Bir zamanlar uzak bir köyde Yaren adında bir tatlı mı tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Yaren dedesiyle vakit geçirmeyi çok severmiş. Dedesi sabah camiiden döner dönmez bahçesinin başına geçermiş. Yaren de hemen arkasından koşarmış. Dede, bugün ne ekeceğiz demiş heyecan ile. Dedesi gülümseyip elindeki kağıdın içine sarmış olduğu mandalina tohumlarını göstermiş. Bu tohumlar büyüdükten sonra bize şeker gibi mandalinalar verecek demiş. Yaren dedesinin dikkatlice nasıl yaptığını izlemiş, eline bir kaç tohum alıp, toprağa eğilmiş, minik elleriyle delikler açmış, tohumları içine bırakmış. Sonra dedesi ile birlikte üzerini toprakla örtmüşler. Her sabah Yaren, dedesiyle birlikte bahçeye gider, günaydın bebek mandalinalar, büyüyün bakalım dermiş. Güneş aydınlatmış, yağmur yağmış, çiçekler açmış, kuşlar cıvıldamış.

Bir sabah Yaren küçük bir filiz görmüş. Dedee! Bak! Uyanmışlar! demiş heyecanla. Evet yavrum senin sevgin ile onlar dahada hızlı büyüyorlar, mutluluğunu görüyorlar demiş. Günler geçmiş, filizler büyümüş, yapraklar yeşillenmiş derken bir sabah, dalların ucunda turuncu mandalinalar parlamaya başlamış. Hemen siftahı yapmak istemiş, dedesi bir tanecik koparıp, kabuğunu soyup vermiş. Tatlı, sulu, ve şeker gibiymiş. Sevinçten zıplamış, Dedee! hemen bir sürü toplayalım köydeki herkese ikram edelim demiş.

Dedesiyle birlikte mandalinaları toplamışlar, sonra köydeki herkese ikram etmişler. Buyrun! Bizim bahçemizden tatlı mandalinalar demiş Yaren mutlulukla. Ertesi gün Yaren sabah yağmurun sesine uyanış, pıt pıt diye cama vuruyormuş yağmur damlası. Yaren hemen bahçeye koşmak istemiş ama dedesi gülümsemiş, bugün dışarı çıkamayız Yaren, ama korkma. Yağmur tohumların dostudur demiş. Dedesi gülmüş, elini Yaren’in omzuna koymuş; Hayır yavrum, tam tersi! Yağmur onların yemeğidir. Bulutlardan gelen su ile daha tatlı olurlar. Bir süre sonra yağmur dinmiş, Yaren sevinçle dışarı koşmuş, minik mandalinaların ve yapraklardaki damlaları görünce gülümsemiş Dedee! Mandalinalar banyo yapmış gibi olmuşlar! Evet Yaren, şimdi daha güçlü olacaklar. Ve gerçekten de, o yağmurdan sonra mandalina ağaçları her zamankinden daha canlı, daha yeşil olmuş.

Bir kara koyun vardı, ovalarda, tepelerde, çimlerde hoplar dururdu. Her gün sabah olsun, güneş doğsun, çoban bizi otlatmaya götürsün diye beklerdi. Kara koyun, diğer koyunlar gibi değildi; onlar daha çok beyaz renkliydi. Çoban, kara koyunu sürünün içinde hep ayırt edebiliyordu. Bir gün, yine her sabah olduğu gibi, Çoban Mehmet onları ağıldan çıkardı, dere kenarına su içmeye götürdü. Akan berrak suları içtikten sonra yola devam ettiler. Çoban Mehmet, onları tepelerdeki otlak alanlara götürür, orada yemyeşil otlardan yedirirdi. Onların sağlıklı olmasını sağlardı ve yemelerine dikkat ederdi. Hayvan pazarına gittikleri zaman en göz alıcı koyunlar onunkiler olsun isterdi.

Kara koyun, ağacın dibindeki mantara yaklaştı ve mantardan biraz yemeye başladı. Yediği mantar sarı bir renkteydi. Kara koyun onu yedikten sonra başı dönmeye başladı, etrafı daha iyi görüyor, ayaklarını daha rahat kontrol edebiliyordu. Düşünmeye başladı; diğer koyunları ve çobanı görüyordu. Nerede olduğunu sorguluyordu. Her gün yaptıkları aklına geldi: Otlanmaya gidip su içip ağıla dönüp çitlerin arasında yatıyordu. Bu hayat böyle mi olması gerekiyordu? Farklı şeyler yapamaz mıydı? Yediği mantar büyülüydü, koyunun aklını geliştirdi ve hafızasının gelmesini sağladı. Kara koyun akıllanmıştı, fakat dikkat çekmek istemiyor, hem de başı çok ağrıyordu. Çoban, hava kararmaya başlayınca onları ağıla doğru götürdü, içeri kapattı ve ışıkları söndürdü. Herkes uyuyordu. Kara koyun da biraz uyuduktan sonra uyandı, diğer koyunlara baktı ve onlar gibi olmadığını düşündü. Onların aklında yemek yemek, uyumak, su içmekten başka bir şey yoktu.

Kara koyun, diğer koyunlar derin bir uykuya daldığında sessizce ayağa kalktı ve ağıldan dışarı çıkmak için küçük bir aralık buldu. Gökyüzü yıldızlarla doluydu; kara koyun, yıldızlara bakarak uzun süre düşündü. Bu kadar büyük bir dünyanın içinde neden her gün aynı şeyleri yaparak yaşamak zorundaydı?

Sabah olunca Çoban Mehmet yine tüm koyunları otlatmaya çıkardı, ama kara koyun artık eskisi gibi değildi. İçinde keşfetme arzusu büyüyordu. Her zamanki gibi otlamaktansa gözlerini ufka dikti ve başka neler olduğunu merak etti. Çoban Mehmet’in kızı Ayşe de bugün babasının yanında olacaktı. İlk sürüye baktığında en çok hoşuna giden kara koyun oldu. Kara koyunun yanına gitti, kara koyun ona baktı. Ayşe onu sevmeye başladı, kara koyunun çok hoşuna gitti; sevilme ve sahiplenilme duygusunu hissetti. Ayşe, akşam olunca babasına, “Baba, kara koyun bizimle eve gelebilir mi?” dedi. Babası kabul etti. Ayşe ona evdeki dere otundan, kıvırcıktan vermeye başladı. Kara koyun hem onları yiyor hem de televizyon izliyordu. Çoban Mehmet, koyundaki farklılığı anlamaya çalışıyor ama çözemiyordu; sanki onların konuştuklarını anlıyordu.

Ayşe henüz 7 yaşında küçük bir kızdı. Meraklı ve sevgi dolu gözlerle kara koyunu izliyor, onun diğer koyunlardan farklı olduğunu hissediyordu. Akşam eve geldiklerinde kara koyunu bahçeye çıkardı, ona en sevdiği elma dilimlerinden verdi. Kara koyun elmayı yerken Ayşe ona masallar anlatmaya başladı.

“Kara koyun, biliyor musun?” dedi. “Ormanın derinliklerinde, tıpkı senin gibi cesur hayvanların yaşadığı bir masal ülkesi varmış. O ülkede hayvanlar konuşabilir, kendi dünyalarını keşfedebilirlermiş.” Kara koyun Ayşe’yi dikkatle dinliyordu, sanki masalı anlıyormuş gibi başını yana eğdi. Ayşe bu tepkiye heyecanlandı ve “Belki sen de bir gün masal ülkesine gidersin!” dedi.

Ayşe, kara koyunla birlikte bahçede oyun oynarken ona çiçekleri göstermek için meraklıydı. “Gel kara koyun, sana ormanda gördüğüm çiçekleri göstereyim,” dedi ve elini uzatarak onu yanına çağırdı. Ayşe, kara koyunun yanına giderek onunla birlikte çimenlerin arasında dolaşmaya başladı. Ayşe, mavi, yeşil, pembe, kırmızı çiçeklerin olduğu yere geldiklerinde, “Bak, burası bizim gizli bahçemiz. Buraya sadece seninle ben geliyorum,” dedi.

Bu şekilde, Ayşe’nin sevgi dolu ilgisi kara koyunun yüreğini ısıttı. Artık sıradan bir koyun gibi hissetmiyordu. Kara koyun her şeyin farkındaydı, çoban Mehmet, kızı Ayşe ve tüm aile üyelerini seviyordu. Bu hayatında onlarla yaşamaya kararlıydı, huzurlu ve mutlu bir hayat yaşamak istiyordu. Düşünüyordu, dinliyordu; aile ile birlikte vakit geçiriyordu. Onu bekleyen yeni keşiflerin ve Ayşe’nin anlattığı masal dünyasının bir parçası gibiydi.

Geceleri gökyüzüne bakıp yıldızları izlerken, masal ülkesinde yaşadığı o gizemli dünyayı hayal ediyor ve belki bir gün Ayşe ile oraya gitme umuduyla içini bir mutluluk kaplıyordu. Bu dostluk, kara koyuna sadece çoban Mehmet’in koyunu değil, Ayşe’nin masal arkadaşı olma hissini verdi. İkisinin de yeni dünyalar keşfetmek için attığı adımlar büyüdükçe, kara koyun artık sıradan bir koyun değildi; Ayşe’nin masallarındaki kahramandı. Kara koyun, ailesi ile birlikte sonsuza kadar yaşadı.

Bir zamanlar denizlerin ortasında, masmavi bir okyanusun ortasında, Almila adında sevimli bir kız varmış. Ailesiyle birlikte yaşadığı büyülü bir ada varmış. Almila’nın adası, doğasıyla, sularıyla, yeşilliği ile büyülermiş.

Almila ve ailesi büyük bir evde oturuyorlarmış. Evin önünde bahçeleri ve havuz varmış. Etrafında ise büyük tarlalar varmış. Tarlalarda havuç, buğday, karpuz, salatalık, domates yetiştiriyorlarmış. Adanın toprağı bir çok sebze ve meyveyi yetiştirmek için elverişliymiş. Ada bazen yağmurlu bazen ise güneşli, denize girmelik havası olurmuş.

Ailesi bu tarlalarla ilgilenir, Almila da tahtadan yapılmış oyuncaklarıyla oynar, havuza girermiş tahtadan yapılmış bisikleti ile gezermiş. Ada çok özel canlılarada ev sahipliği yapıyormuş. Bulutlara kadar uzanan ağaçlar varmış. Farklı kuş türleri ve hayvanlar varmış. Sabahları kuşların sesi ile uyanırlarmış. Almila’nin tavşan arkadaşı varmış, her gün kapıya gelir Almila’nın uyanmasını beklermiş.

Almila da kapıyı açmadan önce ona havucunu öncesinde hazırlarmış. Birlikte bahçede koşuştururlarmış. Bembeyaz tüyleri varmış, kucağına alıp severmiş. Bir gün Almila anne ve babası ile birlikte sahile gitmiş. En sevdiği şey olan masmavi suları olan denizi izlemeye bayılıyormuş ve balıkları görmek istiyormuş. Tavşanınıda yanında götürür, tavşanına kumdan ev yaparmış. Renkli balıkları izlerlerdi ve onları beslerlerdi. Hava kararmaya başladığında evlerine gidip sıcak bir yemek eşliğinde günbatımını izlediler. Daha sonra jenga ve uno oynadılar.

Ev yapımı kurabiyelerden yiyip süt içti. Almila’nın doğum günüydü ona ailesi Almila anlamasın diye birbirleri ile sır gibi konuşuyorlardı. Annesi ve babası Almila’yı mutfağa çağırdı ve pasta sürprizi yaptılar. Almila 10 yaşına girmişti, mumları üflediler çikolatalı pastadan yediler. Çok mutlu olmuştu anne ve babasına sarılıp onları yanaklarından öptü. Teşekkür etti, tavşanıda bu ana tanıklık etti oda evin içinde onları izliyordu.

Ve Almila, kendi adasında ailesiyle ve tavşanıyla birlikte geçirdiği günlerin ne kadar değerli olduğunu her zaman anlayacak ve sevecekti.