda turuncu mandalinalar parlamaya başlamış. Hemen siftahı yapmak istemiş, dedesi bir tanecik koparıp, kabuğunu soyup vermiş. Tatlı, sulu, ve şeker gibiymiş. Sevinçten zıplamış, Dedee! hemen bir sürü toplayalım köydeki herkese ikram edelim demiş.

Dedesiyle birlikte mandalinaları toplamışlar, sonra köydeki herkese ikram etmişler. Buyrun! Bizim bahçemizden tatlı mandalinalar demiş Yaren mutlulukla. Ertesi gün Yaren sabah yağmurun sesine uyanış, pıt pıt diye cama vuruyormuş yağmur damlası. Yaren hemen bahçeye koşmak istemiş ama dedesi gülümsemiş, bugün dışarı çıkamayız Yaren, ama korkma. Yağmur tohumların dostudur demiş. Dedesi gülmüş, elini Yaren’in omzuna koymuş; Hayır yavrum, tam tersi! Yağmur onların yemeğidir. Bulutlardan gelen su ile daha tatlı olurlar. Bir süre sonra yağmur dinmiş, Yaren sevinçle dışarı koşmuş, minik mandalinaların ve yapraklardaki damlaları görünce gülümsemiş Dedee! Mandalinalar banyo yapmış gibi olmuşlar! Evet Yaren, şimdi daha güçlü olacaklar. Ve gerçekten de, o yağmurdan sonra mandalina ağaçları her zamankinden daha canlı, daha yeşil olmuş.

Harun ve Meltem çifti, yaşlılık dönemlerini geçirmek üzere göktelenlerin arasında bulunan küçük gecekondu evlerini satmak zorunda kalmışlardı. Çevrelerindeki komşularının evlerini satıp yerlerine gökdelenlerin yükseldiği bir ticaret merkezi oluşmuştu. Ancak Sayıl ailesi, ısrarlara rağmen evlerini satmamış, küçük gecekondu evlerinde mutlu bir yaşam sürmeyi tercih etmişti.

Bir kış gününde, müteahhitlerin teklifleri karşısında direnç gösteremeyen Sayıl ailesi, nihayet evlerini satmaya karar verdiler. Kazandıkları parayla köylerine, Nevşehir’e dönmeye karar verdiler. Haruna, bir gün köy muhtarı evini neden sattığını sordu. Harun, muhtara dönüp, “Muhtar efendi, orası çok kalabalıklaştı. Artık karşı koyamaz hale geldik. Ama inanıyorum ki, zamanla o şehir hayatı onları da yoracak. Herkes bir gün köyüne dönmek isteyecek,” dedi.

Muhtar düşündü ve Harun’un söylediklerine hak verdi. “Doğru diyorsun,” dedi. “Köyüne hoş geldin.” Harun ve Meltem çifti, köylerine dönmüş olmanın huzuruyla yaşamlarını sürdürmeye başladılar. Harun, köyde bir tarla satın aldı, tarlaya havuç, biber, salatalık ekmeye başladı. Bir gün akşam eşi ile birlikte, sobanın başına geçip, portakal kabuklarını sobanın üstüne koydu, çaydanlığıda sobanın üstüne koymuşlardı, sobaya odun atarakta ateşi harmanladılar.

Kar yağışının altında, sobanın ısısında çaylarını yudumlayarak geçmiş günleri anlatmaya başladılar. Harun, “Bu sakinlik, bu temiz hava, bize şehirdeki karmaşadan uzak bir huzur getirdi,” dedi. Meltem ise, “Evet, herkes birbirini tanır, birbirine yardım eder burada. Bu samimiyetin değeri paha biçilemez,” diye ekledi.

O gece, kar taneleri pencerelerinden süzülüyordu. Sayıl ailesi, köydeki huzurlu yaşamlarının tadını çıkarırken, şehirde koşuşturan insanların bir gün onların izinden geleceğine dair içten bir inanca sahiptiler. Gecekondu evleri belki küçüktü, ama içinde barındırdığı mutluluk ve huzur, hiçbir gökdelenin sağlayamayacağı bir zenginlikti.